Zakochać się - Cecelia Ahern - ebook
Wydawca: Akurat Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 16000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 412 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka dostępny w abonamencie „Legimi bez limitu+” w aplikacji Legimi z:

Androida
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Odtwórz fragment audiobooka:

Czas: 11 godz. 46 min

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Zakochać się - Cecelia Ahern

Losy Adama Basila i Christine Rose splatają się pewnej nocy, kiedy na dublińskim moście Christine powstrzymuje Adama przed popełnieniem samobójstwa. Zawierają szaloną umowę: Adam na zawsze zrezygnuje z samobójczych zamiarów, jeśli przed jego trzydziestymi piątymi urodzinami Christine zdoła go przekonać, że jednak warto żyć. Urodziny zbliżają się wielkimi krokami… Rozpoczyna się niezwykły wyścig z czasem, w którym główną nagrodą jest nie tylko życie, lecz także – a może przede wszystkim – miłość.

Afirmująca życie lektura, która w dowcipny sposób prowadzi czytelnika od ciemności do światła.

Glamour

Jak dotąd jedna z naszych ulubionych powieści Cecelii Ahern.

Heat

Afirmacja życia… Rozgrzewająca serce romantyczna opowieść.

Essentials

Opinie o ebooku Zakochać się - Cecelia Ahern

Cytaty z ebooka Zakochać się - Cecelia Ahern

Postanowiła więc sama to zrobić i położyć kres wstydowi, cierpieniu i samotności. Radykalne rozwiązanie chwilowego problemu. A przecież ból nie będzie trwał wiecznie. Przykre doświadczenie na zawsze pozostawi blizny w jej sercu, przetrwa w jej pamięci do samego końca i bez wątpienia wpłynie na każdą decyzję, którą odtąd podejmie. Ale każda rana kiedyś się goi.

Fragment ebooka Zakochać się - Cecelia Ahern









CECELIA AHERN

Zakochać się


Tytuł oryginału: How to Fall in Love

Projekt okładki: Irina Pozniak

Redakcja: Justyna Żebrowska

Redakcja techniczna: Andrzej Sobkowski

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta: Jadwiga Piller, Maria Śleszyńska

Copyright © Cecelia Ahern 2013

All rights reserved.

Zdjęcie na okładce © Chris Crisman/Corbis/Foto-Channels

© for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2014

© for the Polish translation by Natalia Wiśniewska

ISBN 978-83-7758-695-2

Wydawnictwo Akurat

Warszawa 2014

Wydanie I


Dla Davida,
który pokazał mi, jak się zakochać.


1
Jak wpłynąć na drugiego człowieka

Ludzie mawiają, że piorun nigdy nie uderza dwa razy w to samo miejsce. To nieprawda. Ściśle mówiąc, to prawda, że ludzie tak mawiają; nie mają jednak racji.

Naukowcy z NASA odkryli, że przy wyładowaniach doziemnych piorun często uderza w ziemię co najmniej w dwóch punktach, a prawdopodobieństwo porażenia jest około czterdzieści pięć procent większe, niż się powszechnie zakłada. Ludziom przywołującym powyższe stwierdzenie najczęściej jednak chodzi o to, że błyskawica nie dosięga tego samego celu więcej niż raz, co także nie jest prawdą. Szansa, że piorun porazi człowieka, wynosi jeden do trzech tysięcy, lecz mimo to Roy Cleveland Sullivan, leśniczy z Wirginii, siedmiokrotnie padł ofiarą wyładowań atmosferycznych w okresie od 1942 do 1977 roku. Roy przeżył wszystkie porażenia, ale w wieku siedemdziesięciu jeden lat zabił się strzałem w brzuch, podobno z powodu nieodwzajemnionej miłości. Gdyby ludzie nie używali wspomnianej metafory i wyrażali swoje myśli wprost, najpewniej ograniczaliby się do sformułowania, że mało prawdopodobne zdarzenie nigdy nie staje się udziałem tej samej osoby dwa razy. To nieprawda. Jeśli plotki dotyczące śmierci Roya są prawdziwe, mężczyzna cierpiał z powodu jedynego w swoim rodzaju smutku będącego efektem złamanego serca i lepiej niż ktokolwiek inny wiedział, że jego mało prawdopodobna tragedia mogła się powtórzyć z dużym prawdopodobieństwem. Niech to będzie punktem wyjścia dla mojej historii – o pierwszym z dwóch wielce nieprawdopodobnych przeżyć.

Była mroźna grudniowa noc w Dublinie, tuż po godzinie jedenastej, a ja znalazłam się tam, gdzie jeszcze nigdy wcześniej nie byłam. Nie używam metafory do opisania swojego stanu psychicznego, chociaż gdybym to zrobiła, trafiłabym w dziesiątkę. Chodzi mi wyłącznie o to, że nigdy przedtem nie byłam pod wspomnianą szerokością geograficzną. Lodowaty wiatr hulał po opuszczonym osiedlu w Southside, wygrywając nieziemskie dźwięki na potłuczonych szybach i poluzowanych elementach rusztowania. Wokół straszyły ziejące czarne dziury w miejscach okien, niewykończone powierzchnie z groźnymi wybojami i wywróconymi kamiennymi płytami, balkony i wyjścia ewakuacyjne zawalone elementami instalacji sanitarnych, kable i rury zaczynające się w przypadkowych miejscach i zmierzające donikąd – prawdziwa scena tragedii. Nawet gdyby na dworze nie panowała ujemna temperatura, drżałabym poruszona samym tylko widokiem. W tych domach, przy zgaszonych światłach i zaciągniętych zasłonach powinny były teraz spać liczne rodziny, ale osiedle ziało pustką. Wszelkie oznaki życia zniknęły wraz z właścicielami nieruchomości, którzy skuszeni przez deweloperów niespełnionymi obietnicami luksusu, zapłacili w okresie boomu wyśrubowane ceny, zyskując w zamian tykające bomby i problemy związane z bezpieczeństwem pożarowym.

Nie powinnam była się tam znaleźć. Przechodziłam w pobliżu, ale nie powinnam była się tym interesować; mogłam zrobić sobie krzywdę. Skoro przeciętnemu człowiekowi to miejsce wydałoby się odstręczające, powinnam była odwrócić się na pięcie i wrócić drogą, którą przyszłam. Wiedziałam to, a jednak brnęłam dalej, próbując zapanować nad żołądkiem. Weszłam do środka.

Czterdzieści pięć minut później ponownie stałam na dworze, drżąc i dygocąc. Czekałam na policję, tak jak kazał mi pracownik pogotowia ratunkowego. W oddali ujrzałam światła karetki, do której szybko dołączył nieoznakowany wóz policyjny. Wyskoczył z niego detektyw Maguire, nieogolony, potargany, zaniedbany, żeby nie powiedzieć – wynędzniały. Dowiedziałam się później, że był tłumiącym uczucia emocjonalnym wrakiem gotowym wybuchnąć w każdej chwili – prawdziwym pajacykiem wyskakującym z pudełka. Gdyby należał do kapeli rockowej, można by śmiało stwierdzić, że prezentował się luzacko. Nie dało się jednak tego powiedzieć o czterdziestosiedmioletnim detektywie na służbie. Właściwie jego opłakany wygląd podkreślał powagę sytuacji, w której się znalazłam. Wskazałam drogę do mieszkania Simona, po czym wróciłam na zewnątrz, czekając, aż zostanę poproszona o zrelacjonowanie minionych wydarzeń.

Opowiedziałam detektywowi Maguire’owi o Simonie Conwayu, trzydziestosześcioletnim mężczyźnie napotkanym w budynku, z którego wcześniej został ewakuowany ze względów bezpieczeństwa wraz z pięćdziesięcioma innymi rodzinami. Simon mówił głównie o pieniądzach, o presji związanej ze spłacaniem kredytu zaciągniętego na nieruchomość, w której nie pozwalano mu mieszkać, o posiedzeniu władz samorządowych, które wkrótce miały wydać decyzję w sprawie zaprzestania finansowania jego mieszkania zastępczego, a także o niedawnej utracie pracy. Zrelacjonowałam detektywowi Maguire’owi moją rozmowę z Simonem, chociaż wspomnienia zdążyły się już zatrzeć, a ja wciąż gubiłam się między tym, co najpewniej powiedziałam, a tym, co powinnam była powiedzieć.

Ponieważ gdy natknęłam się na Simona Conwaya, trzymał w ręku broń. Przypuszczam, że jej widok zaskoczył mnie bardziej niż tego mężczyznę moje nagłe pojawienie się w jego opuszczonym mieszkaniu. Pewnie uznał, że przysłano mnie z policji, abym z nim porozmawiała, a ja nie wyprowadziłam go z błędu. Właściwie to chciałam utwierdzić go w przekonaniu, że tuż za ścianą czeka cała armia. Tymczasem w trakcie rozmowy Simon wymachiwał czarnym pistoletem, a ja walczyłam ze sobą, żeby nie pochylać głowy, nie robić uników ani nie wybiec z pokoju. Mimo ogarniającego mnie strachu próbowałam wpłynąć na Simona i nakłonić go do odłożenia broni. Rozmawialiśmy o jego dzieciach. Robiłam, co mogłam, żeby pokazać mu światełko w tunelu. Ostatecznie przekonałam Simona, aby położył pistolet na blat kuchenny. Wtedy zyskałam szansę, żeby wezwać policję. Ale po zakończonej rozmowie coś się wydarzyło. Moje słowa, choć niewinne – powinnam była zachować je dla siebie, teraz to wiem – podziałały jak zapalnik.

Simon patrzył na mnie, lecz mnie nie widział. Zmienił się na twarzy. W mojej głowie zabrzmiał sygnał ostrzegawczy, ale zanim zdążyłam zareagować, mężczyzna podniósł pistolet i przystawił go sobie do głowy. Rozległ się huk.


2
Jak zostawić męża (nie raniąc go)

Czasami gdy widzisz albo przeżywasz coś niezwykle rzeczywistego, ogarnia cię chęć, żeby przestać udawać. Czujesz się jak dureń albo szarlatan. Pragniesz uciec od wszystkiego, co nie jest prawdziwe, bez względu na to, czy chodzi o coś niewinnego i nieszkodliwego, czy o coś poważniejszego – jak twoje małżeństwo. Tak właśnie było ze mną.

Człowiek, który zazdrości małżonkom doświadczającym rozpadu związku, musi zdawać sobie sprawę, że jego własny związek jest zagrożony. I właśnie tak wyglądała moja sytuacja przez kilka ostatnich miesięcy, gdy coś nie dawało mi spokoju, chociaż nie potrafiłam tego nazwać. Wraz z nadejściem końca zrozumiałam, że zawsze uważałam moje małżeństwo za nieudane, mimo że w jego trakcie na ogół nie opuszczała mnie nadzieja i miewałam szczęśliwe chwile. Bez wątpienia pozytywne nastawienie daje początek wielu wspaniałym dokonaniom, ale same tylko pobożne życzenia nie stworzą trwałego fundamentu małżeństwa. Przejrzałam na oczy dzięki doświadczeniu Simona Conwaya, jak zwykłam nazywać tamto fatalne zdarzenie. Było to jedno z najbardziej rzeczywistych doznań w moim życiu. Sprawiło, że zapragnęłam przestać udawać. Zatęskniłam za prawdą i za wszystkim, co autentyczne i szczere.

Moja siostra Brenda uznała, że rozpad mojego małżeństwa to jeden z symptomów zespołu stresu pourazowego i błagała mnie, żebym z kimś o tym porozmawiała. Poinformowałam ją, że już to zrobiłam, jako że od dłuższego czasu prowadziłam wewnętrzną konwersację z samą sobą. Simon tylko przyspieszył objawienie, którego doznałam. Oczywiście nie takiej odpowiedzi spodziewała się Brenda. Zależało jej, żebym skonsultowała się z profesjonalistą, zamiast w środku tygodnia rozwodzić się nad butelką wina w jej kuchni o północy.

Mój mąż Barry okazał się wyrozumiały. Mogłam liczyć na jego wsparcie, gdy tego potrzebowałam. Ale on także sądził, że to strzał z broni palnej zapoczątkował efekt domina i skłonił mnie do podjęcia tej nagłej decyzji. Dopiero gdy zaczęłam się pakować i szykować do opuszczenia domu, zrozumiał, że mówię poważnie. Wtedy szybko zmienił front i zaczął obrzucać mnie potwornymi wyzwiskami. Nie winiłam go za to, chociaż nie mogłam zrozumieć, dlaczego nazwał mnie grubą, skoro nigdy nie cierpiałam z powodu nadwagi. Co więcej, zaintrygował mnie komentarz, jakobym lubiła jego matkę bardziej, niż przypuszczał. Mimo to rozumiałam, dlaczego wszyscy czuli się zdezorientowani i nie potrafili mi uwierzyć. Sama ponosiłam za to odpowiedzialność, między innymi dlatego, że tak dobrze ukrywałam dotąd, jaka jestem nieszczęśliwa, a przede wszystkim z powodu złego wyczucia czasu.

Gdy w noc doświadczenia Simona Conwaya zdałam sobie sprawę, że z mojego gardła wyrwał się mrożący krew w żyłach wrzask, i drugi raz tego wieczoru zadzwoniłam na policję, po czym złożyłam zeznania, a następnie wypiłam herbatę z mlekiem ze styropianowego kubka kupioną w lokalnym supermarkecie, pojechałam w końcu do domu i zrobiłam cztery rzeczy. Po pierwsze wzięłam prysznic z zamiarem oczyszczenia się ze wspomnień z miejsca zajścia. Po drugie przekartkowałam mój sfatygowany egzemplarz Jak zostawić męża (nie raniąc go). Po trzecie obudziłam męża i podałam mu kawę oraz tosta, informując, że zamierzam od niego odejść. I po czwarte, gdy zaczął mnie przesłuchiwać, dodałam, że widziałam człowieka, który do siebie strzelił. Gdy myślę o tym z perspektywy czasu, uświadamiam sobie, że Barry zadał więcej szczegółowych pytań o postrzał niż o koniec naszego małżeństwa.

Odtąd jego zachowanie nie przestawało mnie zaskakiwać, a własne zdumienie w równym stopniu szokować, ponieważ sądziłam, że mam obszerną wiedzę podręcznikową w zakresie rozstań. Już wcześniej gruntownie przygotowałam się do tego wielkiego egzaminu z życia, naczytałam się o tym, jak oboje będziemy się czuć, jeśli kiedykolwiek postanowię zakończyć nasze małżeństwo. Chciałam jedynie się przygotować, poznać temat, ustalić, czy podejmuję słuszną decyzję. Miałam przyjaciół, których małżeństwa dobiegły końca, poświęciłam wiele nocy na wysłuchanie relacji obu stron. Mimo wszystko nigdy nie przyszło mi do głowy, że mój mąż stanie się innym człowiekiem, przejdzie zabieg transplantacji osobowości i w konsekwencji okaże mi tyle chłodu, podłości, zaciekłości i złośliwości. Mieszkanie, które należało do nas, przeszło w jego posiadanie; nie pozwolił mi postawić w nim stopy. Samochód, który należał do nas, stał się jego własnością; nie chciał się nim ze mną dzielić. I zamierzał zrobić wszystko, co w jego mocy, żeby zatrzymać także inne nasze wspólne rzeczy – nawet te, na których mu nie zależało. Sam mi to powiedział. Gdybyśmy mieli dzieci, zatrzymałby również je i nigdy nie pozwoliłby mi się z nimi zobaczyć. Wyraził się jasno w sprawie ekspresu do kawy, okazał się zaborczy wobec filiżanek do espresso i dość napastliwy względem tostera, wygłosił napuszoną mowę na temat czajnika. Pozwoliłam mu ciskać gromy w kuchni oraz w salonie i sypialni, a nawet w toalecie, gdzie nawrzeszczał na mnie, gdy opróżniałam pęcherz. Próbowałam okazać mu tyle cierpliwości i wyrozumiałości, ile tylko mogłam. Zawsze potrafiłam słuchać, więc mogłam wysłuchać także jego. Natomiast zupełnie nie radziłam sobie z wyjaśnieniami i byłam zaskoczona, że Barry wymaga ode mnie, bym udzielała ich w takich ilościach. Nie miałam wątpliwości, że w skrytości ducha tak samo jak ja nie ma złudzeń co do naszego małżeństwa. Poczuł się jednak tak dotknięty faktem, że padło właśnie na niego, iż zapomniał o tych chwilach, gdy oboje czuliśmy się więźniami nieudanego związku. Był wściekły, a złość często zamazuje postrzeganie rzeczywistości. Tak działo się właśnie w jego przypadku, więc przeczekiwałam napady gniewu z nadzieją, że w pewnym momencie będziemy mogli szczerze porozmawiać.

Chociaż wiedziałam, że kierują mną słuszne motywy, ledwie mogłam znieść ból rozdzierający mi serce na myśl o tym, co mu zrobiłam. Ponadto fakt, że nie powstrzymałam człowieka przed postrzeleniem się, ogromnie mi ciążył. Minęło wiele miesięcy, zanim zdołałam się porządnie wyspać. Gdy teraz to wspominam, odnoszę wrażenie, że przez długie tygodnie nawet na chwilę nie zmrużyłam oka.

– Oskarze – zwróciłam się do klienta siedzącego w fotelu przed moim biurkiem – kierowca autobusu nie chce cię zabić.

– Właśnie że chce. Nienawidzi mnie. Wiedziałabyś o tym, gdybyś go zobaczyła. Jego spojrzenie mówi wszystko.

– Dlaczego uważasz, że kierowca autobusu żywi do ciebie właśnie takie uczucia?

Wzruszył ramionami.

– Kiedy tylko autobus staje, on otwiera drzwi i piorunuje mnie wzrokiem.

– Mówi coś do ciebie?

– Gdy wsiadam, to nic. Ale kiedy tego nie robię, burczy na mnie.

– A zdarza się, że nie wsiadasz?

Przewrócił oczami i spojrzał na swoje palce.

– Czasami moje miejsce jest zajęte.

– Twoje miejsce? Nie wspomniałeś o nim wcześniej. Co to za miejsce?

Westchnął, gdy zrozumiał, że został przyłapany na gorącym uczynku, po czym wyznał:

– Posłuchaj, wszyscy w autobusie się gapią. Rozumiesz? Tylko ja wsiadam na tym przystanku, więc wszyscy gapią się na mnie. Z tego powodu siadam tuż za kierowcą. No wiesz, na tym miejscu ustawionym bokiem, przodem do okna. To takie miejsce z oknem, ukryte przed resztą autobusu.

– Czujesz się tam bezpiecznie.

– Jest idealnie. Siedząc tam, mógłbym dotrzeć do miasta. Ale czasami to miejsce zajmuje dziewczyna… dziewczyna specjalnej troski, słucha iPoda i śpiewa kawałki Step na cały autobus. Kiedy ona tam jest, nie mogę wsiąść i to nie tylko dlatego, że przez niepełnosprawnych robię się nerwowy, ale dlatego, że to moje miejsce. Rozumiesz? Nie widzę, czy ona tam jest, dopóki autobus się nie zatrzyma. Dlatego najpierw sprawdzam, czy moje miejsce jest wolne, i jeśli ją widzę, wysiadam. Kierowca autobusu mnie nienawidzi.

– Jak długo to trwa?

– Sam nie wiem, może kilka tygodni.

– Oskarze, wiesz, co to znaczy. Będziemy musieli zacząć wszystko od nowa.

– No nie. – Ukrył twarz w dłoniach i zwiesił głowę. – A już byłem w połowie drogi do miasta.

– Uważaj, żeby nie przenieść prawdziwego lęku na nowy problem. Od razu zmierzymy się z tym wyzwaniem. Jutro wsiądziesz do autobusu. Wybierzesz dowolne miejsce i przejedziesz jeden przystanek. Później możesz wysiąść i wrócić do domu. Następnego dnia, w środę, wsiądziesz do autobusu, usiądziesz na dowolnym miejscu i przejedziesz dwa przystanki, a potem wrócisz do domu. W czwartek pokonasz odległość trzech przystanków, a w piątek czterech. Rozumiesz? Nie wszystko naraz. Musisz robić małe kroki, aż w końcu osiągniesz cel.

Nie byłam pewna, kogo próbowałam przekonać: jego czy siebie.

Oskar wolno uniósł głowę. Z jego twarzy zniknęły wszystkie kolory.

– Poradzisz sobie – przemówiłam łagodnie.

– W twoich ustach to brzmi tak łatwo.

– A dla ciebie to trudne. Rozumiem. Pracuj nad technikami oddechowymi. Wkrótce będzie lepiej. Zdołasz wytrwać w autobusie całą drogę do miasta i uczucie strachu ustąpi miejsca euforii. Gdy stawisz czoło wielkim wyzwaniom, twoje najgorsze chwile staną się tymi najszczęśliwszymi.

Nie sprawiał wrażenia przekonanego.

– Zaufaj mi.

– Ufam, ale nie mam w sobie odwagi.

– Odważny jest nie ten, kto nie czuje strachu, lecz ten, kto go pokonuje.

– To z jednej z twoich książek? – Skinął głową w kierunku półek uginających się pod ciężarem poradników.

– To Nelson Mandela. – Uśmiechnęłam się.

– Szkoda, że pracujesz w pośredniaku. Byłabyś dobrym psychologiem – powiedział, wstając.

– No cóż, robię to dla nas obojga. Jeśli przejedziesz więcej niż cztery przystanki autobusem, zyskasz więcej możliwości zatrudnienia. – Próbowałam nie zdradzać napięcia w głosie. Oskar miał nieprzeciętny umysł i był wysoko wykwalifikowanym naukowcem, któremu z łatwością mogłabym znaleźć pracę. Właściwie już trzy razy to zrobiłam. Niestety z powodu trudności z podróżowaniem jego szanse na znalezienie etatu znacznie malały. Pomagałam mu pokonać strach, żeby codziennie docierał do pracy, którą zamierzałam mu załatwić. Bał się prowadzić samochód, więc nauka jazdy nie wchodziła w grę, zwłaszcza że ja nie zamierzałam zostać dodatkowo jego instruktorem. Zgodził się jednak pokonać lęk przed transportem publicznym. Zerknęłam na zegar za jego plecami. – No dobrze, poproś Gemmę, żeby zapisała cię na przyszły tydzień. Nie mogę się doczekać, aż pochwalisz się postępami.

Gdy tylko zamknęły się za nim drzwi, przestałam się uśmiechać. Zaczęłam przeglądać swoją kolekcję poradników. Moi klienci zawsze wyrażali zdumienie z powodu liczby książek, które trzymałam w gabinecie. Z kolei ja uparcie wierzyłam, że w pojedynkę zapewniam utrzymanie małej księgarni prowadzonej przez moją przyjaciółkę Amelię. Ten zbiór był moją biblią. To tam szukałam pomocy, gdy czułam się zagubiona albo potrzebowałam rozwiązania dla jednego z klientów znajdujących się w trudnym położeniu. Przez ostatnie dziesięć lat marzyłam o napisaniu poradnika, ale ilekroć siadałam za biurkiem i włączałam komputer, podekscytowana i gotowa do pracy, tylekroć tkwiłam tylko wpatrzona w biały ekran i migający kursor. Nieskalana biel przede mną odzwierciedlała stan mojego umysłu.

Według Brendy bardziej interesował mnie pomysł napisania książki niż sama czynność, ponieważ gdybym naprawdę chciała pisać, po prostu bym to robiła – każdego dnia, dla samej siebie. Zdaniem mojej siostry pisarze odczuwają wewnętrzny przymus pisania, niezależnie od tego, czy mają pomysł na fabułę, czy też nie, czy siedzą przed komputerem albo mają pod ręką kartkę papieru oraz długopis. Ich potrzeby nie determinuje konkretna marka lub kolor długopisu czy też za mało słodka latte. Natomiast mnie wszystkie te rzeczy stawały na przeszkodzie w procesie twórczym za każdym razem, gdy zabierałam się do pisania. Brenda często prezentowała godne pożałowania spostrzeżenia, obawiałam się jednak, że w tym przypadku mogła mieć rację. Chciałam pisać, nie wiedziałam tylko, czy potrafię, i bałam się, że jeśli kiedykolwiek spróbuję, poznam gorzki smak porażki. Od miesięcy trzymałam przy łóżku poradnik Jak napisać powieść, która odniesie sukces, ale nawet jej nie otworzyłam w obawie, że nie będę w stanie podążać za wskazówkami i zdemaskuję tym samym moją nieumiejętność napisania książki. Schowałam go więc w szafce nocnej i odłożyłam swoje marzenie na później – aż nadejdzie właściwy moment.

W końcu znalazłam na półce to, czego potrzebowałam: Sześć wskazówek, jak zwolnić pracownika (wersja ilustrowana).

Nie jestem pewna, czy obrazki pomogły, ale zrobiłam próbę, stojąc przed lustrem w łazience. Starałam się naśladować zatroskany wyraz twarzy pracodawcy. Przejrzałam notatki, które zrobiłam na samoprzylepnych karteczkach przyklejonych na wewnętrznej stronie okładki. Nie byłam pewna, czy kiedykolwiek się na to odważę. Moja firma, Rose Recruitment, działała od czterech lat. Był to niewielki interes współtworzony przez cztery osoby. Sekretarka Gemma pomagała nam funkcjonować. Nie chciałam, żeby odeszła, ale z powodu coraz większych problemów finansowych musiałam rozważyć także tę ewentualność.

Właśnie przeglądałam notatki, gdy rozległo się pukanie do drzwi, a chwilę później do środka weszła moja sekretarka.

– Gemma! – pisnęłam z miną winowajcy, nerwowo skubiąc brzeg książki, którą próbowałam przed nią ukryć. Gdy zaczęłam wpychać poradnik na przepełnioną półkę, wypadł mi z rąk i wylądował na podłodze, u stóp mojej pracownicy.

Kobieta zachichotała, schylając się po książkę. Na widok tytułu poczerwieniała. Spojrzała na mnie, a na jej twarzy pojawiły się kolejno: zdumienie, lęk, konsternacja i ból. Otworzyłam usta i zaraz je zamknęłam. Próbowałam przypomnieć sobie, w jakiej kolejności przekazać wieści, jak prawidłowo sformułować komunikat, jaką zrobić minę. Poradnik zawierał tyle wskazówek – musiałam pamiętać o przejrzystości, empatii, powściągliwości w okazywaniu emocji. Miałam mówić szczerze czy wręcz przeciwnie? Zastanawiałam się tak długo, że Gemma sama się wszystkiego domyśliła.

– Najwyraźniej jedna z tych twoich głupich książek w końcu na coś się przyda – powiedziała, wciskając mi w ręce poradnik. W jej oczach lśniły łzy. Odwróciła się, chwyciła torebkę i jak burza wypadła z biura.

Z zażenowaniem odkryłam, że sformułowanie „w końcu” odebrałam jako obraźliwe. Przecież ja żyłam według zasad z tych poradników. Mogłam potwierdzić ich skuteczność.

W słuchawce rozległo się nieprzyjazne warknięcie:

– Maguire.

– Detektywie Maguire, mówi Christine Rose. – Zatkałam palcem drugie ucho, żeby stłumić dźwięk telefonu zawodzącego w recepcji za ścianą.

Gemma nadal nie wróciła, a ja nie byłam w stanie nakłonić pozostałych pracowników, żebyśmy podzielili się jej obowiązkami. Moi koledzy, Peter i Paul, odmówili wykonywania pracy za kogoś, kto został niesprawiedliwie zwolniony. Wszyscy byli przeciwko mnie, mimo że sto razy powtarzałam, iż zaszła pomyłka. Argument „Nie chciałam jej zwolnić… dzisiaj” nie gwarantował skutecznej linii obrony.

To był po prostu fatalny poranek. I chociaż nie miałam wątpliwości, że potrzebuję Gemmy – co zapewne próbowała właśnie udowodnić – moje konto w banku sygnalizowało coś całkiem innego. Wciąż spłacałam kredyt zaciągnięty na nieruchomość, którą kupiliśmy razem z Barrym, a od bieżącego miesiąca musiałam wysupłać dodatkowe sześćset euro na wynajęcie kawalerki. Tak miała wyglądać moja sytuacja, dopóki sprawy się nie rozstrzygną. Biorąc pod uwagę, że czekała nas sprzedaż mieszkania w martwym okresie na rynku nieruchomości, za kwotę, która przypuszczalnie nie usatysfakcjonuje ani Barry’ego, ani mnie, istniało spore prawdopodobieństwo, że jeszcze długo będę uszczuplała swoje oszczędności. A jako że trudne sytuacje wymagają trudnych decyzji, Barry wypowiedział już wojnę mojej kolekcji biżuterii. Zabrał każdy drobiazg, który mi kiedykolwiek podarował. Dowiedziałam się o tym dzisiaj rano, gdy obudziła mnie wiadomość pozostawiona przez niego na sekretarce.

– Tak? – Odpowiedź Maguire’a była daleka od ekstatycznej. Najwyraźniej nie ucieszył go mój telefon. Byłam jednak zdumiona, że udało mu się zapamiętać moje nazwisko.

– Wydzwaniam do pana od dwóch tygodni. Zostawiłam kilka wiadomości.

– Wiem, zaśmieciła mi pani skrzynkę poczty głosowej. Proszę nie panikować. Nie ma pani kłopotów.

Te słowa zwaliły mnie z nóg. Nawet nie przyszło mi do głowy, że mogę mieć kłopoty.

– Nie dlatego dzwonię.

– Nie? – zapytał, udając zdziwienie. – Bo nadal mi pani nie wyjaśniła, co robiła pani w opuszczonym mieszkaniu na prywatnym terenie o jedenastej w nocy.

W milczeniu trawiłam jego słowa. Prawie każda ze znanych mi osób pytała dokładnie o to samo, a ci, którzy tego nie zrobili, na pewno się nad tym zastanawiali. Nikomu nie udzieliłam odpowiedzi. Musiałam więc szybko zmienić temat, zanim detektyw kolejny raz spróbuje przyprzeć mnie do muru.

– Dzwoniłam, żeby poznać dalsze szczegóły w sprawie Simona Conwaya. Chciałabym poznać ustalenia dotyczące pogrzebu. Nie znalazłam żadnej informacji na ten temat w prasie. A skoro minęły już dwa tygodnie, musiałam coś przeoczyć. – Próbowałam ukryć irytację.

Potrzebowałam informacji, ponieważ po Simonie w moim życiu została ogromna dziura i niekończące się pytania w mojej głowie. Wiedziałam, że nie zaznam spokoju, dopóki nie poznam każdego zdarzenia z tamtego dnia i każdego słowa, które wtedy padło. Zależało mi na zdobyciu danych jego rodziny, żeby przekazać jej członkom wszystkie te piękne rzeczy, które o nich opowiadał – o tym, jak bardzo ich kochał, i że to, co zrobił, nie miało z nimi nic wspólnego. Chciałam spojrzeć im w oczy i powiedzieć, że uczyniłam wszystko, co mogłam. Pragnęłam uśmierzyć ich ból czy pozbyć się wyrzutów sumienia? Czy fakt, że chciałam jednego i drugiego naraz, był czymś złym? Aby nie wyjść na desperatkę, nie zadałam Maguire’owi tych wszystkich pytań, tym bardziej że zapewne nie udzieliłby mi odpowiedzi. Nie potrafiłam jednak zapomnieć o tym, co przeżyłam. Chciałam więcej, potrzebowałam więcej.

– Dwie sprawy. Po pierwsze nie wolno angażować się w życie ofiar. Gram w to od dawna i…

– Gra pan? Widziałam, jak człowiek strzelił sobie w głowę. Dla mnie to nie jest gra. – Głos mi się załamał, więc uznałam, że to dobry moment, aby przerwać.

Zapanowała cisza. Skrzywiłam się, zasłaniając twarz. Schrzaniłam sprawę. Przywołałam się do porządku i chrząknęłam.

– Halo? – rzuciłam, czekając na błyskotliwą odpowiedź, coś cynicznego i pozbawionego emocji, ale na próżno.

W słuchawce zrobiło się tak cicho, że ogarnęła mnie obawa, iż po drugiej stronie nie ma nikogo. Ostatecznie jednak w końcu rozległ się łagodny głos detektywa.

– Wie pani, że mamy tutaj ludzi, z którymi można porozmawiać po takim przeżyciu? – przemówił, choć raz spokojnie. – Wspomniałem o tym tamtej nocy. Dałem pani wizytówkę. Ma ją pani?

– Nie muszę z nikim rozmawiać – oznajmiłam wściekle.

– Jasne. – Od razu przestał udawać miłego faceta. – Proszę posłuchać, jak już mówiłem, zanim mi pani przerwała, nic nie wiem o pogrzebie. Z tego, co mi wiadomo, w ogóle się nie odbył. Nie wiem, dlaczego pani uważa inaczej, ale zapewne ktoś wpuścił panią w maliny.

– Co ma pan na myśli?

– Usłyszała pani od kogoś brednie, kłamstwa.

– Nie o to chodzi. Jak to możliwe, że nie było pogrzebu?

Sprawiał wrażenie zirytowanego faktem, że musi wyjaśniać sprawy dla niego oczywiste.

– On nie umarł. Przynajmniej na razie. Jest w szpitalu. Dowiem się, w którym. Zadzwonię tam i poinformuję ich, że może się pani z nim spotkać. Proszę jednak pamiętać, że facet jest w śpiączce, więc sobie nie pogadacie.

Milczałam, nie mogąc wykrztusić ani słowa. Zapadła dłuższa chwila ciszy.

– To wszystko? – Znów się przemieszczał. Po chwili usłyszałam trzaśnięcie drzwi, a potem głośne rozmowy. Najwyraźniej wrócił do pokoju, w którym przebywał wcześniej.

Z trudem wyartykułowałam pojedyncze zdanie, wolno zapadając się w fotel.

Czasami gdy zdarza się cud, zaczynasz wierzyć, że wszystko jest możliwe.


3
Jak rozpoznać cud i co zrobić, gdy to się stanie

W pokoju panowały bezruch i cisza. Słychać było jedynie miarowe pikanie urządzenia monitorującego akcję serca Simona i świst wentylatora akompaniujący kolejnym oddechom mężczyzny. Simon sprawiał całkiem inne wrażenie niż ostatnim razem. Bił od niego spokój. Chociaż prawą część twarzy oraz głowy zasłaniały bandaże, lewa wyglądała łagodnie i była gładka, jakby nic się nie wydarzyło. Postanowiłam usiąść z jego lewej strony.

– Widziałam, jak do siebie strzelił – szepnęłam do Angeli, dyżurującej pielęgniarki. – Przyłożył pistolet tutaj. – Wykonałam gest. – I pociągnął za spust. Widziałam, jak kawałki jego ciała rozprysły się wszędzie dookoła… Jak on to przeżył?

Angela uśmiechnęła się ze smutkiem. Właściwie to nie był nawet uśmiech. Po prostu poruszyła ustami, mówiąc:

– Cudem?

– A co to za cud? – Nadal szeptałam, ponieważ nie chciałam, żeby Simon mnie słyszał. – Odtwarzam to wciąż na nowo w pamięci. – Od tamtego czasu przeczytałam kilka książek traktujących o samobójstwie. Szukałam odpowiedzi na pytanie, co powinnam była wtedy powiedzieć. Podobno jeśli zdołasz nakłonić potencjalnego samobójcę do racjonalnego myślenia, jeśli sprawisz, że zastanowi się nad rzeczywistością i konsekwencjami odebrania sobie życia, istnieje szansa, że zmieni decyzję. Takiemu człowiekowi zależy na szybkim zakończeniu emocjonalnego cierpienia, a nie samego życia. Dlatego jeśli pomożesz mu dostrzec inny sposób uśmierzenia bólu, być może zmienisz jego nastawienie. – Uważam, że jako osoba bez doświadczenia w tym zakresie dobrze sobie poradziłam. Sądzę, że naprawdę do niego dotarłam i skłoniłam go do zmiany decyzji. Przynajmniej na chwilę. Bo on rzeczywiście odłożył pistolet. Pozwolił mi wezwać policję. Nie wiem tylko, co takiego sprawiło, że wrócił do poprzedniego stanu.

Angela się skrzywiła, jakby usłyszała albo zobaczyła coś, co jej się nie spodobało.

– Chyba pani wie, że nie ponosi za to winy?

– Tak, tak, wiem. – Postanowiłam zbagatelizować tę kwestię.

Kobieta przyjrzała mi się uważnie, a ja skoncentrowałam się na prawym kółku szpitalnego łóżka. W skupieniu analizowałam czarny ślad będący skupiskiem licznych rys, które powstawały, gdy poruszano łóżkiem w przód i w tył. Próbowałam policzyć, ile razy było przesuwane. Co najmniej kilkadziesiąt.

– Na pewno wie pani, że istnieją ludzie, z którymi można porozmawiać o takich sprawach. Gdyby wyjawiła pani swoje troski, lepiej by się pani poczuła.

– Czy wszyscy muszą to powtarzać? – Zaśmiałam się, próbując zachować pogodny ton, chociaż gniew rozsadzał mi pierś. Męczyli mnie ludzie nieustannie analizujący moje zachowanie i traktujący mnie tak, jakbym potrzebowała wsparcia. – Nic mi nie jest.

– Zostawię panią z nim na trochę – powiedziała Angela i opuściła pokój. Jej białe buty nie wydawały żadnych dźwięków, jakby unosiła się nad podłogą.

Gdy zostałam sama, uświadomiłam sobie, że nie wiem, co dalej. Sięgnęłam po rękę Simona, ale zastygłam, zanim go dotknęłam. Gdyby odzyskał świadomość, może wcale nie ucieszyłby go tak bliski kontakt. Może winił mnie za to, co się wydarzyło. Nie powstrzymałam go, chociaż takie było moje zadanie. Może oczekiwał, że znajdę właściwe słowa i nakłonię go do zmiany decyzji, a ja go zawiodłam. Chrząknęłam, rozglądając się, aby zyskać pewność, że nikt mnie nie usłyszy, po czym przysunęłam się do lewego ucha mężczyzny, nie za blisko, żeby go nie wystraszyć.

– Cześć, Simonie – szepnęłam.

Czekałam na jakąś reakcję, lecz ani drgnął.

– Nazywam się Christine Rose. To ja jestem tą kobietą, z którą rozmawiałeś w noc… incydentu. Mam nadzieję, że nie będziesz miał nic przeciwko, jeśli chwilę z tobą posiedzę.

Nasłuchiwałam w nadziei, że coś usłyszę – cokolwiek. Przyglądałam się jego twarzy i rękom w poszukiwaniu oznak, że denerwuje go moja obecność. Nie chciałam sprawić mu dodatkowego bólu. Gdy upewniłam się, że atmosfera spokoju i bezruchu nie uległa zmianie, usadowiłam się wygodnie na krześle. Nie czekałam, aż się przebudzi, nie chciałam mu nic powiedzieć. Zwyczajnie rozkoszowałam się ciszą i faktem, że skoro jestem u jego boku, nie muszę być nigdzie indziej i rozmyślać o nim.

O dziewiątej wieczorem było już po godzinach odwiedzin, ale nadal nie zostałam poproszona o opuszczenie szpitala. Uznałam, że sztywne ramy czasowe nie dotyczą takich pacjentów jak Simon. On był w śpiączce, podłączony do maszyn podtrzymujących czynności życiowe, a jego stan się nie poprawiał. Poświęciłam więc ten czas na rozmyślanie o swoim życiu, o Simonie i o tym, jak nieodwracalnie splotły się nasze losy. Mimo że od jego próby samobójczej minęło ledwie kilka tygodni, moja rzeczywistość nabierała już całkiem nowych kształtów. Zastanawiałam się, czy nasze spotkanie było zwykłym przypadkiem, czy też było nam pisane.

– Co ty tam robiłaś? – zapytał Barry, oszołomiony i zaspany. Siedział na łóżku z wykrzywioną twarzą, a jego małe oczy wydały mi się ogromne po tym, jak chwycił z szafki nocnej okulary w czarnych oprawkach i je założył. Nie wiedziałam wtedy, co odpowiedzieć; teraz też bym nie wiedziała. Gdybym wypowiedziała swoje myśli na głos, zabrzmiałoby to niezręcznie, ponieważ podkreśliłoby stan zagubienia, w jakim się znalazłam – i zdaję sobie sprawę z ironii pobrzmiewającej w tym stwierdzeniu.

Pomijając powód, dla którego znalazłam się w tamtym miejscu, już sam fakt, że postanowiłam pospieszyć na ratunek mężczyźnie z bronią w opuszczonym budynku, wystarczył, bym zaczęła zadawać sobie pytania. Lubiłam pomagać ludziom, ale nie byłam pewna, czy właśnie na tym mi wtedy zależało. Postrzegałam siebie jako zaradną kobietę i w większości aspektów życia potrafiłam wykorzystywać umiejętność rozwiązywania problemów. Jeśli czegoś nie dało się naprawić, można było przynajmniej to zmienić, zwłaszcza zachowanie. Mój system wartości ukształtował się pod wpływem ojca, który wszystko naprawiał. W jego naturze leżało mierzenie się z trudnościami, czego dowodził, samotnie wychowując swoje trzy dorastające córki. Ponieważ brakowało mu instynktu macierzyńskiego, który by mu podpowiadał, co jest dla nas dobre, a co nie, i nie miał się kogo poradzić, zadawał nam pytania, wysłuchiwał odpowiedzi, a potem szukał rozwiązań. Działając właśnie w ten sposób, uważał, że może nam pomóc. Ojciec pozostawiony sam z trójką dzieci, z których najmłodsze ma zaledwie cztery lata, a najstarsze nie skończyło dziesięciu, robi wszystko, co może, żeby je chronić.

Prowadzę własną agencję pośrednictwa pracy. To nic niezwykłego, ale lubię myśleć o sobie jak o swatce wyszukującej odpowiednie osoby na konkretne stanowiska. Ważne, żeby wprowadzić właściwą energię do właściwej firmy. Trzeba także rozważyć, co firma może zrobić dla człowieka. Czasami wystarczy ograniczyć się do czystej matematyki: dopasować wakat do osoby o stosownych umiejętnościach. Innym razem, gdy spędzę z kimś więcej czasu, tak jak z Oskarem, wykraczam daleko poza swoje obowiązki. Ludzie, którzy szukają u mnie pomocy, mają różne podejście do realizacji swoich celów. Niektórzy zostali zwolnieni i znajdują się w dużym stresie, innym zwyczajnie marzy się zmiana pracy, więc są niecierpliwi, ale przy tym pełni radosnego wyczekiwania. Są też tacy, którzy zamierzają zatrudnić się po raz pierwszy i z ekscytacją wypatrują początku swej drogi zawodowej. Tak czy inaczej, wszyscy znajdują się w podróży, w trakcie której spotykają mnie. W stosunku do każdego z moich klientów zawsze podejmowałam się tego samego zadania: pomagałam im znaleźć właściwe miejsce we wszechświecie. A mimo to moje słowa sprowadziły Simona Conwaya do pokoju szpitalnego.

Nie chciałam zostawić go samego, a myśl o powrocie do wynajętego mieszkania bez telewizora i innych perspektyw poza gapieniem się w cztery ściany była mi nie w smak. Miałam wielu znajomych, u których mogłabym się zatrzymać, ale ponieważ przyjaźnili się także z Barrym, nie spieszyli się z zaproszeniem. Nie chcieli znaleźć się między młotem a kowadłem. Pragnęli uniknąć pomówień o sympatyzowanie z jedną ze stron, zwłaszcza ze mną, jako że byłam tą złą, która złamała Barry’emu serce. Nie powinnam więc była narażać ich na taki stres. Brenda zaprosiła mnie do siebie, ale nie zniosłabym marudzenia mojej siostry na temat zespołu stresu pourazowego. Potrzebowałam miejsca, w którym każde moje pojawienie się i każde zniknięcie nie wiązałoby się z mnóstwem pytań, zwłaszcza o moje zdrowie psychiczne. Chciałam czuć się wolna – przede wszystkim dlatego odeszłam od męża. Fakt, że na oddziale intensywnej terapii czułam się lepiej niż w jakimkolwiek innym miejscu, mówił sam za siebie.

I właśnie tego nie mogłam powiedzieć detektywowi Maguire’owi ani Barry’emu, ani też mojemu ojcu i dwóm siostrom czy komuś innemu. Próbowałam znaleźć konkretne miejsce, w którym poczułabym się dobrze w swojej skórze. Zaczerpnęłam ten pomysł z książki zatytułowanej Jak żyć w swoim szczęśliwym miejscu. Prezentowana w niej koncepcja zakładała wytypowanie miejsca, które działało na człowieka budująco. O jego wyborze mogło zdecydować podnoszące na duchu wspomnienie, ładne światło albo coś nieuchwytnego na poziomie świadomości, co rozbudzało uczucie zadowolenia. Książka zawierała także ćwiczenia, które należało wykonać, aby zawsze i wszędzie móc przywołać szczęśliwe wspomnienie związane z konkretną lokalizacją. Warunkiem ich skuteczności był wybór właściwego miejsca. Szukałam go zatem. Właśnie to robiłam w opuszczonym budynku tamtej nocy, gdy poznałam Simona Conwaya. Nie interesowało mnie samo osiedle, ale teren, na którym powstało, ponieważ wiązało się z nim jedno z moich szczęśliwych wspomnień.

Rozgrywano tam kiedyś mecz krykieta; drużyna Clontarf grała przeciwko drużynie Saggart. Miałam pięć lat i ledwie kilka miesięcy wcześniej straciłam mamę. Pamiętam, że był słoneczny dzień, pierwszy pogodny po długiej, ponurej, mroźnej zimie. Razem z siostrami obserwowałam naszego tatę w akcji. Klub znajdował się w całości na świeżym powietrzu. Pamiętam zapach piwa i słony smak na ustach po tym, jak zjadłam kilka paczek orzeszków ziemnych. Mecz zbliżał się ku końcowi. Tata rzucał piłkę, widziałam skupiony wyraz jego twarzy, który nie zmieniał się przez ostatnie tygodnie. Spod przymrużonych powiek ledwie było widać ponure spojrzenie. Zagrywał po raz trzeci. Facet, który trzymał kij, źle ocenił sytuację i spudłował. Piłka trafiła do bramki i przeciwnik został wyeliminowany. Tata głośno wrzeszczał i wymachiwał pięścią z taką zawziętością, że wokół nas wybuchły radosne okrzyki. Na początku z przerażeniem obserwowałam tę zbiorową histerię. Czułam się jak bohaterka filmu o zombie, w którym wszyscy padli ofiarą tajemniczego wirusa, a ja jedna zdołałam się przed nim uchronić. Ale później, gdy przyjrzałam się twarzy ojca, zrozumiałam, że wszystko jest w porządku. Jego twarz opromieniał wielki uśmiech. Pamiętam też twarze moich sióstr. Ich także nie obchodził krykiet – właściwie przez całą podróż samochodem marudziły, ponieważ przerwano im zabawę z koleżankami na ulicy. Gdy patrzyły jednak na taniec zwycięstwa naszego taty i na to, jak poszybował w górę na ramionach kolegów z drużyny, uśmiechały się. Pamiętam, że właśnie wtedy pomyślałam, że wszystko się ułoży.

Poszłam więc odnaleźć tamto uczucie. Zamiast tego odkryłam osiedle widmo i poznałam Simona.

Tamtej nocy, gdy zostawiłam Simona w szpitalu, wznowiłam poszukiwania miejsc, które mnie uskrzydlały. W ciągu sześciu tygodni zdążyłam odwiedzić dawną podstawówkę, boisko do koszykówki, gdzie całowałam się z chłopakiem, który wydawał mi się wtedy poza zasięgiem, mój college, dom dziadków, centrum ogrodnicze, do którego z nimi chadzałam, miejscowy park, klub tenisowy, gdzie spędzałam wakacje, i różne inne lokalizacje związane z dobrymi wspomnieniami. Przypadkowo dotarłam do domu mojej dawnej przyjaciółki z podstawówki i nawet wdałam się z nią w najbardziej niezręczną rozmowę w życiu. Natychmiast pożałowałam, że ją odwiedziłam, ale w chwili gdy mijałam jej dom, odżyło dawne wspomnienie o słodkim zapachu gorących wypieków. Miałam wrażenie, że ilekroć się tam bawiłam, tylekroć jej mama coś piekła. Dwadzieścia cztery lata później zamiast znajomego zapachu i widoku jej matki przywitała mnie wykończona przyjaciółka z dzieciństwa z dwójką pociech, które wspinały się po niej jak po drabinie i nie dały nam porozmawiać nawet przez kilka sekund, co okazało się prawdziwym błogosławieństwem, jako że nie miałyśmy sobie nic do powiedzenia. Widziałam, że cisną się jej na usta słowa: „Skąd ty się tu, u diabła, wzięłaś? Nie byłyśmy sobie aż tak bliskie”. Musiała jednak uznać, że przeżywam trudny okres, ponieważ zachowała się na tyle uprzejmie, aby nie wypowiedzieć ich na głos.

Na początku bezowocnych poszukiwań nie przejmowałam się zbytnio brakiem rezultatów. Kolejne eskapady pomagały mi zabijać czas. Jednak po upływie trzech tygodni zaczęłam modlić się w duchu, żeby w końcu znaleźć to miejsce. Jak dotąd zamiast poczuć przypływ energii, jedynie zniszczyłam dobre wspomnienia.

Po wizycie w szpitalu jeszcze bardziej zaczęło mi zależeć na określeniu właściwych współrzędnych. Potrzebowałam pozytywnego bodźca, a wiedziałam, że nie znajdę pocieszenia w wynajętym mieszkaniu o ścianach w kolorze magnolii.

Szukałam zatem swojego miejsca, gdy po raz drugi w ciągu miesiąca moim udziałem stało się niezwykle mało prawdopodobne zdarzenie.


4
Jak walczyć ze wszystkich sił

W niedzielną grudniową noc ulice Dublina były ciche. Dokuczało mi przejmujące zimno, gdy pokonywałam most Ha’penny od strony nabrzeża Wellington. Zanosiło się na śnieg. Most Ha’penny, oficjalnie znany jako Liffey, to urocza stara kładka z żeliwnymi barierkami spinająca północną i południową część miasta. Gdy zbudowano go w 1816 roku, zaczęto pobierać myto za przejście w wysokości pół pensa, czemu zawdzięcza nazwę zwyczajową. Stanowi jeden z najbardziej rozpoznawalnych widoków w Dublinie i wyjątkowo ładnie wygląda nocą, gdy oświetlają go trzy ozdobne lampy. Wybrałam to miejsce, ponieważ w ramach studiów, koncentrujących się głównie wokół zajęć z biznesu i języka hiszpańskiego, musiałam spędzić cały rok na Półwyspie Iberyjskim. Nie pamiętam, czy moja rodzina była ze sobą zżyta przed śmiercią mamy, ale z pełnym przekonaniem mogę stwierdzić, że po tym wydarzeniu wydawało się niewyobrażalne, aby jedno z nas mogło kiedykolwiek opuścić stado. Oczywiście gdy rozpoczęłam naukę w college’u, zdawałam sobie sprawę, że udział w programie Erasmus i związany z nim wyjazd są nieuniknione. Na samą myśl o tym wypełniało mnie wszechogarniające pragnienie, aby przeciąć pępowinę i rozwinąć skrzydła. Gdy tylko dotarłam do Hiszpanii, zrozumiałam, że popełniłam błąd. Ciągle płakałam, nie mogłam jeść ani spać i ledwie koncentrowałam się na nauce. Czułam się tak, jakby wyrwano mi z piersi serce, które zostało z moją rodziną. Tata pisał codziennie. Każdy list zawierał zabawne przemyślenia na temat codziennego życia moich bliskich, które zapewne miały mnie podnieść na duchu, lecz tylko potęgowały tęsknotę za domem. Ale pewna szczególna pocztówka pozwoliła mi otrząsnąć się z chronicznej nostalgii. Oczywiście nie przestało mi brakować domu, znalazłam jednak w sobie siłę, żeby normalnie funkcjonować. Kartka przedstawiała most Ha’penny nocą, na tle rozświetlonego dublińskiego nieba i kolorowych świateł odbijających się w rzece Liffey. Ten widok mnie oczarował. Wpatrywałam się w niewyraźne sylwetki ludzi, nadawałam im imiona i wymyślałam historie o miejscach, do których zmierzali, oraz tych, z których przychodzili. Zawsze sięgałam przy tym po nazwy znanych sobie zakątków. Przed zaśnięciem przypinałam pocztówkę do ściany, a w ciągu dnia nosiłam ją wszędzie ze sobą, zatkniętą między strony gazety uniwersyteckiej. Dzięki temu czułam się tak, jakby część domu nieustannie mi towarzyszyła.

Nie łudziłam się naiwnie, że dokładnie to samo uczucie wypełni mnie w chwili, gdy ujrzę most, ponieważ widywałam go niemal co tydzień. Na tym etapie byłam już zaprawiona w poszukiwaniu swojego szczęśliwego miejsca, więc wiedziałam, że nic nie wydarzy się natychmiast. Miałam jednak nadzieję, że jeśli spędzę tam trochę czasu, zdołam przynajmniej przywołać dawne emocje i przeżycia. Był środek nocy, w oddali dostrzegałam rozświetloną linię dachów. Mimo że nowe budynki ciągnące się wzdłuż doków tworzyły inny obraz od tego, który widniał na mojej starej pocztówce, światła odbijające się w ciemnej rzece wydawały się takie same. Wszystkie elementy pocztówki znajdowały się na swoim miejscu.

Z jednym wyjątkiem.

Samotny mężczyzna w czerni, uczepiony barierek od strony zewnętrznej, spoglądał w dół na lodowatą rzekę o bystrym, zdradliwym nurcie.

Na schodach u wejścia na nabrzeże Wellington zebrała się nieduża grupa gapiów. Wstrząśnięci wpatrywali się w mężczyznę na moście. Nie mniej zszokowana zaczęłam się zastanawiać, czy właśnie tak czuł się Roy Cleveland Sullivan, gdy piorun trafił go po raz drugi. W głowie kołatała mi się jedna myśl: „Tylko nie znowu”.

Ktoś wezwał policję, więc ludzie dyskutowali, ile będzie trzeba czekać, zanim funkcjonariusze dotrą na miejsce, i czy w ogóle przybędą na czas. Wszyscy zastanawiali się, co robić. Tymczasem ja miałam przed oczami twarz Simona. Nie mogłam o niej zapomnieć. Wspominałam, jak wyglądała, zanim pociągnął spust, i później, na oddziale intensywnej terapii. Analizowałam wszystkie zmiany. Coś sprawiło, że sięgnął po broń. Czy to mogły być moje słowa? Nie pamiętałam, co dokładnie wtedy powiedziałam, ale być może ponosiłam za to winę. Pomyślałam o dwóch małych córeczkach Simona, czekających, aż tatuś się obudzi, zastanawiających się, dlaczego nie otwiera oczu jak zawsze. Potem spojrzałam na mężczyznę na moście i przyszły mi na myśl niezliczone istnienia ludzkie, na które wpłynęłaby jego potrzeba uśmierzenia bólu i nieumiejętność znalezienia innego rozwiązania.

Nagle adrenalina zawładnęła moim ciałem i mogłam podjąć już tylko jedną decyzję. Nie miałam wyboru: musiałam ocalić mężczyznę na moście.

Tym razem zamierzałam postąpić inaczej. Od incydentu z Simonem Conwayem przeczytałam kilka książek, żeby ustalić, gdzie popełniłam błąd i w jaki sposób powinnam była nakłonić go do zmiany decyzji. Wiedziałam więc, że po pierwsze muszę skupić się na człowieku i zignorować poruszenie panujące wokół mnie. Trzy stojące nieopodal osoby zaczęły się sprzeczać o to, jakie podjąć kroki, co nie poprawiało sytuacji. Postawiłam nogę na stopniu. Pewna siebie powtarzałam w duchu, że dam radę. Czułam, że panuję nad sytuacją.

Lodowaty wiatr smagał mnie po twarzy, jakby chciał mi w ten sposób powiedzieć: „Obudź się! Bądź gotowa!”. Uszy szczypały mnie z zimna i zaczęło mi ciec ze zmarzniętego nosa. Poziom wody w Liffey był wysoki. Czarna rzeka wyglądała ponuro, złowrogo i odstręczająco. Odłączyłam się od wyczekującej niecierpliwie grupki, próbując zapomnieć o tym, że każde wypowiedziane słowo i każdy drżący oddech może dotrzeć na wietrze do uszu gapiów. Przyjrzałam się uważniej mężczyźnie. Był ubrany na czarno, stał po przeciwnej stronie barierek, na wąskiej krawędzi tuż nad wodą, ściskając poręcz. Nie było już odwrotu.

– Przepraszam – zawołałam niezbyt głośno, żeby go nie wystraszyć i nie posłać prosto do wody. Podniosłam głos na tyle, żeby nie zagłuszył mnie wiatr, ale zachowywałam spokojny, opanowany ton i łagodny wyraz twarzy. Pamiętałam o tym, czego dowiedziałam się z książek: mam utrzymywać kontakt wzrokowy i unikać ostrego tonu. – Proszę się nie denerwować. Nie zamierzam pana dotknąć.

Odwrócił się, żeby na mnie spojrzeć, po czym ponownie skoncentrował się na rzece, w skupieniu wpatrując się w wodę. Było jasne, że moje słowa ledwie do niego dotarły. Całkiem się zatracił w swoich myślach.

– Nazywam się Christine – powiedziałam, ruszając w jego stronę wolnymi, miarowymi krokami. Trzymałam się blisko krawędzi mostu, ponieważ chciałam widzieć twarz nieznajomego, gdy będę do niego przemawiać.

– Nie zbliżaj się! – wrzasnął. Jego głos zdradzał panikę.

Zatrzymałam się, zadowolona z uzyskanej odległości. Mężczyzna znajdował się na wyciągnięcie ręki. Gdybym musiała, mogłabym go chwycić.

– W porządku, już się nie ruszam – oznajmiłam.

Odwrócił się, żeby sprawdzić, jak daleko od niego jestem.

– Nie rozpraszaj się. Nie chcę, żebyś spadł.

– Żebym spadł? – Rzucił mi przelotne spojrzenie, potem popatrzył w dół i jeszcze raz na mnie. W końcu nasze spojrzenia się spotkały. Miał trzydzieści kilka lat, wyraźnie zarysowaną szczękę, a włosy ukryte pod czarną wełnianą czapką. Jego niebieskie oczy wpatrywały się prosto we mnie, duże i przerażone. Źrenice miał tak wielkie, że zasłaniały prawie całe tęczówki, i zaczęłam się zastanawiać, czy znajduje się pod wpływem narkotyków albo alkoholu. – Żartujesz sobie? – zapytał. – Naprawdę uważasz, że przejmuję się tym, czy spadnę? Myślisz, że znalazłem się tutaj przez przypadek? – Kolejny raz spróbował mnie zignorować i skupić uwagę na rzece.

– Jak się nazywasz?

– Daj mi spokój – warknął, po czym dodał łagodnie: – Proszę.

Nawet w stresie nie zapomniał o uprzejmości.

– Martwię się. Widzę, że jesteś przygnębiony. Chcę ci pomóc.

– Nie potrzebuję twojej pomocy – oznajmił. Nie zamierzał dać mi szansy. Kolejny raz wbił wzrok w wodę. Obserwowałam, jak jego kłykcie bieleją i czerwienieją w zależności od tego, czy ściskał żelazo, czy je puszczał. Moje serce uderzało mocniej, ilekroć luzował uścisk. Panicznie się bałam, że w końcu całkiem rozprostuje palce. Nie miałam wiele czasu.

– Chciałabym z tobą porozmawiać. – Przysunęłam się nieco bliżej.

– Odejdź, proszę. Chcę zostać sam. Nie planowałem tej całej sceny. Chciałem po prostu to zrobić. W samotności. Tylko… nie sądziłem, że to tyle potrwa. – Kolejny raz przełknął ślinę.

– Posłuchaj, nikt się do ciebie nie zbliży bez mojej zgody. Nie ma powodu do paniki, nie spieszy się nam. Nie musisz podejmować pochopnej decyzji. Mamy mnóstwo czasu. Proszę tylko, żebyś ze mną porozmawiał.

Milczał. Kolejne łagodne pytania, które zadawałam, nie doczekały się odpowiedzi. Byłam gotowa go wysłuchać, powiedzieć wszystko to, co należało mówić w takiej sytuacji, ale moje słowa trafiały w próżnię. Przynajmniej jeszcze nie skoczył, tyle udało mi się osiągnąć.

– Chciałabym poznać twoje imię – oświadczyłam.

Nadal się nie odzywał.

Przypomniałam sobie twarz Simona w chwili, gdy spojrzał mi prosto w oczy i pociągnął za spust. Zalała mnie fala emocji, a rozpacz ścisnęła za gardło. Chciałam wybuchnąć płaczem i się poddać. Nie potrafiłam mu pomóc. Przepełniała mnie panika. Już miałam zrezygnować, wrócić do grupy gapiów i oznajmić im, że nie dałam rady i nie chcę ponosić odpowiedzialności za kolejną ofiarę, gdy mężczyzna w końcu przemówił.

– Adam.

– Dobrze – odparłam z ulgą. Zdołałam zainteresować go rozmową. Pamiętałam fragment z jednej z książek, traktujący o tym, że człowiekowi próbującemu popełnić samobójstwo trzeba przypomnieć o istnieniu innych ludzi, którzy o nim myślą i kochają go, bez względu na to, czy on to czuje. Bałam się jednak, że takie działanie wywoła odwrotny efekt. W końcu mógł się znaleźć na moście przez swoich bliskich albo dlatego, że czuł, iż stanowi dla nich ciężar. Myśli kłębiły się w mojej głowie, gdy próbowałam obrać właściwą strategię; istniało wiele reguł, a ja chciałam tylko pomóc.

– Chcę ci jakoś pomóc, Adamie – odezwałam się wreszcie.

– Nie ma sensu.

– Chciałabym posłuchać, co masz do powiedzenia – kontynuowałam, zachowując optymizm. „Słuchaj uważnie, nie mów, że czegoś nie zrobisz albo że się nie da”. Przypomniałam sobie wszystko, co dotąd przeczytałam. Na pewno wszystko dobrze zrozumiałam, każde słowo.

– Nie przekonasz mnie do odwrotu.

– Wiedz, że chociaż twoim zdaniem to jedyne rozwiązanie, istnieją też inne. Jesteś teraz bardzo zmęczony. Pozwól, że pomogę ci zejść. Potem będziemy mogli rozważyć wszystkie możliwości. W tym momencie może trudno ci je dostrzec, ale one istnieją. Na razie zejdź z tego mostu i pozwól zaprowadzić się w bezpieczne miejsce.

Nie odpowiedział, tylko wbił we mnie wzrok, a ja przeżyłam déja vu. Simon też tak na mnie patrzył.

– Przepraszam. – Puścił żelazną konstrukcję, a jego ciało zaczęło się przechylać do przodu.

– Adam! – Rzuciłam się naprzód, wsuwając ręce między szeroko rozstawione pręty. Ścisnęłam mocno jego tors i przyciągnęłam do siebie z taką siłą, że uderzył z impetem w barierki. Jego plecy przylgnęły ciasno do mojej piersi. Ukryłam twarz w jego wełnianej czapce, zamknęłam oczy i trzymałam go mocno. Czekałam na pierwsze szarpnięcie. Zastanawiałam się, jak zdołam go utrzymać. Zdawałam sobie sprawę, że jeśli użyje całej swojej siły, nie będę miała z nim szans. Żywiłam jednak nadzieję, że jeden z gapiów przybiegnie mi na pomoc albo wkrótce do akcji wkroczy policja. Czułam się kompletnie zagubiona, sama nie wiedziałam, co robię. Jeszcze mocniej zacisnęłam powieki, opierając czoło o tył głowy Adama. Pachniał płynem po goleniu i świeżością, jakby dopiero co wyszedł spod prysznica. To był zapach życia – przywodził na myśl człowieka, który ma plany na przyszłość, a nie takiego, który zamierza skoczyć z mostu. Poza tym wydawał się silny i pełen energii. Miał tak szeroką klatkę piersiową, że ledwie mogłam go objąć. Przywarłam do niego, zdecydowana nigdy go nie puścić.

– Co ty wyprawiasz? – wydyszał, oddychając ciężko.

W końcu uniosłam głowę i zerknęłam na tłum w oddali. Nie dostrzegłam świateł wozów policyjnych ani nikogo, kto spieszyłby mi na ratunek. Nogi mi się trzęsły, jakbym to ja spoglądała w otchłań czarnej rzeki Liffey.

– Nie rób tego – wyszeptałam płaczliwie. – Proszę, nie rób tego.

Spróbował się odwrócić, żeby na mnie spojrzeć, ale stałam tuż za nim, więc nie widział mojej twarzy.

– Czy ty… płaczesz?

– Tak. – Pociągnęłam nosem. – Proszę, nie rób tego.

– Jezu. – Kolejny raz spróbował na mnie spojrzeć.

Płakałam coraz mocniej, łkając spazmatycznie. Drżały mi ramiona, ale trzymałam go mocno, walcząc ze wszystkich sił.

– Co, do diabła? – Poruszył się, przesuwając stopy wzdłuż krawędzi, żeby odwrócić głowę. Nasze spojrzenia się spotkały. – Nic ci nie jest? – Jego głos złagodniał odrobinę. Najwyraźniej zdołał się wyrwać z transu, w jakim był wcześniej pogrążony.

– Nie. – Próbowałam powstrzymać łzy. Chciałam wydmuchać nos, z którego ciekło jak z kranu, ale bałam się puścić Adama.

– Czy my się znamy? – zapytał zmieszany, spoglądając na mnie badawczo i zastanawiając się, dlaczego wykazałam tak wielką troskę.

– Nie – odparłam znowu, pociągając nosem kolejny raz. Ścisnęłam go mocniej. Nie tuliłam tak nikogo, odkąd byłam dzieckiem i matka trzymała mnie w ramionach.

Patrzył na mnie tak, jakbym była wariatką, a on zachował rozsądek. Nasze nosy prawie się stykały, gdy przyglądał się mojej twarzy, jakby próbował wyczytać z niej coś, czego nie dało się dostrzec gołym okiem.

Czar prysł, gdy jakiś idiota obserwujący zajście z nabrzeża wrzasnął:

– Skacz!

Mężczyzna w czerni spróbował wyrwać się z mojego uścisku, wykorzystując nowe pokłady złości.

– Zabieraj ręce – powiedział, szamocząc się.

– Nie. – Potrząsnęłam głową. – Proszę, posłuchaj… – Spróbowałam zebrać myśli. – Nie znajdziesz tam tego, czego szukasz. – Spojrzałam w dół i wyobraziłam sobie, jak się czuł, patrząc w ciemność i czekając na koniec. Jak źle musiało się potoczyć jego życie, skoro zapragnął takiego zakończenia.

Adam obserwował mnie uważnie.

– Nie chcesz skończyć z życiem. Zależy ci tylko na pozbyciu się bólu, który nie daje o sobie zapomnieć, bólu, z którym zapewne budzisz się i zasypiasz każdego dnia. Może nikt z twoich najbliższych cię nie rozumie, ale ja tak. Uwierz mi. – Na widok łez napływających mu do oczu pojęłam, że nareszcie do niego dotarłam. – Ale przecież ten stan nie utrzymuje się przez cały czas, prawda? Tylko czasem przychodzi ci do głowy taka myśl… ostatnio pewnie znacznie częściej. To pewnego rodzaju nawyk – analizowanie kolejnych sposobów na odebranie sobie życia. Ale to mija. Mam rację?

Aby przeczytać tę książkę w całości, kup ją w księgarni www.legimi.com.