Wsparcie psychologiczne w służbach ratowniczych - Angela Hetherington - ebook
Wydawca: GWP Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne Kategoria: Poradniki Język: polski Rok wydania: 2004

Wsparcie psychologiczne w służbach ratowniczych ebook

Angela Hetherington

(0)

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 16000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Przeczytaj fragment w darmowej aplikacji Legimi na:

Liczba stron: 172 Przeczytaj fragment ebooka

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Wsparcie psychologiczne w służbach ratowniczych - Angela Hetherington

Charakter pracy w służbach ratowniczych wiąże się z ciągłym narażeniem na kontakt z traumatycznymi wydarzeniami, co wymaga od pracowników tych służb zrozumienia reakcji stresowych u osób, którym pomagają, oraz umiejętności radzenia sobie z nimi. Ponadto częsta styczność z traumatycznymi wydarzeniami może narazić na stres pourazowy również samych ratowników. Dzięki lekturze książki dowiesz się wiele na temat psychologicznych i emocjonalnych następstw traumatycznych doświadczeń, a także właściwych metod interwencji.
Książka dotyka zagadnień związanych z codziennymi doświadczeniami pracowników służb ratowniczych: strażaków, policjantów, załóg karetek i oddziałów reanimacyjnych.
Poruszane tematy mogą zainteresować również ratowników pracujących w miejscach katastrof oraz wolontariuszy organizacji charytatywnych.

Opinie o ebooku Wsparcie psychologiczne w służbach ratowniczych - Angela Hetherington

Cytaty z ebooka Wsparcie psychologiczne w służbach ratowniczych - Angela Hetherington

W badaniach wykazano, że ludzie, których pociąga praca wiążąca się z silnym stresem, charakteryzują się odmiennym typem osobowości niż osoby wybierające zajęcia mniej ryzykowne lub związane z mniejszymi wymaganiami (Mitchell i Bray, 1990). Pracownicy służb ratowniczych cechują się zazwyczaj wyższym stopniem zaangażowania, większą chęcią poszukiwania wyzwań i zdolnością samokontroli, są również bardziej odporni na stres (Hetherington, 1993). Uważają swoją pracę za satysfakcjonującą i stawiają sobie wysokie wymagania; jednocześnie bardzo cierpią w wypadku porażki. Pracownicy służb ratowniczych częściej niż przedstawiciele innych zawodów są osobami towarzyskimi i otwartymi, a ich wewnętrzna motywacja opiera się na czynnikach takich jak satysfakcja z wykonywanej pracy oraz poczucie własnej kompetencji. Nie lubią przy tym, gdy satysfakcja z dobrze wypełnionych obowiązków nie jest natychmiastowa, i szybko zaczynają odczuwać znudzenie. Często są zorientowani na działanie, na osiągnięcie celu oraz szybciej podejmują decyzje i ryzyko.
Stworzenie bezpośredniej więzi z osobą będącą w stanie głębokiego szoku emocjonalnego, opanowanie własnych emocji i jednoczesne dążenie do osiągnięcia najlepszych rezultatów wymaga znacznych umiejętności interpersonalnych i doświadczenia. Te zdolności stanowią trzon pomocy psychologicznej.
Słuchanie, jedno z podstawowych narzędzi pomocy psychologicznej, może być podstawą kompetencji i sukcesu organizacji, tworząc fundament dla właściwych relacji między pracownikami, szczególnie zaś między pracownikami a klientem. Nieumiejętność słuchania i poświęcania uwagi innym przyczynia się do powstawania błędnych wzorców komunikacyjnych, narastania nierozwiązanych problemów w miejscu pracy, a także do niezadowolenia pracowników i klientów.
Posłużenie się we właściwym momencie wsparciem psychologicznym przez kierownictwo oraz omówienie planowanych zmian i istniejących w zespole konfliktów przynosi na dłuższą metę również korzyści finansowe.
Słuchanie składa się z trzech elementów: rozumienia komunikatów werbalnych, obserwacji zachowań niewerbalnych (postawa ciała, wyraz twarzy, ton głosu itp.) oraz umieszczania tych komunikatów w kontekście aktualnych okoliczności.
Odbicie, czyli powtórzenie ostatniego zdania wypowiedzianego przez rozmówcę, ma zachęcić go do powiedzenia czegoś więcej. Słysząc powtórzone swoje ostatnie zdanie, człowiek zwykle zaczyna mówić dalej, starając się wyjaśnić, co miał na myśli, i dokładniej opisując własne uczucia (Nelson-Jones, 2000). Zazwyczaj naśladuje się przy tym ton głosu rozmówcy, aby nie wziął on odbicia za pytanie i aby nie zaburzyć jego toku myślenia.
Konfrontacja jest umiejętnością często stosowaną przez ratowników w przypadku śmierci, zranienia, pożaru lub działań przestępczych. Bywa również potrzebna podczas interakcji w następujących okolicznościach: • kompulsywne, negatywne stwierdzenia na temat własnej osoby, na przykład: „Nigdy nie wyzdrowieję”; • zachowania manipulatorskie lub samooszukujące; • wyjaśnienie kwestii wymagającej bezpośredniego działania; • wyrażanie ukrytych lub niespójnych komunikatów; • podważanie takich zachowań, jak: samozadowolenie, ociąganie się, wypieranie się lub unikanie odpowiedzialności.
Świadomość, że za chwilę konieczne będzie przekazanie ofierze przerażających lub negatywnych wiadomości, może powodować u ratownika naturalne reakcje fizjologiczne i emocjonalne, które przeszkadzają w tym zadaniu. Te naturalne lęki i obawy można osłabić poprzez wielokrotne przeżycie takiej sytuacji, pracę zespołową służącą efektywnemu przepracowaniu wydarzeń, przez spotkania z doradcami oraz skupienie uwagi na pozytywnych aspektach własnego działania.
Towarzyszyłem mu, gdy płakał zrozpaczony, pogrążony w cierpieniu, wyrzutach sumienia i w gniewie na samego siebie. Wciąż pamiętam tę scenę, jakby zdarzyła się wczoraj. Ta historia ukazuje ogrom cierpienia ojca oraz wyraźne ograniczenia pomocy psychologicznej, jakiej można było wówczas udzielić. Jednak w tym przypadku policjant – po udzieleniu ojcu informacji w odpowiedni sposób – stworzył bezpieczne i wspierające warunki, w których mężczyzna mógł wyrazić swój gniew i cierpienie. Pozostał z nim i mógł podważyć jego przekonanie o własnej winie i poczucie osobistej odpowiedzialności za wypadek.
4.1. Kryteria zespołu stresu pourazowego według DSM IV A Jednostka doświadczyła lub była świadkiem traumatycznego wydarzenia, które wiązało się ze śmiercią, zranieniem albo groźbą śmierci lub zranienia jej lub innych osób, co spowodowało silny strach, przerażenie lub poczucie bezradności. B Niebezpieczna sytuacja jest nieustannie przeżywana na nowo, co przejawia się w natrętnych myślach, obrazach lub snach dotyczące zdarzenia.
Uporczywie unika się myśli, uczuć, zachowań lub sytuacji przypominających o zdarzeniu, następuje stłumienie reakcji na innych ludzi i stłumienie własnej aktywności. Jednostka może być niezdolna, by żywić ciepłe uczucia wobec innych osób, nie jest w stanie przypomnieć sobie pewnych elementów zdarzenia lub ma przeczucie zbliżającej się śmierci.
Przebieg ostry : Objawy utrzymują się krócej niż trzy miesiące. Przebieg chroniczny : Objawy utrzymują się dłużej niż trzy miesiące. Przebieg opóźniony : Symptomy pojawiają się co najmniej pół roku po urazie.
W tym celu osoba udzielająca pomocy psychologicznej współpracownikom powinna przejść przeszkolenie w zakresie: • komunikowania zastrzeżeń dotyczących ujawnianych treści; • rozpoznawania, kiedy pojawia się niebezpieczeństwo naruszenia granic; • wiedzy na temat sytuacji, w których dalsze udzielanie pomocy psychologicznej byłoby nieetyczne; • podejmowania właściwych działań w chwili, gdy granice są zagrożone.
Rodney powinien omówić zaistniałą sytuację ze swoim superwizorem oraz wyjaśnić Geoffreyowi konieczność ujawnienia informacji, jednocześnie zapewniając mu dalszą profesjonalną pomoc psychologiczną ze względu na istniejące zagrożenie dalszych samookaleczeń. Każdą decyzję naruszenia zasad poufności należy podjąć po konsultacji z superwizorem lub doradcą oraz w porozumieniu z organizacjami psychologicznymi, które dysponują kompetentną opinią na tematy etyczne.
Prowadzenie notatek lub akt dotyczących wsparcia psychologicznego udzielanego współpracownikom jest źródłem kolejnych zagadnień związanych z zachowaniem zasady poufności. Wszystkie rozwiązania w tym względzie powinno się jasno przedstawić przed przystąpieniem do udzielania pomocy psychologicznej w miejscu pracy i wobec współpracowników. Choć prowadzenie krótkich notatek może być niezbędne dla potrzeb superwizji, nie powinno w nich być żadnych szczegółów, które umożliwiłyby identyfikację osoby, jak również nie mogą mieć do nich dostępu osoby trzecie. W przypadku wsparcia udzielanego w miejscu pracy osoba wspierająca może podlegać superwizji ze strony specjalisty medycyny pracy, pracowników wydziału socjalnego lub współpracującego lekarza. Wszystkie osoby korzystające z pomocy powinny być poinformowane o tym, czy w ramach superwizji ujawnia się ich tożsamość, a także o zakresie udzielanych informacji.
Definicja akt medycznych zawarta w ustawie obejmuje wszelkiego rodzaju dokumenty, które: (…) zawierają informacje dotyczące zdrowia fizycznego lub psychicznego osoby, którą można zidentyfikować na podstawie tych danych lub na podstawie innych informacji znajdujących się w posiadaniu dysponenta akt [oraz] które zostały zebrane przez pracownika służby zdrowia w związku z opieką nad tą osobą lub w jego imieniu.
W służbach ratowniczych prowadzenie jakichkolwiek notatek budzi wątpliwości, ponieważ w razie zewnętrznego dochodzenia pracownicy byliby zmuszeni ujawniać informacje na temat współpracowników. Na przykład: jeżeli wobec pracownika prowadzone jest dochodzenie w związku z podejrzeniem o zaniedbania, a otrzymywał on w przeszłości formalną pomoc psychologiczną w miejscu pracy, to współpracownik udzielający takiej pomocy będzie zobowiązany ujawnić wszelkie uzyskane wówczas informacje.
Niezwiązany z pomocą medyczną dotyk, niosący pocieszenie i wsparcie, może być bardzo pożądany i ceniony przez osoby odczuwające silne emocje i potrzebę pomocy. Jednak dla osób, które w dzieciństwie były molestowane, dotyk może się wiązać z uczuciami niepokoju i strachu.
wystosowanie przeprosin, co nie musi wcale oznaczać przyjęcia na siebie odpowiedzialności prawnej za zdarzenie będące przedmiotem skargi; • szybkie przyjęcie zgłoszenia i udzielenie odpowiedzi; • zapewnienie osoby poszkodowanej, że jej skarga jest traktowana poważnie i że zostały podjęte kroki, aby sytuacja, której dotyczyła, nie powtórzyła się w przyszłości.
Stres pourazowy kształtuje zespół ocalonego, który cechuje się burzliwym przebiegiem. Choć zawiera w sobie elementy wielu różnych zaburzeń psychicznych, to stanowi unikalny model przystosowania się do traumatycznych wydarzeń.