Wszystko, o czym marzysz - Mike Greenberg - ebook
Wydawca: MUZA SA Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 16000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 377 Przeczytaj fragment ebooka

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Wszystko, o czym marzysz - Mike Greenberg

Wzruszająca i odkrywcza historia przyjaźni, miłości, złamanych serc i nieoczekiwanych zwrotów w życiu trzech wyjątkowych kobiet. Zaskakujący debiut powieściowy Mike'a Greenberga, gospodarza najpopularniejszego amerykańskiego programu radiowego o sporcie.

Brooke piętnaście lat temu poślubiła chłopaka z college’u i jest szczęśliwa w małżeństwie. Na czterdzieste urodziny ukochanego męża  chce podarować mu swoje nagie zdjęcia.

Samantha właśnie wyszła za mąż. Jej radość pryska, kiedy odkrywa w komputerze szokujący dowód niewierności wybranka. Była mężatką dwa dni. I nie zamierza pozostać nią ani chwili dłużej.

Katherine pracuje po osiemnaście godzin na dobę dla człowieka, który na zawsze złamał jej serce osiemnaście lat temu. Ma dwupoziomowe mieszkanie na Park Avenue, szofera, kucharza, fantastyczny dom w Southampton i sama to sobie zafundowała. Co z tego, że do końca życia każdego dnia w pracy musi widywać Phillipa?

 

Pewnego dnia Brooke, Samantha i Katherine spotykają się na internetowym forum dla kobiet, u których odkryto raka piersi. Wkrótce odkryją potęgę przyjaźni: dopóki mają siebie, mają wszystko, o czym tylko można marzyć.

Opinie o ebooku Wszystko, o czym marzysz - Mike Greenberg

Fragment ebooka Wszystko, o czym marzysz - Mike Greenberg

Tytuł oryginału: All You Could Ask For

Projekt okładki: Katarzyna Konior

Redakcja: Marta Mizuro

Redaktor prowadzący: Aleksandra Janecka

Redakcja techniczna: Sylwia Rogowska-Kusz

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta: Ewa Mościcka

Zdjęcia wykorzystane na okładce

© Alexey Losevich/Shutterstock

© kiuikson/Shutterstock

© 2013 by Mike Greenberg. Published by arrangement with HarperCollins Publishers. All rights reserved

© for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2014

© for the Polish translation by Anna Esden-Tempska

ISBN 978-83-7758-848-2

Warszawskie Wydawnictwo Literackie

MUZA SA

Warszawa 2014

Wydanie I

Ta książka została napisana dla upamiętnienia Heidi Armitage. A poświęcona jest najlepszym przyjaciółkom, jakie sobie można wymarzyć Stacy Steponate Greenberg, Jane Green i Wendy Gardiner, które były, i będą zawsze Aniołkami Heidi.

Chodzi o to, żeby żyć, zanim się umrze.

To może być wielka przygoda, żyć.

John Irving

Świat według Garpa

Spis treści

CZĘŚĆ I

BROOKE

SAMANTHA

KATHERINE

BROOKE

SAMANTHA

KATHERINE

SAMANTHA

BROOKE

SAMANTHA

KATHERINE

BROOKE

SAMANTHA

KATHERINE

BROOKE

SAMANTHA

KATHERINE

BROOKE

KATHERINE

BROOKE

KATHERINE

SAMANTHA

BROOKE

SAMANTHA

KATHERINE

BROOKE

SAMANTHA

KATHERINE

BROOKE

SAMANTHA

CZĘŚĆ II

SAMANTHA

KATHERINE

SAMANTHA

KATHERINE

SAMANTHA

KATHERINE

BROOKE

KATHERINE

BROOKE

KATHERINE

SAMANTHA

BROOKE

SAMANTHA

KATHERINE

BROOKE

KATHERINE

BROOKE

SAMANTHA

HEIDI

PODZIĘKOWANIA

CZĘŚĆ I

BROOKE

CZYJ TO TYŁEK?

Na pewno nie mój.

Tak właśnie pomyślałam, patrząc. To znaczy, kiedy mu się przyjrzałam.

Mam świetny tyłek. Zawsze miałam. Wiem to od początku studiów na Uniwersytecie Colgate, kiedy przystąpiłam do zrzeszenia studentek Tri-Delt, wypiłam dwa plastikowe kubki ponczu wiśniowego z wódką i pozwoliłam się pocałować fajnemu chłopakowi z korporacji studenckiej Sigma Chi. Nazywał się Paul Didier, miał krótko ostrzyżone kasztanowe włosy, niebieskie oczy, ale ogólnie było w nim coś głupkowatego, co po alkoholu nie drażniło tak bardzo jak następnego dnia, na trzeźwo, kiedy pojawił się u mnie w akademiku z tuzinem róż. To był dla niego koniec. Głupkowaty przystojniak może i jest dobry do tańca i paru niezdarnych pocałunków, ale żeby zaraz róże?

Najwyraźniej zauważył mój brak entuzjazmu na widok bukietu. zrobiło mi się go żal. Wyglądał jak szczeniak, który nasikał w pokoju i strasznie, ale to strasznie, chce cofnąć czas, żeby to się nie stało. Ale, jak wiadomo, pies po sobie nie posprząta, a głupkowaty chłopak nie może udawać, że nie kupił ci róż zaledwie po jednym wieczorze obściskiwania się po pijaku.

Wiesz, ja też jestem tu nowy wydukał, z każdą sekundą coraz bardziej upodabniając się do małego pieska i nikogo nie znam. Jestem ze Środkowego Zachodu. Zrobiłaś na mnie wrażenie najfajniejszej dziewczyny na świecie.

Dzięki powiedziałam tonem, jakim karci się psy. Ale narzucasz za duże tempo.

Wiem zgodził się i ruszył do drzwi, nie wypuszczając róż z dłoni.

Już na zewnątrz zrobił szybki zwrot i mrużąc oczy w słońcu pogodnego wrześniowego poranka, dodał:

Masz świetny tyłek, Brooke. Naprawdę chciałem ci to powiedzieć. Cieszę się, że się na to zdobyłem.

To mi się spodobało, choć nie było zbyt wyszukane. Odczekałam, ile należy, zanim dogoniłam go na podwórzu, i wyrwałam mu bukiet.

A ty dokąd się z tym wybierasz? spytałam.

Głupkowaty uśmiech powrócił. Paul niepewnie zbliżył się do mnie.

Mogę zajrzeć do ciebie jeszcze kiedyś?

Możesz powiedziałam, obracając się na pięcie i ruszając z powrotem.

Oczywiście wiedziałam, że na mnie patrzy, ale się nie obejrzałam. Mowy nie ma. Nie tak mnie wychowała mama.

Kiedy znalazłam się znów w pokoju, rzuciłam kwiaty na łóżko, uniosłam sweter marki Benetton i spojrzałam za siebie w duże lustro, które moja współlokatorka ćpunka przykleiła do drzwi.

Facet miał rację. Świetny tyłek.

To było dwadzieścia lat temu i nie jestem pewna, czy od tamtej pory kiedykolwiek porządnie przyjrzałam się swojej pupie. Chyba przez resztę studiów wspomnienie o tym, co powiedział wtedy szczeniakowaty chłopak (któremu pozwoliłam się całować jeszcze ze dwa razy, nim go pogoniłam), dodawało mi wiary, że mój tyłek wygląda wspaniale. A potem poznałam Scotta, który od naszej pierwszej nocy sprawił, że czułam się piękna. I dalej tak na mnie działa, nawet po bliźniakach, cesarskim cięciu, po wszystkich psich kupach, opróżnianiu kocich kuwet, zatruciach pokarmowych, kawowym oddechu, zaropiałych oczach i przypadkowych pierdnięciach, które mogą odrzeć małżeństwo z całego romantyzmu. Scottowi nadal udaje się puścić do mnie oczko we właściwym momencie.

Uwielbiam, jak do mnie mruga. Kiedy puszcza do mnie oczko, znów jestem jego dziewczyną, superfajną nową studentką, która tak bardzo zawróciła mu w głowie, że on też coś mi przyniósł. Nie tuzin róż, nie, ale coś jeszcze bardziej kiczowatego kalendarz ze zdjęciami różnych egzotycznych miejsc, na którym bladoniebieskim markerem wypisał nasze plany na przypadkowo wybrane dni.

Oho, zdaje się, że ten chłopak nie ma już żadnych szans stwierdziła moja przyjaciółka Charlotte, kiedy pokazałam jej kalendarz.

No, nie wiem odparłam i, jak sądzę, uśmiechnęłam się szerzej, niż mi się zdawało, bo Charlotte od razu też się rozpromieniła i obie już wiedziałyśmy, że za niego wyjdę.

I tak się stało. Była to najlepsza decyzja, jaką kiedykolwiek podjęłam. A teraz on kończy czterdzieści lat i znów coś sobie postanowiłam, tyle że tym razem to może być najgorsza decyzja w moim życiu.

Pomysł nasunął mi się dzięki Ingrid. To moja przyjaciółka, Szwedka. Jest piękna, była kiedyś modelką. Jakiś miesiąc temu piłyśmy kawę po partyjce tenisa, gdy nagle złapała się za głowę.

O cholera! powiedziała z tym szwedzkim akcentem, który zmienia z jedynie pięknej w nieokrzesaną i tak cudowną, że nawet ja, choć jestem kobietą, nie umiałabym jej się oprzeć… (Jeśli dzieci bawią się u niej, to żaden ojciec z Greenwich nie przepuści okazji, żeby osobiście odebrać swoją pociechę, choć zwykle się do tego nie pali. Ale Ingrid jest przy tym wszystkim naprawdę urocza, szczera i mniej krytyczna wobec innych niż reszta tutejszych dziewczyn, zamożnych pań domu, jakie zamieszkują te okolice).

Co się stało? spytałam.

Powiedziałam Stefanowi, że dziś rano zostawię mu czek w skrzynce listowej. I zupełnie zapomniałam! Zaczęła grzebać gorączkowo w torebce. Przepraszam, Brooke. Muszę lecieć.

Pojadę z tobą zaproponowałam i tak zrobiłam, częściowo dlatego, że nie miałam wyboru, bo ona mnie przywiozła i obiecała zabrać z powrotem, a poza tym i ja zatrudniam Stefana… Zauważyłam, że spędza o wiele więcej czasu u Ingrid niż u mnie. Tak to już jest, że jeśli szuka się mężczyzny, który żyje z pracy rąk, najłatwiej go znaleźć przy domu najładniejszej blondynki na osiedlu.

Pospieszyłyśmy więc do Ingrid, a ona, śliczna nawet w tym rozgorączkowaniu, pognała do swojego słonecznego gabinetu nad garażem i przekopała dwie szuflady w poszukiwaniu książeczki czekowej. To jeden z powodów, dla których lubię Ingrid ten budowlaniec czekałby cierpliwie przy jej podjeździe choćby i do następnego czwartku, gdyby tylko mógł liczyć na jeszcze jeden uśmiech tej ubranej w idealnie dopasowaną, kusą sukienkę do tenisa kobiety. Ale ona jest jedyną na świecie osobą, która kompletnie nie zdaje sobie z tego sprawy. Gnała więc teraz jak na złamanie karku.

Zaraz wracam powiedziała i wybiegła z domu.

Chciałam za nią pójść, kiedy nagle coś przykuło moją uwagę, jakiś kształt, który przemknął po ekranie jej komputera. Z początku nie byłam pewna, co to jest. Podeszłam krok bliżej i zobaczyłam moją drogą przyjaciółkę całkiem gołą. Po chwili sylwetka znikła, a potem znów się pojawiła i znikła. To była seria fotografii aktów, wysmakowanych i pięknych które przepływały przez ekran jak pokaz slajdów. Naprawdę, dech zapierało w piersi. Tylko ona mogła sobie pozwolić na coś takiego. Żadna inna kobieta, którą znam, nie sprawiłaby sobie wygaszacza ekranu z serią swoich nagich fotosów, bo gdyby to zrobiła, wydałaby się żałosna, narcystyczna albo zdesperowana. Z Ingrid to po prostu było piękne, pewnie dlatego, że tak pięknie wyglądała. I wtedy podjęłam decyzję, której teraz wcale nie jestem już taka pewna. Na czterdzieste urodziny swojego ukochanego, romantycznego i odnoszącego sukcesy zawodowe męża postanowiłam podarować mu to, czego pragnie każdy mężczyzna. Zdjęcia nagiej żony.

SAMANTHA

CO TU, DO DIABŁA, robi ta goła kobieta?

To pierwsze, co pomyślałam. Ale najdziwniejsze, że dość długo nie poczułam absolutnie nic. Najpierw byłam tylko zaskoczona, dość niewinnie, tak jakby odkrycie nagich zdjęć w poczcie elektronicznej męża nie różniło się niczym od znalezienia skarpetek w lodówce. Skąd one się tu, do licha, wzięły? Minęło kilka minut, nim dotarła do mnie powaga sytuacji. To nie to samo, co skarpetki w lodówce. Już bardziej jak szminka na kołnierzyku albo cudzy biustonosz pod poduszką. Poważniejszy problem.

Może nie pojęłam tego dość szybko, bo jeszcze nie piłam porannej kawy. Albo z powodu zdumienia, że w ogóle udało mi się dostać do jego poczty. A może po prostu dlatego, że wciąż bujałam w obłokach, jak to panna młoda. Przecież byłam mężatką dopiero od dwóch dni.

Powoli zaczęło mi świtać, co tu jest grane. Tak jak wtedy, kiedy bierze cię gorączka. Najpierw trochę kręci się w głowie, potem czujesz coś w brzuchu, w nogach i w reszcie ciała, po palce rąk i nóg. Minęła chwila, nim dostałam dreszczy, okropne, bo nie miałam żadnych ciepłych ubrań.

Nie sądziłam, że coś takiego może mi się przydać na Kauai.

Poszłam do cudownej łazienki naszego apartamentu, w tym luksusowym raju, gdzie zameldowaliśmy się poprzedniego wieczoru. Pod stopami miałam miękki dywan. Ależ było przyjemnie, kiedy zrzuciłam buty po wczorajszej kolacji, szampanie, łabędziach, które pływały przed idealnym, oświetlonym świecami stolikiem i po pięknym, krótkim toaście wzniesionym przez Roberta: Nareszcie sami, tylko ty i ja.

Nasze wesele było wręcz podręcznikową katastrofą. Z dwóch powodów. Po pierwsze: pieniądze mojego taty. Po drugie: wybory. Ale idźmy po kolei. 1. Tata nie zaakceptował Roberta, bo on jest ode mnie o czternaście lat starszy. 2. Ambicje zawodowe Roberta wymagały, abyśmy w czasie formowania się naszego związku i przygotowań do ślubu każdą chwilę poza łóżkiem spędzali na rozmowach z kompletnie obcymi nam ludźmi i udawali, że interesuje nas każde ich słowo. Mnie to nie przeszkadzało, nawet jeśli nie było zbyt ciekawe, bo miałam wrażenie, że Robert przynajmniej w coś wierzy. Mój ojciec nie wierzył w nic poza pieniędzmi i właśnie dlatego nie pozwolił mi wyjść za starszego ode mnie, poznanego parę miesięcy wcześniej w windzie mężczyznę bez podpisania umowy przedmałżeńskiej. Robert nie widział w tym żadnego problemu, wykazał zrozumienie i dojrzałość.

Na miejscu twojego ojca też bym się martwił powiedział.

I dlatego za niego wyszłam. Bo mówi to, co powinien mówić dojrzały człowiek.

To ja złościłam się na ojca. Nigdy nie akceptował mojego stylu życia, zamiłowania do sportów, biwakowania, wędrówek wśród dzikiej przyrody. Nigdy nie mógł zrozumieć, dlaczego nie obchodzi mnie jedyna na świecie rzecz, która dla niego się liczy jego pieniądze.

Pewnego razu, kiedy miałem jedenaście lat opowiadał mi kiedyś zgubiłem rękawicę do baseballa. Zapomniałem zabrać jej z parku, a kiedy po nią wróciłem, już jej nie było. Bałem się iść do domu. Bałem się przyznać ojcu, że zgubiłem. Nie lekceważyłem tego, że sporo kosztowała, ale zachowałem się, jakby tak było, i czułem, że bardzo zawiodę ojca.

Nie mogłam oprzeć się pokusie.

Trudno żyć ze świadomością, że się rozczarowało ojca, prawda?

Daruj sobie ironię.

No dobrze. I co się stało?

Z czym?

Z rękawicą dodałam. Co się stało, kiedy w końcu przyznałeś się ojcu?

Swoim zwyczajem machnął ręką.

Nic takiego.

Nic się nie stało?

Nie, nic specjalnego.

Pokręciłam głową.

To jaki jest morał z tej historii?

Nie każda historia musi prowadzić do konkretnej konkluzji, młoda damo podsumował ojciec. Chcę tylko, żebyś była szczęśliwa. Jako ojciec chciałbym uchronić cię przed popełnieniem największej pomyłki w twoim życiu.

Każda dziewczyna marzy, żeby usłyszeć coś takiego w dniu ślubu!

Ale to żadna pomyłka. Robert jest inny od wszystkich chłopaków, jakich znałam, poczynając od tego, że to już nie chłopak, a mężczyzna. Prokurator okręgowy hrabstwa Los Angeles w Kalifornii. Wtrąca złoczyńców do więzienia. Czy może być bardziej męskie zajęcie?

Poznaliśmy się w Sacramento, gdzie przyjechałam na ślub koleżanki. Szłam właśnie do windy w hotelu, kiedy zauważyłam atrakcyjnego, starszego ode mnie mężczyznę, który mi się przyglądał. Miał na sobie granatowy garnitur w prążki i ciemnoniebieski krawat, jak bohaterowie filmów z lat czterdziestych. Ale pomimo oficjalnego stroju w jego oczach było coś łagodnego. Pozwoliłam windzie odjechać i nie dotknęłam przycisku, żeby znów przywołać.

Nie tracił czasu.

Przepraszam powiedział. Nie chciałem się gapić.

Czekałam. Chyba się uśmiechnęłam.

Posłuchaj powiedział, wolno zbliżając się do mnie. Nie chcę ci się naprzykrzać, ale miałem wspaniały dzień. Naprawdę wspaniały. Nie wyobrażam sobie, że miałbym teraz sam wrócić do pokoju i oglądać telewizję. Wiem, że mnie nie znasz, ale jestem sympatyczny i ty też robisz wrażenie sympatycznej… Byłbym szczęśliwy, gdybym mógł zaprosić cię na drinka, zwyczajnie posiedzieć z tobą i pogadać. Możemy rozmawiać na dowolny temat, o czymkolwiek, co cię interesuje. Masz moje słowo honoru, słowo dżentelmena, którym jestem, i skauta, którym nigdy nie byłem, ale tylko dlatego, że nie potrafiłem rozpalić ogniska, pocierając patykiem o patyk, że nie będę robił żadnych podchodów. Możemy pójść, gdzie tylko ci się podoba, i mówić, o czym tylko zechcesz.

Przerwał na chwilę, żeby złapać oddech, a potem dodał:

To chyba dość okrężny sposób, żeby powiedzieć: cześć, jestem Robert, czy mogę postawić ci drinka?

Trzy miesiące później rzuciłam pracę, zostawiłam mieszkanie w Nowym Jorku i wprowadziłam się do niego do Valley. Zaręczyliśmy się. Oraz przygotowywaliśmy się do wyborów.

Tamtego wieczoru przy windzie był taki zadowolony, bo tego dnia kierownictwo ogólnokrajowe partii poprosiło go, aby startował na stanowisko wicegubernatora. (Wcześniej nie miałam pojęcia, że na takie stanowisko kandyduje się w wyborach. Myślałam, że gubernator dobiera sobie tylko kogoś takiego jak wiceprezydent. Człowiek stale się uczy). Następne dwa miesiące to był istny kocioł. Niekończący się wir koktajli, uścisków dłoni i rozmów za zamkniętymi drzwiami. Kiedy się to skończyło i wygraliśmy, żadne z nas nie miało już sił na planowanie wesela.

Pobierzmy się po prostu w ten weekend powiedział Robert w wielkiej, pustej sali balowej hotelu, kilka godzin po tym, jak umilkły owacje i muzyka, a ciszę zakłócał tylko szum ogromnych odkurzaczy zbierających konfetti. Zróbmy to bez pompy, w domu. Za kilka tygodni możemy wydać przyjęcie, jeśli ci zależy, ale pobierzmy się teraz. Tak bardzo chcę się z tobą ożenić.

Potrafi mówić składnie i romantycznie zarazem. Nigdy nie spotkałam mężczyzny, któremu udawałoby się jedno albo drugie, nie mówiąc już o połączeniu obu aspektów. Jak mogłabym za niego nie wyjść?

No więc wyszłam.

Mój ojciec uparł się, że przyleci, więc przyleciał.

A jego dziewczyna uparła się, że wyda lunch, więc katering go urządził.

Biuro Roberta przysłało kwiaty, gubernator szampana, a dwie lokalne stacje telewizyjne reporterów i kamery. Pewnie większość dziewczyn nie tak wyobraża sobie swój ślub, ale, prawdę mówiąc, ja w ogóle nigdy go sobie nie wyobrażałam… Może to był dla mnie najlepszy sposób, żeby wyjść za mąż. Gdyby w kościele zebrało się trzystu gości, miałabym falbaniastą białą suknię z welonem i trenem, byłyby kwiaty, druhny, trąby i tak dalej, to najpewniej wybuchnęłabym histerycznym śmiechem. To po prostu zupełnie nie w moim stylu.

W każdym razie to właśnie miał na myśli Robert, kiedy powiedział: Nareszcie sami, tylko ty i ja, przy kolacji poprzedniego wieczoru. Potem przeniósł mnie przez próg wystawnego apartamentu i rozebrał bez pośpiechu w kompletnych ciemnościach, przy wtórze morskich fal uderzających o brzeg. Kochaliśmy się na stojąco i na leżąco, a kiedy skończyliśmy, przytuliliśmy się do siebie na miękkim dywanie. Przez skórę czułam, jak bije mu serce, a gdy zwolniło i jego oddech się wyrównał, pomyślałam: pierwszy raz w życiu wszystko jest tak, jak być powinno.

O ósmej Robert obudził się rześki jak skowronek. Zawsze rano jest pełen energii. Dowód tej energii wpijał mi się w udo, więc znów się kochaliśmy. Tym razem szybko. Potem on poszedł na masaż, a ja poleżałam sobie trochę, nim zadzwoniłam do recepcji, poprosiłam o kawę, płatki i jogurt. Też miałam coś umówionego w spa. Po południu zaczynaliśmy naukę nurkowania. Nie powiem, żebym jakoś specjalnie myślała o swojej małej grze, kiedy usiadłam do komputera Roberta i go otworzyłam. Tak tylko z przyzwyczajenia wklepałam te trzy słowa.

Do laptopa Roberta można się zalogować na dwa sposoby. Pierwsze hasło daje dostęp do takich standardowych funkcji, jak wyszukiwarki internetowe czy gry. Dzięki drugiemu otwiera się portal wymagający specjalnych uprawnień… Już na początku naszej znajomości Robert mówił mi o zobowiązaniu, które musi podpisać, przyjmując nowe stanowisko: nigdy, pod żadnym pozorem, nie wolno mu umożliwić dostępu do tej strony osobom nieuprawnionym, bez względu na to, jakie relacje go z nimi łączą.

Przypomina mi się, jak Al Pacino uprzedzał Diane Keaton, żeby nie pytała go o interesy zażartowałam, kiedy pierwszy raz mi o tym powiedział.

Jednak Robert wcale się nie śmiał. Odpuściłam więc.

Ale pierwsza rzecz, jaką robię każdego dnia, odkąd przeprowadziłam się do Los Angeles, to jedna próba przebicia się do portalu. Widziałam, jak on się loguje, siedząc w drugim końcu pokoju. I byłam niemal pewna, że wystukuje trzynaście znaków na klawiaturze. Trudno zorientować się na sto procent, bo robi to szybko, ale raczej trzynaście. Każdego ranka więc, przed śniadaniem, sprawdzam, czy uda mi się włamać. (Warto dodać, że naprawdę nie miałam żadnych podejrzeń ani nie wątpiłam w uczciwość Roberta. To była tylko gra, którą zaczęłam dla hecy, a potem przywykłam do niej i kontynuowałam co rano. Kiedy wpisywałam wadliwe hasło, komputer blokował dostęp na pół godziny i automatycznie włączał wygaszacz ekranu, na którym pojawiał się Magic Johnson wbijający kosza Celtom. Robert uwielbia Lakersów. Urodził się i dorastał w Los Angeles. Nie kręci go specjalnie piłka nożna ani baseball, ani jakikolwiek inny sport poza koszykówką, a w szczególności miejscowa drużyna, Lakersi. Co rano więc nalewam sobie kawy, wrzucam trochę płatków do miseczki, dodaję jogurtu, jakieś jagody, siadam przy biurku i witam się z magicznym Johnsonem. Taka sobie zabawa. Całkiem niewinna. Przynajmniej tak mi się zdawało, do tego poranka na Hawajach).

Dawno już uznałam, że hasło musi mieć coś wspólnego z Lakersami, więc próbuję jakiejś kombinacji nazwisk i haseł, które dają w sumie trzynaście liter: KobeMagicWest, MagicJohnson1, Worthy&Jabaar, PhilIsAGenius, LakersForever. Nic się nie sprawdziło i nie sądziłam, że kiedykolwiek mi się uda. I w tym rzecz nigdy nie obchodziło mnie, co kryje się za blokadą. do tego ranka w moim apartamencie w podróży poślubnej na Kauai gdzie kołyszą się palmy, gadają papugi, czekają plaża, morze i masażystka kiedy to na fali euforii wymyśliłam coś zabawnego. Przeliczyłam litery, cztery, pięć i cztery. Zsumowałam. Wyszło trzynaście. Takie śmieszne, że żal nie spróbować. Upiłam łyczek kawy i lekkomyślnie, jak to tylko możliwe w przypadku świeżo upieczonej żonki, wpisałam hasło, które otworzyło przede mną sekret męża: ChujLarryBird.

No i weszłam za zamknięte elektroniczne bramy, w labirynt prowadzący Bóg raczy wiedzieć gdzie. To, co zrobiłam, było pewnie nielegalne… Złamałam prawo. Mój mąż mógłby właściwie mnie aresztować, oskarżyć i posłać za kratki. Na myśl po moich wargach przemknął uśmieszek. Musiałam teraz wykombinować, jak stąd wyjść i nie zostawić po sobie śladów.

A potem zaczęłam się śmiać. ChujLarryBird? Naprawdę? Nie wiem nawet, jak na to wpadłam. Robert lubi żartować: „nie nienawidzę kryminalistów, tylko wymierzam im sprawiedliwość”, więc jedyni ludzie, których nienawidzi, to Celtowie z Bostonu. Ale nigdy nie słyszałam, żeby powiedział coś takiego jak chujLarryBird. Prawie nigdy nie używa tego typu wyrażeń.

Potem zauważyłam migającą dziwnie ikonkę. Jeśli to w ogóle możliwe, mrugała do mnie znacząco. Musiałam w nią kliknąć. Musiałam. No i stało się. Trafiłam na to nieprawdopodobne zdjęcie. Właśnie wtedy pomyślałam: Kim, u diabła, jest ta goła kobieta? Co ona robi w skrzynce e-mailowej mojego męża?

KATHERINE

PIEPRZYĆ GO.

To były pierwsze słowa, jakie wyrwały mi się z ust tego ranka. Nic zaskakującego, bo zaczynam od nich każdy dzień… Od dziewiętnastu lat, od ostatniego razu, kiedy widziałam Phillipa żywego.

Uwielbiam przedstawiać to w ten sposób. Phillip jest nadal żywy jak jasna cholera i wygląda kwitnąco, a na dodatek jest szaleńczo bogaty. Nie chcę być jakoś specjalnie złośliwa, nie. Ale mówiąc „po raz ostatni widziałam go żywego”, mam na myśli to, że potem dla mnie umarł. W każdym razie po wymówieniu „pieprzyć go” z naciskiem na go jeszcze leżąc w łóżku, myślę o doktor Gray i Thich Nhat Hanh i robię trzy długie, głębokie, oczyszczające oddechy. Liczę do pięciu przy pierwszym wdechu i układam usta w półuśmiech. Potem odliczam do pięciu i wydech. Potem do sześciu, wdychając i tak samo wydychając. A potem do siedmiu, wdech, do siedmiu, wydech. Dzięki półuśmiechowi na wargach moja głowa się uspokaja… Potem siadam wyprostowana na łóżku, opuszczam nogi, opieram je o drewnianą podłogę i złączam mocno dłonie na wysokości piersi. Wreszcie oddycham głęboko cztery razy i przy każdym wydechu powtarzam formułę medytacji:

Oby wypełniała mnie wielka dobroć

Obym była zdrowa

Obym była spokojna i swobodna

Obym była szczęśliwa.

I dopiero wtedy otwieram oczy. Mój oddech robi się głębszy i świadomy, wtedy przechodzę na drugi koniec sypialni i aby zaspokoić próżność, sadowię się przed lustrem. Oddychanie to mój łącznik z tu i teraz, z czasem teraźniejszym. Doktor Gray twierdzi, że za bardzo martwię się przeszłością. Thich Nhat Hanh mówi, że nie powinnam się zamartwiać o przyszłość. Zgadzają się co do jednego muszę poświęcać więcej uwagi chwili, która trwa. Skoro psychiatra z dobrej dzielnicy i mnich buddyjski mają w tej kwestii identyczne zdanie, pewnie warto się nad tym zastanowić.

Zmuszam się, żeby poruszać się po mieszkaniu powoli. Nie przychodzi mi to łatwo podobnie jak medytacja, oddychanie lub joga jest trochę wbrew mojej naturze, ale pomaga.

W lodówce znajduję plastikową torebkę z napisem „Wtorek”. Wsypuję zawartość do miksera, dodaję pół filiżanki mleka migdałowego i włączam. Trzydzieści sekund później piję koktajl i wrzucam kanał CNBC, wiadomości biznesowe. Jest pięć po szóstej.

Dziesięć minut później jestem na bieżni, na uszach mam słuchawki i mrużę oczy w blasku wschodzącego słońca w tle drapaczy chmur. Wskazania giełdy przesuwają się pod gadającymi, ale wyciszonymi głowami na moim telewizorze. Nic tam ciekawego, nie dzieje się nic, o czym nie wiedziałabym od poprzedniego wieczoru. Przelatuję po kanałach, ani razu nie włączając głosu. Słuchanie telewizji z rana mija się z celem. Wystarczy czytać. Na kanałach biznesowych przedstawiają rokowania obligacji i wyniki rynków azjatyckich, na kanałach informacyjnych wiadomości dnia, sportowych wyniki meczów, sieciowych prognozy pogody. Wszystko to wiem z kilkucentymetrowego paska na dole ekranu. Rozprawiający ludzie to zupełna strata czasu.

Przyczepiam monitor pracy serca do swojego sportowego stanika i zaczynam iść. Po pięciu minutach rozgrzewki czas poważnie popracować. Podkręcam bieżnię do jedenastu kilometrów na godzinę, a nachylenie na trójkę. W moim mieszkaniu panuje absolutna cisza, jedyny dźwięk, jaki dochodzi z czternastu pokoi, to uderzanie moich butów do biegania o gumową nawierzchnię. Jeszcze nie włączyłam muzyki. Zachowuję sobie na dwadzieścia minut później, kiedy będę potrzebować małej zachęty. Dziś czuję się świetnie i bez problemu zwiększam tempo. Trzynaście na godzinę, nachylenie cztery. To sporo, ale daję radę. Włączam iPoda i przelatuję listę wykonawców. Kogo dziś posłuchamy? Doktora Dre? Snoop Dogga? Eminema? Może to dobry dzień na odmianę. Wybieram Jaya-Z.

Po prysznicu przechodzę do garderoby, gdzie już poprzedniego dnia przygotowałam sobie ubranie. Obcisły wełniany żakiet i dobrana do tego spódnica firmy Brioni, a na to nieprzemakalna jedwabna parka wykończona futrem mongolskich owiec bo ma padać oraz botki do kostki Prady. No, a teraz, wracając do mojej próżności, głęboko wzdycham na widok swojego odbicia w lustrze. Niezbyt piękny obraz o tak wczesnej porze, zwłaszcza przy ostrym świetle padającym z okien z tyłu. Jednak na wszystko znajdzie się sposób. Kilka pociągnięć pędzlem, delikatny make-up, i już jestem jak nowa, albo tak nowa, jak to dla mnie możliwe.

Potem powoli pochylam głowę i zamykam oczy. Wiem, że na dole czeka na mnie auto. Wiem, że za oknem czeka na mnie dzień. Wiem, że za każdym rogiem czyhają sępy, ale zostawmy je. Znów łączę się ze swoim oddechem. Wciągam głęboko powietrze, wypuszczam. Wdech, wydech. Wdech, wydech.

Oby wypełniała mnie wielka dobroć

Obym była zdrowa

Obym była spokojna i swobodna

Obym była szczęśliwa

Unoszę brodę, uchylam powieki.

Pieprzyć go mówię, patrząc sobie prosto w oczy i wszystkich takich jak on.

W lobby zastaję Maurice’a, który po mnie przyjechał. Kiedy się zbliżam, unosi palce do czapki, jakby salutował, i podaje mi dużą kawę z chudym mlekiem bez pianki.

Miłego dnia, Katherine wita mnie tym swoim serdecznym tonem.

Nawzajem odpowiadam jak zwykle.

Zimno dziś mówi i podaje mi „Wall Street Journal”. Lepiej się zapnij. Pokazuje z dezaprobatą na parkę. Trzeba by ci kupić trochę cieplejszych ubrań.

Uśmiecham się.

Maurice, przyjacielu, gdybyś wiedział, ile ta parka kosztowała. Powinna wystarczyć na najgorszy ziąb.

Jak na zamówienie, kiedy wychodzimy przez obrotowe drzwi, zrywa się taki wiatr, że mimo naszych wspólnych wysiłków ledwie dają się popychać. Maurice z miną „a nie mówiłem?” otwiera mi auto. Jest za dobry. Nie poradziłabym sobie z całym tym draństwem, gdyby nie on.

Prawdziwy ruch nowojorskiego poranka jeszcze się nie zaczął. Jedyne oznaki życia to kilku zapalonych biegaczy zmierzających do Central Parku i jakiś stary mężczyzna zamiatający przed francuską piekarnią po drugiej stronie ulicy. To moja ulubiona pora w mieście. Czasem proszę Maurice’a, żeby przejechał Piątą Aleją, i patrząc przez okno, delektuję się tym wielkim spokojem. Nie ma nic bardziej kojącego niż widok pustej arterii.

Zatrzymujemy się gdzieś po drodze do biura? pyta Maurice, siadając za kierownicą.

Nie, dziś nie, dziękuję.

Telewizor w tylnej konsoli jest nastawiony na CNN. Patrzę na to, co leci na pasku, gdy moja torebka zaczyna wibrować. Telefon oczywiście, ale to dziwne, bo nikt nigdy nie dzwoni do mnie przed ósmą rano. Wygrzebuję smartfona z torebki i kiedy widzę numer, od razu wiem, kto telefonuje i dlaczego. Nie odbieram.

Dzieje się dzisiaj coś specjalnego? pyta Maurice z przodu.

Nie, nic odpowiadam.

Tyle że teraz nie mówię prawdy. To był telefon od matki, z którą nie rozmawiałam już ponad miesiąc. Ale wiem, czemu dzwoni. Rzucam okiem na górę strony „Wall Street Journal” i widzę, że mam rację. Przez cały ranek ani razu o tym nie pomyślałam.

Hej, Maurice, musisz być dziś dla mnie dobry zapowiadam.

Dlaczego akurat dziś? pyta.

Bo mam urodziny mówię. I to dość ważne. Możesz mi wierzyć albo nie, ale kończę czterdzieści lat.

BROOKE

W PRZYSZŁYM MIESIĄCU SCOTT kończy czterdzieści lat.

Trudno mi w to uwierzyć.

Nadal jest w dużym stopniu tym samym chłopakiem, który zabierał mnie na koncerty zespołu Van Halen, robił drinki z żelkami w tawernie McSorley’s i wiedział, gdzie zdobyć świetną kokainę, kiedy jeszcze można było zrobić użytek z tej informacji. Niewiele się zmienił, tyle że z chłopca zrobił się mężczyzna. Mężczyzna, który tak delikatnie trzymał nasze dzieci w swoich mocnych ramionach. Mężczyzna, który co rano wstaje przed piątą, podróżuje po całym kraju i często śpi w poczekalniach na lotnisku, ale nigdy nie opuści występu czy meczu syna i córki, a przede wszystkim nigdy nie zachowuje się tak, jakby to z jego strony było szczególne poświęcenie. To facet, który potrafi zdyscyplinować dzieci bez krzyków, przebiec maraton dla uczczenia urodzin i nadal uwodzi żonę, puszczając do niej oczko dokładnie wtedy, kiedy trzeba.

Nie zrozumcie mnie źle. On nie jest idealny. Ani myślę tego sugerować. Jak każdy mężczyzna pozostał chłopcem, a chłopcy to wieczne utrapienie szczególnie ci bujający w obłokach. Podczas pierwszego spotkania z nim moja matka odciągnęła mnie na bok i powiedziała: „Z tym to lepiej uważaj”. A kiedy spytałam dlaczego, wyjaśniła: „Ci naprawdę przystojni zawsze niebezpieczni”. I on jest. Kolana robią mi się miękkie na jego widok. Ma nadal te same roztańczone niebieskie oczy i falujące włosy, od piętnastu lat jego twarz właściwie się nie zmieniła. Może nawet wygląda teraz młodziej, bo zlikwidował wadę wzroku czasami dopiero po chwili rozpoznaję go na starych zdjęciach, jeszcze w okularach, które nosił, ze szkłami grubymi jak dno od butelki. Nie jest więc ideałem, ale nadal mnie rozśmiesza i wprawia w drżenie po siedemnastu wspólnie spędzonych latach. To chyba całkiem niezły wynik.

I jeśli on wygląda dziś młodziej niż po dwudziestce, to ja też wypadam nie najgorzej. Może jest trochę zmian jakieś zmarszczki, zwłaszcza wokół ust ale kiedy na nie patrzę, wiem, że powstawały długo, z każdym moim uśmiechem, więc nie oddałabym ich za żadne skarby świata. Nie ma mowy.

Pozostaje jednak kwestia mojej pupy, na którą nagle zaczęłam patrzeć innym okiem niż przedtem. Nadal jest kształtna, może i pulchna, ale nie w negatywnym sensie, raczej okrągła niż gruba. Coś jak u Beyoncé. Zawsze miałam kobiece kształty, co jest w porządku, póki nie robi się cellulit… Nigdy go u siebie nie zauważyłam, teraz też nie, ale kiedy przypatruję się swojej pupie, mam wrażenie, że jeśli nawet nie idzie w kierunku pomarańczowej skórki, nie jest już całkiem gładziutka i coś czuję, że może mi się to nie spodobać na zdjęciach, jakie chcę zrobić.

Mój mąż prawie co tydzień jest w podróży i jeśli mam go powstrzymać przed rozglądaniem się za pornografią albo młodszymi, ładnymi dziewczynami, chyba powinnam dać mu coś w zamian. Na tym trzyma się nasze małżeństwo, od pierwszych wspólnych walentynek, kiedy to kupił mi najseksowniejszą bieliznę w sklepie Victoria’s Secret. Była o dwa numery za ciasna (co najmniej), więc ukradkiem podmieniłam ją, zanim się w nią dla niego ubrałam, a on kompletnie oszalał z podniecenia i było fantastycznie. Scott jest inteligentny, na stanowisku, ale wciąż potrafię zamienić go w drżącego chłopaka, takiego, jakim był na studiach biznesu, przed bonusami, udziałami na giełdzie, range roverami i łodziami motorowymi. Krótko mówiąc, oboje wiemy, kto w naszym domu nosi spodnie mój mąż. Ale i bezdyskusyjne jest, kto tu naprawdę rządzi.

Ten prezent na pewno mu się spodoba i będzie zachwycony, że na to wpadłam. Teraz tylko muszę zebrać się na odwagę, żeby wcielić swój pomysł w życie. Trzeba więc wrócić do kwestii mojego tyłka, na który gapię się w ciasnym pokoiku przy salonie manicure’u, gdzie przychodzę na depilację woskiem. Właścicielką jest Sarah, urocza Koreanka. Niewiele brakowało, a to ona jako pierwsza zobaczyłaby moje bliźniaki, jeszcze przede mną. Robiła mi pedicure, kiedy odeszły wody… Takie doświadczenia zbliżają ludzi, a że od czasu do czasu wpadając na manicure, przyprowadzam Megan od kiedy skończyła trzy lata Sarah obserwuje też, jak moja córka rośnie, a ja z kolei byłam świadkiem różnych zdarzeń w jej rodzinie. Jej dorosłe dzieci zaglądają do salonu. Uwielbiam słuchać, jak Sarah z dumą opowiada o córce, która jest pielęgniarką, i synu, który studiuje prawo… Czuję, że od wielu lat mnóstwo nas łączy, a jednak ciężko mi będzie wykrztusić, co mnie tu dziś sprowadza.

Bo chcę to zrobić jak należy. Zdjęcia będą gustowne i, mam nadzieję, piękne. Ale nie okłamujmy się, bardziej erotyczne niż artystyczne i jeśli chcę, żeby mąż wolał je od pornografii, to trzeba je troszkę upozować na porno. Żadnego rozkraczania się, wulgarności, nic z tych rzeczy, ale pełna, frontalna nagość, coś, co byłoby oznakowane jako nieodpowiednie dla osób, które nie ukończyły osiemnastu lat.

Potrzebny jest wosk.

Nigdy wcześniej tego nie robiłam, ale niektóre moje koleżanki tak. Mówiły mi, że trzeba po prostu zdjąć spodnie i bieliznę, że nikt nie zwraca uwagi na nagość. Tak też zrobiłam, po czym usiadłam na wyłożonej gąbką leżance okrytej długim paskiem papieru i czekałam.

Sarah weszła do pokoju z szerokim uśmiechem na twarzy i trzynastoletnią dziewczynką u boku.

Cześć, Brooke! zawołała, najwyraźniej nieświadoma, jak bardzo jestem rozebrana. To moja siostrzenica! Napisała wypracowanie o pochodzeniu noża do steków. Na pewno chciałabyś je przeczytać!

Domyślałam się, że nie do końca to właśnie chciała powiedzieć, ale jej angielski bywa zaskakujący.

Świetnie stwierdziłam, kiwając głową i rozpaczliwie starając się naciągnąć koszulkę na dolne partie. Nie podałam ręki, bo obie miałam zajęte.

Mieszkasz niedaleko stąd?

Dziewczynka skinęła głową. Nic nie mówiła. Sarah też już nie tylko rozpromieniona patrzyła na siostrzenicę. Milczenie się przedłużało. Ktoś wreszcie powinien się odezwać.

Dziś spróbujemy czegoś nieco innego, dobrze? powiedziałam.

Ach tak? Czego? spytała Sarah.

Patrzyłam wprost na dziewczynkę. Nie miałam pojęcia, jak wyjaśnić, po co tu przyszłam, zwłaszcza w obecności tej małej, stojącej tak blisko, że gdybym chciała, mogłabym pogładzić po włosach… Dziewuszka była tak cichutka i grzeczna, jakby czekała na moje polecenia, ale jak je niby wydać, czując się w negliżu tak niezręcznie? Głos uwiązł mi w gardle.

Na szczęście Sarah w końcu załapała. Może zauważyła, że tak się speszyłam, albo dostrzegła moje zwinięte w kulkę stringi na leżance lub te trzy czwarte pupy wystające spod koszulki.

Och, masz romans? szepnęła mi do ucha.

Tak mnie to rozśmieszyło, że zaczęłam chichotać, zakrywając usta rękami i zapominając na chwilę o przytrzymywaniu koszulki. Ale zaraz się opamiętałam i znów ściągnęłam w dół, zerkając na dziewczynkę, która nawet nie mrugnęła okiem.

No dobrze, kładź się powiedziała Sarah i odwróciła się, mówiąc coś do małej, która ukłoniła mi się i już jej nie było, a ja położyłam się na stole, płasko na plecach. Sarah zaczęła grzać wosk.

Wiesz, to będzie bolało uprzedziła złowieszczo.

SAMANTHA

NI STĄD, NI ZOWĄD POCZUŁAM TAK STRASZNY BÓL jak jeszcze nigdy w życiu.

Odrętwienie, jakie ogarnęło moje ciało, ustąpiło miejsca porażającej męce. Nagle nie byłam w stanie sprostać zmasowanemu atakowi emocji osłupieniu, morderczej wściekłości, rozpaczy. I, co najgorsze, współczuciu. Jeszcze nigdy nie było mi nikogo tak bardzo żal, jak teraz samej siebie.

Wskoczyłam do łóżka i zagrzebałam głowę pod tyle poduszek, ile udało mi się znaleźć. Chciałam ukryć się w absolutnej, najczarniejszej ciemności. Chciałam oślepnąć. Tonęłam w żalu i zdałam sobie sprawę, że litowanie się nad sobą to najbardziej rujnujące z uczuć. Gniew może motywować, smutek stymulować, ale współczucie okalecza. Nie mogłam nawet płakać, bo nie miałam siły. Brakowało mi powietrza, w piersi czułam ucisk. Starałam się głęboko oddychać, zebrać myśli. Jak ja się w to wpakowałam? Miałam dwadzieścia osiem lat. Po studiach pracowałam jako wolontariuszka. Potem byłam producentką w telewizji w Nowym Jorku. A skończyłam jako oszukana panna młoda.

I wtedy poczułam jego zapach. Musiał spać na jednej z poduszek, pod którymi się zakopałam. Od razu znów był na całej mnie. Chciałam od tego uciec, niechcący przeturlałam się na jego stronę łóżka i znalazłam się w lekkim wgnieceniu, jakie po sobie zostawił. Moje biodro dotknęło wilgotnej plamy. Wyskoczyłam z pościeli jak oparzona. Ten mokry ślad na materacu zrobiliśmy razem. Ile czasu minęło od tej pory? Wydawało się, że wiele dni, ale tak naprawdę ile? Godzina? Mniej? Czułam go na sobie i w sobie… Bez zastanowienia zrzuciłam z siebie wszystko i wskoczyłam pod prysznic. Nastawiłam temperaturę wody na tak gorącą, jak tylko dało się wytrzymać, zaczęłam się szorować. Kiedy moja skóra zrobiła się różowa i do cna czysta, zakręciłam wodę, włożyłam sportowy stanik, szorty, buty do biegania i już mnie nie było. Parę schodków i plaża. Potem zaczęłam biec.

Nie wiedziałam, dokąd zmierzam, nawet nie wiedziałam, gdzie jestem, czułam tylko, że muszę biec, by się pozbierać. Użalanie się nad sobą mogło mnie przyhamować, zwalić z nóg, więc ruszyłam naprzód. Nie będę się nad sobą roztkliwiać przyrzekłam sobie w duchu. To nie w moim stylu.

Naprawdę jest mi żal bardzo wielu ludzi, ale mnie samej nie. Jak każdy współczuję: sierotom, cyrkowym cudakom, samotnym matkom, bezdomnym, owdowiałym ojcom, dzieciom kokainistek, narkomanom, ślepym handlarzom, głuchym żebrakom, ludziom bez rąk, nóg lub z innymi brakami. Jak wszyscy. Ale dla mnie to dopiero początek.

Było mi okropnie żal kobiety, która niedaleko domu mojego ojca w Connecticut sprzedawała przez okienko pączki podjeżdżającym autami klientom. Mogło być prawie trzydzieści stopni mrozu, a ona trwała na stanowisku, wychylała się z tego okna bez kurtki, rękawiczek, wydawała resztę, serwowała kawę, za każdym razem z uśmiechem. Zadziwiała mnie jej pogoda ducha, jej czasem tego zazdrościłam. Kiedyś spytałam, dlaczego zawsze jest taka zadowolona. Wtedy streściła mi historię swojego życia, niewiarygodnie straszną. Opowiedziała o mężu, który bije, i córce, która zginęła w wypadku samochodowym, o nocowaniu w przedsionku kościoła przez miesiąc. Podsumowała wszystko stwierdzeniem: „Tu, wśród tych wszystkich miłych ludzi, spędzam swoje najszczęśliwsze chwile”. Rozejrzałam się dokoła i zobaczyłam tylko typowe grupki klientów sieciowej pączkarni. Wcale nie wydawali się mi sympatyczni. Ale dla niej praca to była najlepsza część dnia… Jej życie. pewnego dnia już jej nie zobaczyłam. Nie wiem, co się stało, po prostu znikła. Pytałam o nią w pączkarni, ale nikt nie wiedział, co się stało. Nie pojawiła się, to wszystko. Menedżer powiedział mi: „Nasi pracownicy często znajdują sobie coś lepszego i nie zadają sobie trudu, żeby nas o tym powiadomić”. Ale ja wiedziałam, że to nie to. Nigdy nie rzuciłaby tej roboty, chyba że przytrafiło jej się coś strasznego. I nigdy nie dowiem się co… Kiedy wróciłam do domu wieczorem, uświadomiłam sobie, że nawet nie znam jej imienia czy nazwiska. I zrobiło mi się tak przykro, że długo płakałam, nim udało mi się zasnąć.

Często też jest mi żal ludzi, których nigdy nie spotkałam.

Na przykład ta kobieta, co wybuchnęła nieopanowanym płaczem podczas programu telewizyjnego Dobra cena, kiedy została wywołana z widowni do udziału w zgadywaniu, ile coś kosztowało. Musiało to być dla niej wspaniałe przeżycie, a tu jakiś palant postawił dolara więcej na koszt kosiarki do trawnika i to on wylądował na scenie, grając w kości, kiedy ona stała, czekając na następną szansę. Patrząc na zegarek, wiedziałam, że czas ucieka i nie ma już takiej możliwości. Jej pełna nadziei mina doprowadziła mnie do płaczu. Biedna kobieta całe życie marzyła, żeby wywołali, a trafiło jej się tylko tyle.

W tym samym odcinku wystąpiła jeszcze jedna uczestniczka, której współczułam. Ta dostała się na scenę i grała o samochód, który miał przypaść jej w udziale, jeśli zgadnie, ile kosztował. To była mała mazda. Nie wiem, czy dałoby się do niej wepchnąć dwójkę pasażerów i dwie torby zakupów, ale kobieta uznała, że auto kosztowało siedemdzisiąt osiem tysięcy dolarów. Prowadzący program Drew Carey był tak zszokowany jej oceną, że mało nie zemdlał… Ale ta gapa uważała, że ma rację, i przez minutę była absolutnie pewna, że wygrała nowiutki samochód. Oczywiście publiczność w studio i wszyscy telewidzowie zrozumieli od razu, że nic z tego. Przez tych parę chwil, kiedy była jedyną istotą na ziemi przekonaną, że trafiła, serce pękało mi z żalu.

Takie rzeczy przytrafiają mi się właściwie dzień w dzień. A jeśli doda się je do bardziej typowych przypadków, jak głodujące dzieci z wydętymi brzuszkami, wychodzi na to, że współczuję na okrągło. Jedyna osoba, której nigdy nie żałowałam, to ja. Bo niby czemu? Od urodzenia cieszę się wszelkimi możliwymi przywilejami. Moja rodzina jest bogata. Nie choruję… Zawsze miałam wolny wybór… Prawda, mój ojciec lubi się dąsać, bywa nieczuły i, owszem, spotyka się teraz z kobietą tylko o cztery lata starszą ode mnie, ale tak naprawdę to nie moja sprawa. Żal mi mamy, która umarła zbyt młodo, i mojego młodszego brata, który zawsze idealizował naszego tatę, więc poczuł się przez niego zdradzony i mocno rozczarowany, ale to wszystko nie przeszkodziło mi w rozwijaniu zainteresowań czy życiu własnym życiem. Nie wyobrażałam sobie, że kiedykolwiek ktokolwiek mógłby mi współczuć, zwłaszcza ja sama, dopóki nie wklepałam „ChujLarryBird” na laptopie męża pierwszego dnia miodowego miesiąca i nie zobaczyłam zdjęcia gołej kobiety, którą rozpoznałam dopiero po chwili.

Była atrakcyjna, ale bynajmniej nie idealna, nic z tych rzeczy, jakie widuje się w „Playboyu” albo na dowolnej stronie z porno, gdzie zapuszczają się dziś panowie. Nie była podkolorowana, sztucznie opalona, wydepilowana czy upiększona w strategicznych miejscach, ale ładna i jakieś dwadzieścia lat starsza ode mnie. No, żeby nie skłamać, to dokładnie dziewiętnaście. Kiedy spotkałam po raz pierwszy podczas kampanii, okazało się, że mamy urodziny tego samego dnia, i uśmiałyśmy się z tego. Pamiętam, że powiedziała:

Ale numer, mogliby zostawiać cię pod moją opieką, jak byłaś malutka.

W sumie nie było to tak zabawne, podobnie jak to, co napisała w e-mailu.

Żebyś pamiętał o mnie podczas pobytu z córką na Hawajach.

Biegłam więc teraz szybko, najszybciej, jak mogłam. Nie wiedziałam dokąd, ale to naprawdę nie miało znaczenia. Bo kiedy się od czegoś ucieka, a nie za czymś goni, kierunek nie jest ważny.

KATHERINE

MAWIAJĄ, ŻE LEPIEJ KOCHAĆ i przegrać, niż nigdy nie kochać.

Czy im kompletnie odbiło?

Takie powiedzenie albo przekonanie to bzdura, którą sobie wmawiamy, żeby poczuć się lepiej. Podobnie jak gadanie, że kiedy w dniu ślubu pada deszcz, to na szczęście. Jakie tam szczęście czysty pech… Ale mówimy „szczęście”, by nie martwić się tym, że mokniemy w dniu własnego ślubu. Pamiętam, jak wychodziła za mąż moja przyjaciółka, Heidi. Tu, na Manhattanie. Razem z narzeczonym zamówili dwupoziomowy autokar z otwartą górą, żeby przewiózł gości z kościoła do klubu, gdzie miało być wesele. Problem w tym, że lało. Jak z cebra. Nigdy nie zapomnę widoku Heidi w worku na śmieci zarzuconym na suknię i czepku kąpielowym na włosach, żeby mimo deszczu jako tako wyjść potem na zdjęciach. Goście tłoczyli się jak sardynki na dolnym poziomie autokaru. Co to za szczęście?

Oczywiście to nie znaczy, że małżeństwo czeka marny los. Heidi jest nadal szczęśliwą żoną i ma trzech synów, których imiona chwilowo wyleciały mi z głowy. Ale rzecz w tym, że deszcz w dniu ślubu to żadne szczęście. I podobnie wcale nie jest lepiej kochać i przegrać, niż nigdy nie kochać.

Och, pieprzyć go powiedziałam.

Co takiego, Katherine?

Zupełnie zapomniałam, że jest tu Maurice.

Nie, nic.

Stale coś do siebie mówisz. Zawiozę cię może gdzie indziej, a nie do biura stwierdził wesoło. Chyba powinien obejrzeć cię lekarz.

Uwielbiam Maurice’a. Jest naprawdę miły, a z moich doświadczeń wynika, że to dziś rzadkość. Jeśli jest coś takiego jak reinkarnacja i we wszechświecie istnieje sprawiedliwość Maurice powinien odrodzić się jako supermodelka albo gwiazda koszykówki, albo George Clooney. Gdyby wcielił się w Heidi Klum, ani przez sekundę nie wątpiłabym, że los słusznie obdarował nogami do nieba, idealną cerą i włosami, które wracają zawsze na właściwe miejsce, choćby szalało tornado. Byłabym naprawdę szczęśliwa, wiedząc, że zwycięzcy w genetycznej ruletce zasłużyli sobie na łaski dobrymi uczynkami. W innym przypadku wszystko to loteria, kaprys losu. To, że niektórzy cudowni i szczupli, a reszta z nas nie, nie ma żadnego uzasadnienia.

Gdyby Phillip miał powrócić w nowej postaci, też domagałabym się sprawiedliwości. I znalazłam idealną karę za życie z urodą i bogactwem bez doceniania tych darów. Wpadłam na to zeszłego wieczoru, kiedy oglądałam Brudną robotę (uwielbiam to show). Odcinek zaczynał się od nastrojowych sielskich obrazów. Wschód słońca w pogodny ranek. A potem pojawił się Mike Rowe i powiedział coś w rodzaju: „Piękny dzień, żeby zbierać końskie nasienie!”. Tym właśnie zajmował się przez kolejną godzinę… Kiedy program się skończył, poszukałam w internecie, przeczytałam wszystko o zbieraniu spermy ogierów i to było fascynujące. Okazuje się, że najbardziej popularna metoda wymaga wykorzystania sztucznej waginy, ale czasem to nie działa, więc ktoś musi ręcznie sprowokować wytrysk. Tak, tak, ręcznie. Kiedy o tym czytałam, jedno chodziło mi po głowie. Jeśli jest coś takiego jak reinkarnacja, mam nadzieję, że Phillip powróci jako spec od masturbacji koni.

Jestem wredna? Nie chcę bawić się w złośliwości. Ale był on drugim mężczyzną w moim życiu, który porzucił mnie w sposób tak dramatyczny, że nie dało się tego znieść. Pierwszy to mój ojciec. Jednak powiedzmy sobie szczerze, żeby nie wiem jak rozczarował nas ojciec, nie życzy się mu spędzenia życia na robieniu dobrze koniom.

Dni, kiedy byłam razem z Phillipem, nie wydają mi się już prawdziwe, to znaczy przypominam sobie wiele zdarzeń, ale już nie wiem, jak to wyglądało, jak smakowało, pachniało. Pamiętam, że w sekretariacie wydziału biznesu na Harvardzie poznałam nieśmiałego, inteligentnego chłopaka. Był ode mnie starszy o siedem lat. Pracował na Wall Street i jego firma opłaciła mu studia w Cambridge. Był geniuszem, od razu się zorientowali, każdy by się na nim poznał. Pamiętam jego czarną czuprynę, niesforną, z lokami opadającymi na szyję. Ta fryzura nie pasowała do jego twarzy. Pamiętam, że oboje byliśmy wyrzutkami. W pewnym stopniu. Ja z powodu ojca, a on, ponieważ pochodził nie z tej sfery. Jego rodzina mieszkała w Brooklynie. Phillip był z awansu. Jego ojciec, uroczy zresztą człowiek, rozwoził mleko. Phillip, który miał skończyć studia z najlepszym wynikiem w naszej grupie, mawiał: „Nie uczą nas tu niczego bardziej przydatnego niż to, czego nauczyłem się na ulicach Brooklynu”. Phillip był wojownikiem. I jeśli musiał, stosował brudne chwyty…

Widziałam jednak i inne jego cechy. Byłam jedyną osobą, przy której mógł się czasem odsłonić. Potrafił być bardzo dowcipny. Miał zgryźliwe, sarkastyczne poczucie humoru, co moim zdaniem zdradzało, jak niepewnie się czuje jako jedyny chłopak z Brooklynu na najbardziej prestiżowej z amerykańskich uczelni. Podobnie jak ja uwielbiał stare filmy… Właśnie to nas najbardziej do siebie zbliżyło. Szczególnie lubił Humphreya Bogarta. Wygłupiał się na lotniskach. Zawsze wracał do tych słynnych dialogów z Casablanki.

Wsiądź do tego samolotu mówił dramatycznym tonem, szczerząc zęby jak Bogart. Jeśli tego nie zrobisz, pożałujesz. Może nie dziś, nie jutro, ale niedługo, i będziesz żałować do końca życia.

Uwielbiałam ten film. I szaleńczo kochałam Phillipa. To była miłość w stylu Ilsy Lund granej przez Ingrid Bergman, ale w przeciwieństwie do niej ja byłam zbyt samolubna, by nawet pomyśleć o tym, że mogłabym z niego zrezygnować dla dobra ruchu oporu. Nawet gdyby miał upaść Paryż, a Niemcy maszerowaliby po Piątej Alei, nie oddałabym Phillipa za żadne skarby świata. I dlatego tak zabolał mnie koniec tej historii, i dlatego do dziś mam nadzieję, że zobaczę go, jak wali koniowi konia.

Powiadają, że najlepsza zemsta to żyć szczęśliwie, ale na to też się nigdy nie nabiorę. Nikt nie żyje lepiej niż ja. Mam dwupoziomowe mieszkanie na Park Avenue, kierowcę, szefa kuchni, asystentkę i niesamowity dom w South Hampton i sama do tego wszystkiego doszłam. Ale nadal nie przebolałam tego, co stało się z Phillipem, i wątpię, czy kiedykolwiek mi się to uda. Życzę mu więc, żeby był dziesięć razy bardziej nieszczęśliwy ode mnie.

A jeśli wydam się przez to wredna, to trudno…

SAMANTHA

PIEPRZYĆ GO.