Tajemnice Emmy: niespodzianki - Natasha Walker - ebook
Wydawca: Akurat Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski Rok wydania: 2013

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 16000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 236 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka dostępny w abonamencie „Legimi bez limitu+” w aplikacji Legimi z:

Androida
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Odtwórz fragment audiobooka:

Czas: 6 godz. 46 min

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Tajemnice Emmy: niespodzianki - Natasha Walker

Po gorącym romansie z młodym sąsiadem, Emma zaszywa się w nadmorskim domku przyjaciółki, by odzyskać spokój i równowagę. Postanawia, że od tej pory będzie wierną i kochającą żoną, ale to trudniejsze, niż mogłoby się wydawać. Przecież jest kobietą, w której życiu największymi wartościami są zmysłowe rozkosze i niepowtarzalne seksualne doznania. Kiedy pojawia się okazja powrotu do romansu sprzed lat, Emma bez zastanowienia wychodzi na spotkanie nowej erotycznej przygodzie.

Opinie o ebooku Tajemnice Emmy: niespodzianki - Natasha Walker

Fragment ebooka Tajemnice Emmy: niespodzianki - Natasha Walker











Natasha Walker

Tajemnice Emmy:
niespodzianki


Tytuł oryginału: The Secret Lives of Emma: Distractions

Projekt okładki: Elżbieta Gołowko

Redakcja: Marzena Cieśla

Redakcja techniczna: Zbigniew Katafiasz

Konwersja do formatu EPUB: Robert Fritzkowski

Korekta: Dorota Wojciechowska-Ring, Sławomira Gibka

Copyright © 2012 by Natasha Walker. All rights reserved.

This translation published by arrangement

with Random House Australia Pty Ltd.

For the cover illustration © Nikolay Moroz/Shutterstock

© for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2013

© for the Polish translation by Anna Felińska

ISBN 978-83-7758-411-8

Wydawnictwo Akurat

Warszawa 2013

Wydanie I


Miłości mojego życia


Jeden

– Po prostu musiałam wyjechać, Davidzie. Nie, nie było powodu. Nie, niczego nie zrobiłeś. To się stało pod wpływem chwili. Myślałyśmy tylko, że będzie zabawnie. Tak, jutro cały dzień będziesz grał w golfa. Wiem. Wiem. Nie, nie sądziłam, że będziesz miał coś przeciwko temu. Przecież to tylko na tydzień. Chcę popracować. W domu za dużo mnie rozprasza. Tak, to dotyczy również ciebie. Odrywasz mnie od pracy. Muszę przeczytać to, co mam do przeczytania. Sally prawdopodobnie będzie się wylegiwała na słońcu przez cały dzień. Nie gniewasz się na mnie, prawda? Dobrze. Po prostu lubię czasem potrzymać cię na dystans. Trochę cię przegłodzić. Pragniesz mnie teraz, prawda? Ale nie możesz mnie mieć. No cóż, zjaw się w następny piątek. Czy możesz czekać tak długo? Nie? To dobrze. W porządku. Pa, kochanie. Kocham cię.

Emma zakończyła rozmowę. Stała w otwartych drzwiach balkonowych z kieliszkiem białego wina w ręku. Telefon rzuciła przez cały pokój na kanapę.

– Przyjął to dobrze – powiedziała do Sally, a właściwie do jej pleców, ponieważ Sally robiła coś w kuchni. Po słowach Emmy odwróciła się z uniesionymi brwiami; rozmawiała właśnie przez telefon wetknięty między ucho a ramię. Emma pokręciła głową.

– Nieważne – rzuciła bezgłośnie.

Znów zabrzęczały garnki i zadzwoniły otwierane i zamykane drzwi lodówki zapełnione butelkami z winem.

Emma odwróciła głowę. Słuchała jednostajnego szumu oceanu i dochodzącego co jakiś czas z oddali głośnego huku. Nie pamiętała tak ciemnej nocy. Wszystko spowite było mgłą znad wody. Zauważyła, że w domach po lewej i prawej stronie nikogo nie ma. Sezon wakacyjny dopiero miał się rozpocząć.

Upiła łyk wina, delektując się jego wyrazistym smakiem. Do domu przy plaży wpadała przez drzwi świeża, chłodna morska bryza, a ze środka wydobywał się zapach czosnku. Emma zaczęła pocierać bose stopy jedna o drugą. Nadal były trochę zapiaszczone. Zaraz po przyjeździe zbiegła w ciemnościach na plażę. Nie weszła do lodowatej wody, ale teraz jej skóra wydawała się sucha i słona. Zamknęła drzwi i owinęła się jedną z leżących na kanapie narzut.

Nie zapomniała, jak zimno zrobiło się tego rana o świcie, gdy leżała z Jasonem pod kocami na podwórku swego domu. Czy to naprawdę było tego rana? Teraz wydawało jej się, że minęły całe wieki. Ale jej ciało dobrze pamiętało. Wystarczyła jedna myśl o Jasonie, a oblewał ją żar na wspomnienie tego, co z nią robił. Objęła się ramionami.

Musi to skończyć. Musi przestać o nim myśleć.

– Czy Mark chce przyjechać tu jeszcze dziś w nocy? – zapytała głośno, przerywając Sally rozmowę.

– Słyszałeś? – rzuciła Sally do telefonu. – Racja. Tak. Nie. – Odwróciła się do Emmy. – On mówi, że nie będzie robił z siebie głupka. Cudownie. Dziękuję, kochany. Nie, jestem pewna, że ona rozumie. Tak czy inaczej, nie chcemy się tutaj…

Emma znów popatrzyła na ocean, ale myśli krążyły wokół Jasona. I tego minimarketu. Zabrał jej stringi. Nie, ona mu je dała. Z własnej woli. Jeszcze minuta czy dwie, a nakryłaby ich jego matka. Lepiej nawet o tym nie myśleć. Miała rację, że wyjechała. To wszystko zaczęło się robić zbyt szalone. A do tego Jason spędzający czas z Jess zamiast z nią. Niewybaczalne. Nie-wy-ba-czal-ne.

Uśmiechnęła się do siebie. W rzeczywistości już mu wybaczyła. W drodze tutaj, gdy Sally trajkotała w samochodzie o planach założenia firmy z przyjaciółką, która zarobiła duże pieniądze jako dekoratorka, Emma bez końca wracała do krótkiego czasu spędzonego z Jasonem. Rozgrzeszała go i obwiniała siebie. Złość jej minęła, a wraz z nią zniknął powód wyjazdu z Sydney. Pozostały jednak ślady pozostawione przez jej młodego kochanka. Zadrapania i siniaki, pamiątki ekstazy. David nie powinien ich zobaczyć.

– Kolacja gotowa – oznajmiła Sally, stawiając na stole dwa talerze parującej pasty.

Siadając, Emma mimowolnie jęknęła. Mięśnie bolały ją jeszcze bardziej niż rano, po przebudzeniu.

– Co jest? – zapytała Sally z uśmiechem. – Starzejemy się?

– Źle spałam zeszłej nocy. Trochę boli mnie szyja.

– To dlatego, że nie chodziłaś ze mną na jogę. Jeśli nie zaczniesz ćwiczyć…

Emma uśmiechnęła się. Och, przecież ćwiczyłam, pomyślała. Wyobraziła sobie nagiego Jasona stojącego nad nią. Usunęła ten obraz z głowy i ziewnęła.

– Jesteś śpiąca, chyba się wcześniej położysz.

– Przepraszam, Sal – rzekła i podniosła widelec z makaronem do ust. – Mniam, to jest naprawdę dobre.

Sally spojrzała na przyjaciółkę z namysłem i rzuciła:

– No więc, kiedy zamierzasz mi powiedzieć, o co pokłóciłaś się z Davidem?

– Co? – wybełkotała Emma z pełnymi ustami.

– To dlatego tu jesteśmy, mam rację? Pokłóciliście się.

Emma pokręciła głową.

– Miałam plany na weekend, Em. Dziś wieczorem przyjaciel Marka świętuje czterdzieste urodziny. Mark się nie ucieszył, że został sam. – Sally umilkła na chwilę, a potem zapytała: – A więc dlaczego tu jesteśmy?

Emma myślała, że powie jej wszystko. W samochodzie była już tego bliska, ale coś ją powstrzymywało. Teraz wiedziała co. Sally wróciła do normalności. Nie chciałaby wiedzieć. Ten etap jej życia się skończył. Teraz była przyzwoitą kobietą. Dobrą żoną.

– Nie mogę ci powiedzieć.

Przyjaciółka milczała. Emma dostrzegła zmarszczkę formującą się na jej zwykle gładkim, pogodnym czole.

– Jeszcze. Nie mogę ci jeszcze powiedzieć.

Cóż miałaby bowiem powiedzieć? Że jej osiemnastoletni kochanek zdradził ją ze swoją nastoletnią dziewczyną? Że musiała wyjechać, ponieważ nie mogła pozwolić, by jej mąż zobaczył ślady, które tenże kochanek zostawił na jej ciele? Albo że jej życie zamieniło się w farsę?

Emma zauważyła na twarzy Sally rozczarowanie.

– Może jutro. Po prostu potrzebowałam kogoś, kto wywiezie mnie z Sydney. A ty to zrobiłaś. Kocham cię jeszcze bardziej za to, że rzuciłaś wszystko tylko dla mnie. W porządku?

– Kochasz mnie?

– Jak zawsze, moja droga. Jak zawsze.


Dwa

Następnego dnia po późnym śniadaniu, złożonym z owoców, kawy i croissantów, przyjaciółki siedziały przy stole na balkonie. Tego rana nigdzie nie musiały się spieszyć. Wstały późno, teraz dochodziła jedenasta. Pod osłoną ogromnego białego parasola przeglądały najnowsze magazyny mody, w milczeniu popijając kawę. Nie zwracały uwagi na bezmierną, lśniącą taflę oceanu ani na rytmiczny odgłos rozbijających się o brzeg fal. Emma skupiła się na tekście poświęconym rozwiązywaniu problemów kobiet w łóżku. I na kawie, nadzwyczaj smacznej.

– Dobrze spałaś, Em? – zapytała Sally, ziewając.

– Jak zabita.

– Szczęściara. Nie jestem przyzwyczajona spać sama. Nie lubię tego.

– Ale przecież Mark często wyjeżdża. Powinnaś przywyknąć.

– To nie to samo.

Emma nie odpowiedziała.

Sally wstała od stołu i położyła się na kanapie ze słowami:

– Boże, jak ja kocham to miejsce! Zawsze, gdy tu przyjeżdżam, czuję, że żyję.

Rodzice Sally od lat siedemdziesiątych mieli letni dom na wybrzeżu Nowej Południowej Walii. W dzieciństwie Emma często tam bywała. Niewygodny dom na palach, kryty azbestem, został zburzony w latach dziewięćdziesiątych i na jego miejscu zbudowano nowy.

Ten nowy dom, również wzniesiony na palach, miał dwie kondygnacje; na górnej znajdowały się dwie duże sypialnie ze wspólnym balkonem. Otwarta przestrzeń na dole mieściła kuchnię, pokój dzienny i jadalnię; roztaczał się stamtąd wspaniały widok na ocean. Od tyłu były jeszcze dwie małe sypialnie z piętrowymi łóżkami. Od frontu, między domem a plażą, znajdował się basen – taki sam, jak w każdym domu przy plaży.

– Po prostu zamknij oczy i słuchaj fal, Em.

Emma tak właśnie zrobiła. Oślepiające słońce i słone powietrze sprawiły, że poczuła się szczęśliwa, pełna życia. Była taka zła po rozstaniu z Jasonem, zła na siebie. Zranił jej dumę. Teraz śmiała się na myśl o tym. Jason, David i Mosman wydawali się tak daleko. Jakie to wszystko ma znaczenie?

Lekki powiew wiatru na skórze okazał się drażniąco chłodny.

Trzeba wykorzystać ten czas i wziąć się w garść. Ten dom przy plaży można by nazwać „Sanatorium Sally dla karygodnie zmysłowych”. A ona przyjechała tu wyleczyć się z obsesji na punkcie młodego człowieka. Od tygodnia nie mogła przestać o nim myśleć. Pisał do niej esemesy, ale je kasowała. Tęskniła za życiem, jakie prowadziła, zanim go uwiodła. A teraz musi wyrzucić Jasona z głowy.

– Zejdziemy dzisiaj na dół, do cywilizacji? – zapytała ospale Emma.

– Masz na myśli miasteczko? Nie Sydney?

– Tylko to tam, na dole – odparła, wskazując klub dla surferów. – Możemy popatrzeć na miejscowych.

Sally od dawna miała dość niechętnego nastawienia stałych mieszkańców i unikała sklepów w miasteczku, gdzie czuła się niemile widziana. Od kiedy sięgała pamięcią, jej rodzice przyjeżdżali tu co roku, jako nastolatka spędzała w domu przy plaży każde lato. Dla tutejszych dziewcząt była jednak turystką i nigdy nie miała szans zostać jedną z nich. Przywoziła więc ze sobą tyle jedzenia, by wystarczyło na tydzień. Nie zamierzała w ogóle schodzić do miasteczka. Gdy zapasy się kończyły, robiła wypad do centrum handlowego odległego o pół godziny jazdy. Przyjazd poza sezonem oznaczał, że nie musiała stykać się z kimkolwiek. Nawet w piękną słoneczną sobotę sąsiednie domy stały puste. To samo byłoby z domem jej rodziców, gdy Emma nie nakłoniła jej do przyjazdu.

– A poza tym, Em, czy nie powinnaś popracować?

– Nie zaczynaj mówić jak moja matka, dobrze?

– Dlaczego nie? Mam coś do zrobienia. I nie chcę, żebyś włóczyła się po ulicach, szukając kłopotów. Znam cię.

– Świnia!

– Dziwka!

– Właśnie!

Emma wzięła magazyn do ręki i zaczęła się zastanawiać, czy powinna wypić jeszcze jedną kawę.

– Em?

– Tak?

– Dlaczego tu jesteśmy?

Emma miała nadzieję, że uniknie tego pytania. Odłożyła magazyn i odwróciła się do Sally.

– Po prostu musiałam się wyrwać. Nagle poczułam… – Nie potrafiła dokończyć zdania. – Nie mogłam tego znieść.

– Czego?

– Mojego życia, jak przypuszczam. Wyglądało to tak, jakbym się z dnia na dzień skurczyła i wszystko przestało do siebie pasować.

– Nawet David?

– Tak, nawet David. Całe moje życie wydało mi się pomyłką.

– Jak to możliwe?

– To już nieaktualne. Już jest dobrze. Znów mogę oddychać. Może nie powinnam zaniedbywać naszej przyjaźni. Może potrzebowałam więcej Sally w swoim życiu. Dzisiaj czuję się o wiele lepiej.

– Czy to znaczy, że wracamy do domu?

– Nie, nie! W ogóle nie wracajmy do domu. Zamieszkajmy tu razem. Albo udawajmy, że to zrobimy. Proszę.

– W porządku, Em – zgodziła się Sally. Zdawała sobie sprawę, że coś się za tym kryje. Coś się wydarzyło, a Emma nie chce o tym mówić. Zawsze zastanawiała się, dlaczego Emma postanowiła ustatkować się przy boku Davida. Wydawało się to nie w jej stylu, z góry skazane na porażkę. A teraz Sally jest świadkiem końca. Nie będzie jednak naciskać. Emma powie jej, gdy uzna za właściwe. Na tym polegała ich przyjaźń.

Emma uśmiechnęła się, wdzięczna przyjaciółce za to, że porzuciła niemiły temat.

– Czy to twój telefon, Em?

Emma wsłuchała się. Potrafiła rozpoznać dzwonek. Wstała i weszła do domu. Aparat leżał na ławie w kuchni. Podniosła go, przypuszczając, że dzwoni David albo matka, ale to był Paul, jej kochanek. Rozejrzała się. Sally siedziała na balkonie. Emma odebrała telefon.

– Halo?

– Wiesz, gdzie jestem? – zapytał Paul bez żadnych wstępów.

– Nie mam pojęcia. W Pekinie?

– W Pekinie? Jezu, Em, tej nazwy już nie ma!

– W Konstantynopolu?

– Jaja sobie ze mnie robisz.

– Owszem.

– Jestem w twoim salonie.

– Co, u diabła, tam robisz? Jak się tam dostałeś?

– David mnie wpuścił.

– O cholera!

– Rzeczywiście, cholera.

Emma nie spuszczała oczu z Sally, chcąc mieć pewność, że nie wejdzie ona znienacka do kuchni.

– Dlaczego on siedzi w domu? Miał grać w golfa.

– Powiedział, że się przeziębił, ale nie wygląda na chorego. Był jeszcze w piżamie. Teraz bierze prysznic. Powiedziałem, że chciałem zabrać cię na lunch, ale skoro ciebie nie ma, zapraszam jego. Próbował się wykręcić, ale naciskałem.

– Ty i te twoje niespodziewane wizyty! Wiedziałam, że któregoś dnia coś się stanie.

– Uwielbiasz moje niespodziewane wizyty!

Milczenie.

– Gdzie jesteś?

– W domu letnim Sally.

– Mogę przyjechać?

– Nie! Jezu, Paul, chcesz mnie wpędzić w kłopoty?

– Tak.

Jasne, ten sukinsyn prawdopodobnie właśnie tego chciał. Ale dobrze usłyszeć jego głos. Paul był całkowicie amoralny. A to wydawało się oczyszczające.

– Czy David coś powiedział?

– Na przykład co?

– Pieprzysz moją żonę za moimi plecami. – Emma zaśmiała się.

– Pewnie, a ja byłem wobec niego uczciwy. Opowiedziałem mu też o nocy przed waszym ślubem.

– Jesteś dupkiem.

– Jakby on w ogóle coś mówił! Nawet gdyby David coś podejrzewał, nigdy nic by mi nie zrobił. Po prostu by się wyprowadził i rozwiódł z tobą. Prawdopodobnie nigdy by się do ciebie nie odezwał.

Emma milczała. Nie znosiła, jak Paul mówił takie rzeczy, choć miał rację. David od razu by się wyprowadził. Nie znosił półśrodków, co zawsze ją przerażało.

– Em, posłuchaj, niczym się nie denerwuj. Nic się nie stanie. Zabiorę go na lunch, porozmawiamy o rugby albo o krykiecie, opowiem mu parę historyjek o kobietach, które pieprzę, i będzie w porządku.

W tym momencie Sally wstała.

– Muszę iść. Porozmawiamy później – rzuciła Emma i rozłączyła się.

– Kto to był? – zapytała Sally, gdy Emma odwróciła się w jej stronę.

– David.

* * *

Później Emma siedziała z książką na balkonie, w cieniu parasola. Nie zauważyła, że Sally wyszła, dopóki nie musiała przewrócić kartki. Sally, w bikini, była na dole, przy basenie. Emma patrzyła na nią przez chwilę, po czym wróciła do powieści. Trochę później usłyszała plusk, podniosła oczy i zobaczyła niewyraźną sylwetkę przyjaciółki płynącej pod wodą. Sally wyłoniła się przy ścianie od płytszego końca basenu. Gdy wstała i odgarnęła włosy, okazało się, że jest naga. I podobnie jak w przeszłości rozliczni adoratorzy Sally, Emma odkryła nagle, ku swemu zdumieniu, jak piękna jest jej przyjaciółka.

Podobało jej się, że Sally zdjęła bikini. Złamała zasady, choć pod nieobecność wszystkowidzących sąsiadów i wobec tego, że widok z plaży zasłaniała wydma, trudno było uznać pozbycie się kostiumu za odważny wyczyn.

Sally znów zaczęła pływać, a Emma nie mogła oderwać od niej oczu.

Po około dziesięciu okrążeniach Sally chwyciła rękoma obmurowanie basenu i podciągnęła się do góry. Emma obserwowała, jak wynurza się z wody i bez trudu wychodzi na brzeg. Dynamiczne wygięcie ciała sprawiło, że uwydatniły się mięśnie pleców i ud; stało się widoczne, jak bardzo Sally jest wysportowana i silna. Lecz gdy stanęła, mięśnie się rozluźniły, a jej sylwetka znów wydawała się pochylona, miękka. Sally z wdziękiem podeszła po ręcznik, pochylając się i na moment padając na czworaka, rozłożyła go na dmuchanym materacu, po czym położyła się płasko na brzuchu. Emma uświadomiła sobie, że wstrzymuje oddech. Wypuściła powietrze.

Niedługo później podglądanie zostało przerwane przez trzaśnięcie drzwi samochodu i śmiech dzieci. Emma dała sobie spokój z czytaniem. Wstała, by ostrzec przyjaciółkę o przyjeździe sąsiadów, ale Sally, już owinięta ręcznikiem, wchodziła właśnie do domu, znikając z pola widzenia.


Trzy

– David musi być brutalny – powiedziała Sally.

– Co?

W niedzielne popołudnie przyjaciółki opalały się na balkonie. Emma, zsunąwszy nieco stanik bikini, smarowała się kremem.

– Nie zauważyłam tego wczoraj, ale masz blizny wojenne, złotko. – Sally wskazała przybladły ślad po ugryzieniu na piersi przyjaciółki. Emma zupełnie zapomniała o tych śladach, przez chwilę czuła się zakłopotana, ale szybko zasłoniła kompromitujące miejsca.

– No cóż, to duży mężczyzna, silny i wiecznie głodny.

– Tak? – Sally wyraźnie miała nadzieję na bardziej szczegółowe wyjaśnienia.

– Czasem jest trochę brutalny.

– Naprawdę? Mogę sobie tylko wyobrazić.

Emma uśmiechnęła się i uznała, że temat został wyczerpany. Sally chciała jednak więcej.

– Czy wy oboje robicie… te rzeczy?

– Jakie rzeczy?

Emma spojrzała na przyjaciółkę, smarując kremem nogi i jednocześnie oglądając swoje siniaki. Nie ma ich tak dużo, pomyślała. Na jej jasnej skórze wydawały się jednak gorsze, niż w rzeczywistości były.

– Nie wiem… te brutalne rzeczy – nie ustępowała Sally.

– Chodzi ci o to, czy David i ja ubieramy się w skóry i okładamy się dla zabawy pejczami? – zapytała Emma, śmiejąc się.

– Tak.

– Chyba tylko bibliotekarze i księgowi tak się zabawiają.

– Czyli te znaki są stąd, że David jest po prostu taki, jaki jest?

– Oczywiście – odparła Emma, przypominając sobie, jak Jason przewrócił ją na kolana, chwycił mocno za szyję i kompletnie obezwładnił, gdy brał ją od tyłu.

– Zawsze mnie to zastanawiało. On jest taki wielki.

– Jak chcesz, pozwolę ci zabrać go na jazdę próbną.

– Emma! Nie o to chodzi. Boję się dużych mężczyzn.

– Kłamczucha.

– Masz rację – powiedziała Sally, rumieniąc się. Często fantazjowała o zwalistym cielsku Davida na sobie. Takie fantazje są jednak dopuszczalne, tłumaczyła się przed sobą, ponieważ nie mogą zostać zrealizowane.

– Zapomniałaś już Simona Crowe’a? Był ogromny.

– On był inny.

– To znaczy jaki?

– Słodki.

– A David jest…?

– Przerażający – powiedziała Sally i roześmiała się.

Emma uśmiechnęła się. Wiedziała, o co chodzi przyjaciółce, ale wiedziała też, że za groźną fasadą krył się mężczyzna zdolny do prawdziwej czułości.

Sally była w nastroju do rozmowy.

– Pamiętam, jak pierwszy raz zobaczyłam go nago.

– Kogo?

– Simona. Chcieliśmy wykąpać się na golasa w basenie moich rodziców. Simon zdjął dżinsy i ściągnął bokserki, a ja zamarłam. Nigdy czegoś takiego nie widziałam. Ani przedtem, ani potem. A ty?

Emma potrząsnęła głową.

– Nie umiałam nawet powiedzieć, czy on mi się podoba, czy nie. Nigdy wcześniej nie rozbierałam się do naga i nie miałam pojęcia, że on jest żonaty. Podeszłam bliżej, żeby się lepiej przyjrzeć. Byłam bezwstydna. Stał spokojnie, a ja wyciągnęłam rękę, żeby tego dotknąć. To było obłędne. On był takim potężnym mężczyzną, wysokim i mocno zbudowanym, a ja czułam się przy nim taka mała. Potem ta rzecz zaczęła rosnąć w mojej ręce. Była olbrzymia.

– Pamiętam – rzekła Emma.

– Zupełnie nie wiedziałam, co robić. Nie chciałam, żeby mnie tym pieprzył. Lubiłam to trzymać. David też jest taki?

– Co? Skądże! Nigdy nie widziałam takiego kutasa, jakiego ma Simon. I wcale bym nie chciała.

– Z czasem zaczął mi się bardzo podobać. Nigdy ci nie mówiłam, ale po tym, jak wszystko się skończyło, wracałam do niego kilka razy. Seks nie był zbyt udany, ale…

– Ale co?

– Po prostu kochałam tę rzecz! – powiedziała Sally i wybuchnęła głośnym śmiechem. Zgięła nogi w kolanach, objęła je rękoma i spuściła głowę, chowając twarz i kiwając się na boki.

– Chcę dużego mężczyzny, Emmo. Dużego, bardzo dużego mężczyzny!

– Kochanie, możesz pożyczyć sobie mojego. Poważnie!

– Nie mów tak! – Sally zakryła uszy.

– Jestem pewna, że nie miałby nic przeciwko temu. Kto nie chciałby cię pieprzyć? Jesteś wyjątkowa. Sama chętnie bym znów to zrobiła, gdybym miała szansę.

Sally podniosła głowę.

– Nie możemy już robić takich rzeczy, Em. A poza tym on jest twoim mężem.

– Daj spokój. Ty podzieliłabyś się ze mną swoim mężem.

– Nie. Nigdy w życiu. Mężczyźni, którzy cię mieli, nie są już potem tacy sami.

– Zniszczyłam ich?

– Dla innych.

– Ale to nie powstrzymuje cię od pieprzenia Davida.

– Przestań.

– Sally i David bawią się w lekarza, ona mu cipkę zaraz pokaże.

– Przestań!

– On jest dobry.

– Skończ z tym, Em.

– Dałby radę nam obu.

– Nie słucham.

– Myślę, że słuchasz. Mogłabym do niego zadzwonić. Przyjedź i wypieprz Sally, a ja będę patrzyła.

– La la la la la.

– Może powinniśmy cię związać, żebyś ty patrzyła na nas.

– Emmo! Mój Boże. Jesteś diablicą!

– Wiesz, że chcesz tego. Przyznaj się.

– Nie chcę pieprzyć Davida.

– Przepraszam, ale dobrze słyszałam.

– Proszę.

Emma wstała. Uznała, że to odpowiedni moment na szampana.

– W porządku. Nie chcesz pieprzyć Davida. Przekonałaś mnie. Nie mówmy już o tym.

– Dziękuję.

Emma poszła w stronę domu, zdając sobie sprawę, że Sally ją obserwuje. Nagle odwróciła się i rzuciła:

– Założę się, że to robisz!

Sally zaczęła się śmiać.

Chwilę później Emma wróciła z dwoma kieliszkami i butelką szampana.

– Nigdy nie zdradziłabyś Marka, prawda? – zapytała, zdejmując osłonę korka.

– Nie. Nigdy.

– Nigdy przenigdy?

– Nie. Nie mogłabym tego zrobić. Za bardzo go kocham.

– A z dziewczyną?

– Z tobą? – zapytała Sally, biorąc kieliszek.

– Ze mną.

– Nie mówisz poważnie, prawda?

Korek wystrzelił z butelki. Sally podsunęła swój kieliszek, Emma napełniła oba naczynia.

– Wypijmy za to, że nie mówię poważnie.

– Twoje zdrowie.

– Nie chcesz zdradzać, ale chcesz dużego mężczyzny?

– Tak, ale to co innego. Chcę wielu rzeczy, których nie mogę mieć. To nie znaczy, że którąś wezmę. Czasem w siłowni widzę, że ktoś mi się przypatruje. Jeśli jest atrakcyjny, ciarki przechodzą mi po plecach. W takich momentach zawsze myślę o tobie. Mówię sobie, że Emma by się nie wahała. Czasem flirtuję. Czasem pozwalam komuś pomóc sobie przy sprzęcie, poprawić siodełko, ustawić wagę. Łatwo mogłabym posunąć się o krok dalej. Ale wtedy myślę o Marku. I o tobie. Myślę, że trudno byłoby skończyć z tymi szaleństwami. Wszystko to wydaje się zbyt skomplikowane.

– Ale lubisz zwracać uwagę?

– Kocham zwracać uwagę. Czasami jest to najbardziej ekscytująca rzecz, jaka przytrafia mi się przez cały miesiąc.

– Biedna Sally!

– Wcale nie biedna! Gdy myślę o rzeczach, które razem robiłyśmy, o mężczyznach, których miałyśmy, o naszych nocach, nie mogę uwierzyć, że to byłam ja. Jakby to było coś, na co patrzyłam albo o czym czytałam. Mark nie ma pojęcia, do czego zdolna jest jego żona. Teraz to już przeszłość. To należy do innego życia. Małżeństwo wszystko zmienia i to nie jest złe. Życie w małżeństwie jest cudowne.

– Ale gdybyś zapomniała o małżeństwie na pół dnia i bez konsekwencji…?

– Nie!

– Co byś wtedy zrobiła?

– Emmo, przy tobie tak trudno być przyzwoitą!

– Co byś zrobiła?

– Nadal masz numer Simona Crowe’a?

Roześmiały się.

– Nie rozmawiajmy o mężczyznach – zaproponowała Sally. – Nie mamy żadnego pod ręką. A ja nie potrafię dojść z tym wszystkim do ładu.

– Zgoda, nie mówmy o mężczyznach. – Emma nalała szampana do kieliszków. – Zdrowie kobiet!

– Za kobiety!

Stuknęły się kieliszkami.

Kilka chwil później Sally wróciła do tematu mężczyzn. Wspominała tych, których miały obie, zagłębiała się w szczegóły; nie mogła powstrzymać się od mówienia o seksie, choć nie miała szansy się nim cieszyć. Mówiła i mówiła, doprowadzając siebie i Emmę do szaleństwa.

Podczas gdy Sally pogrążała się w marzeniach o nieosiągalnych mężczyznach, Emma skupiła się na o wiele bliższym obiekcie pożądania. Na ciele Sally. A zwłaszcza na jej skórze, wciąż wyglądającej tak świeżo i młodo. Jak dużo cudownych mikstur zostało wtartych w to wypielęgnowane ciało? Opalone nogi, długie i smukłe, leżały teraz wyciągnięte przed nią. Emma wyobraziła je sobie owinięte wokół Davida. Albo wokół niej. Ta opalona skóra przy jej skórze, jasnej i przejrzystej. A te stopy. Takie dziecięco niewinne. Ręce też były piękne, smukłe, wrażliwe. Mimowolnie wyobraziła sobie te ręce ściskające Simona Crowe’a. Widok zbyt nieprzyzwoity, by można go opowiedzieć słowami.

Pierwsza butelka była pusta, Sally poszła więc po drugą. Dzień już się kończył. Emma nie mogła znaleźć wygodnej pozycji, bez przerwy się wierciła. Szampan rozlał się, gdy Emma podsuwała swój kieliszek. Fala pożądania Sally ogarnęła ją i odeszła po to tylko, by zaraz wrócić. O tak wielu mężczyznach była mowa. I wciąż o seksie.

Sally naprawdę jednak chciała porozmawiać z przyjaciółką o Davidzie, otwarcie i szczerze. Chciała słuchać o jego zaletach, o których Emma już wspominała; o tym, jakim jest kochankiem; usłyszeć słowa, które tak łatwo przychodziły im obu podczas rozmów o innych mężczyznach. Tego popołudnia nie mogła przestać myśleć o Davidzie, a rozmowa o wszystkich kochankach, których miały i którymi się dzieliły, z pewnością nie pomagała wybić go sobie z głowy. Dawniej Emma opowiadała o swoim mężu, ale teraz coś się zmieniło. Dla Sally dowody jego brutalności na ciele przyjaciółki były o wiele bardziej interesujące niż wszystko, co tego dnia obie mówiły i robiły. I jeszcze to wyznanie Emmy, że jest bardzo z siebie niezadowolona. Nie była go warta. Sally próbowała myśleć o czym innym. Była dobrą przyjaciółką, w pewnym sensie.

Zapadał wieczór, a tymczasem w obu kobietach nie przestawało tlić się pożądanie, od którego robiło im się gorąco. Emma wróciła myślami do Jasona, prawdziwej przyczyny swych siniaków. Sally w końcu wstała, mówiąc, że chce wziąć prysznic, zanim przygotuje kolację.

Emma siedziała przez pewien czas, słuchając huku fal, dopóki nie zmarzła. Orzeźwiające, chłodne powietrze podziałało na nią tym mocniej, że teraz, gdy Sally przestała mówić, a jej kuszące, prawie nagie ciało zniknęło z widoku, pożądanie Emmy zgasło, a gorąco uszło z jej ciała. Zabrała puste kieliszki i butelki i weszła do domu. Zadzwoniła do Davida.


Cztery

Odpowiadało im to proste życie w odosobnieniu. Glicynia na ulicy przed domem zakwitła i gdy zmieniał się wiatr, słony zapach oceanu ustępował słodkawej woni kwiatów. Sally poukładała kwiaty w wazonach i porozstawiała je w całym domu.

Przez kilka dni Sally i Emma spacerowały w szarzejącym świetle późnych popołudni, zanim zaszło słońce i robiło się chłodno. W bikini, owinięte sarongami, ostrożnie przechodziły przez niską, porośniętą kępami ostrej trawy wydmę i zeskakiwały na plażę. Promienie słońca nadawały ich plecom złocisty odcień i rozświetlały włosy Sally. Miękki, suchy piasek pod stopami wydawał się idealnie czysty. Ręka w rękę szły na północ, w kierunku opustoszałego krańca długiego pasa plaży, który w końcu został przyłączony do parku narodowego. Spacer tuż przy brzegu, po mokrym piasku, nie mógł być szybki, lecz nigdzie im się nie spieszyło. Po prostu przechadzały się nad wodą.

Im dłużej przebywały razem, tym mniej miały sobie do powiedzenia. Budziły się w tym samym łóżku, a potem cały dzień rozmawiały, śmiejąc się i dotykając. Ich ciała porozumiewały się bez słów, a milczenie tylko umacniało poczucie bliskości. Dłonie spotykały się i trzymały bez wyjaśnień i ceregieli, a rozłączały bez żalu; podczas spaceru czy ucieczki przed falami ramiona lekko o siebie uderzały; śmiech łatwo wyrywał się z ust; ręce same owijały się wokół talii, a pocałunki w rękę czy policzek wydawały się czymś naturalnym i wyrażały tylko to, co miały wyrażać. Radość. Jakby ktoś rzucił czar. Niepodzielnie zapanował nastrój wakacji. Drobne przyjemności należały do porządku dnia. I było ich coraz więcej.

W czwartek po południu nastąpił odpływ, woda cofnęła się, odsłaniając złocisty piasek. Emma umykała przed pełnymi werwy zmarszczkami na wodzie, które wydawały się zdecydowane przekonać ją, że pomyliła się co do ich temperatury. Powietrze było orzeźwiające. Emma uwielbiała uczucie zmęczenia po pływaniu zamaszystymi ruchami przez fale. Po całym dniu czytania w bezruchu rozpierała ją niewyczerpana energia. Miała jej tyle, że nie wiedziała, co z nią zrobić.

Zaczęła biec. Sally najwyraźniej czuła to samo, dotrzymała jej więc kroku. Przebiegły kawałek w ciszy, aż w pewnym momencie Sally nie zauważyła sprytnej małej fali, którą przeskoczyła Emma. Biegnąc po wodzie, zaskoczona stwierdziła, że woda nie jest tak zimna, jak przypuszczała. Nie podzieliła się jednak swoim odkryciem. Cofnęła się na plażę, zdjęła sarong i stała przez chwilę, uśmiechając się do Emmy. Ona zaś wiedziała, co się teraz stanie.

– Woda jest lodowata!

Nic nie mogło powstrzymać Sally, która śmignęła obok przyjaciółki i przeskoczyła przez płycizny, piszcząc jak pięciolatka. Potem zaczęła podskakiwać z dłońmi przyciśniętymi pod brodą i przedramionami skrzyżowanymi na piersiach; wokół jej ud rozbijały się małe fale.

– Jak się już wejdzie, nie jest tak źle! – zawołała, przekrzykując fale, uśmiechnięta od ucha do ucha. – Naprawdę, woda jest dość ciepła!

Emmę rozśmieszyło nie tyle oczywiste kłamstwo Sally, ile wyraz jej twarzy.

– Wyjdź z wody! – odkrzyknęła. – Nikomu nie powiem. Jest za zimno.

– Ale bardzo przyjemnie. Chodź tu do mnie, Em.

– Nie ma mowy.

Sally wchodziła do oceanu tyłem, z zamkniętymi oczyma i ramionami wciąż przyciśniętymi do piersi, brąz jej mocno opalonego ciała kontrastował z bielą pienistych fal. Im dalej szła, tym fale stawały się większe, napierały na jej łydki, uda i wyżej. Sally piszczała i podskakiwała. Uznawszy, że dość już tej wodnej tortury, odwróciła się tyłem do Emmy, a twarzą do oceanu. Emma patrzyła z pewnym podziwem, jak przyjaciółka nurkuje w kolejną falę i płynie pod wodą, a potem wynurza się i znów znika. Napór fal poluzował górę jej bikini. Gdy stanęła, miała stanik wokół talii.

– Tak jest, jeśli stanik nie ma ramiączek. Ale przynajmniej jest ładny! – krzyknęła, przekręcając go, aby rozpiąć. Ruszyła szybkim krokiem w stronę Emmy. – Kosztował fortunę!

Zwinęła stanik w kulkę i rzuciła w kierunku Emmy. A potem, szybko rozejrzawszy się po plaży, zdjęła dół i też rzuciła przyjaciółce.

– Wyglądasz jak niegrzeczna uczennica – powiedziała Emma.

– Musisz przyznać, że ładna uczennica – odparowała Sally, przyjmując pozę Marilyn Monroe: nogi lekko ugięte w kolanach i ręce nad głową.

Emma uśmiechnęła się.

Aby przeczytać tę książkę w całości, kup ją w księgarni www.legimi.com.