Zbuntowana księżniczka  - Brenda Joyce - ebook
Wydawca: Harlequin Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski

Zbuntowana księżniczka ebook

Brenda Joyce

(0)

Ebooka przeczytasz na:

e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Pobierz fragment dostosowany na:

Zabezpieczenie: watermark

Opis ebooka Zbuntowana księżniczka - Brenda Joyce

Anglia, Irlandia, XIX wiek Na pierwszy rzut oka niczym nie różnili się od angielskiej arystokracji, wśród której wzrastali. Ona była córką utytułowanego i bogatego armatora, a on synem zamożnego wicehrabiego. A jednak fakt, że ich matki nie były Angielkami, zaważył na ich życiu. Do dwunastego roku życia Emilian przebywał pod opieką matki w romskim taborze. Potem jego wychowaniem zajął się ojciec, wicehrabia St Xavier. Zapewnił synowi solidne wykształcenie, a w testamencie przekazał tytuł i majątek. Dorosły Emilian nie zapomniał o romskich korzeniach. Mimo upływu lat czuł się obco pośród angielskich lordów i hrabiów. Nie tylko go nie zaakceptowali, ale wręcz okazywali mu wzgardę. Rosła w nim złość na tych ludzi i postanowił się na swój sposób zemścić. Uwiódł Ariellę de Warenne, piękność zamieszkującą sąsiednią posiadłość, po to, by ją natychmiast porzucić. Jednakże nie ma do czynienia ze skromną panną na wydaniu, tylko z upartą i pełną temperamentu półkrwi Angielką, która nie pozwoli się zlekceważyć...

Opinie o ebooku Zbuntowana księżniczka - Brenda Joyce

Fragment ebooka Zbuntowana księżniczka - Brenda Joyce








Brenda Joyce

Zbuntowana księżniczka

Tłumaczyła Elżbieta Smoleńska

Harlequin

Warszawa 2011


Tytuł oryginału: A Dangerous Love


Pierwsze wydanie: Harlequin Historical Romance, 2008


Redaktor serii: Barbara Syczewska-Olszewska


Redakcja: Władysław Ordęga


Korekta: Marianna Chałupczak




© 2008 by Brenda Joyce Dreams Unlimited, Inc.,

© for the Polish edition by Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o., Warszawa 2011


Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.


Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V.


Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.


Znak firmowy Wydawnictwa Harlequin i znak serii Harlequin Powieść Historyczna są zastrzeżone.


Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o. 00-975 Warszawa, ul. Starościńska 1B, lokal 24–25


Skład, łamanie i projekt okładki: COMPTEXT®, Warszawa




ISBN 978-83-238-8095-0

Konwersja: Nexto Digital Services


Drogie Czytelniczki!


Powieść Historyczna, choć tak niedawno pojawiła się w naszej ofercie, spotkała się ze sporym zainteresowaniem. Cieszy nas odniesiony sukces, ponieważ wkładamy dużo pracy zarówno w staranny wybór najlepszych autorek i najciekawszych historii, jak i projekty okładek, tak aby oddawały piękno minionych epok i pobudzały wyobraźnię. Mamy nadzieję, że biorąc Powieść Historyczną do ręki, bez wysiłku przenosicie się w dawne czasy.


Od września postanowiliśmy dopasować Powieść Historyczną do standardów wydawniczych pozostałych serii, między innymi zmieniając rozmiar czcionki i wielkość marginesów. Również liczba stron będzie dopasowana do objętości każdej książki. W praktyce oznacza to, że niektóre mogą mieć mniejszą liczbę stron niż dotychczas. Jednak ta zmiana nie będzie mieć wpływu na jakość powieści. Dalej w Powieści Historycznej będą wydawane książki z wyrazistymi bohaterami i sugestywnie odtworzonymi realiami historycznymi. Obok historii miłosnej znajdą się tutaj wątki sensacyjne i przygodowe oraz odniesienia do ważnych wydarzeń historycznych. A wszystko to napisane wartko, żywo, z wyobraźnią i humorem.





Prolog


Derbyshire, rok 1820


Niepokój dręczył go straszliwy. Dlaczego wciąż ich tu nie ma? W liście, który dostarczono wczoraj, była tylko sucha informacja, że pojawią się następnego dnia. Na miłość boską, czyżby Smith odnalazł jego syna?

Edmund St Xavier przemierzał rozległy hol chylącej się ku upadkowi rezydencji. Adamaszek na kanapie wyblakł i straszył przetarciami, stolik na kozłach domagał się nowej politury, brokatowe obicia krzeseł, pierwotnie w kolorze kości słoniowej, przybrały okropny żółtawy odcień. Kiedyś Woodland był zasobną, liczącą ponad dziesięć tysięcy akrów posiadłością, przodkowie Edmunda z dumą nosili tytuł wicehrabiego, stać ich było na utrzymywanie wystawnego domu w Londynie. Dziś pozostało jedynie tysiąc akrów, połowa dzierżaw ców przeniosła się gdzie indziej, a po londyńskiej rezydencji pozostały jedynie wspomnienia. W stajniach stały cztery konie do powozu i dwa pod wierzch. Gospodarstwem zajmowały się tylko trzy osoby, dwóch służących i pokojówka. Żona Edmunda zmarła pięć lat temu przy porodzie, a zimą straszna grypa odebrała mu jedyne dziecko. Zostały tylko zubożały majątek, pusty dom i tytuł, który okazał się zagrożony.

Młodszy brat Edmunda, jak zwykle nadzwyczaj pewny siebie, patrzył na niego z przeciwległego końca holu. John był przekonany, że tytuł już wkrótce przypadnie jemu, jednak Edmund nie chciał do tego dopuścić. Było przecież jeszcze jedno dziecko, bękart, którego Smith na pewno odnalazł.

Edmund odwrócił się, spojrzał na brata. Rywalizowali z sobą już w dzieciństwie, gdy dorośli, nic się nie zmieniło. Przeklęty John dorobił się na handlu, kupił dużą posiadłość w Kent, nosił się pańsko, sięgał wyżej i wyżej. Regularnie przy tym odwiedzał Woodland w towarzystwie obwieszonej klejnotami małżonki.

– Jesteś pewien, że ten cały Smith znalazł chłopaka? – spytał protekcjonalnie. – Trudno uwierzyć, by zwykły detektyw z Bow Street wytropił cygański klan, a co dopiero konkretną kobietę.

John zawsze traktował pogardliwie romans Edmunda z Romką, uważał ponadto, że chłopiec z całą pewnością jest dzikusem.

– Od lat zimują przy dokach w Glasgow – powiedział Edmund. – Wiosną ruszają na wschód szukać pracy w gospodarstwach rolnych. Znalezienie tego wozu to pewnie łatwe zadanie.

John podszedł do żony, która szyła coś przy kominku, i położył dłoń na jej ramieniu, jakby chciał powiedzieć: ,,To temat nie dla twoich uszu, kochanie. Jesteś damą, nie powinnaś wiedzieć, że mój brat miał cygańską kochankę''.

Przed dziesięciu laty Raiza pojawiła się w Woodlandzie z synem. Edmund przeżył szok, gdy rozpoznał w śniadej twarzy dziecka swoje szare oczy. A właśnie wicehrabina Catherine St Xavier oczekiwała porodu... Spanikowany Edmund wyparł się syna, za co do dziś się nienawidził. Czy jednak mógł zachować się inaczej? Znajomość z Raizą trwała krótko, a żonę kochał z całego serca i za nic nie chciał, by poznała prawdę. Zaproponował więc Raizie pieniądze, ona zaś odmówiła ze wzgardą, rzuciła na niego klątwę i odeszła.

– Zresztą skąd pewność, że chłopak jest twój? – spytał John.

Milczał, wspominając dawne czasy. Pojechał do przyjaciół na polowanie, nieopodal rozłożył się tabor. Edmund natknął się na Raizę w miasteczku. Kiedy spojrzała mu w oczy, podążył za nią jak zaczarowany... i tak zaczął się ich romans. Przez dwa tygodnie niemal nie opuszczał jej łóżka. To było prawdziwe opętanie.

Wreszcie z żalem uznał, że musi zająć się podupadłym majątkiem. Nie spodziewał się, że kiedykolwiek jeszcze ujrzy Raizę.

Na pooranym koleinami podjeździe rozległ się stukot kopyt. Edmund gwałtownie ruszył do drzwi, wiedząc, że John podąża za nim.

Z powozu wysiadł detektyw.

– Znalazł pan mojego syna? – spytał niecierpliwie Edmund.

Smith był potężnym mężczyzną, po trosze abnegatem, o czym świadczyła niechęć do codziennego golenia. Splunął tytoniem, wyszczerzając zęby w uśmiechu.

– Tak, milordzie, choć nie wiem, czy mi pan za to podziękuje.

– Nie ufam tej cygańskiej suce – mruknął John.

– Nie obchodzi mnie, co myślisz – odparował ze złością Edmund, wpatrując się w przesłonięte okna powozu.

Smith otworzył drzwi i wyciągnął szczupłego chłopca ubranego w połatane, brązowe spodnie i brudną, luźną koszulę, pchnął go brutalnie na ziemię, instruując przy tym:

– Przywitaj się z ojcem.

– Co to ma zna... – Edmund zauważył z przerażeniem, że ręce chłopaka były związane liną, a stopy skute łańcuchem.

– Potrzeba mu trochę batów – oznajmił Smith. – W końcu to Cygan, nie?

– Dlaczego jest skuty jak przestępca?! – krzyknął oburzony Edmund.

– Bo jest niebezpieczny. Próbował uciec z dziesięć razy, no i nie chciałem, by mnie zadźgał którejś nocy. – Detektyw chwycił chłopca za ramię i mocno potrząsnął. – To twój ojciec. – Gdy jedyną od powiedzią było wściekłe spojrzenie, Smith dodał: – Ten cygański pomiot mówi po angielsku tak dobrze jak my. – Splunął z obrzydzeniem.

– Rozwiąż go, na miłość boską! – Edmund pragnął przytulić syna, widział jednak w jego oczach nienawiść. – Witaj w Woodlandzie. – Szare oczy patrzyły na niego dumnie. Miał wrażenie, że należą do dorosłego, światowego mężczyzny, a nie do wyrostka. – Jestem twoim ojcem – zakończył bezradnie.

– Oddała go bez sprzeciwu – relacjonował Smith, zdejmując kajdany z nóg chłopca. – No, płakała, jakby jej odbierali życie, ale chciała, żebym zabrał chłopaka. Nie rozumiem ich cygańskiej mowy, ale łatwo było wyczuć, w czym rzecz. Ona chciała, żeby jechał, a on nie. – Machnął ręką. – I tak ucieknie, milordzie. – Chwycił mocno chłopca za ramię. – Okaż ojcu szacunek. Odpowiadaj, jak do ciebie mówi.

– Daj spokój, on jest w szoku. – Edmund próbował się uśmiechnąć. – Emilianie, przed wielu laty twoja matka przyprowadziła cię tutaj. Jestem Edmund St Xavier.

Twarz Emiliana nie zmieniła się. Mały Cygan przypominał groźnego tygrysa przyczajonego do śmiercionośnego skoku.

Edmund sięgnął do więzów na rękach.

– Proszę o nóż – powiedział do Smitha.

– Jeszcze pan pożałuje. – Jednak detektyw wykonał polecenie.

– To dzikus, tak jak myślałem – odezwał się John.

Ignorując ich, Edmund przeciął linę, która zostawiła na przegubach krwawiące rany. Emilian musiał czuć ból, jednak nie dał po sobie tego poznać, tylko rzucał wrogie spojrzenia.

– Teraz tu będzie twój dom – ciepło powiedział Edmund. – Przed laty okazałem się głupcem. Bałem się reakcji żony, dlatego ciebie odtrąciłem. Żałuję... zawsze tego żałowałem. Lecz Catherine już nie ma. Bóg wezwał ją do siebie. Odszedł też Edmund, mój syn, a twój brat. Emilianie, chcę zapewnić ci życie, na jakie zasługujesz, a pewnego dnia Woodland przejdzie w twoje ręce.

Chłopiec popatrzył na Edmunda z pogardą i potrząsnął głową.

– Ja nie mam ojca – po raz pierwszy odezwał się Emilian. Mówił z obcym akcentem, ale nie kaleczył języka.

– Wiem, że potrzebujesz czasu – odparł głęboko poruszony Edmund. – Jestem twoim ojcem. Kochałem kiedyś twoją matkę... Wiem, jakie to trudne dla ciebie, ale zobaczysz, wszystko dobrze się ułoży. Jesteś z mojej krwi, jesteś Anglikiem jak ja.

– Nie! – Emilian dumnie uniósł głowę. – Jestem Romem.




Rozdział pierwszy


Derbyshire, wiosna 1838 r.


Była tak pogrążona w lekturze, że nie usłyszała energicznego pukania, dopóki nie zamieniło się w walenie.

– Ariello de Warenne!

Z westchnieniem zamknęła książkę o Czyngis-chanie, wciąż przebywając w małym miasteczku zdobywanym przez mongolskich wojowników. Otrząsnęła się, wróciła do dziewiętnastego wieku, znów była w Rose Hill, wiejskim domu rodziców.

– Wejdź, Dianno – zawołała.

– Jeszcze się nie przebrałaś? – Młodsza o osiem lat przyrodnia siostra wpadła do środka jak bomba.

– Nie mogę iść w tej sukni na kolację? – spytała z głupia frant. Cóż, znała swoją rodzinę. U de Warenne'ów do kolacji kobiety wkładały wieczorowe toalety i przyozdabiały się klejnotami.

Dianna otworzyła szeroko oczy.

– Przecież tak byłaś ubrana podczas śniadania!

Ariella patrzyła z uśmiechem na siostrę. Jeszcze rok temu była dzieckiem, a dziś nikt by nie uwierzył, że ma zaledwie szesnaście lat.

– Już czwarta! Przecież wiesz, że mamy gości.

– Wiesz, że Czyngis-chan nigdy nie atakował bez uprzedzenia? – Ariella przypomniała sobie, że jednak macocha, Amanda, uprzedziła ją o wizycie. – Wysyłał listy do władców i królów, proponując, by się poddali.

– Czyngis-chan? Kto to taki?

– Władca Mongołów. Umarł ponad sześćset lat temu. Stworzył imperium niemal tak wielkie jak imperium brytyjskie, wyobrażasz to sobie?

– Ariello, mama zaprosiła na twoją cześć lorda Montgomery'ego.

– Obecnie Mongołowie zamieszkują mniejsze terytoria – ciągnęła, nie słysząc siostry. – Chciałabym zobaczyć stepy środkowej Azji. Życie tamtejszych Mongołów nie zmieniło się od czasów Czyngis-chana!

– Lord Montgomery jest w twoim wieku. – Dianna zdecydowanym krokiem podeszła do szafy. – W zeszłym roku odziedziczył tytuł i ma świetnie prosperujący majątek. – Wyjęła jasnobłękitną suknię. – Ta jest piękna i wygląda tak, jakbyś jej jeszcze na sobie nie miała.

– Ta książka na pewno ci się spodoba – nie poddawała się Ariella. – Może razem pojedziemy do Azji! I zobaczymy Wielki Mur Chiński! – Zauważyła pełne dezaprobaty spojrzenie siostry. – Nie miałam jej jeszcze na sobie. Na kolacje, na których bywam w mieście, przychodzą uczeni i liberalni reformatorzy. Dyskutujemy o zbyt poważnych sprawach, by zwracać uwagę na stroje.

Dianna przyłożyła suknię do siebie.

– A mnie nie obchodzą Mongołowie i nie myśl, że pojadę z tobą na jakieś stepy czy pod chiński mur. W żadnym razie! Podoba mi się moje życie. – Znów to krytyczne spojrzenie. – Niedawno byłaś podekscytowana Beduinami.

– Bo wróciłam z Jerozolimy. Udało mi się odbyć wycieczkę do obozu Beduinów! Wiesz, że nasza armia wykorzystuje ich jako zwiadowców i przewodników w Egipcie i w Palestynie?

Dianna położyła na łóżku toaletę.

– Najwyższy czas, żebyś ją włożyła. Przy twojej jasnej cerze, jasnych włosach i słynnych błękitnych oczach de Warenne'ów wszyscy będą cię podziwiać.

– Kto przychodzi na kolację? – nieufnie spytała Ariella.

– Lord Montgomery, świetna partia! – Dianna rozpromieniła się. – I podobno przystojny.

– Jeszcze masz czas na zamążpójście.

– Ja tak, ale ty nie! Nie słyszałaś, co mówiłam? Lord Montgomery właśnie odziedziczył tytuł i majątek, jest przystojny i wykształcony. Plotka głosi, że chce się ożenić.

Ariella miała dwadzieścia cztery lata, ale nie myślała o małżeństwie. Od dziecka jej największą, a tak naprawdę jedyną pasją było gromadzenie wiedzy. Gdyby miała do wyboru wieczór w bibliotece lub na sali balowej, zawsze wybrałaby to pierwsze.

Na szczęście ojciec zachęcał ją do intelektualnych poszukiwań, co nie było powszechne wobec dziewcząt.Gdy skończyła dwadzieściajeden lat, przeniosła się do Londynu, gdzie mogła do woli odwiedzać biblioteki i muzea oraz brać udział w debatach prowadzonych przez takich społecznych radykałów, jak Francis Place czy William Covett. Korzystała z tego pełnymi garściami, jednak marzyła o jeszcze większej niezależności, czyli o podróżach bez przyzwoitki do miejsc, o których czytała.

Jej matką była Żydówka pojmana do niewoli przez berberyjskiego księcia. Została skazana na śmierć, gdy urodziła córkę z niebieskimi oczami i jasną skórą. Gdy Ariella była niemowlęciem, ojcu udało się wykraść ją z książęcego haremu. Obecnie Cliffa de Warenne'a słusznie uznawano za jednego z największych armatorów w imperium brytyjskim, a więc i na całym świecie, ale wówczas był po prostu piratem. Pierwsze lata życia Ariella spędziła w Indiach Zachodnich, lecz gdy ojciec ożenił się z Amandą, cała rodzina przeniosła się do Londynu. Jednak macocha równie mocno jak jej mąż kochała morze, więc zanim Ariella doszła do pełnoletności, poznała kraje śródziemnomorskie, wybrzeże Stanów Zjednoczonych i największe porty Europy. Była nawet w Palestynie, Hongkongu i Indiach.

Jej ukochanym krajem była Palestyna, a ulubionym miastem Jerozolima. Nie lubiła za to Algieru, gdzie jej matka została stracona za romans z jej ojcem.

Zdawała sobie sprawę, że miała wyjątkowo wyrozumiałego ojca i macochę, którzy byli dumni z jej intelektu i obdarzali pełnym zaufaniem. Niestety Dianna w swych lekturach ograniczała się tylko do romansów. Sezon spędzała w Londynie, a resztę roku w irlandzkiej posiadłości. Poza działalnością dobroczynną zajmowała się modą, bywaniem na kolacjach i podwieczorkach, odwiedzaniem sąsiadów. Była więc typową panną z dobrego domu.

Arielli taki model życia zupełnie nie odpowiadał. Zamiast małżeństwa, które dla kobiety z reguły niosło mnóstwo ograniczeń, wolała niezależność, książki i podróże. Nie miała złudzeń, że jedynie wyjątkowy mężczyzna mógłby jej dać tyle wolności, ile potrzebowała, ale gdyby kogoś takiego spotkała, wyszłaby za niego tylko z wielkiej miłości. Bez spełnienia tego warunku nawet najwspanialszy kandydat zostanie natychmiast odrzucony. Zresztą były to raczej teoretyczne rozważania. Ariella skończyła już dwadzieścia cztery lata i zbliżała się do wieku staropanieńskiego, więc nie będzie miała zbyt wielu okazji do przyjęcia czy odrzucenia oświadczyn. Co jej wcale nie smuciło. Miała tyle książek do przeczytania, tyle miejsc do zobaczenia. I tak nie starczy jej życia na realizację wszystkich planów.

– Tak się cieszę, że przyjechałaś do Rose Hill – mówiła dalej Dianna. – Zapowiada się ciekawy wieczór. Poznałam już młodszego Montgomery'ego. Jeżeli jego brat jest równie czarujący, to możesz zapomnieć o Czyngis-chanie. Och, proszę, w ogóle nie wspominaj przy kolacji o Mongołach. Nikt tego nie zrozumie.

– Wolałabym zjeść kolację w rodzinnym gronie – kwaśno oznajmiła Ariella. – Nie lubię tracić czasu na rozmowy o pogodzie, różach Amandy, szykujących się mariażach, ostatnim polowaniu czy nadchodzących wyścigach.

– Dlaczego? To świetne tematy... no dobrze, wolisz inne, ale proszę, nie nawiązuj do Mongołów i chińskich murów, a już w żadnym razie do przyjęć z udziałem uczonych i reformatorów. – Dianna uśmiechnęła się niepewnie. – Wszyscy pomyślą, że jesteś zbyt niezależna.

– W takim razie musiałabym zamilknąć! – wybuchnęła Ariella. – Kobiety powinny wyrażać swoje poglądy, a nie siedzieć jak mysz pod miotłą lub paplać byle co o byle czym! – Aż zachłysnęła się z oburzenia, zaraz jednak nakazała sobie spokój. – W mieście mówię, co myślę. To prawda, jestem trochę radykalna, jak tu jednak udawać, że świat jest piękny, kiedy wieśniacy żyją w tragicznych warunkach, okrutny i bezduszny kodeks karny prawie się nie zmienił, a jeśli chodzi o reformę parlamentarną...

– Owszem, w mieście mówisz, co chcesz, ale do kogo to mówisz? – przerwała jej Dianna. – Przecież w Londynie nie obracasz się w stosownym towarzy stwie! Kocham cię, jesteś moją jedyną siostrą – mówiła żarliwie – dlatego proszę cię, podczas kolacji podejmuj tylko właściwe tematy.

– Stałaś się strasznie konserwatywna. No cóż, obiecuję solennie – powiedziała z podejrzaną powagą Ariella – że nie podejmę żadnego tematu bez twojej zgody. Mrugnij, jeśli problem okaże się skandaliczny, pociągnij się za lewe ucho, jeśli uznasz, że wolno mi mówić.

– Kpisz ze mnie, a ja tylko chcę, żeby ci się udało wyjść za mąż. – Dianna uśmiechnęła się przymilnie. – Poza tym lepiej nie wspominaj, że tata pozwala ci mieszkać samej w Londynie.

– Rzadko bywam sama. Dom jest pełen służby, hrabia i ciotka Lizzie często bywają w mieście, a do wuja Reksa i Blanche mam zaledwie pół godziny drogi.

– Nieważne, kto bywa w Harmon House, bo i tak żyjesz jak niezależna kobieta. Lord Montgomery będzie zaszokowany.

– Nie jestem całkowicie niezależna. Dostaję pieniądze z moich posiadłości, ale powiernikiem jest tata. – Ariella poczuła smutek. Co się stało z jej siostrą? Kto ją tak odmienił? Stała się taka sama jak prawie wszystkie panny z jej sfery. Dlaczego nie mogła pojąć, że wolna myśl i niezależność zasługują na szacunek, a nie na pogardę?

– Tata czuje do ciebie taką słabość, że traci rozsądek. – Dianna wygładziła suknię leżącą na łóżku. – Już krążą plotki, że mieszkasz sama w Lon dynie. A ty masz dwadzieścia cztery lata! Najwyższy czas, żebyś znalazła męża. I nie psykaj na mnie. Ja tylko dbam o twoje dobro!

– Dianno, nie swataj mnie z lordem Montgomerym – powiedziała stanowczo Ariella. – Nie muszę wychodzić za mąż.

– Nie musisz? Jasne, że nie musisz... tylko co zrobisz jako stara panna?! – ,,Stara panna'' zabrzmiało w jej ustach jak najgorsze biblijne przekleństwo. – A dzieci? Nie chcesz zostać matką? – Dianna postąpiła krok do przodu, krok w tył. – Owszem, jesteś jakoś zabezpieczona, ojciec na pewno też ci sporo zapisze, i co? Będziesz jeździć po świecie? Jak długo? W wieku czterdziestu lat? Sześćdziesięciu? A może i dłużej? Osiemdziesięcioletnia powsinoga, co?

Ariella uśmiechnęła się na to barwne określenie własnej osoby, potem oznajmiła z powagą:

– Mam nadzieję, że tak właśnie będzie. Nie zależy mi na ślubie. Nie wyobrażam sobie nic gorszego niż uległość wobec mężczyzny o ograniczonych horyzontach. Nie chcę rezygnować ze swojego życia.

– Przecież jesteś kobietą! A Bóg wyznaczył nam naszą drogę: mamy wyjść za mąż, urodzić mężowi dzieci i być mu posłuszne.

– Nie wiem, jaki los wyznaczył kobietom Bóg – odparła wstrząśnięta Ariella. Naprawdę nie poznawała siostry. – Wiem natomiast, że to mężczyźni dla swej wygody uznali, że kobieta musi wyjść za mąż i rodzić dzieci, a od innych spraw jej wara. Nie rozumiesz? Gdybym wyszła za mąż, mój pan i władca po prostu by mi zabronił chodzić w męskim przebraniu na wykłady ulubionych profesorów, tak samo mogłabym zapomnieć o spędzaniu całych dni w bogatych archiwach British Museum. Chyba że...

– Boże, rozumiem... – jęknęła Dianna. – Wyjdziesz za jakiegoś prawnika socjalistę!

– Być może. Potrafisz mnie sobie wyobrazić jako żonę dobrze wychowanego szlachcica, która całymi dniami zmienia stroje i służy jedynie za bezużyteczny ornament? Poza tym, że będzie musiała urodzić piątkę albo szóstkę dzieci niczym klacz rozpłodowa.

– Więc uważasz mnie za taki bezużyteczny ornament? Moją matkę też? I ciotkę Lizzie?

– Przecież wiesz – odparła szczerze Ariella – że wcale tak o tobie nie myślę ani o żadnej kobiecie z naszej rodziny.

– Podziwiamy twoją inteligencję – powiedziała Dianna po chwili. – Jesteś mądrzejsza i lepiej wykształcona niż większość znanych mi mężczyzn. Ariello, wiem, że masz mnie za głupią – dodała ze łzami w oczach – ale czy głupotą jest chcieć wyjść dobrze za mąż i mieć dzieci?

– Nie, bo to są twoje prawdziwe pragnienia.

– A twoim pragnieniem jest czytanie książek o dziwnych narodach jak choćby ci Mongołowie... Nie pomyślałaś jednak, że pewnego dnia możesz tego żałować?

– Nie, nigdy – odparła w zadumie Ariella. To było celne pytanie. Siostra wybrała konserwatywny model życia, lecz mimo młodego wieku wykazała się dojrzałością i życiową mądrością. – Nie wykluczam małżeństwa, ale nie chcę się śpieszyć. Może pewnego dnia znajdę miłość swojego życia, co w naszej rodzinie zdarza się często – dodała, żeby zadowolić Diannę.

– No cóż, mam nadzieję, że będziesz też pierwszą osobą w naszej rodzinie, której uda się przy okazji uniknąć skandalu – gderliwie skomentowała Dianna.

– A mnie się nawet podoba rola starej panny – z uśmiechem wyznała Ariella.

Dianna popatrzyła na nią ponuro.

– Nikt cię jeszcze nie nazywa starą panną. Na szczęście masz majątek. Obawiam się jednak, że będziesz żałować, jeśli pójdziesz tą drogą.

– Na pewno nie. – Ariella serdecznie przytuliła siostrę. – Zachowujesz się, jakbyś to ty była starsza.

– Przyślę Roselyn, żeby pomogła ci się ubrać. Zobaczysz, że lord Montgomery przypadnie ci do gustu. – Dianna wyszła z uśmiechem, który wskazywał, że wcale nie zrezygnowała ze swoich planów.


Emilian St Xavier siedział przy wielkim, pozłacanym biurku, nie mogąc się skupić na księgach i rejestrach majątkowych. Zdarzało mu się to rzadko, bo posiadłość była treścią jego życia, ale od rana czuł ten sam dziwny, choć dobrze znany niepokój. Nienawidził tego stanu i zawsze starał się go ignorować.

Odchylił się w fotelu, patrząc na bogato urządzoną bibliotekę. Wyglądała zupełnie inaczej niż w czasach, gdy jako krnąbrny chłopak wysłuchiwał w tym miejscu, wówczas gabinecie ojca, licznych nagan i upomnień. Niemal we wszystkim przeciwstawiał się ojcu, udając obojętność wobec jego życzeń i spraw związanych z Woodlandem, choć od pierwszej chwili jego ciekawość była tak samo silna jak nieufność. Nigdy wcześniej nie był w domu Anglika, a Woodland wydał mu się pałacem. Raiza kazała mu się nauczyć angielskiego, więc wpatrywał się w rzędy książek, zastanawiając się, czy będzie miał odwagę którąś wykraść i przeczytać. Wkrótce zaczął je zabierać jedna po drugiej. Oczywiście Edmund wiedział, że jego syn czyta w swojej sypialni książki filozoficzne, poezję i romanse, jednak Emilian zrozumiał to dopiero po latach.

Matka zgodziła się, by opuścił kumpanię i zamieszkał z ojcem, ale do dziś pamiętał jej rozpacz. Edmund złamał jej serce, za co Emilian go nienawidził. Rzecz jasna wiedział doskonale, że w Woodlandzie nie byłoby dla niego miejsca, gdyby prawowity syn wicehrabiego przeżył. Romska duma kazała mu zachowywać wobec ojca chłodną obojętność.

Czy też, mówiąc wprost, wrogość i nieufność. Przez całe życie doświadczał uprzedzeń i niechęci ze strony gadziów, a ojciec musiał być taki sam jak wszyscy gadziowie. Mimo to, przy całej swojej stanowczości, Edmund był także szlachetny i pełen współczucia. Wtedy Emilian tego nie zauważał, bo z trudem przyzwyczajał się do nowego życia. Kilka razy uciekał, ale za każdym razem Edmund potrafił go odnaleźć. Wreszcie zaproponował, że pozwoli mu odejść, kiedy skończy szesnaście lat, jeżeli taka będzie jego wola.

Emilian zgodził się, a potem zdecydował, że jednak zostaje. Przez kolejne lata kształcił się w Eton i w Oksfordzie, zresztą ze znakomitymi wynikami, jednak jego stosunki z ojcem nadal pozostawały chłodne. Wyglądało to tak, jakby Edmund nie do końca ufał, że jego syn stał się Anglikiem, Emilian zaś z kolei odnosił się do niego z równą nieufnością. Nic nie mogło zmienić faktu, że jego matka była Romką.

Nadal traktowano go protekcjonalnie, a nawet z pogardą, chociaż nie w tak otwarty sposób. Mimo najlepszych manier, wykształcenia i majątku nawet angielskie kobiety, które ogrzewały mu łóżko, widziały w nim ,,cygańską'' skłonność do kradzieży i oszustwa.

Edmund zginął tragicznie podczas polowania. Emilian skończył właśnie Oksford z najwyższymi honorami i pojechał odwiedzić matkę, jednak na wieść o śmierci ojca natychmiast udał się do domu.

Wstrząśnięty faktem, że nie zdążył się z ojcem pożegnać, gdy tylko wrócił z cmentarza, zasiadł przy jego biurku. Z żalem myślał o tym, że nie podziękował rodzicowi za możliwości, które przed nim otworzył. Przypominał sobie, jak uczył go jeździć konno, wprowadzał w tajniki zarządzania majątkiem, zachęcał do zdobywania wykształcenia, jak z dumą mówił o jego studiach.

Długo przeglądał księgi, aż zapiekły go oczy i wreszcie zwyciężyło poczucie obowiązku. Widział błędy ojca w zarządzaniu majątkiem i był przekonany, że sam poradziłby sobie lepiej. Postanowił podźwignąć Woodland.

W ciągu trzech lat spłacił wszystkie długi, a zmodernizowany majątek zaczął przynosić duże zyski, z czego powstał kapitał inwestycyjny. Emilian został wspólnikiem w firmie przewozowej, miał udziały w kolejach i zakładach przemysłowych w Birmingham, natomiast klejnotem w koronie była kopalnia węgla St Xavier.

W całym Derbyshire tylko jeden człowiek był bogatszy od niego.

Emilian nie znał Cliffa de Warenne'a osobiście, bo choć odziedziczył tytuł i majątek, jednak nie brał udziału w życiu towarzyskim, dostrzegając w nim jedynie grę pozorów. Zasiadał czasem do stołu z Anglikami, ale byli to zarządcy jego kopalni, wspólnicy z firmy przewozowej czy ludzie, którzy chcieli razem z nim inwestować pieniądze.

– Sir. – W progu pojawił się lokaj Hoode. – Ma pan gości. – Podał tacę, na której leżało kilka wizytówek.

Emilian spojrzał zaskoczony. Rzadko ktoś go odwiedzał. Ostatnio była to pewna wdowa z czwórką dzieci, której rodzina otwarcie poinformowała go, że ,,świetnie nadaje się do rodzenia''. Skrzywił się. Przy jego majątku małżeńskie propozycje były nieuniknione, ale na ogół kandydatki nie zaliczały się do atrakcyjnych. Najlepsze partie kierowano gdzie indziej, do Anglików, w których żyłach płynęła błękitna krew. Nie przejmował się tym. Nie pragnął mieć dzieci, więc nie potrzebował żony ani dobrze urodzonej, ani w ogóle żadnej.

Gdy spojrzał na wizytówki, mocno spochmurniał. Nawiedził go kuzyn Robert ze swymi przyjaciółmi.

Choć spokrewnieni, nigdy nie darzyli się sympatią. Było oczywiste, z jakiego powodu Robert tu się zjawił.

– Wprowadź go, Hoode – powiedział.

Kuzyn pojawił się błyskawicznie. Przymilny uśmieszek, wyciągnięta ręka...

– Emil, jak miło cię widzieć! – zaczął od progu.

– Przejdź do rzeczy. – Skrzyżował ręce na piersi, odmawiając uścisku dłoni.

– Właśnie byliśmy w pobliżu – oznajmił Robert jowialnym tonem – więc pomyślałem, że wpadniemy na kieliszek wina. Dawno się nie widzieliśmy, a jesteśmy przecież rodziną. – Roześmiał się nerwowo.

– Ile chcesz? – spytał Emilian chłodno.

– Przysięgam, że tym razem oddam.

– Naprawdę? – Robert odziedziczył po ojcu fortunę, ale w ciągu dwóch lat zdążył ją przepuścić. – Ile potrzebujesz?

– Hm... pięćset...? – ni to zapytał, ni to poprosił.

– Na ile ci wystarczy? Większość dżentelmenów mogłaby się z tego utrzymać przez rok.

– Starczy mi na rok, przysięgam.

– Daruj sobie przysięgi. – Emilian sięgnął po książeczkę czekową. Powinien mu pozwolić biedować. Doskonale pamiętał, jak Robert i jego ojciec z pogardą mówili o nim ,,ten mały Cygan''. Ale to tylko pieniądze. Jego pieniądze. Wyrwał czek i podał go kuzynowi. – Nie obawiaj się, nie upomnę się o zwrot.

– Dziękuję – powiedział Robert ze sztucznym uśmiechem. – Pozwolisz, że zostaniemy na noc? Oszczędzimy w ten sposób parę funtów...

Emilian machnął lekceważąco ręką. Dom był tak duży, że nie będzie musiał oglądać tej bandy. Podszedł do drzwi prowadzących na taras i spojrzał na ciągnące się po horyzont zielone wzgórza. Miał nieodparte przeczucie, że coś się wydarzy...

Nagle na tarasie pojawił się romski chłopak, na oko szesnastolatek, jednak gdy Emilian postąpił ku niemu, zaczął uciekać.

– Stój! – Emilian ruszył za nim. – Wracaj! Na za!

Słysząc swój język, wyrostek zatrzymał się jak wryty. W jednej chwili Emilian był przy nim.

– Jestem Romem – powiedział po romsku. – Nazywam się Emilian St Xavier, jestem synem Raizy Kadraiche.

Chłopiec rozluźnił się.

– Przysłał mnie Stevan. Musi z tobą porozmawiać. Jesteśmy godzinę drogi stąd.

Emilian zdziwił się. Wuj Stevan Kadraiche opiekował się jego matką i przyrodnią siostrą Dżille, ale nikt z nich nigdy nie zapuszczał się tak daleko na południe. Wuj musiał mieć do przekazania naprawdę ważną wiadomość.

– Zaraz ruszam – powiedział, czując, że przeszywa go dziwny chłód.





Rozdział drugi


Ariella stała przy kominku, marząc o powrocie do swojego pokoju, gdzie czekały wygodne łóżko i niedokończona książka. Wymieniono już kurtuazyjne uprzejmości, omówiono kwestię pogody i wyrażono zachwyt różami pani domu, więc Dianna przeszła do tematu balu, który wkrótce zamierzała wydać Amanda.

– Mam nadzieję, że panowie się pojawią – powiedziała słodko.

– Pani chyba nie czeka na ten bal – zwrócił się lord Montgomery do Arielli.

– Nie obchodzą mnie bale. – Owszem, głos miała miły, uprzejmy, lecz i tak zabrzmiało to, jakby ktoś strzelił z bicza. – Wolę podróże. – Zauważyła, że jej ojciec się uśmiecha.

– To łączą nas podobne upodobania. Gdzie pani była ostatnio?

– W Atenach i Konstantynopolu, a teraz chciała bym zobaczyć stepy centralnej Azji. – Tym razem spostrzegła, jak siostra zbladła. Obiecała jej, że nie wspomni o Mongołach, przebiegła więc w myślach kilka tematów i wybrała ten, który najbardziej ją interesował. – Co pan myśli o pomysłach Owena, które mają poprawić położenie klasy pracującej?

Montgomery spojrzał na nią z zainteresowaniem, za to jego młodszy brat, Paul, był wyraźnie zaszokowany, zaraz też przystąpił do kontrataku:

– Wiadomo, że zjednoczenie klasy robotniczej to katastrofa, ale czego można się spodziewać po Owenie? Przecież to syn kupca.

– Światły umysł, znakomity charakter! – obruszyła się Ariella.

Cliff de Warenne stanął obok niej.

– Jestem pod wrażeniem jego eksperymentów i zgadzam się z teorią konsolidacji interesów klasy pracującej.

Paul Montgomery miał więc przeciwko sobie nie tylko Ariellę, ale i jej ojca.

– I co dalej? Dziesięciogodzinny dzień pracy? – Obdarzył Ariellę spojrzeniem, które znała aż za dobrze: ,,Zdanie kobiet się nie liczy''.

– To niemoralne, że ustawa o dziesięciogodzinnym dniu pracy została utrącona – powiedziała z uprzejmym uśmiechem. – Kobiety i dzieci nie powinny pracować dłużej niż dziesięć godzin.

– Moim zdaniem – Paul Montgomery mówił do Cliffa – działanie związków zawodowych zaszkodzi gospodarce. Nikt nie jest na tyle głupi, żeby ograniczać godziny pracy.

– Nie zgadzam się – rzekł spokojnie Cliff. – Wprowadzenie nowego prawa pracy to tylko kwestia czasu.

– Kraj wtedy zatonie! Nie stać nas na wyższe płace i lepsze warunki pracy.

– Może usiądziemy do kolacji? – wtrąciła Amanda z uśmiechem. – Przy stole możemy kontynuować tę pasjonującą dyskusję.

– Jako dżentelmen nie będę się spierać z damą – powiedział Paul Montgomery sztywno.

Jego brat i Cliff z trudem powstrzymali uśmiech.

Nagle z holu rozległy się gniewne okrzyki.

– Przepraszam na moment – powiedział Cliff, wychodząc z jadalni.

Ariella spontanicznie ruszyła za nim.

W otwartych frontowych drzwiach stał lokaj, a naprzeciwko rozjuszeni mężczyźni, którzy wyraźnie mieli ochotę wedrzeć się do środka. Na widok Cliffa zaczęli krzyczeć jeden przez drugiego:

– Kapitanie de Warenne! Musi nas pan wysłuchać!

– Na Boga, przecież to burmistrz! Peterson, wpuść go – zwrócił się Cliff do lokaja.

Gdy lokaj cofnął się, czterech stojących na czele mężczyzn weszło do środka.

– Pan pozwoli, sir, burmistrz Oswald, pan Hawks, pan Leeds i pański dzierżawca, pan Jones. W okolicy pojawili się Cyganie.

Ariella drgnęła. Cyganie? Ostatni raz widziała tabor w dzieciństwie. Może pobyt w Rose Hill nie będzie taki nudny?

– Rozłożyli obóz po drugiej stronie wzgórza, na terenach Rose Hill! – ciągnął podekscytowany burmistrz. – Jest ich z pięćdziesięciu. Pojawili się rano. Mieliśmy nadzieję, że pojadą dalej, ale zatrzymali się na pańskiej ziemi.

– Jeśli zginie mi chociaż jedna krowa, własnymi rękami powieszę tych cygańskich złodziei! – zawołał Jones.

Wszyscy zaczęli krzyczeć jednocześnie o porywaniu dzieci, kradzieżach koni i psach biegających luzem.

– Na ulicach pojawiły się młode żebraczki – zawołał jakiś mężczyzna. – To hańba!

– Nie chcę, żeby moi synowie byli nagabywani przez te cygańskie ulicznice! Już jedna zaczęła im wróżyć z ręki!

Ariella spojrzała na ojca, zaskoczona takim lękiem i zaślepieniem, ale zanim zdążyła coś powiedzieć, Cliff uniósł ręce.

– Zajmę się tym. Zapewniam jednocześnie, że nikt nie zostanie zamordowany, nie porwą żadnego dziecka, nie ukradną ani jednej krowy czy konia. Kilkakrotnie miałem do czynienia z Cyganami i wiem, że te wszystkie straszne opowieści są mocno przesadzone.

Ariella uspokoiła się. Niewiele wiedziała o Romach, ale z pewnością ojciec miał rację.

– Kapitanie, najlepiej ich stąd wygnać. To Cyganie ze Szkocji, przyjechali z północy.

– Porozmawiam z ich przywódcą i powiem, żeby ruszali własną drogą. Zresztą oni nigdy nie zostają długo w jednym miejscu. Nie ma się czym martwić. – Spojrzał na Ariellę.

– Oczywiście, że z tobą pójdę – powiedziała z radosnym uśmiechem.

– Tylko nie mów o tym siostrze – ostrzegł ją Cliff.


Dziarsko maszerowała obok niego, wielce rada, że udało jej się wyrwać z nudnego przyjęcia.

– Dianna wydoroślała. I jest bardzo dobrze ułożona.

– Nie ma tego ani po mnie, ani po matce – skomentował ze śmiechem Cliff, zaraz jednak spoważniał. – Dianna bardzo cię podziwia. Bądź dla niej wyrozumiała. Nigdy nie spotkałem sióstr, które tak bardzo by się różniły jak wy.

Wiedziała, że ojciec doskonale ją rozumie.

Minęli zakręt i doszli do miejsca, gdzie podjazd łączył się z publiczną drogą. Poniżej roztaczał się niezwykły widok. Słońce zachodziło, gasnące promienie odbijały się w jaskrawo pomalowanych wozach. Wokół pasły się konie, biegały dzieci, a romskie stroje wzbogacały ten kalejdoskop kolorów o liczne odcienie złota, czerwieni i fioletu. Burmistrz miał rację. U stóp wzgórza rozłożyło się ponad dwadzieścia wozów, wokół których krzątało się blisko sześćdziesięciu ludzi.

– To, co mówiłeś o Cyganach, to prawda? – Miała wrażenie, że znalazła się w jakimś odległym kraju. Słyszała gardłową mowę, czuła egzotyczny zapach, zapewne kadzideł. Ktoś grał na gitarze orientalną melodię. Jedynie śmiech dzieci brzmiał swojsko.

Uśmiech zniknął z twarzy Cliffa.

– Spotkałem wiele romskich klanów, głównie w Hiszpanii i na Węgrzech. Większość z nich to uczciwi ludzie, ale są bardzo nieufni wobec obcych. I dzieje się tak nie bez powodu. Oszukanie gadzia jest dla nich często powodem do dumy.

Gadzia? – spytała zaintrygowana.

– Nie-Roma. Czyli nas.

– Powiedziałeś burmistrzowi, że nie ma się czego obawiać.

– Po co się martwić na zapas? Nie wiemy, jak długo tu zostaną, nie wiemy, czy coś ukradną.

Dotarli do wozów ustawionych wokół dużej polany, na której wykopano kilka zagłębień na ogniska. Ariella przestała się uśmiechać. Zauważyła, że dzieci były bose, psy nędzne i wychudzone. Kobiety dźwigały z pobliskiego strumienia wodę. Wiadra były ciężkie, ale mężczyźni właśnie rozbijali namioty. Przyjrzała się uważniej Cygankom. Miały ogorzałe, poorane zmarszczkami twarze. Nosiły kolorowe, pracowicie łatane i cerowane spódnice. Długie, ciemne włosy miały albo rozpuszczone, albo zaplecione w warkocze.

Ci ludzie nie wiedli lekkiego życia, pomyślała Ariella, zdając sobie sprawę, że gdy tylko tu się pojawili, umilkły śmiechy i rozmowy. Nawet gitarzysta przestał grać.

Wszyscy na nich patrzyli. Dzieciaki pochowały się w wozach.

Ariella poczuła dreszcz niepokoju. Nie byli tu mile widziani.

Na środek obozu wystąpił potężny mężczyzna, jakby chciał zagrodzić im drogę. Miał na sobie czerwoną, haftowaną koszulę, a na niej czarno-złotą kamizelkę. Obok niego stanęło czterech młodych, równie wysokich mężczyzn. Patrzyli wrogo i nieufnie.

Rozległ się tętent. Ariella obejrzała się i zobaczyła, że dwóch jeźdźców zatrzymało się przed linią wozów. Jeden z nich zeskoczył z siodła i ruszył w ich kierunku.

Wydawało jej się, że świat wokół zamarł. Mężczyzna miał na sobie białą, batystową koszulę, bryczesy z miękkiej skóry i ubłocone oficerki. Z koszulą rozpiętą niemal do pępka równie dobrze mógłby być nago. Żaden Anglik nie pokazałby się tak publicznie. Był wysoki, barczysty, mocno zbudowany. Jego włosy nie były tak ciemne jak włosy innych Romów, w zachodzącym słońcu rzucały złotoczerwone błyski. Nie widziała go dobrze z tej odległości, ale serce zaczęło jej bić jak oszalałe.

Przybysz zaczął rozmawiać z Romami w dziwnym, egzotycznie brzmiącym języku. Mówił władczym tonem, więc Ariella zrozumiała, że jest ich przywódcą.

Odwrócił głowę w ich stronę. Napotkała spojrzenie jego szarych oczu.

Był taki piękny.

Jeszcze nigdy nie zetknęła się z tak doskonale pięknym mężczyzną.

Ojciec wziął ją za łokieć i postąpił do przodu.

– Jestem Cliff de Warenne. Kto jest waszym przywódcą?

W ciszy, która zapadła, wyczuwało się wrogość i napięcie. Przyjrzała się uważniej romskiemu królowi. Nie mógł być Anglikiem: zbyt śniady, zbyt nieskromnie ubrany, zbyt długie włosy... Przyklejone do wilgotnej skóry kosmyki opadały do ramion.

Zaczerwieniła się, ale nie mogła oderwać od niego oczu. Przeniosła wzrok na pełne, zaciśnięte usta, dostrzegła złoty krzyżyk na piersi. Wiedziała, że nie powinna tak na niego patrzeć, ale nie umiała się powstrzymać. Spojrzała jeszcze niżej. Skórzane bryczesy opinały muskularne uda i wąskie biodra, oddając nawet zbyt wyraźnie oznaki płci.

Poczuła, że spogląda na nią. Podniosła oczy i po raz drugi napotkała jego wzrok. Szybko odwróciła głowę.

– Nazywam się Emilian. Będziecie rozmawiać ze mną. – Mówił z ledwie wyczuwalnym akcentem.

– Widzę, że stanęliście z obozem. Jesteście na mojej ziemi – powiedział Cliff twardo.

Emilian uśmiechnął się zjadliwie.

– Dawno temu – zaczął cicho – Bóg pozwolił Romom swobodnie wędrować i spać tam, gdzie zapragną.

Ariella zamarła. Wyzwanie było oczywiste, a ojciec, choć zamierzał załatwić sprawę polubownie, legendarną sławę zdobył jako korsarz Jego Królewskiej Mości. Był kupcem, armatorem, posiadaczem ziemskim, lecz w głębi duszy nadal pozostał wojownikiem.

Uśmiech Cliffa był równie nieprzyjemny.

– To stara legenda, i tylko legenda, a najnowsze prawo wydane przez rząd angielski ogranicza miejsca, w których Cyganom i włóczęgom wolno się zatrzymywać.

Oczy Emiliana zabłysły.

– Te wasze prawa... Prawa, które pozwalają powiesić człowieka tylko dlatego, że wędruje swoim wozem.

– Mamy dziewiętnasty wiek. Nie wieszamy podróżnych.

– Gadanie... Cygan nadal oznacza przestępcę, a za przestępcze życie grozi śmierć. Takie są wasze prawa.

– Obawiam się, że pan nie pojmuje prawa właściwie. Nie wieszamy ludzi tylko z tego powodu, że są Cyganami. Natomiast pozostaje fakt niezbity, że wtargnęliście na moją ziemię.

– Proszę mnie nie pouczać, panie de Warenne – odparł spokojnym, cichym głosem Emilian. – Znam prawo. Co się zaś tyczy obozu... Kobiety i dzieci są zbyt zmęczone, żeby ruszyć w noc. Po prostu musimy tu zostać.

Ariella poczuła niepokój. Dlaczego on jest taki buńczuczny? Wiedziała, że ojciec nie miał zamiaru ich wyganiać, przynajmniej dziś wieczorem, ale zauważyła już w jego oczach błysk złości. Konflikt wydawał się nieunikniony.

– Nie mówiłem, że macie stąd odejść – powiedział Cliff stanowczo – ale musi mi pan dać słowo, że nie pojawią się żadne problemy.

Aby przeczytać całą książkę, odwiedź www.legimi.com