Szept wiatru - Elizabeth Haran - ebook
Wydawca: Akurat Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski Rok wydania: 2014

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 16000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 699 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka dostępny w abonamencie „Legimi bez limitu+” w aplikacji Legimi z:

Androida
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Odtwórz fragment audiobooka:

Czas: 19 godz. 43 min

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Szept wiatru - Elizabeth Haran

Amelia Divine jest zamożna, kapryśna, zepsuta… i nieszczęśliwa. Niedawno w tragicznych okolicznościach straciła niemal wszystkich najbliższych. W trakcie podróży do nowej rodziny dochodzi do katastrofy: parowiec, którym płynie, idzie na dno po zderzeniu z rafą koralową. Amelia zmusza swoją przyjaciółkę Lucy, by ta oddała jej miejsce w szalupie ratunkowej. Lucy ginie, Amelia jest jedną z dwóch ocalałych osób. Druga to Sarah Jones, której sąd zamienił karę więzienia na pracę na farmie prowadzonej przez owdowiałego farmera z siedmiorgiem dzieci. W wyniku uderzenia w głowę Amelia traci pamięć. Sarah korzysta ze sposobności i podaje się za nią w nadziei, że nigdy więcej już jej nie zobaczy i że skieruje swoje życie na nowe, lepsze tory. Przeznaczenie chce jednak inaczej: losy dwóch młodych kobiet splatają się na dobre w poruszającej historii o miłości, chciwości i zdradzie.

Gorące namiętności, zwykłe ludzkie słabostki, miłość, nienawiść i zazdrość – a wszystko w egzotycznych, baśniowych plenerach dalekiej Australii.

Elizabeth Haran jest autorką dwunastu powieści obyczajowych, których akcja dzieje się w egzotycznych australijskich plenerach. Jej książki, których łączny nakład liczy się już w milionach egzemplarzy, cieszą się ogromną popularnością m. in. w Niemczech, Hiszpanii, Czechach i Rosji.

Opinie o ebooku Szept wiatru - Elizabeth Haran

Fragment ebooka Szept wiatru - Elizabeth Haran

ELIZABETH HARAN

Szept
wiatru

Tytuł oryginału: Die Insel der Roten Erde

Projekt okładki: Paweł Panczakiewicz/PANCZAKIEWICZ ART.DESIGN

Redakcja: Monika Kiersnowska

Redakcja techniczna: Zbigniew Katafiasz

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta: Renata Surmacz, Elżbieta Steglińska

Copyright © 2006 by Bastei Lübbe GmbH & Co. KG, Köln

Zdjęcia na okładce © kwest/Shutterstock

© Masson/Shutterstock

© pashabo/Shutterstock

© for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2014

© for the Polish translation by Joanna Grabarek

ISBN 978-83-7758-743-0

Wydawnictwo Akurat

Warszawa 2014

Wydanie I

Spis treści

Rozdział pierwszy Australia, Sierpień 1845

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Rozdział dziewiąty

Rozdział dziesiąty

Rozdział jedenasty

Rozdział dwunasty

Rozdział trzynasty

Rozdział czternasty

Rozdział piętnasty

Rozdział szesnasty

Rozdział siedemnasty

Rozdział osiemnasty

Rozdział dziewiętnasty

Rozdział dwudziesty

Rozdział dwudziesty pierwszy

Rozdział dwudziesty drugi

Rozdział dwudziesty trzeci

Rozdział dwudziesty czwarty

Rozdział dwudziesty piąty

Rozdział dwudziesty szósty

Rozdział dwudziesty siódmy

Rozdział dwudziesty ósmy

Rozdział dwudziesty dziewiąty

Rozdział trzydziesty

Rozdział trzydziesty pierwszy

Rozdział trzydziesty drugi

Rozdział trzydziesty trzeci

Rozdział trzydziesty czwarty

Rozdział trzydziesty piąty

Przypisy

Rozdział pierwszy
Australia, Sierpień 1845


Południowe wybrzeże kontynentu

Lucy! Natychmiast przynieś mi parasolkę! Słyszysz?! zawołała niecierpliwie piękna, młoda, ciemnowłosa kobieta. Wyraźnie obawiała się o swoją brzoskwiniową cerę.

Jeżeli słońce nadto panienkę przypieka, panno Divine, powinna panienka schować się w cieniu doradziła Lucy uprzejmym tonem. Wiedziała, jak zdradliwe promienie słońca odbite od powierzchni wody. Jako blondynka o bardzo jasnej karnacji poparzyłaby się w ciągu kilku minut. Stała więc w cieniu pokładu rufowego, chowając się przed słońcem i wiatrem. Parowiec „Gazela” kołysał się na falach. Podróżowali wzdłuż południowego wybrzeża Australii w kierunku znanej z kapryśnych wód Cieśniny Badacza i Przesmyku Kuchennych Schodów[1] odzielającego Wyspę Kangura od lądu. Ze względu na silne podmuchy załoga statku twierdziła, że zanim dotrą na miejsce, zapadnie już zmrok. Październik zbliżał się dużymi krokami i powinno się już ocieplić, tymczasem było tak chłodno, jak w zimowy poranek.

Amelia Divine stała przy relingu, wpatrując się gniewnie w służącą.

To okropne kołysanie wywołuje u mnie mdłości, Lucy. Gdyby nie bryza, z pewnością nakarmiłabym ryby tymi obrzydliwymi kotletami jagnięcymi, które dostaliśmy na lunch.

Lucy jęknęła w duchu. Amelia narzekała nieustannie od pięciu dni, kiedy to na pokładzie „Lady Rosalindy” wyruszyły z Ziemi Van Diemena[2]. Zaczynało jej to grać na nerwach. Wciąż słyszała, że jest za gorąco, za zimno, że podają okropne jedzenie, załoga zachowuje się nagannie, że zmuszono je do przebywania w jednym pomieszczeniu z pasażerami z dolnego pokładu i tak dalej, i tak dalej… Nawet krótki postój w Melbourne przed wejściem na pokład „Gazeli” nie poprawił humoru kapryśnej pracodawczyni.

Lucy była przekonana, że wiatr jest zbyt silny, aby utrzymać w ręku parasol, ale spełniła zachciankę swojej pani. Wręczyła parasolkę Amelii, a po chwili wiatr wyrwał z rąk młodej damy. Kobieta pisnęła gniewnie, widząc, jak parasol znika, niesiony kolejną falą.

Może byłoby rozsądniej się schronić, panno Divine zasugerowała Lucy. Amelia była tak wiotka, że w każdej chwili i ona mogła zostać zmieciona z pokładu.

Wtedy z pewnością zwymiotuję. Jeżeli nie masz lepszych sugestii, zostaw mnie w spokoju odburknęła ponuro Amelia. Jej twarz przybierała coraz bardziej zielony odcień. Świeży groszek, zupełnie jak otaczające nas wody, pomyślała Lucy. Z pewnością choroba morska przyczyniała się do gwałtownych napadów złego humoru jej pracodawczyni. Lucy wróciła na rufę, gdzie zastała jedną z pasażerek, Sarę Jones. Kobieta słyszała tyradę Amelii.

Nie wiem, jak znosisz jej narzekanie i kompletny brak szacunku wobec ciebie powiedziała, wpatrując się w piękną młodą damę, która stała przy relingu z naburmuszoną miną. W ciągu ostatnich kilku lat miała wątpliwą przyjemność poznać dziesiątki Amelii Divine. Przemawiano do niej w taki sam obraźliwy sposób, ona zaś, ze względu na okoliczności, nie miała wyboru, jak tylko zaakceptować wzgardę. Nie rozumiała jednak, dlaczego Lucy to znosi. Była służącą, a nie niewolnicą.

Sara potrafiła rozpoznać ludzi, których los postawił w tej samej sytuacji co ją. Lucy nie należała do tej grupy. Na jej miejscu Sara już dawno powiedziałaby pannie Divine, co o niej myśli. Z pewnością kosztowałoby to utratę zajęcia, ale satysfakcja byłaby tego warta.

Potrzebuję pracy i dachu nad głową odparła Lucy. Przyjechałam do Australii osiemnaście miesięcy temu wraz ze stu pięćdziesięcioma sześcioma dziećmi z sierocińca w Anglii. Po ukończeniu szesnastego roku życia oczekuje się od nas samodzielności. Ja miałam urodziny zaledwie miesiąc temu, ale na szczęście udało mi się zdobyć posadę u Amelii.

Panna Divine chyba nie jest wiele starsza od ciebie stwierdziła Sara, przyglądając się z niechęcią młodej damie. Gdzie jej rodzice? Wiedziała, że nie brakowało im pieniędzy i wychowali swoją córkę w pogardzie dla klasy pracującej. Z tego powodu czuła tym większą niechęć do Amelii.

Ma dziewiętnaście lat i jej życie było godne pozazdroszczenia… do chwili, gdy kilka tygodni temu jej rodzice i brat tragicznie zginęli odparła Lucy.

Co się stało?

Ogromny eukaliptus przewrócił się na ich powóz w czasie wichury w Hobart Town. Podobno nie mieli najmniejszych szans. Zatrudniono mnie, żebym towarzyszyła jej w drodze do opiekunów, którzy mieszkają w Kingscote, na wyspie. Amelia nie widziała się z nimi, od kiedy skończyła jedenaście lat, ale kamerdyner Divine’ów twierdził, że to cudowni ludzie i na pewno będą bardzo dobrzy dla panienki. Modlę się jedynie, żeby mnie przy sobie zatrzymała, ponieważ bez względu na jej fochy, opieka nad nią nie jest trudnym zajęciem.

Lucy była zbyt poczciwa, by gniewać się na Amelię. Jej wrodzona słodycz przejawiała się nie tylko w charakterze, ale też w łagodnych rysach twarzy i ciepłym uśmiechu. Sara spojrzała na nią z niezrozumieniem. Sama wolałaby raczej szorować wychodki, niż zadawać się z pannicą.

Gdybym nie została towarzyszką Amelii, pracowałabym w fabryce jako sprzątaczka, a to mi się wcale nie uśmiechało westchnęła Lucy. Spojrzała na popękaną skórę na dłoniach Sary. Domyśliła się, że ich właścicielka musiała w nieskończoność moczyć je w wodzie z mydlinami. Jej własne dłonie wyglądały podobnie, gdy jeszcze mieszkała w sierocińcu.

Niechęć Sary do Amelii bynajmniej nie zmalała, gdy dowiedziała się o jej tragedii, o niedawnej stracie rodziny. Nie mogła narzekać na biedę, a poza tym miała opiekunów. Z całą pewnością przyszłość panny Divine będzie nadal czystą przyjemnością. Ponadto Amelia była zbyt piękna, aby zasługiwać na współczucie. W zasadzie Sara nie lubiła jej właśnie z powodu różnic między nimi. Miały wprawdzie kilka wspólnych cech długie ciemnobrązowe włosy, jasną karnację i brązowe oczy ale Amelia była piękna, Sara zaś zaledwie przeciętna. Obie miały zamieszkać na Wyspie Kangura, ale ich nowe domy nie mogłyby się bardziej różnić. Amelia należała do elity, podczas gdy je rodzice wywodzili się z klasy pracującej. Niemniej Sara rozumiała punkt widzenia Lucy, chociaż nadal złościło to, dziewczęta pokroju Amelii miały prawo traktować ludzi z niższych klas niczym popychadła.

Lucy zauważyła, że nad lądem gromadzą się czarne chmury. Modliła się, żeby statek dotarł do celu, zanim dopadnie ich sztorm.

Jestem bardzo ciekawa Wyspy Kangura wyznała. Jeden z pasażerów powiedział mi, że mają tam plaże pełne białego drobnego piasku i mnóstwo jadalnych ryb. Amelii nie spodobała się wiadomość, wyspa ma niewielu mieszkańców. Uważała, że znajdzie tam tylko kilka sklepów, a ona lubi zakupy. Ja osobiście nie mogę się doczekać widoku fok i pingwinów. Prawdopodobnie klimat tam jest taki sam jak na Ziemi Van Diemena, więc nie powinniśmy cierpieć z powodu zbyt wielu upalnych dni.

Sara wzruszyła ramionami. Nie interesowała się takimi rzeczami. Nie miała wyboru co do swojego miejsca przeznaczenia.

Czym będziesz się zajmowała w nowym domu? spytała Lucy. Było to niewinne pytanie, ale Sara nie zamierzała zwierzać się dziewczynie z nieprzyjemnych szczegółów.

Zamieszkam na farmie jako opiekunka dzieci, które rok temu straciły matkę.

Och, to okropne! Jak to się stało?

O ile wiem, umarła, rodząc siódme dziecko.

Czy to znaczy, że jedno z twoich podopiecznych będzie zaledwie oseskiem? zdziwiła się Lucy. Było jej żal dzieci farmera, które straciły mamę, ale jednocześnie nie potrafiła ukryć podekscytowania. Uwielbiała niemowlaki.

Powiedziano mi, że ono także umarło przy porodzie odparła Sara. Nie po raz pierwszy pomyślała, że żona farmera powinna oprzeć się łóżkowym zachciankom męża. Wtedy jej dzieci nadal miałyby matkę. Była jednak realistką i wiedziała, że tak naprawdę biedna kobieta nie miała wyboru. Musiała być posłuszną żoną i zapłaciła za to najwyższą cenę.

Lucy wciąż myślała o dziecku, które umarło, przychodząc na świat.

Zatem będziesz guwernantką sześciorga dzieci rzuciła. Pamiętała dobrze noworodki i raczkujące maluchy, którymi zajmowała się w sierocińcu; biedne, niechciane kruszynki, które nie miały na tym świecie nikogo, kto by je pokochał. Pożegnanie z nimi było bodaj najtrudniejszą rzeczą, jaką kiedykolwiek musiała zrobić. Pamiętała ten dzień, zaledwie miesiąc temu, kiedy odeszła z sierocińca. Pamiętała, jakby to było wczoraj. Niemowlęta płakały, maluchy zawodziły, ale zakonnice nie pozwoliły jej zostać. Złamało jej to serce i wciąż czuła się winna, że porzuciła biedne niewiniątka.

Sara odczuła ulgę, widząc, w jaki sposób Lucy postrzega jej sytuację. „Guwernantka” brzmiało dużo lepiej niż „skazaniec wzięty do terminu”. Sara była bowiem więźniarką, której wręczono bilet do wolności. W wieku czternastu lat została skazana za kradzież i osadzona w więzieniu na siedem lat. Pięć z nich spędziła w więzieniu dla kobiet Cascade, na Degraves Street, w południowej dzielnicy Hobart Town, pracując w pralni. Ponieważ jednak na australijskich farmach nieustannie brakowało rąk do pracy, za dobre zachowanie skazańcom obu płci oferowano możliwość odpracowania reszty kary na australijskim lądzie.

Sarę odeskortował na pokład Montebello strażnik więzienny, który towarzyszył jej w podróży do Melbourne. Tam, już sama, przesiadła się na „Gazelę”. Po przybyciu do Kingscote miała zameldować się na miejscowym posterunku, skąd ktoś powinien odtransportować na farmę Evana Finnlaya, położoną w odległej zachodniej części wyspy. Z początku zaniepokoiła się, słysząc, właściciel nie zgłosi się po nią osobiście, gdyż gospodarstwo leżało ponad sto mil od miasta. Zapewniono jednak, zostanie odwieziona na farmę, która usytuowana była w dziewiczej jeszcze części wyspy.

Na pokładzie „Gazeli” znajdowało się osiemdziesięciu jeden pasażerów i dwudziestu czterech członków załogi. Parowiec przewoził również miedź, mąkę, towary ogólnego użytku i kilka koni, w tym cztery wyścigowe, z przystankiem docelowym w Adelajdzie. Ich właściciele, panowie Hedgerow, Albertson i Brown przechwalali się przez całą drogę sukcesami ich rumaków podczas wyścigów w Flemington, niedaleko Melbourne.

Godzinę później niebo złowieszczo pociemniało, a wiatr się wzmógł. Olinowanie i maszty po obu stronach głównego komina statku jęczały i trzeszczały pod jego naporem. Załoga obawiała się, że w którymś momencie puszczą zabezpieczenia żagli, które rozwiną się i postrzępią na wietrze. Nie mogli jednak nic zrobić, ponieważ statkiem, zmagającym się z coraz żarłoczniejszymi falami, miotało na wszystkie strony. Znajdowali się pięć mil morskich na południe od błyskającej ostrzegawczo latarni morskiej na przylądku Willoughby. Nagle kolejna fala szarpnęła parowcem, przewracając na grzbiet jednego z koni wyścigowych. Kapitan nakazał zwrócić okręt w stronę południowego zachodu, w głąb morza, dziobem w kierunku piętrzących się fal, redukując prędkość, żeby załoga zdołała pomóc biednemu zwierzęciu stanąć z powrotem na nogi.

Wkrótce morze rozszalało się do reszty i „Gazela” znalazła się w centrum nawałnicy. Kapitan zdecydował, że bezpieczniej będzie okrążyć wyspę i przybić do portu w Kingscote, niż próbować w takich warunkach przejścia przez Przesmyk Kuchennych Schodów. Zamierzał poczekać w mieście na lepszą pogodę przed podróżą do Adelajdy.

Kiedy wreszcie dobijemy do portu na tej przeklętej wyspie? spytała chyba już po raz setny Amelia naburmuszonym tonem. Deszcz przegnał z pokładu do kabiny, gdzie dopadły nudności. Widoczne w oddali zarysy lądu zniknęły teraz, przesłonięte ciemną ścianą ulewy. Mijały godziny i statek walczył w ponurych ciemnościach z nawałnicą. Sara i Lucy modliły się o ocalenie, podczas gdy Amelia nie przestawała narzekać.

Capitan Brenner dostrzegł tymczasem światło innej latarni morskiej i zrozumiał, że zboczyli z kursu. Szybko przerzucił mapy. Widoczność była prawie zerowa i nie zdawał sobie sprawy, że znaleźli się tak blisko wyspy. Przyjrzał się jednej z map, szukając zdradliwych raf. Dołączył do niego pierwszy oficer.

Jeśli to latarnia na Przylądku du Couedic, sir, a wątpię, żeby było to coś innego, powinniśmy odpłynąć jak najdalej od wyspy. Pierwszy oficer często pływał po okolicznych wodach i wiedział, że dla wielu nie skończyło się to dobrze.

Kapitan Brenner natychmiast zakręcił kołem na bakburtę, ale było już za późno. Ktoś z załogi krzyknął z dziobu ostrzegawczo i niemal w tej samej chwili potężny wstrząs rzucił pasażerów i marynarzy na deski pokładu.

Niech Bóg się nad nami zlituje! zawołał kapitan. Statek uderzył w częściowo zatopioną rafę. Przerażający zgrzyt przesuwającego się po ostrym koralu drewnianego kadłuba na zawsze zapadł wszystkim w pamięci. Dolny pokład rozbrzmiał chóralnym krzykiem przerażenia. Dzieci w panice przywarły do płaczących matek. Ludzie wznosili pospieszne modły, gdy wysoka fala cisnęła statek głębiej na rafę. Uderzony przez kolejną ścianę wody, parowiec przechylił się na prawą burtę. Pasażerami rzuciło niczym szmacianymi lalkami. Jęki i zawodzenia umilkły na chwilę, stłumione strumieniem bezwzględnej, lodowatej wody, której fala przetoczyła się przez dolne pokłady. Natychmiast zatrzymano silniki, aby śruba napędowa nie roztrzaskała się o przeszkodę. Odgłosy fal uderzających w statek i krzyki ludzi stały się ogłuszające. Załoga zastygła w przestrachu na dwie długie minuty, oczekując wyroku.

Wreszcie statek zdołał się ustabilizować. Kapitan Brenner niezwłocznie rozkazał, aby spuścić szalupy. Chwilę później złamał się komin „Gazeli”, miażdżąc jedną z łodzi ratunkowych i oddzielając rufę od części dziobowej. Pokłady parowca poddały się pod ciężarem i statek rozpadł się na trzy części. Kabiny mieszkalne i salony wypoczynkowe pogrążyły się w kompletnej ciemności, wprawiając pasażerów w przerażenie. Kilkoro z nich wraz z grupką pechowych marynarzy i częścią ładunku zmyło z pokładu rozszalałe morze. Za fragmentem rafy, na którym osiadła tylna część parowca, rozciągała się głębia, nad którą wciąż unosił się pozostały fragment statku. Pasażerowie ze środkowej i przedniej części parowca w panice usiłowali przedostać się na rufę po linie trzymanej przez marynarza. Większość jednak została zmieciona do wody przez bezwzględne fale.

Lucy, Amelia i Sara Jones znajdowały się w salonie na dziobie. Były potwornie przerażone, mimo nie zdawały sobie nawet sprawy, że większość łodzi ratunkowych została porwana przez wzburzone morze. Amelia myślała jedynie o tym, że za chwilę podąży za swoją rodziną do grobu, a Lucy była zbyt wstrząśnięta, aby uspokoić.

Kiedy dziób „Gazeli” kołysał się na niebezpiecznej koralowej żerdzi, pozostawiony na łaskę i niełaskę rozszalałego morza i wściekłej wichury, załoga rozpaczliwie usiłowała ocalić życie pasażerów. Panowie Hedgerow, Albertson i Brown zaoferowali im sto funtów za miejsce w szalupie. Wcześniej zmuszeni byli bezsilnie obserwować, jak ich trzy cenne rumaki panicznie i bez nadziei walczyły ze wzburzonymi wodami, zaś czwarty zginął w cierpieniu, ciśnięty przez sztormową falę na odsłonięte, poszarpane skały. William Smith, marynarz pozostający w czynnej służbie przez dwa lata, nie ukrywał przerażenia, zwłaszcza widząc pełną niedowierzania reakcję matki czworga dzieci, która usłyszała propozycję bogaczy. Odpowiedział im wprawdzie, że kobiety i dzieci mają bezwzględne pierwszeństwo, ale dwóch jego kolegów poczuło pokusę. Ronan Ross i Tierman Kelly, majtkowie służący dopiero pierwszy sezon na statku, z chęcią przyjęliby łapówkę od biznesmenów. Nie mogli jednak zapewnić, że ktokolwiek bogaty czy biedny zostanie ocalony. Wszyscy zdawali sobie sprawę, że tylko cud pomoże nielicznym przeżyć katastrofę.

Załoga skoncentrowała się więc na procedurach kryzysowych. Znaleziono kilka rac i wystrzelono je w nadziei, zostaną zauważone. Niestety ładunki okazały się zbyt przemoczone i w rezultacie race tylko dymiły, nie dając żadnego światła. Uruchomiono też dzwon okrętowy, z nadzieją, że usłyszy go latarnik lub załoga przepływającego w pobliżu statku, ale wycie wiatru skutecznie zagłuszało wycie syreny.

Jeden ze stojących na dziobie marynarzy dostrzegł wywróconą do góry dnem szalupę, unoszącą się w pobliżu na wodzie. Jakiś pasażer, duński żeglarz, zaoferował, że popłynie do łodzi, przewiązany w pasie liną. Cudem udało mu się tego dokonać, za co otrzymał serię oklasków. Jednak gdy płynął, lina rozwiązała się i żeglarz nie był w stanie wrócić na statek. Morze uniosło go w dal, kurczowo trzymającego się kadłuba szalupy.

Dwóch członków załogi parowca, uwięzionych na rufie, zdołało poluzować liny przytrzymujące jedyną pozostałą na statku łódź ratunkową. Zwodowali ją, a następnie jeden z nich, trzymając lampę, wdrapał się do środka, podczas gdy drugi zajął się przeprowadzaniem ku niej pasażerów po pochyłym pokładzie. Marynarz stojący w szalupie pomagał rozbitkom wdrapać się do środka i usadowić na ławkach. Nie było to łatwe, zważywszy na nieustannie atakujące ich zwały wody.

Załoga oceniła, że na rufie znajdowało się trzydziestu pięciu pasażerów zbyt wielu, żeby wszyscy zmieścili się w jednej łodzi ratunkowej. Marynarze chcieli jednak za wszelką cenę uratować jak najwięcej z nich. Najpierw przeprowadzono do szalupy dzieci wraz z ich matkami, a następnie starszych. Lucy, Amelia i Sara znajdowały się w tylnej części salonu pogrążonego w absolutnych ciemnościach. Przerażeni ludzie tłoczyli się i przepychali, członkowie rodzin rozpaczliwie usiłowali trzymać się razem w ogarniającym kabinę chaosie.

Lucy i Sara nagle zostały odseparowane od Amelii, która nadal cierpiała z powodu choroby morskiej. W salonie rozpętało się prawdziwe pandemonium. Wszyscy przepychali się, nie zważając na innych. Krzyczeli przeraźliwie, pragnąc za wszelką cenę dostać się do szalupy, zanim rufa rozbitego statku zostanie uniesiona przez bezwzględne fale na głębiny.

Lucy! zawołała Amelia, czując, że jej ręka wyślizgnęła się z dłoni służącej. Lucy! Lucy! Gdzie jesteś? Była przerażona, bała się zostać sama. Zaczęła przedzierać się przez tłum w kierunku wyjścia z salonu. Już na pokładzie spojrzała w dół, szukając Lucy w szalupie, ale w słabym świetle latarenki i gęstym deszczu nie była pewna, czy rozpoznaje.

Przykro mi, ale nie ma już miejsca! krzyknął do góry marynarz z łodzi. Szalupa jest pełna.

Lucy! krzyknęła Amelia, wydało jej się bowiem, że dostrzegła twarz służącej pośród rozbitków stłoczonych w łodzi.

Lucy chciała zaczekać na swoją pracodawczynię, ale strumień pasażerów uniósł wbrew jej woli, wypychając przez drzwi, gdzie przechwycił załogant. Sara dostała się do szalupy zaraz po Lucy. Słysząc okrzyk Amelii, służąca uniosła głowę.

Lucy, zaczekaj na mnie! wrzasnęła młoda dama, rozpoznając swoją towarzyszkę.

Przykro mi, panienko, ale szalupa jest już pełna powiedział stojący przy niej marynarz.

Lucy! zawodziła Amelia. Nie możesz odpłynąć beze mnie. Spojrzała na przytrzymującego marynarza. Lucy jest moją służącą. Nie powinna zejść do szalupy beze mnie.

Przeładowana łódź się przewróci, panienko. Nie ma już na niej miejsca.

Nie rozumiesz, że muszę się dostać do tej szalupy?! rzuciła histerycznie Amelia. Wyszarpnęła się z uścisku marynarza i skoczyła do wody. Po wynurzeniu się chwyciła kurczowo za burtę. Muszę być z Lucy! wykrzyczała, zachłystując się wodą. Nie mieściło jej się w głowie, że mogłaby pozostać na „Gazeli”. Poza tym jako pasażerka pierwszej klasy z całą pewnością miała większe prawo do miejsca w łodzi ratunkowej niż inni podróżni.

Przykro mi, ale tylko jedna z was może się uratować zawołał marynarz z rufy wraku, usiłując wyciągnąć Amelię z wody. Kobieta jednak opierała się. Machała ramionami jak szalona, wprawiając tym rozbitków w stan bliski histerii. Obawiali się, Amelia przewróci szalupę i wszyscy znajdą się w głębinach.

To powinnam być ja! Amelia nienawistnie spojrzała na Lucy, która przysiadła na ławce przed Sarą.

Zostań! Sara złapała służącą za ramię, kiedy ta usiłowała wstać. Lucy nie wiedziała, co robić. Jeżeli Amelia doprowadzi do wywrócenia łódki, żaden z pasażerów nie będzie miał szansy na ocalenie. Dziewczyna zerknęła na pełne przerażenia twarze otaczających dzieci. Jak mogła dopuścić, aby skończyły w wodzie, zamiast przedostać się na bezpieczny ląd? Proszę, pozwólcie pannie Divine wsiąść do łodzi. Błagała marynarza dowodzącego szalupą.

Nie mogę odparł mężczyzna. Łódź będzie przeciążona.

Lucy! krzyknęła Amelia. Nie możesz odpłynąć. Nie możesz!

Lucy zaczerpnęła powietrza w płuca i wstała.

Idę! zawołała do Amelii, przesuwając się do przodu.

Nie, Lucy! nalegała Sara. Zostań w łodzi.

Nie mogę odparła dziewczyna. Wiedziała, że nie ma prawa zajmować miejsca, które mogło się dostać Amelii. Wyswobodziła ramię z uścisku Sary i przeskoczyła z łodzi na pokład statku. W tym samym czasie marynarz dowodzący szalupą wyłowił Amelię z wody i pomógł jej wdrapać się do środka.

Lucy, musisz płynąć z nami! nakazała gniewnie młoda kobieta. Nie pojmowała, że Lucy poświęciła dla niej własne życie. Tupnęła nogą niczym rozeźlone dziecko. Szalupa zakołysała się i zgromadzeni w niej rozbitkowie wrzasnęli z przerażenia.

Zaopiekuję się nią! krzyknął marynarz z pokładu, chwytając Lucy za ramię i wciągając po pochyłym pokładzie do salonu. Drugi marynarz wiosłem odepchnął szalupę od uwięzionego na rafie statku.

Sara wpatrywała się w Lucy, która przyglądała się odpływającej łódce. Nawet w słabym świetle latarni trzymanej przez marynarza dostrzegała wyraz twarzy skazanego na śmierć człowieka, który jeszcze przed chwilą był przekonany o swoim ocaleniu. Sara była tak wściekła, że chciała rzucić się z pięściami na Amelię Divine, ale w miotanej falami szalupie nie było to możliwe.

Marynarz dowodzący łodzią ratunkową usiłował kierować się w stronę lądu, ale nawet w panujących ciemnościach widział zarysy postrzępionych skał, wynurzających się ze wzburzonych wód. Bezpieczne przeprowadzenie szalupy przez labirynt raf przy sztormowej fali graniczyło z cudem. Potrzebowali go, ale jak dotąd tej nocy szczęście im nie sprzyjało.

Szalupa oddaliła się niecałe sto metrów od statku, gdy nagle przednia część „Gazeli” odłamała się i zniknęła w głębinach oceanu. Zgromadzeni na łodzi rozbitkowie słyszeli trzask belek rozbijanych o skały, a potem upiorny dźwięk wydostającego się z kabin powietrza, gdy dziób parowca zsuwał się powoli do morskiego grobu. Nikt nie krzyczał o ratunek; nieszczęśnicy uwięzieni na dziobie nie mieli najmniejszej szansy na ocalenie. Amelia i pozostali pasażerowie szalupy trzymali się kurczowo łodzi i samych siebie, błagając, aby okrutny los ich oszczędził. Zastanawiali się, czy mieli szczęście, czy im także pisana jest śmierć.

Kiedy szalupa dotarła do brzegu rafy, rzuciło nimi do przodu. Widniejący przed nimi ląd miał tylko jedną, niewielką plażę, która mogła stać się ich ocaleniem. Dookoła niej strzelały w niebo nieprzyjazne klify. Kiedy już rozbitkom wydało się, że sprzyjający nurt wyrzuci ich na piasek, dno łódki uderzyło w podwodne skały i łódź zakołysała się niebezpiecznie na boki. Chwilę później, pod naporem kolejnej fali, wywróciła się do góry dnem.

Krzyk Amelii stłumiła woda. Silny prąd pociągnął w dół i zaczął miotać na wszystkie strony. Kiedy wreszcie zdołała się wynurzyć, fale rzuciły na coś twardego. Choć oszołomiona, instynktownie chwyciła się skały i przywarła do niej rozpaczliwie. Zaczerpnęła powietrza w płuca, gdy morze wycofało się na chwilę, usiłując pociągnąć za sobą. Ledwie zdążyła odetchnąć, gdy kolejna fala przetoczyła się nad jej głową. Amelię bolały przeraźliwie ramiona i nogi. Nie widziała nic, ponieważ długie mokre włosy zakrywały jej twarz.

Kurczowo uczepiła się skały, opierając się nieustannemu atakowi wody, która miotała jej zmęczonym ciałem. Minuty ciągnęły się niczym godziny. Zdrętwiałe palce Amelii przywarły do kamienia jak pijawki. Nie miała pojęcia, gdzie i jak daleko jest brzeg. Między uderzeniami kolejnych fal udało jej się odgarnąć włosy z oczu. Resztką sił wdrapała się na skałę na tyle wysoko, na ile potrafiła. Dolna połowa jej ciała nadal zanurzona była w morzu, ale teraz przynajmniej mogła trochę odpocząć.

Amelia straciła poczucie czasu. Zamknęła oczy, zdałoby się tylko na chwilę, a kiedy je otworzyła, wokół panowała dziwna poświata. Po chwili zdała sobie sprawę, że nastaje poranek. Trzymała się wielkiej, obrośniętej pąklami skały. Dzwoniła zębami z zimna i wyczerpania, a jej dłonie, ramiona, kolana i golenie krwawiły. Odwróciła głowę i dostrzegła ląd, złożony głównie ze stromych klifowych zboczy, chociaż nieco dalej w bok widniała mała plaża, na której coś się poruszało. Wytężyła wzrok, zafascynowana i jednocześnie przestraszona, wreszcie zrozumiała, że ma przed oczami kolonię lwów morskich. Amelia nagle przypomniała sobie przestrogę, że okoliczne wody roją się od rekinów. Zadrżała z przerażenia i spróbowała podciągnąć nogi, ale okazało się to ponad jej możliwości. Spojrzała w stronę skały, na której stała latarnia morska, nadal ostrzegawczo błyskająca. Czy latarnik zdołał dostrzec? Czy wiedział, że „Gazela” zatonęła tuż przy brzegu, którego strzegł?

Amelia nie miała pojęcia, czy jest przypływ, czy odpływ. Wróciła myślami do ostatniej nocy. Była wówczas zanurzona po szyję, a teraz fale rozbijały się o skałę u jej stóp. Poziom wody był zdecydowanie niższy. Nie miała zbyt wiele czasu na wymyślenie sposobu, w jaki przedostanie się na ląd.

Odwróciła się w kierunku otwartego morza i jęknęła z przerażeniem. Po środkowej i rufowej części statku nie było śladu, chociaż niedaleko na wodzie unosiły się połamane belki, poduszka, but i walizka smutne przypomnienie utraconych istnień.

O Boże, czyżbym tylko ja przeżyła?! wykrzyknęła. Zamknęła oczy i rozpłakała się. Mewy krążyły nad jej głową, a fale rozbijały się o skały.

Amelia nigdy nie czuła się tak dotkliwie samotna. Nagle dobiegł jakby jęk bólu. Zrazu wydało się jej, że się przesłyszała. Rozejrzała się dookoła.

Kto tu jest?! krzyknęła z nadzieją, nie jest jedynym ocalałym rozbitkiem. Nie dostrzegała nikogo w wodzie, tak więc odgłos musiał dobiegać z przeciwnej strony skały.

Jestem… jestem tutaj. Usłyszała. Kolejna fala rozbiła się o rafę, zagłuszając częściowo słowa drugiego rozbitka, ale Amelia była pewna, że to kobieta.

Lucy?! zawołała z nagłą nadzieją. Czy to ty, Lucy?

Nie odparła beznamiętnie Sara Jones. Zrozumiała, że po drugiej stronie skały znajduje się Amelia Divine. Któż inny bowiem pytałby o biedną dziewczynę?

Amelia spojrzała na otwarte morze, zastanawiając się… modląc… modląc się o to, żeby Lucy jakimś cudem przeżyła, chociaż w głębi duszy wiedziała, że szanse na to nikłe. Słone łzy napłynęły jej do oczu i już nie po raz pierwszy zadała sobie pytanie, dlaczego Bóg ocalił jej życie. Gdyby tamtego dnia, gdy rodzice i brat Marcus zostali zmiażdżeni przez drzewo, nie poczuła się gorzej, byłaby teraz razem z nimi. Gdyby nie przedostała się na szalupę, poszłaby na dno wraz z wrakiem „Gazeli”.

Amelia poczuła, że fale sięgają coraz wyżej.

Zaczyna się przypływ! Kiepsko pływała, a poza tym z przerażeniem myślała o ataku rekinów.

Nagle zza skały wynurzyła się głowa. Amelia ucieszyła się na widok drugiego człowieka. Sara z kolei wciąż myślała o Lucy, spojrzała więc na młodą damę z gniewem.

Jesteś sama? Czy ktoś jeszcze przeżył? spytała Amelia.

Nie sądzę. Widziałam kogoś, chyba marynarza mężczyzna miał ogromną ranę na głowie, więc Sara uznała, że rzuciło go na skały. Popatrzyła w stronę plaży. Co tam siedzi na piasku? spytała z nadzieją, że to inni rozbitkowie. Dostrzegała ciemne kształty, niektóre z nich się poruszały, ale drobna mgiełka wisząca nad rozbijającymi się o skałę grzywami fal nie pozwalała jej przyjrzeć się dokładniej.

Lwy morskie odparła Amelia.

Zaatakują nas? Sara nie była zbyt dobrze wykształcona.

Nie, nie sądzę, ale, o ile wiem, pożywieniem dla rekinów. Amelia wpatrywała się na rozciągające się wokół skały rozległe wody. O Boże! Kiedy nadejdzie przypływ, dopadną nas rekiny! zaczęła krzyczeć przerażona.

Zamknij się! warknęła Sara. Wpadanie w histerię w niczym nam nie pomoże.

Nie mów do mnie tym tonem chlipnęła Amelia.

A na co ci się przydadzą te wrzaski? Zamierzam dostać się na brzeg. Płyniesz ze mną?

Nie ma mowy. Tutaj rekiny.

Jak sobie chcesz.

Nawet nie próbuj mnie tu zostawić! rzuciła Amelia.

Znów ten bezczelny ton.

Jak dla mnie, możesz sobie siedzieć na tych skałach do końca świata. Jeżeli mamy przeżyć, musimy się przedostać na ląd. Sara nie miała najmniejszej ochoty pomagać Amelii, zwłaszcza że przez nią zginęła Lucy, ale z drugiej strony nie chciała zostać całkiem sama.

Nagle Amelia znów wrzasnęła histerycznie.

Przestań! krzyknęła gniewnie Sara.

Widziałam… płetwę. Krążą wokół nas rekiny. Jej oczy były wielkie ze strachu.

Sara spojrzała na wodę.

Nic nie widzę. Nie była pewna, czy powinna wierzyć Amelii.

Zanurzył się teraz! kontynuowała kobieta, wyciągając z przerażeniem nogi z wody.

Sara spojrzała na plażę jeszcze raz i dostrzegła, jak dwa lwy morskie wyskakują pospiesznie z wody. Może jednak Amelia mówiła prawdę. Jeśli tak, próba dopłynięcia do brzegu byłaby zbyt niebezpieczna. Tylko co im pozostało?

Zaczął się przypływ powiedziała. Nie możemy tu zostać. Zmyje nas ze skał.

Amelia potrząsnęła głową, płacząc i trzęsąc się ze strachu i zimna. Niebo nadal było ponuro szare a wiatr lodowato zimny. Nie było nic, co mogłoby je rozgrzać. Sara rozejrzała się, szukając śladu czarnej płetwy. Gdyby Amelia o niej nie wspomniała, na pewno zaryzykowałaby popłynięcie w stronę lądu.

Może latarnik nas dostrzegł i za chwilę przybędzie na ratunek? zasugerowała Amelia.

Sara poczuła odrazę do młodej damy, która najwyraźniej zakładała, zawsze ktoś się nią zaopiekuje. Z własnego doświadczenia wiedziała, że zdarza się to bardzo rzadko.

Już by tu był odparła. Od poranka minęło sporo czasu.

Zatem co mamy robić? Rzucić się na pożarcie rekinom? jęknęła Amelia.

Sara była zbyt wyczerpana, aby myśleć. Zamknęła oczy z nadzieją, że jeśli uda się jej przespać chociaż przez chwilę, obudzi się z nowym pomysłem.

Amelia zerknęła ponownie na latarnię morską. Była przekonana, że pomoc nadejdzie. Musiała nadejść. U kresu sił, również zamknęła oczy.

Nie minęło południe, gdy poziom wody podniósł się znacząco. Fale uderzały o skały coraz natarczywiej. Kobiety przylgnęły do siebie, chroniąc się przed zimnem i atakami wody. Sara wreszcie postanowiła zebrać się na odwagę i popłynąć do brzegu, kiedy wydało jej się, dostrzegła w wodzie czarną płetwę.

O Boże! Tu jest rekin! wrzasnęła.

Amelia niemal nie zemdlała z przerażenia. Zamknęła oczy i chwyciła się kurczowo skał. Mimo że wspięły się tak wysoko, jak mogły, woda sięgała im teraz do talii, tak więc ich poranione nogi zanurzone były w wodzie.

Umrzemy tu zapłakała Amelia. Żałowała teraz, że nie zginęła wraz z innymi pasażerami. Byłoby to lepsze, niż zostać pożartą przez rekina.

Sara nie odpowiedziała. Rozglądała się za większym kawałkiem obelkowania z rozbitego statku, drewna mogłyby użyć jako tratwy. Fragmenty pokładu unosiły się wokół nich na wodzie, ale żaden nie był na tyle duży, aby unieść ciężar jednej osoby, a co dopiero dwóch. Jakieś pięćdziesiąt metrów od skały nagle dostrzegła beczkę. Zaczęła się żarliwie modlić, aby prąd przyniósł w kierunku skały.

Wpatrywała się z napięciem w baryłkę, odwrócona plecami do lądu, kiedy nagle usłyszała plusk, zupełnie inny niż odgłos fal rozbijających się o skały. Odwróciła się i dostrzegła zbliżającą się ku nim łódkę wiosłową. Siedzący w niej mężczyzna był zwrócony do nich plecami, ale obrał kurs prosto na skałę, na której wisiały kobiety.

Ktoś nadpływa! wykrzyknęła. Jesteśmy ocalone!

Amelia podniosła głowę i odgarnęła z twarzy mokre włosy. W tym samym momencie przykryła kolejna fala i dziewczyna napiła się wody.

Pomocy! zawołała Sara, zanim i ona zniknęła pod grzywą fali.

Gdy mężczyzna znalazł się jakieś dziesięć metrów od rafy, odwrócił łódkę.

Rzucę wam linę! krzyknął. Trzymajcie się jej, a ja wciągnę was na pokład.

Amelia zamknęła oczy.

Re-re-ki-ny zapłakała. Była tak przemarznięta i przerażona, że ledwie mogła mówić.

Wszystko będzie dobrze uspokoił mężczyzna. Nie mogę podpłynąć bliżej. Skały.

Widziałam niedawno płetwę rekina! odparła Sara.

Nieznajomy rozejrzał się.

To pewnie delfin skłamał. Tutaj jest bardzo dużo delfinów.

Słyszałaś? To był delfin. One nieszkodliwe pocieszyła Sara Amelię.

To był re-re-kin zawodziła kobieta. Ja… to był rekin.

Mężczyzna z najwyższym trudem utrzymywał łódkę w jednej pozycji. Fale robiły się coraz wyższe.

Jedna z was musi złapać za linę, a potem przyciągnę was do łodzi rzucił, mocując się z wiosłami. Kiedy ustawił łódkę w odpowiedniej pozycji, zawinął liną nad głową niczym lassem i rzucił. Wylądowała na skale, ale zanim Sara po nią sięgnęła, kolejna fala porwała sznur. Mężczyzna zwinął linę i jeszcze raz przesunął łódź tak, aby stała zwrócona burtą do rafy.

Nie mogę tu zostać dłużej! krzyknął, rzucając ponownie linę.

Tym razem Sara chwyciła jedną ręką. Pozwoliła się zagarnąć kolejnej fali. Mężczyzna przyciągnął do łodzi i pomógł wdrapać się do środka. Amelia przyglądała się temu, ale nie wiedziała, czy znajdzie w sobie wystarczająco dużo odwagi, żeby puścić się skał. Jej dłonie były zgrabiałe z zimna. Nie dałaby chyba rady utrzymać liny.

Fale rzuciły łódkę daleko w bok. Mężczyzna szybko chwycił za wiosła, usiłując wrócić na poprzednią pozycję. Amelia jednak była przekonana, że zostawiono na pastwę losu. Zamknęła oczy, zbyt słaba, aby walczyć o przetrwanie.

Mężczyzna zdawał sobie sprawę, że ocalenie drugiej kobiety będzie trudnym zadaniem. Zrobił szybko lasso. Udało mu się wreszcie podpłynąć wystarczająco blisko i ustabilizować łódkę. Rzucił sznur w kierunku Amelii. Jakimś cudem, lasso opadło przez głowę dziewczyny na jej szyję.

Wsuń ramię przez pętlę! zawołał. Jeżeli Amelia by tego nie zrobiła, lina zacisnęłaby się na jej szyi, dusząc ją. Pospiesz się! krzyknął, widząc kolejną wielką falę, zbliżającą się do łodzi.

Nie. Amelia potrząsnęła głową. Mężczyzna musiał szybko coś wymyślić.

Za jakąś godzinę pojawią się kraby oznajmił. Amelia spojrzała na niego.

Gigantyczne kraby dodał. Nie chcę zapeszać, ale zjedzą cię żywcem.

Amelia oderwała jedną dłoń od skały i zaczęła przekładać zesztywniałe ramię przez pętlę. W tej samej chwili przetoczyła się nad nią kolejna fala i kobieta straciła punkt podparcia. Lina zacisnęła się wokół niej i poczuła, że jest holowana przez wodę. Na nieszczęście, ta sama fala odepchnęła łódź w stronę lądu. Amelia walczyła z wciągającymi głębiej wirami. Z liną zaciśniętą wokół szyi i jednego ramienia nie byłaby w stanie płynąć, nawet gdyby miała siłę. Poddała się wreszcie. Woda morska wdarła się jej do płuc.

Zanim mężczyzna zdołał doholować do łódki, Amelia była sztywna niczym kłoda.

Chryste mruknął, wciągając do środka. Wystawił jej głowę i pierś za brzeg łodzi i z całej siły walnął między łopatki. Dalej! krzyknął, okładając Amelię po plecach. Wreszcie kobieta zaczęła kaszleć, wypluwając z siebie wodę.

Zajmij się nią rzucił w stronę Sary, sam siadając za wiosłami. Sara spojrzała z wdzięcznością na ciemnowłosego nieznajomego, który właśnie uratował im życie. Niedługo miała się dowiedzieć, ich wybawicielem jest Gabriel Donnelly, latarnik z Przylądka du Couedic. Dostrzegł obie kobiety z brzegu za pomocą lunety, ale musiał zaczekać z próbą ich ocalenia do przypływu. Na szczęście wiatr chwilowo się uspokoił, jednak na niebie znów zaczęły się zbierać czarne chmury i w każdej chwili mogła nadciągnąć wichura. On tymczasem musiał jeszcze wciągnąć kobiety na szczyt skał. Nie mógł się ociągać. Jeżeli kolejny sztorm dopadłby ich przed dotarciem w bezpieczne miejsce, wszyscy znaleźliby się w prawdziwych tarapatach.

Rozdział drugi


Przylądek du Couedic

Podobnie jak poprzedniej nocy silny wiatr pojawił się bez zapowiedzi. Gabriel klął pod nosem, z całych sił napierając na wiosła, gdy usiłował utrzymać małą łódkę na kursie i nie dać się zepchnąć na skały u podnóża klifów. Zadanie utrudniała wodna mgła utworzona przez spienione wody szmaragdowego morza.

Sara i Amelia skuliły się razem w łódce, pochylając nisko głowy. Były przemarznięte, przemoczone, posiniaczone, poranione i śmiertelnie wyczerpane, ale żywe, co samo w sobie było cudem. Ich wybawca, o nieznanym im jeszcze imieniu, był mężczyzną koło trzydziestki, ubranym w sztormiak i nieprzemakalny kapelusz, z którego ściekała strumyczkami woda, opadając na szerokie ramiona. Twarz miał spaloną słońcem, co wskazywało, dużo czasu spędzał na zewnątrz, a ciemny zarost na brodzie sugerował brak zainteresowania codzienną higieną. Nieznajomy nie mówił zbyt wiele, ale przenikliwe szmaragdowomorskie oczy wydawały się dostrzegać każdy najmniejszy szczegół otoczenia. Dziewczęta nie potrafiły odgadnąć, czy ich wybawca był zagniewany, czy też po prostu koncentrował się na bezpiecznym doprowadzeniu łodzi na ląd. Wciąż myślały o tym, że latarnik spędził bezsenną noc, pilnując lampy i bezsilnie przyglądając się przez lupę tragicznemu wypadkowi „Gazeli”. Musiał być równie wyczerpany, jak one. Sara uznała, że być może ocalił je tylko dlatego, że to należało do jego obowiązków. Mimo wszystko obie były mu niezmiernie wdzięczne.

Gabriel opadał z sił w nieustannej walce z morskim żywiołem, ale jakimś cudem udało mu się pokierować łódkę wzdłuż cypla, na którym znajdowała się latarnia morska, do Zatoki Weirs, gdzie u podstawy stumetrowego klifu wybudowano przystań. Przywiązał szalupę do pomostu i pomógł kobietom wysiąść na ląd. Kiedy już stanęły na nabrzeżu, spojrzały w górę z rozdziawionymi ustami.

Nie damy rady tam wejść wyjąkała Amelia, szczękając zębami z zimna. W stromej, niemal pionowej skale wykuto schody prowadzące na sam szczyt. Wyglądały na bardzo śliskie i niebezpieczne. Dziewczyna była przekonana, że nawet doświadczony wspinacz zastanowiłby się dwa razy nad wspinaczką w takich warunkach.

Co trzy miesiące wnoszę po nich dwie tony zapasów jedzenia, więc z wami nie powinno być problemu odparł Gabriel rzeczowo.

Amelia uznała porównanie do worka ze zbożem za ubliżające.

Nie jesteśmy jakimś zaopatrzeniem. Nie może pan nas związać i przerzucić przez ramię jak jakąś paczkę. Kozicami górskimi też nie jesteśmy.

Latarnik przyjrzał się jej zwężonymi gniewnie oczami i Amelia przez chwilę miała wrażenie, że zaraz wrzuci je z powrotem do morza niczym bezużyteczny narybek. Skrzyżowała ramiona na piersi i spojrzała na niego wyzywająco. Nie obchodziło ją, że jej słowa były grubiańskie. Po tym, co niedawno przeszła, należało jej się nieco troski i dobrego traktowania.

Sara opuściła głowę. Wprawdzie Amelia grała jej na nerwach, ale w tym przypadku musiała się z nią zgodzić. Klif wydawał się nie do zdobycia.

Gabriel spojrzał na Sarę.

Wejdę na górę i spuszczę wam linę z uprzężą. Załóż jej. Machnął w stronę Amelii. Wciągnę na górę, a potem spuszczę uprząż jeszcze raz, po ciebie. Rozumiesz? dodał, gdy Sara spojrzała na niego bezmyślnie. Kobieta skinęła głową. Jej rozum był odrętwiały, podobnie jak ciało.

Chyba jest jakiś inny sposób? narzekała Amelia.

Możesz wdrapać się po schodach albo zostać tutaj. Co wybierasz?

Do oczu Amelii napłynęły łzy.

Jest mi zimno, przez pana niemal utonęłam. Wszystko mnie boli, więc byłabym wdzięczna, gdyby przestał mnie pan straszyć.

Nie zapominasz przypadkiem, że właśnie uratowałem ci życie?

To nie daje panu prawa do traktowania mnie jak worek… ziemniaków.

Posłuchaj, panienko. Nie spałem całą noc, doglądając światła w latarni i obserwując „Gazelę” przez lupę. Nie mam ani czasu, ani energii na twoje histerie. Sugeruję, żebyś przestała narzekać i zrobiła, co mówię rzucił Gabriel twardo. Amelia zamilkła, zbulwersowana.

Latarnik zaczął się wspinać. Dziewczęta obserwowały go z duszą na ramieniu, zwłaszcza gdy dwa razy poślizgnął się na schodach, które wydawały się zbyt płytkie jak na jego duże stopy. Na szczęście przytrzymał się skały silnymi ramionami, co ocaliło go przed upadkiem.

Zdałoby się, że upłynęło zaledwie kilka minut, gdy latarnik już dotarł do szczytu i zniknął za krawędzią klifu. Czekały dalej, smagane bezlitosnym wiatrem, zanim z góry zaczęła zsuwać się lina z przytwierdzoną do niej uprzężą. Miotało nią tak bardzo, że dopiero po kilku minutach Sara zdołała chwycić zgrabiałymi dłońmi. Przez chwilę przyglądała się skomplikowanemu połączeniu szelek, wreszcie uznała, że wie, jak je założyć. Zastosowała się do polecenia latarnika i ubrała w nie Amelię. Paski obejmowały jej talię i ramiona, pod spodem zaś przymocowany był szeroki pas skóry, na którym można było usiąść. Sara zacisnęła dobrze uprząż i sprawdziła klamry.

Nie mogę tego zrobić jęknęła Amelia, spoglądając z przerażeniem na pionową ścianę klifu. Dlaczego nie pójdziesz przede mną?

Bo to ty zostałaś wybrana na pierwszy ogień. Sara spojrzała na nią gniewnie. Gdyby latarnik poprosił mnie, zrobiłabym to bez zastanowienia i nie przejmowałabym się, gdybyś została tu na pastwę losu. Najwyraźniej nasz inteligentny wybawca słusznie uznał, beze mnie nie miałabyś pojęcia, jak założyć na siebie uprząż.

Amelię zaskoczył wybuch gniewu Sary, ale zanim zdołała zapytać, czym naraziła się towarzyszce, dobiegł je głos latarnika.

Gotowa?

Gotowa! odkrzyknęła Sara.

Amelia wrzasnęła zaskoczona, gdy niespodziewanie uniosła się w powietrze. Chwyciła się kurczowo liny, za pomocą której latarnik windował w górę. Szalejący wiatr rozbujał tak, że musiała puścić się sznura i wysunąć przed siebie ramiona, aby uniknąć roztrzaskania o skały. Im wyżej się unosiła, tym silniej nią kołysało. Dwa razy krzyknęła ze strachu, kiedy podmuch rzucił na ścianę klifu, obijając jej boleśnie kolana. Sara chciała poradzić jej, aby wyciągnęła nogi i ramiona, by lepiej ochronić się przed uderzeniem, ale wiedziała, że Amelia i tak by jej nie usłyszała.

Dziewczyna była już prawie na samej górze, gdy nagle wiatr uderzył ze wzmożoną siłą. Biedaczką zakręciło jak młynkiem i z całej siły rzuciło na skalną ścianę. Amelia uderzyła tyłem głowy w twardy kamień. Sara dojrzała, jak jej towarzyszka niedoli wiotczeje i zrozumiała, że Amelia straciła przytomność. Na szczęście nadal była bezpiecznie umocowana w uprzęży i prawie u kresu swojej „podróży”. Latarnik podszedł do krawędzi klifu i wciągnął nieprzytomną Amelię na górę. Po kilku minutach lina z uprzężą znowu zjechała w dół. Sara opasała się nią i pomachała na znak, że jest już gotowa. Uniesiona w powietrze również była zdana na pastwę wichury. Usiłowała jednak utrzymywać się twarzą do ściany klifu, używając nóg i rąk jako amortyzatorów, chroniących przed roztrzaskaniem. Jej metoda zadziałała doskonale i dumna z siebie Sara dotarła na samą górę bez uszczerbku na zdrowiu. Kiedy latarnik wciągnął na krawędź klifu, zauważyła leżącą obok bez ruchu Amelię.

Co się jej stało? spytała latarnika, wyplątując się z uprzęży.

Myślałem, że zemdlała, ale z tyłu głowy ma otwartą ranę. Pewnie uderzyła o skałę.

Tak potwierdziła Sara. Widziałam, jak nią rzuciło o ścianę, przed samym końcem podróży.

Latarnik chwycił bezwładną Amelię i zaniósł do domu przy latarni morskiej, zbudowanego nie dalej niż sto metrów od krawędzi klifu. Sara odetchnęła głęboko i podążyła za nim, rozglądając się dookoła. Widziany z góry ocean wyglądał fantastycznie, ale Sara miała dosyć widoku morza. Spojrzała na dom latarnika; małą pobieloną chatkę ze słomianym dachem i oknami wykwitającymi po obu stronach czarnej plamy drzwi. Stojąca obok szopa, w której Sara zostawiła uprząż, wyglądała bardzo podobnie, tyle że była większa. Dziewczyna nie zdawała sobie sprawy, że budynek ten oprócz składu miał służyć jako mieszkanie dla innej rodziny. Nagły podmuch wiatru niemal zbił Sarę z nóg. Poczuła przenikliwy chłód. Zanosiło się na deszcz.

Już w domu latarnik ułożył Amelię na leżance. Sara dostrzegła po jednej stronie głównego pokoju drzwi, które najpewniej prowadziły do sypialni mężczyzny. Latarnik zapytał, czy ktoś jeszcze przeżył katastrofę statku.

Nie mam pojęcia odparła. Na łodzi ratunkowej było może siedemnaście osób, ale po wywrotce nie widziała żywego ducha. Był z nami marynarz, ale dostrzegłam jego ciało unoszące się na wodzie.

Lepiej pójdę sprawdzić, czy nie ma tam kogoś jeszcze, zanim zrobi się ciemno powiedział latarnik. Dorzucił do ognia kilka szczap i wręczył Sarze koc. Nie sądzę jednak, żeby komuś udało się dotrzeć do brzegu. Przykrył Amelię drugim pledem. Morze wyrzuciło na skały różne rzeczy osobiste. Pozbieram je. Może znajdę też jakieś zapasy jedzenia, jeżeli będą się jeszcze do czegoś nadawały.

Czy to nie jest niebezpieczne? spytała Sara. Nie chciała głośno mówić, że takie żerowanie na ludzkim nieszczęściu było makabrycznym przejawem braku szacunku.

Pozostawienie jedzenia byłoby niewybaczalną stratą. Jeżeli statek towarowy nie będzie mógł zacumować w zatoce z powodu kiepskiej pogody, dodatkowe zapasy pozwolą nam przetrwać. Co do rzeczy osobistych, ich właściciele nie żyją, więc nie będą mieli z nich pożytku.

Sara nie mogła odmówić mu racji.

Może ci się poszczęści.

Co pan ma na myśli?

Być może walizka wyrzucona na skały należy do ciebie.

Sara pomyślała o swojej malutkiej torbie podróżnej. Prawdopodobieństwo jej odnalezienia było bardzo nikłe.

Latarnik obejrzał uważnie głowę Amelii i wyciągnął z szafy apteczkę.

Oczyść jej ranę i zabandażuj polecił. Nie jest głęboka, ale bardzo opuchnięta. Tylko czas pokaże, czy skutki uderzenia poważniejsze.

Co pan ma na myśli? zdenerwowała się Sara, ale latarnik nie odpowiedział. Naciągnął przeciwdeszczowy kapelusz na oczy.

Zrób sobie coś do picia rzucił i wyszedł na zewnątrz, przywitany przez wycie wichru.

Sara oczyściła i zabandażowała ranę na głowie Amelii, nalała sobie gorącej herbaty do kubka i przycupnęła przy kominku, usiłując się rozgrzać. Marzyła o suchym ubraniu. Wróciła myślami do swojej walizki. Byłby to cud, gdyby latarnikowi udało się odnaleźć.

Po wypiciu herbaty ogarnęło nagle potworne znużenie. Bezskutecznie walczyła z opadaniem powiek, wreszcie przysnęła. Ocknęła się nagle, słysząc jęk Amelii. Przez chwilę Sarze wydawało się, nadal znajdują się na rafie. Myślała, że usłyszy szum nadciągającej fali, ale do jej uszu docierało jedynie wycie wiatru za oknami. Przypomniała sobie o latarniku, który teraz pewnie zmagał się z morskim żywiołem. A jeżeli nie wróci?

Amelia znów jęknęła i Sara odwróciła głowę, aby na nią spojrzeć.

Gdzie… ja jestem? spytała słabym głosem młoda dama, otwierając oczy.

W domu latarnika odpowiedziała Sara.

Amelia przyłożyła dłoń do czoła i skrzywiła się niemiłosiernie.

Dlaczego tak mnie boli głowa?

Nabiłaś sobie olbrzymiego guza, uderzając o ścianę klifu.

Klifu? Amelia wydawała się nie rozumieć. Jakiego klifu? Zerknęła na Sarę wyczekująco. Czy ja panią znam? szepnęła.

Sara pomyślała, że Amelia nie wygląda zbyt dobrze.

Byłam pasażerką „Gazeli”.

„Gazeli”?

Nie pamiętasz katastrofy statku? „Nie pamiętasz biednej Lucy?”

Katastrofy statku? Nie mruknęła niewyraźnie Amelia. Usiłowała sobie cokolwiek przypomnieć, ale jej umysł wydawał się pusty. Nie przypominam sobie podróży statkiem. Dokąd płynęliśmy?

Sarah zmarszczyła brwi.

Wiesz, jaki dzisiaj mamy dzień? dociekała.

Oczywiście odparła słabo Amelia. Zastanawiała się przez chwilę. Jest… jest… zamilkła i potrząsnęła głową. Nie mam nawet pojęcia, jaki mamy miesiąc czy rok wyznała wreszcie ze łzami w oczach.

Pamięć w końcu wróci pocieszyła Sara. Teraz musisz odpoczywać.

Amelia zamknęła oczy. Czuła się śmiertelnie wyczerpana i otumaniona. Głowa bolała niemiłosiernie. Może dlatego nie mogła zebrać myśli? Na pewno z czasem wszystko sobie przypomni.

Zanim latarnik wrócił do domu, Amelia odpłynęła w sen. Sara spojrzała na zegarek. Minęły niemal dwie godziny i na zewnątrz zdawało się wreszcie wypogadzać. Mężczyzna przytargał ze sobą trzy nasiąknięte wodą walizki, które znalazł na skałach w pobliżu klifu. Jedna z nich wyglądała bardzo podobnie do bagażu Sary.

Znalazł pan moją torbę podróżną wykrzyknęła z wdzięcznością, szczęśliwa na myśl o zmianie ubrań. Nie mogę w to uwierzyć.

Mówiłem, że może ci się poszczęści.

Znalazł pan… innych rozbitków?

Nie. Latarnik nie widział również żadnych zwłok, ale w zatoce krążyło kilka rekinów. Prąd zaniósł z pewnością ciała zmarłych na północ wyspy.

Sara nie miała wiele; kilka sukienek, zapasową parę butów, płaszcz i kilka zmian bielizny. Wszystko mieściło się w małej torbie podróżnej, która teraz wydała się jej prawdziwym skarbem. Kiedy wysuszy ubrania przy kominku, będzie się mogła przebrać. Zajęła się rzeczami, gdy tymczasem latarnik otworzył pozostałe walizki. Znalazł w nich między innymi skrzypce w futerale. Potem wyszedł na zewnątrz. Sara obserwowała przez malutkie okienko, jak mężczyzna wnosi dwie znalezione wcześniej beczułki do spiżarni. Wyglądały na antałki z winem. Dziewczyna zastanawiała się, jakim cudem latarnik wtargał je na klif. Potem jednak pomyślała, że pewnie posłużył się specjalną siecią, którą przyczepił do liny zamiast uprzęży. Kiedy mężczyzna przez dłuższy czas nie pojawiał się w domu, Sara uznała, że udał się do latarni morskiej.

Skoncentrowała się na walizce. Zamek wyglądał nieco inaczej, niż pamiętała, a poza tym kluczyk do niego był przywiązany na rączce. Sara zaszyła swój kluczyk w obrąbku halki. Mieszkańcy więzienia szybko uczą się nieufności. Uniosła spódnicę i znalazła mały twardy przedmiot, nadal bezpieczny w obrąbku halki. Przyjrzała się walizce uważniej. Była podobnego rozmiaru i koloru co jej bagaż, ale została wykonana ze znacznie lepszego materiału.

Sara była ciekawa, co też znajduje się w środku. Przypomniały się jej słowa latarnika, że umarłym i tak już na nic się zdadzą te rzeczy. Wiedziała, że miał rację. W takich okolicznościach skorzystanie z zawartości walizki nie było żadnym świętokradztwem, zwłaszcza że wyglądało na to, ona i Amelia były jedynymi osobami, które przeżyły katastrofę. Przyszło jej nagle do głowy coś innego. A co jeśli właścicielem walizki był mężczyzna? W takim przypadku zawartość torby podróżnej będzie dla niej bezużyteczna.

Otworzyła kluczem zamek i uniosła wieko. Miała szczęście: walizka należała do kobiety. W środku na rzeczach osobistych, do których zaliczało się kilka chust, para rękawiczek, bielizna i buty (wszystko dobrej jakości), leżał dziennik. Sara zdumiała się, widząc widniejące na okładce imię „Amelia Divine”.

Dziewczyna spojrzała na swoją towarzyszkę, która nadal leżała nieprzytomna. Zajęła się lekturą. Dziennik zawierał kilka wierszy i wpisów. Kartki były nasiąknięte wodą i część zapisków rozmazana, ale większość notatek była w nienaruszonym stanie. Sara westchnęła z frustracji. Usiadła przy kominku, rozmyślając o życiu i porównując sytuację Amelii i swoją. Sarę czekały dwa lata pracy na farmie w ramach dopełnienia wyroku sądu. Dopiero wtedy będzie wolna. Amelia z kolei całe życie była rozpieszczana przez rodzinę i służbę i zapewne tak miało pozostać.

Ciepło kominka wreszcie zaczęło rozgrzewać Sarę i młoda kobieta pogrążyła się w rozmyślaniach. Jak by to było, gdyby to ona znalazła się na miejscu Amelii Divine? Lucy powiedziała jej, że rodzina Ashbych nie widziała jej od jedenastego roku życia. Ujrzała siebie otoczoną tkliwą opieką, dobrocią i miłością. Wyobraziła sobie, jak nowi opiekunowie użalają się nad nią, troszczą i robią wszystko, żeby była szczęśliwa. To właśnie było życie, które czekało Amelię.

Nie miało znaczenia, że panna Divine jest egoistką do tego stopnia, że odebrała swojej służącej miejsce na łodzi ratunkowej. Lucy zginęła przez nią, a jeżeli Amelia nie odzyska pamięci, nigdy nie będzie się musiała wstydzić swojego czynu. Nigdy nie poczuje najmniejszych wyrzutów sumienia z powodu śmierci towarzyszki podróży. Sara nie znała dobrze Lucy, ale mimo to wezbrał w niej ogromny gniew. Zmarła symbolizowała dla niej wszystkich ludzi z klasy niższej, których bogacze traktowali jak bydło.

Sara urodziła się jako czwarte dziecko w robotniczej rodzinie z Bristolu. Jej dziadkowie ze strony matki byli dość zamożni i nie ucieszyli się, kiedy ich jedyna córka postanowiła wyjść za mąż za Reginalda Jonesa. Ponieważ jednak Margaret była w ciąży, nie mogli jej powstrzymać. Matka Sary była elokwentną, wyedukowaną kobietą. Znalazła pracę na etacie nauczycielki w Bristolu, gdzie poznała Reginalda i oddała mu serce. Po ślubie, kiedy pojawiały się kolejne dzieci, Margaret uczyła je wszystkie poprawnego wysławiania się, czytania i pisania. Ponieważ sama była dobrze wychowana, udało się jej zdobyć posadę szwaczki u wpływowych dam, zamieszkujących lepszą dzielnicę miasta. Kiedy Reginald stracił posadę w fabryce i rodzina zaczęła potrzebować pieniędzy, matka załatwiła Sarze pracę; najpierw jako pomocniczki w kuchni, a potem jako służącej u jednej z zamożnych rodzin, dla których Margaret szyła ubrania. Sara miała wtedy czternaście lat.

Murdochowie mieli dwie córki, z charakteru bardzo podobne do Amelii. Sherry i Louise były zepsutymi do szpiku kości, źle wychowanymi panienkami. Wiecznie jej dokuczały, zwłaszcza że Sara wypowiadała się nader wytwornie jak na kogoś z ubogiej rodziny. Uznały, że ich służąca się wymądrza i postawiły sobie za cel doprowadzać do płaczu. Kiedy nie reagowała na ciągnięcie za włosy, próbowały wpakować w kłopoty przy każdej nadarzającej się okazji. Sara postanowiła nie dać im satysfakcji i nigdy nie pokazała im smutku czy łez. W końcu sfrustrowane pannice poskarżyły się ojcu, że znienawidzona służąca ukradła im biżuterię. Oczywiście zaprzeczyła, ale siostry podrzuciły do kieszeni jej płaszcza bransoletę. Sara została aresztowana i skazana na siedem lat ciężkich robót na Ziemi Van Diemena. Rozpłakała się podczas pożegnania z matką. Margaret była wyraźnie załamana, co niemal zabiło Sarę. Nie przetrwałaby w więzieniu na drugim krańcu świata, gdyby nie myśl, że pewnego dnia znów zobaczy swoich rodziców. Na ich wspomnienie łzy napłynęły jej do oczu.

Rozmyślania Sary przerwał dźwięk rozmowy. Zaciekawiona, podeszła do okna. Latarnik stał w pobliżu chaty i gawędził z jakimś mężczyzną. Sara była ciekawa tematu konwersacji, więc podeszła do drzwi i uchyliła je na tyle, żeby lepiej słyszeć.

Zeszłej nocy na rafie zatonął statek mówił latarnik. Parowiec „Gazela”.

„Gazela”? Miała na nim przybyć moja pracownica.

Sara zamarła. Czyżby mówili o niej?

Znalazłem dwie osoby. Resztę zapewne pożarły rekiny.

Sara wstrzymała oddech. Latarnik je okłamał! Zadrżała na myśl o tym, jaki mógł je spotkać los.

Nie mogłem wypłynąć przed świtem ciągnął latarnik. Było zbyt niebezpiecznie.

Mogłeś mi powiedzieć, żebym przypilnował latarni.

Masz wystarczająco dużo spraw na głowie. Poza tym i tak nie mógłbym ich ściągnąć ze skały przed przypływem. Szczęście, że dały radę utrzymać się tak długo.

Jak znam życie, moja niedoszła pracownica pewnie utonęła.

Sara zanotowała brak sympatii w głosie nieznajomego i od razu go znielubiła.

Czyli spodziewałeś się kobiety?

Tak. Miała się zająć dziećmi.

Serce Sary zaczęło walić.

Może to jedna z ocalałych kobiet, które u mnie w domu?

Evan Finnlay zerknął w stronę chaty. Sara przymknęła drzwi, żeby jej nie zauważył. Otworzyła je szerzej dopiero, kiedy mężczyzna odwrócił wzrok.

Czy któraś z nich wygląda na taką, co pociągnęłaby pług? spytał Evan.

Latarnik roześmiał się. Sara poczuła odrazę do grubiańskiego farmera.

Od tego masz konia, Evan powiedział latarnik.

Clyde’owi przydałby się odpoczynek.

Latarnik potrząsnął głową.

Z tego, co widziałem, obie panny goszczące w mojej chacie przewróciłyby się przy najlżejszym podmuchu wiatru.

Prosiłem o kogoś zdrowego i silnego prychnął farmer. Trudno i darmo. Nawet jeżeli przysłali mi jakąś mimozę, nie zamierzam jej oszczędzać.

Posmutniała Sara zamknęła drzwi i podeszła do kominka. Poczuła się chora. Wyglądało na to, że rozmówca latarnika był farmerem, u którego miała pracować. Był starszy, niż sądziła, i wyglądał raczej groźnie. Nosił głęboko nasunięty na oczy kapelusz i miał długą, gęstą brodę, która skrywała rysy jego twarzy. Widać było jedynie dość pokaźny nos. Mężczyzna był niewysoki, zwalisty, o niskim zachrypniętym głosie. A sposób, w jaki o niej mówił…

Sara nie potrzebowała bujnej wyobraźni, aby zrozumieć, kolejne dwa lata na wyspie będą dla niej prawdziwym piekłem. Pomyślała o ucieczce, ale już zauważyła wcześniej, że chatę latarnika otaczał zewsząd busz, a odgłosy, jakie z niego dochodziły, były dość przerażające. Poza tym uprzedzono ją, miejsce, do którego się udaje, znajduje się w samym środku dziczy. Gdzie zatem miałaby uciec?

W panice zaczęła się zastanawiać, co ma zrobić. Nagle drzwi otworzyły się gwałtownie i do środka wszedł latarnik w towarzystwie farmera. Nowo przybyły przyjrzał się krytycznie leżącej na szezlongu Amelii, a potem przeniósł wzrok na Sarę.

Czy któraś z was nazywa się Sara Jones? spytał.

W jednej chwili młoda kobieta postanowiła przybrać tożsamość Amelii. Musiała jednak usunąć prawdziwą pannę Divine z drogi. Na szczęście ta chwilowo straciła pamięć.

To jest Sara Jones Wskazała na Amelię.

A ty? spytał latarnik podejrzliwie.

Nazywam się Amelia Divine odparła Sara. Oczekują mnie opiekunowie prawni w Kingscote. Aby przekonać ich do swojego kłamstwa, wyciągnęła z walizki parę rękawiczek i zaczęła je wkładać. Moja matka podarowała mi je na ostatnie urodziny rzuciła z nutką melancholii.

Skąd wiesz, kim ona jest? spytał farmer, wskazując na Amelię. Wyraźnie zastanawiał się, jakim cudem ktoś, kto ma prawnych opiekunów, może znać więźniarkę z plebsu.

Moja służąca zaprzyjaźniła się z panienką podczas podróży statkiem odparła Sara. Wyjawiła mi jej imię i cel podróży. Sara miała pracować u farmera, który stracił żonę. Czy to pan?

Taaa.

Nazywam się Gabriel Donnelly przedstawił się latarnik. A to jest Evan Finnlay. Miło nam panią poznać, panno Divine.

Od wielu lat Sara nie słyszała takiego szacunku w czyimś głosie (a i wtedy nie był on skierowany do niej). Wróciła myślami do Murdochów i ich rozpuszczonych córeczek. Chociaż trzęsła się z przerażenia, jednocześnie ekscytowała taka dawka poważania.

Farmer pochylił się nad Amelią.

Nie wygląda mi na silną niewiastę rzucił krytycznie.

Sara pomyślała o biednej Lucy. Amelia powinna przekonać się na własnej skórze, jak to jest być służącą, pomyślała.

Jestem przekonana, że spełni pana oczekiwania odparła.

Co się jej stało w głowę?

Uderzyła się o skałę, kiedy wciągałem na klif wyjaśnił Gabriel.

Niedawno przebudziła się na chwilę dodała Sara.

To dobry znak.

Nie pamięta niczego z przeszłości; statku, celu podróży, ani nawet dzisiejszej daty.

To może jeszcze minąć, chociaż na dwoje babka wróżyła. Z urazami głowy tak to już bywa.

Nie będzie miała czasu zastanawiać się nad przeszłością, kiedy zacznie dla mnie pracować powiedział zimno Evan.

Sara była ciekawa, czy jeśli Amelii wróci pamięć, ktokolwiek uwierzy w jej historię. Tak czy siak, zamierzała uciec stąd dużo, dużo wcześniej.

Jak mogę skontaktować się z moimi opiekunami, państwem Ashby? spytała. Byli jej biletem do wolności. Zamierzała wrócić do Anglii, do rodziny, gdy tylko nadarzy się taka możliwość.

Dobrze znam rodzinę Ashbych rzekł Gabriel.

Doprawdy? Serce Sary waliło niczym młotem. Nie mogła pozwolić, aby zniweczył jej plany. Nie będą zadowoleni, kiedy dowiedzą się o pana kłamstwie na temat rekinów krążących wokół rafy.

Kłamstwie? spytał Gabriel, zastanawiając się, czy jego wcześniejsza konwersacja z Evanem została podsłuchana.

Słyszałam, co pan mówił do tego człowieka Sara wskazała na Evana. Nie może pan zaprzeczyć.

Gabriel zdumiał się, kobieta bowiem przyznała się do podsłuchiwania.

Musiałem was okłamać odparł. Byłyście wyczerpane i osłabione. Jak długo jeszcze zdołałybyście trzymać się skały? Edna i Charlton zrozumieją, że zrobiłem to, co uznałem za konieczne. To dobrzy ludzie. Nie widziałem ich ponad rok, od kiedy objąłem posadę latarnika, ale żywię do nich najwyższy szacunek.

Sara bardzo chciała zmienić temat, na wypadek gdyby latarnik postanowił zapytać o jakiś szczegół z życia Ashbych.

Czy mam rozumieć, że jechała pani do opiekunów, ponieważ straciła pani rodziców? kontynuował Gabriel.

Sara wpatrzyła się w niego, modląc się w duszy, żeby nie zaczął wypytywać o szczegóły. Jej usta zadrżały.

Przepraszam za bezpośredniość dodał pospiesznie Gabriel, biorąc jej strach za smutek. Mieszkam tu sam tak długo, że całkowicie zapomniałem, jak się zachować.

Nie szkodzi odparła Sara. Zastanowiły eleganckie maniery latarnika i to, że znał ludzi z arystokracji, jak na przykład Ashbych. Moi rodzice oraz brat zginęli w wypadku.

Proszę przyjąć moje najszczersze kondolencje.

Dziękuję. Zrozumie pan jednak, jak mniemam, nie życzę sobie dalszej rozmowy na ten temat. Wszystko wydarzyło się zaledwie kilka tygodni temu i każde wspomnienie wywołuje u mnie ogromny ból.

Naturalnie.

Sara pogratulowała sobie w duszy swoich zdolności aktorskich. Być może nie będzie to tak trudne, jak jej się zdawało.

W jaki sposób mogę się dostać do Kingscote? Czy zatrzymuje się tu dyliżans?

Gabriel spojrzał na nią zdumiony.

Jesteśmy w najbardziej odludnej części wyspy. Drogą lądową nie dociera tutaj nic, a nawet statki i kutry rybackie nie przepływają tędy zbyt często.

Sara przeraziła się, słysząc te słowa.

Nie spodziewam się statku zaopatrzeniowego przez najbliższe dwa tygodnie ciągnął Gabriel. Może jednak jutro będzie tędy przepływał jakiś kuter. Jestem pewien, że rybacy zabiorą panienkę do Kingscote.

Sara chciała się stąd jak najszybciej wydostać, na wypadek gdyby Amelia odzyskała pamięć.

Bardzo zależy mi na szybkim dotarciu do moich opiekunów, rozumie pan?

Muszę się teraz przespać powiedział Gabriel. Nie zmrużyłem oka od wczorajszego wieczoru, a wraz z zapadnięciem zmroku czeka mnie kolejna całonocna służba. Jednak jutro przed świtaniem wystawię lampę, żeby ściągnąć rybaków do przystani.

A ja wrócę rano, żeby zabrać tutaj dodał Evan, wskazując na Amelię.

W porządku Gabriel odprowadził farmera do drzwi.

Życzę szczęścia, panno Divine rzucił Evan, odchodząc i zniknął za drzwiami.

Na pewno mi się przyda, pomyślała Sara. Wyglądało jednak na to, że Amelia będzie potrzebowała go znacznie więcej.

Sara została obudzona wczesnym rankiem następnego dnia. Zgodnie z obietnicą Gabriel zawiadomił przepływającą obok przylądka łódź rybacką, która natychmiast zawinęła do przystani.

Przy pomoście czeka na panią łódź, panno Divine oznajmił. Kapitan zgodził się zabrać panią do Kingscote. Przy okazji zawiadomi pani Urząd Żeglugi o katastrofie „Gazeli”.

Wkrótce potem Sara została spuszczona na linie do przystani i łódź o nazwie „Miecznik” wyruszyła w dalszą drogę z pasażerką na pokładzie. Ku ogromnemu zdumieniu kobiety, morze było gładkie niczym tafla szkła, a wiatr zmienił się w delikatny zefirek. Po tragicznych wydarzeniach poprzedniego dnia nie pozostało ani śladu. Zupełnie jakby „Gazela” i jej pasażerowie nie istnieli. Nawet słońce usiłowało figlarnie wyjrzeć zza chmur.

Amelia obudziła się i zobaczyła pochylonego nad sobą Evana Finnlaya. Wrzasnęła ze strachu na widok brodatej twarzy, z nadpsutymi zębami, ogromnym nochalem i paciorkowatymi oczami. Evan odsunął się zaskoczony.

Kim pan jest? spytała Amelia władczo. Serce waliło jej jak młotem.

Twoim nowym pracodawcą burknął, mając nadzieję, że nie natrafił na wojowniczą niewiastę.

O czym pan na Boga mówi?

Dalej nic nie pamiętasz? Bardzo sprytnie.

Bolesne dudnienie w głowie Amelii zdecydowanie się wzmogło. Nadal nie potrafiła sobie przypomnieć, gdzie jest, jak się tu znalazła ani kim była. Przeszłość była niezapisaną kartą.

Nie mam pojęcia, o czym pan mówi.

Wielka szkoda. Wstawaj. Pojedziesz ze mną.

Nie, nie pojadę.

Owszem, pojedziesz. Zbieraj się, ale już!

Proszę stąd wyjść!

Jeżeli nie pójdziesz po dobroci, zaciągnę cię siłą.

Amelia poczuła narastającą panikę.

Gdzie jest latarnik? Gdzie jest kobieta, która była tu wcześniej?

Gabriel odprowadza na kuter rybacki, który przybił do przystani. Zabierają do Kingscote.

Nie może mnie tu zostawić. Amelia zerwała się na równe nogi. Zakręciło jej się w głowie, ale zignorowała to. Dlaczego nie zabrała mnie ze sobą? Chcę do domu. Zmarszczyła brwi. Gdziekolwiek to jest.

Przez najbliższe dwa lata moja farma będzie twoim domem. Jesteś więźniem kontraktowym. Przybyłaś tu, żeby odpracować u mnie resztę wyroku. Czeka cię mnóstwo roboty, więc lepiej się zbierajmy.

Nie! krzyknęła Amelia. To nie może być prawda. Nie jestem osobą.

Drzwi otworzyły się i do chaty wszedł Gabriel Donnelly. Amelia rzuciła się w jego kierunku.

Niech mnie pan stąd zabierze! Ten szaleniec sądzi, że przybyłam tutaj, aby dla niego pracować zawodziła.

Bo to prawda odparł Gabriel. Musisz z nim pojechać. To Evan Finnlay, dla którego będziesz pracowała przez kolejne dwa lata. Szczerze powiedziawszy, wcale nie żałował tej kobiety. Zastanawiał się, czy Evan wie, w co się pakuje. Potem niemal uśmiechnął się, myśląc o córkach farmera. Wreszcie trafi kosa na kamień. Tak przy okazji, nazywam się Gabriel Donnelly dodał, przypominając sobie, że nie przedstawił się wcześniej.

Amelia zignorowała go.

Mam pracować dla niego? Wskazała farmera. Skąd pan to wie? Nie zna pan nawet mojego nazwiska, bo ja sama go nie pamiętam.

Jesteś Sarą Jones podpowiedział uczynnie Gabriel.

Amelii nazwisko nie wydało się znajome.

Skąd pan to wie? Nie mam przy sobie żadnego dokumentu, który potwierdziłby moją tożsamość.

Pomogła nam cię zidentyfikować młoda dama, która także ocalała po katastrofie statku. Podobno jej służąca zaprzyjaźniła się z tobą na pokładzie parowca. Powiedziałaś jej, gdzie jedziesz i dlaczego.

Ja… nie mogę być… skazańcem. Nie mogę!

Evan Finnlay stracił cierpliwość.

Idziemy. Chwycił Amelię za nadgarstek. W domu czekają na mnie dzieci, które potrzebują śniadania, i bydło, które muszę oporządzić. Zatrzymał się i uważniej przyjrzał jej dłoni. Masz delikatne ręce, ale nie martw się. Wkrótce oduczę cię lenistwa.

Nie jestem pana służącą rzuciła wzburzona Amelia. Potrząsnęła głową, chcąc za wszelką cenę ocknąć się z koszmaru, który przeżywała.

Wręcz przeciwnie, panno Saro Jones. Wręcz przeciwnie skwitował Evan.

Rozdział trzeci

Przylądek du Couedic

Evan zaciągnął Amelię w stronę buszu składającego się głównie z sięgających do pasa akacji. Pomiędzy krzewami ciągnęła się wąska ścieżka. Farmer popchnął dziewczynę przed siebie, ponieważ droga nie była wystarczająco szeroka, aby pomieścić dwie osoby idące ramię w ramię. Nie chciał zaś, żeby jego nowa „pomoc domowa” wlokła się za nim bez końca albo, co gorsza, uciekła i się zgubiła. Nie mogła wprawdzie oddalić się zbyt daleko, ale wolał nie marnować czasu na jej poszukiwania.

Amelia szła w milczeniu, drżąc w podmuchach chłodnego wiatru, pogrążona jakby w transie, ledwie świadoma tego, że najeżone szpikulcami krzewy szarpią jej suknię. Całą energię wkładała w stawianie kolejnych kroków. Jej nogi pokryte były siniakami i bolały niemal tak bardzo, jak głowa pulsująca dotkliwie przy każdym poruszeniu. Miała wrażenie, że przyszłość zupełnie wymknęła się jej spod kontroli. Chciała krzyczeć, zbuntować się, uciekać, ale wiedziała, że w tej chwili jej wysiłki na nic by się nie zdały. Mimo wszystko nie mogła uwierzyć, że nie pamięta o pobycie w więzieniu. To było absolutnie wykluczone! A może jednak? Przez chwilę usiłowała wyobrazić sobie, iż zrobiła coś tak okropnego, że jedynym wyjściem było wymazać to z pamięci. Nie, coś się tu nie zgadzało. Amelia była o tym przekonana.

– Gdzie jest pana farma? – spytała Evana po kilku minutach milczącej wędrówki. Była przygnębiona, ale wiedza dawała jej poczucie kontroli nad sytuacją. Uznała, że im więcej dowie się o swojej przeszłości i przyszłości, tym szybciej dotrze do sedna pomyłki, którą z dużym prawdopodobieństwem popełniono. Dało jej to nadzieję, siłę do walki. Bez niej równie dobrze mogłaby rzucić się w dół z klifu.

Zanim otrzymała odpowiedź, coś przeskoczyło nagle przez ścieżkę tuż przed nią. Amelia wrzasnęła przerażona.

– Co, do diabła, się z tobą dzieje? – warknął Evan niecierpliwie, spoglądając jej przez ramię.

– Widział pan to?

– Co?

– Tego… ogromnego gryzonia – pisnęła, cofając się na palcach. – Nigdy nie widziałam szczura takiej wielkości.

Evan popchnął ją do przodu.

– O czym ty, do diabła, mówisz? To była młoda walabia dama. Można je tu znaleźć w każdym zakątku wyspy.

– Walabia? – Amelia zamrugała z niezrozumieniem.

Evan zdał sobie nagle sprawę, że dziewczyna nigdy wcześniej nie widziała niczego podobnego.

– To taka mniejsza wersja kangura. Walabie są roślinożerne. Niestety lubią między innymi uprawy z mojej farmy, ale poza tym są nieszkodliwe.

– Jest… jest pan pewien?

– Oczywiście, że tak. Mimo to uważaj, gdzie stawiasz stopy.

– Dlaczego?

– W buszu jest mnóstwo węży. A teraz ruszaj. Czeka nas dużo roboty, a jeśli Sissie nie nakarmiła dzieciaków, pewnie są już głodne jak wilki.

Amelia nie zarejestrowała niczego po usłyszeniu pierwszego zdania.

– Węże?! Czy… one są jadowite?

– Niektóre tak.

Amelia zbladła i schowała się za plecami Evana.

– Co ty, do diabła, robisz, kobieto?! – Farmer usiłował przeciągnąć ją z powrotem przed siebie, ale Amelia się zaparła.

– Niech pan idzie pierwszy – rzuciła, wpatrując się w niego z przerażeniem. – Nie chcę… przydeptać żadnego węża. – Poczuła się jeszcze bardziej bezbronna, zwłaszcza że nie miała butów.

Evan uznał, że gdyby zmusił ją do wędrówki na przodzie, wrzeszczałaby przy każdej napotkanej na drodze gałęzi.

– No dobrze, ale musisz się mnie trzymać.

Amelia pokiwała gorączkowo głową. Kiedy Evan ruszył, podążyła za nim, przyglądając się nader uważnie ziemi pod stopami.

– Ile pan ma dzieci? – spytała po kilku minutach wędrówki.

– Sześcioro.

Dziewczyna przystanęła.

– Sześcioro?!

Evan odwrócił się do niej i spojrzał na nią krzywo. Powinna wiedzieć, ile miał dzieci. Na pewno w więzieniu podali jej tę informację.

– Pięć dziewczyn i chłopak. Nie pamiętasz?

– Skąd miałabym pamiętać?

Evan wywrócił oczami.

– Długo jeszcze zamierzasz się w to bawić?

– Bawić w co?

– Nieważne. Nie mam ochoty na twoje gierki, więc daruj sobie.

Zdaniem Amelii farmer plótł coś trzy po trzy.

– Ile mają lat?

Evan wymruczał coś niecierpliwie. Nie był przyzwyczajony do konwersacji. Nie odpowiedziałby w ogóle, ale uznał, że im wcześniej jego nowa pomoc domowa pozna imiona dzieci, tym lepiej.

– Milo ma dwa lata, Jessie cztery. Molly skończyła sześć lat, Bess osiem, Rose dziesięć a Sissie ma prawie trzynaście. Ich matka odeszła niemal rok temu. Robię, co mogę, ale tyle mam pracy na farmie, że dzieciaki chodzą zaniedbane. Teraz wszystko się zmieni.

Amelia była zbyt przestraszona, aby spytać, co miał na myśli. Evan z kolei chciał dodać, że dzieci potrzebują kobiecej ręki, ale nie podobała mu się myśl, iż będzie im matkowała więźniarka.

– Musisz dopilnować, żeby były czyste, schludnie ubrane i nakarmione. To wszystko, zrozumiałaś?

Amelia spojrzała na niego z pogardą. Czyżby wyobrażał sobie, że będzie się z nimi spoufalała?

Kilka minut później dotarli do ogrodzonego pola i Amelia wychyliła się zza pleców Evana.

– Gdzie my jesteśmy? – spytała, spoglądając na dwie proste chaty, jedną mniejszą, drugą większą.

– To mój dom – wyjaśnił Evan, wskazując na większą budowlę. – A to twój – wyciągnął palec w stronę mniejszej chatynki.

Amelia otworzyła usta z zaskoczenia, obejmując wzrokiem gospodarstwo Evana. Oba domostwa zostały zbudowane z nieociosanych bali, pokryte blachą i słomą. Każda z chat miała tylko jedno okno. Dom Evana opatrzony był dymiącym kominem, wylepionym z gliny i kamienia. Drzwi musiały być otwarte, chociaż Amelia nie była pewna, czy w ogóle tam są. Obok rozciągało się otoczone kulawym płotem poletko, na którym rosły warzywa. Za domem ktoś wyciął fragment buszu. Stały na nim prowizorycznie sklecone zagrody dla zwierząt. Amelia słyszała gdakanie kur i pianie kogutów, obok zaś na trawie pasła się krowa. Musiało tu padać częściej niż na pozostałych obszarach wyspy, roślinność bowiem była nader bujna i soczyście zielona. Ziemia jednak wyglądała na nieurodzajną i nieprzyjaźnie kamienistą. Zapewne wszelka wilgoć szybko z niej parowała pod wpływem wiatru.

Evan otworzył bramę i Amelia powoli wkroczyła na teren gospodarstwa, nie spuszczając wzroku z domu. Nadal nie mogła uwierzyć w to, co się działo. Słyszała okrzyki rozwydrzonych dzieci. Jeszcze kilka chwil temu wydawało jej się, iż koszmar, który przeżywała, nie mógł być straszniejszy, ale się myliła. Bardzo się myliła. Nie wiedziała wprawdzie, czego oczekiwać, nie sądziła jednak, że rodzina Evana będzie mieszkała w domu z kamienia; prostym, solidnym, z wygodnymi meblami i porządną, obszerną kuchnią.

Wewnątrz domu panował półmrok. Na środku stał duży stół byle jak sklecony z różnych desek oraz osiem krzeseł, z których każde wyglądało inaczej. Evan najwyraźniej sam je zbił z resztek drewna, które sam przycinał. Evan musiał wyciąć sporo drzew, aby postawić tu dom. W pomieszczeniu nie było kuchni, jedynie otwarte palenisko z zawieszonym nad nim dużym kotłem. W drugim końcu pokoju majaczyło łóżko ze skotłowaną pościelą. To wszystko. Podłoga była brudna, a z sufitu zwisały pajęczyny.

Wrzaski dzieci dochodziły z glinianej przybudówki, przylepionej do tylnej ściany domostwa.

– Wróciłem! – krzyknął Evan i dzieci pojawiły się z wrzawą w głównej izbie. Widząc Amelię, milkły jedno po drugim, wpatrując się w nią.

– To jest Sara Jones – przedstawił ją Evan. – Jak już wam tłumaczyłem, będzie u nas pracowała przez dwa lata.

Amelia przyjrzała się umorusanym twarzyczkom. Chociaż nie pamiętała nic z przeszłości, była przekonana, że ma przed sobą najbardziej zaniedbane dzieci na świecie. Ubrane były w łachmany i wszystkie biegały na bosaka. Poza najstarszą dziewczynką, której włosy przybrały kolor mysiego brązu, pozostałe pociechy farmera miały na głowie nieczesane od miesięcy czupryny w przeróżnym odcieniu czerwieni oraz twarze usiane piegami.

– Witajcie – powiedziała Amelia. Dziewczęta milczały, przyglądając się jej podejrzliwie. Nagle przyszło jej do głowy, że musi wyglądać tak samo niechlujnie, jak one. Uniosła dłoń i przygładziła włosy. Z przerażeniem zauważyła, że pod wpływem morskiej wody i wiatru zesztywniały i wyschły na wiór. Do tego była cała posiniaczona i podrapana. Musiała wyglądać przerażająco. Chciała wytłumaczyć dzieciom, że niedawno cudem przeżyła katastrofę statku i wcale nie była tą, za którą brał ją ich ojciec. Nie wiedziała jednak od czego zacząć.

– Jak wy się zachowujecie? – skarcił Evan dzieci, które wymamrotały przywitanie. Farmer rozejrzał się. – Gdzie jest Milo? – warknął.

– Tata! – Rozległo się cieniutkie wołanie. Z pokoju na tyłach domu wybiegł Milo i rzucił się ojcu w ramiona. Twarz Evana rozjaśniła się, gdy uniósł chłopczyka z brudnej podłogi. Mały Milo był miniaturą ojca ze swoimi krótko przyciętymi, ciemnymi lokami. Evan zdjął kapelusz, odsłaniając dość długie kręcone włosy. Amelię zafascynowała twarz dziecka, choć tak samo umorusana, jak u rodzeństwa. Nos chłopczyka nie był jeszcze tak duży, jak u ojca, ale zdecydowanie większy niż przeciętny nos dwulatka. Przydawał jego twarzy wyrazu mądrości.

– Przygotuj owsiankę – rozkazał Evan Amelii.

– Owsiankę?

– Tak, owsiankę. Dzieci trzeba nakarmić.

– Ale ja nie wiem jak – wyznała Amelia.

Farmer spojrzał na nią zdumiony.

– Każdy potrafi ugotować owsiankę – powiedział.

Amelia zachwiała się nagle.

– Co się z tobą dzieje? – jęknął rozeźlony Evan, kiedy opadła na krzesło i schowała twarz w dłoniach.

– Nie wiem. Poczułam się słabo.

– Przyjechałaś do pracy, więc nie słaniaj mi się tutaj jak jakaś arystokratyczna lala. Nie wiem, jak udało ci się przetrwać więzienie, bo sądząc po stanie twoich rąk, nie przepracowałaś porządnie ani jednego dnia w życiu.

– To dlatego, że w ogóle nie byłam w więzieniu. Już to panu mówiłam! – krzyknęła Amelia. – To jakaś tragiczna pomyłka.

– Jedyna pomyłka, jaką tu widzę, to twoje przekonanie, że jesteś w stanie wywieść mnie w pole. Dzisiaj ci daruję, ale zaczynając od jutra, przez kolejne dwa lata będzie zupełnie inaczej.

Amelia rozpłakała się.

– Muszę się położyć – chlipnęła. Wstała i wyszła na zewnątrz, słysząc jeszcze, jak Sissie mówi, że ugotuje owsiankę, a Evan mruczy pod nosem coś o lenistwie. Wtoczyła się do swojej chaty. Była w niej tylko jedna izba, w której jedyny mebel stanowił wypchany słomą materac. Amelia rzuciła się nań z płaczem.

Obudziła się późnym popołudniem, drżąc z zimna. Ale przynajmniej przestała ją tak bardzo boleć głowa. Dobiegł ją zapach pieczonego mięsa i poczuła potężne ściskanie w żołądku. Była przekonana, że od dobrych kilku dni nic nie jadła; nawet owsianki. Wstała i powędrowała do domu gospodarza. Otworzyła drewniane drzwi i stanęła w progu. Evan przyrządzał kotlety jagnięce, piekąc je na grillu nad paleniskiem. Mięso pachniało cudownie.

– Czy mogę wejść? – spytała Amelia.

Evan spojrzał na nią zdumiony. Zaskoczył go pokorny ton i dobre maniery dziewczyny, ale nadal uważał, że to tylko gra. Sara Jones chciała za wszelką cenę przekonać go, iż jest damą i wykręcić się od pracy.

– Wejdź i siadaj przy stole – powiedział. – Dzisiaj możesz zjeść z nami, ale w przyszłości, kto nie pracuje, ten nie je, rozumiesz?

Amelia była tak głodna, że tylko pokiwała głową. Nie zamierzała się sprzeczać. Zanim usiadła do stołu, podeszła do stojącego przy palenisku wiaderka z wodą i umyła ręce. Evan tego nie zauważył. Zdjął kotlety z grilla i położył je na dużym metalowym talerzu, który postawił na środku stołu. Amelia przyglądała się z niedowierzaniem, jak farmer za pomocą długiego widelca wyciąga z popiołów placki chlebowe, otrząsa je ze zwęglonej wierzchniej warstwy i kładzie na stole.

– Żarcie gotowe! – krzyknął i ze wszystkich stron zbiegły się dzieci. Milo niemal został stratowany podczas tego wyścigu do jadła.

Amelia była wstrząśnięta, ponieważ żadne z pociech Evana nie umyło rąk przed rozpoczęciem posiłku. Zdumiała się jeszcze bardziej, kiedy chwyciły kotlety niczym banda barbarzyńców i zaczęły brudnymi palcami wpychać sobie mięso do buzi, przeżuwając je głośno z otwartymi buziami. Dopiero teraz zauważyła, że na stole nie było sztućców.

Ponieważ mięso znikało z talerza w zastraszającym tempie, wzięła kotlet oraz kawałek placka i położyła je na talerzu przed sobą. Wpatrzyła się w Evana, który przeżuwał mięso, wyraźnie zgłodniały.

– O co chodzi? – spytał z pełnymi ustami. Amelia wzdrygnęła się.

– Nie mam sztućców – wyjaśniła.

Farmer przerwał na chwilę jedzenie, a potem sięgnął za siebie i wyciągnął z pudełka nóż i widelec. Wręczył jej sztućce, ubrudzone tłuszczem z palców. Amelia skrzywiła się. Przed użyciem, wytarła je dokładnie w halkę. Dzieci przyglądały się w zdumieniu, jak kroi mięso na kawałki. Same nadal pożerały kotlety niczym stado dzikich zwierzątek.

– Jutro możesz zrobić potrawkę – oznajmił Evan.

Dziewczyna nie odpowiedziała. Nie miała bladego pojęcia, jak się przyrządza potrawkę, ale uznała, że nie jest to odpowiedni moment na dyskusję na ten temat.

– Cóż to, nauczyli cię w więzieniu dla kobiet eleganckich manier? – spytał Evan, kiedy Amelia pokroiła mięso na zgrabne, małe kawałki. Wiedziała, że to sarkastyczne pytanie.

– Nie mam żadnych wspomnień z pobytu w więzieniu dla kobiet – odparła. – Jestem pewna, że nigdy w nim nie byłam.

Evan musiał przyznać, że Amelia nie przypominała typowego skazańca, ale też łamanie prawa nie było przecież „przywilejem” biedoty.

Jedzenie zniknęło ze stołu w zastraszającym tempie i dzieci wybiegły na zewnątrz, znów nie myjąc rąk.

– Posprzątaj tu – rozkazał Evan. – Ja muszę zajrzeć do bydła.

Amelia spojrzała na stół pokryty kośćmi i okruchami chleba. Zrobiło się jej niedobrze. Kiedy Evan wyszedł, poczuła, jak do oczu napływają jej łzy.

– Nie dam rady – załkała. – Nie dam rady.

Kingscote

– Za jakieś dziesięć minut przybijemy do portu w Kingscote, panno Divine.

Sara martwiła się, że jej podróż do miasta będzie bardzo długa, ale kapitan Cartwright zapewnił ją, że nie zatrzymają się już, zanim nie dotrą do Kingscote. Wypłynęli z Przylądka du Couedic dziesięć godzin wcześniej, obierając kurs na przylądek Borda. Po jego minięciu wpłynęli w Cieśninę Badacza, mając za sobą dobry wiatr. Na pełnych żaglach szybko opłynęli północny brzeg wyspy.

– Dziękuję, kapitanie – Sara stała w sterówce wraz z Cartwrightem. Właśnie zawijali do Zatoki Mielizn, opływając Wysepkę Beatrycze. Sarah powiedziała, że wiatr na pokładzie jest zbyt zimny, choć tak naprawdę chciała uniknąć odoru belon, śledzi, żuchwików i kałamarnic złowionych wcześniej przez rybaków.

– Zapewne odczuwa pani ulgę – rzucił kapitan.

– Ulgę? – Sara spojrzała na niego nerwowo.

– Wreszcie na suchym lądzie po tym, co pani przeżyła.

– Ach, tak. Cóż, przynajmniej pogoda nam dzisiaj sprzyjała.

– Wszystko tu zmienia się w ciągu kilku chwil, jak sama pani wie. Jeżeli nie ma pani nic przeciwko temu, osobiście odeskortuję panią do Domu Nadziei – spojrzał na bose stopy Sary.

– Do Domu Nadziei?

– Do rezydencji Ashbych.

– Och! – Sara zastanawiała się, czy powinna to wiedzieć. Musiała bardzo uważać, inaczej wszystko się wyda. – To bardzo uprzejme z pana strony, kapitanie. – W gruncie rzeczy nie miała pojęcia, jak odnaleźć Ashbych, a poza tym nie mogła spacerować po mieście na bosaka. Buty straciła podczas sztormu. Próbowała wprawdzie włożyć znalezione w walizce pantofelki Amelii, ale okazały się za małe.

– Edna i Charlton będą dziękować niebiosom za to, że odnalazła się pani cała i zdrowa.

Sara zanotowała w myślach imiona przyszłych opiekunów. Lucy nigdy ich nie wspomniała. Wczoraj wymienił je również latarnik, ale Sara była zbyt zdenerwowana, żeby cokolwiek zapamiętać. Teraz jednak nie miała wyjścia.

– „Gazela” miała zawinąć do portu przedwczoraj – wyjaśnił kapitan. – Zapewne państwo Ashby zamartwiają się na śmierć. Swoją drogą, wiele rodzin w Adelajdzie i Melbourne otrzyma złe wieści o najbliższych.

– To prawda – Sara pomyślała o wszystkich pasażerach, którzy poszli na dno wraz z wrakiem statku. Sto osiem osób, włączając kapitana. Na pokładzie parowca były matki i ojcowie z dziećmi, starsi ludzie i ci w pełni sił, wyruszający po wielką przygodę swojego życia. I Lucy. Sara wiedziała, że nigdy nie zapomni biednej dziewczyny. Niedawna tragedia uświadomiła jej, jakie miała szczęście. Potrzebowała go jednak więcej, aby wrócić do Anglii.

– Czy zgodzi się pani zaczekać na mnie kilka minut? – zapytał kapitan. – Muszę powiadomić kapitanat o losach „Gazeli”. – Nie dodał jednak, że trzeba będzie wysłać straż przybrzeżną, aby odzyskała wszystkie ciała rozbitków, które morze wyrzuciło na brzeg. – Będą zapewne chcieli zadać pani kilka pytań, jako że jest pani jedną z dwóch ocalałych osób. Jeżeli czuje się pani na siłach, żeby na nie odpowiedzieć, zaczekam.

– Wolałabym odłożyć to na inny dzień, kapitanie.

– Oczywiście, rozumiem.

Sara nagle przypomniała sobie, że dyrektor więzienia nakazał jej zameldować się na miejscowym posterunku policji, stamtąd dopiero miano odwieźć ją na farmę Evana. Nie chciała, aby podczas wizyty kontrolnej w domu Finnlayów posterunkowy dowiedział się, że Amelia cierpi na amnezję. Co gorsza, dziewczyna mogła już odzyskać pamięć i twierdzić, że wcale nie jest Sarą Jones.

– Kapitanie Cartwright… jeżeli nie sprawi to zbyt dużo kłopotu, czy mógłby pan przy okazji powiadomić miejscowe władze, że więźniarka, Sara Jones, dotarła do farmy Evana Finnlaya? O ile wiem, po przybyciu do Kingscote miała się zameldować na posterunku, więc z pewnością policja zastanawia się nad jej losami.

– Oczywiście, to żaden kłopot. Poinformuję ich zaraz po bezpiecznym odstawieniu pani do Ashbych.

Sara uśmiechnęła się wdzięcznie.

Sara siedziała w powozie obok kapitana Cartwrighta, chłonąc widok Esplanade Road w Kingscote. Wolność była zaiste dziwnym uczuciem. Dziewczyna musiała sobie wciąż powtarzać, iż jest Amelią Divine i nikt nie zaciągnie jej nagle z powrotem do więzienia. Minęli duży sklep, bławatnika, przeróżne warsztaty, budynki rady miejskiej, szwalnię damskiej krawcowej, Miss Barnes, i piekarnię Braci Hemerów.

W Kingscote nie czuło się wiejskiej atmosfery, która się unosiła w większości małych miasteczek w Anglii. Drogi tu były szersze, sklepy bardziej rozrzucone, nie tak ciasno skupione wzdłuż jednej głównej ulicy, jak w jej rodzinnym kraju. Poza tym wszystko wyglądało na nowe. Aleja, którą jechali, może nie była wybrukowana, ale na szczęście po niedawnym deszczu nie unosił się z niej kurz. Kingscote wydawało się bardzo ciche, niemal wyludnione, ale Sarze to odpowiadało. W tej chwili chciała na jakiś czas wtopić się w tło i wieść ciche, spokojne życie. Potem zamierzała oświadczyć Ashbym, iż pragnie podróżować do Anglii.

Kiedy powóz skręcił z Esplanade Road na Searview Road, kapitan Cartwright wskazał na malownicze miejsce zwane Reeves Point.

– Rośnie tam morwa zasadzona przez pierwszych osadników na tym lądzie – powiedział. – Wyspę Kangura odkrył Matthew Flinders w 1802 roku, ale to zakotwiczenie „Duke of York” w zatoce Nepean dwudziestego siódmego lipca 1836 roku stało się początkiem oficjalnego zasiedlenia Reeves Point. Przedtem, między 1802 a 1836 rokiem, wyspa była miejscem rzezi. Możliwość polowania na foki i wieloryby przyciągała tu setki dość nieciekawych charakterów.

– Doprawdy?! – Sara zesztywniała. Nie podobał jej się kierunek, jaki zaczęła przybierać ich konwersacja.

– Ich działania są dobrze udokumentowane, chociaż istnieje niewiele ilustracji z tamtego czasu. Wyspa nazywała się wtedy Ultima Thule.

– Co to znaczy?

Kapitan roześmiał się.

– Koniec świata – odparł.

Sara pomyślała, że to ironia losu, ponieważ skazańcy z Port Arthur tak właśnie myśleli o Ziemi Van Diemena.

– Na początku nie było tu zbyt wiele kobiet, większość osadników przywiozła sobie aborygeńskie żony z Australii. Dlatego tyle tu kolorowych kobiet i dzieci. Reeves Point był początkiem Kingscote. Potem jak miasto przestało się rozwijać, większość osadników wróciła na kontynent. Kiedy ponownie zaczęli napływać tu ludzie, Kingscote zostało przeniesione do miejsca zwanego Queenscliffe.

– Ile teraz mieszka tu ludności? – spytała Sara.

– W 1838 roku przeprowadzono spis ludności. Wyliczono wówczas, że było tu trzystu pięcioro mieszkańców. Od tamtego czasu nie mieliśmy podobnych spisów, ale na moje oko żyje tu około czterystu osadników. O ile dobrze pamiętam, rodzina Ashbych osiedliła się tu w 1837 roku.

– Nie widziałam ich, od kiedy byłam małą dziewczynką – oznajmiła Sara. – Trochę się niepokoję.

Tak naprawdę Sara była mocno zdenerwowana. Wręcz trzęsła się ze strachu. Jakim cudem ona, dziewczyna z prostej robotniczej rodziny, ma ujść za arystokratkę taką jak Amelia? Nagle zdała sobie sprawę, że nie wie nawet, skąd pochodzi rodzina Divine’ów. Będzie musiała pamiętać o poprawnym wysławianiu się, tak jak uczyła ją mama, która na szczęście nie miała prostackiego bristolskiego akcentu, pochodziła bowiem z Salisbury w Wessex. – Obawiam się, że stan moich ubrań jest nie do przyjęcia – dodała.

– Państwo Ashby na pewno to rozumieją. Są wspaniałymi ludźmi, którzy wiele zrobili dla tego miasta. Kilka lat temu Charlton wybudował trzy domy na Cetenary Street, znane jako Dom Wiary, Nadziei i Miłości. Wynajmuje Dom Wiary rodzinie miejscowego farmera, sam z Edną mieszka w Domu Nadziei, zaś Dom Miłości zajmuje Lance.

– Lance?

– Ich syn. Zapomniała pani?

– Och, tak, Lance – Sara spłonęła rumieńcem. – Szczerze powiedziawszy, jestem tak zdenerwowana, że wszystko ucieka mi z pamięci. Jakaż ze mnie przeraźliwie niemądra osoba. – Zastanawiała się, czy rodzina Ashbych ma jeszcze jakieś potomstwo, o którym powinna wiedzieć?

– Proszę się tym nie martwić. Jest pani bardzo dzielną osobą. Przeszła pani bardzo wiele i nie powinna być pani dla siebie tak bardzo surowa.

Na szczęście po tej wypowiedzi kapitan zamilkł na dłuższą chwilę, dzięki czemu Sara mogła pozbierać myśli. Zastanawiała się, jak wyjaśnić brak wspomnień o rzeczach, które powinna wiedzieć. Może powiedzieć, że uderzyła się w głowę, gdy statek przewrócił się podczas sztormu? Albo że nadal była w zbyt wielkim szoku po śmierci rodziców? Miała nadzieję, że uda się jej ukryć prawdziwą tożsamość na tyle długo, aby wydobyć od Ashbych sumę pieniędzy, która pomogłaby jej wrócić do domu w Anglii.

– Jesteśmy – rzucił kapitan Cartwright, kiedy powóz skręcił z ulicy na podjazd Domu Nadziei. Była to parterowa rezydencja na uboczu drogi, zajmująca dość znaczną przestrzeń. Była wybudowana z kamienia i miała żelazny dach.

– Będzie się tu pani bardzo dobrze czuła – dodał kapitan. – W domu jest sześć pokoi, wliczając przybudówkę.

Z jego tonu Sara wywnioskowała, że taka liczba pomieszczeń jest tu równoznaczna z pałacem. Kiedy mijali domostwo, Sara dostrzegła w oknie młodą dziewczynę. Zastanawiła się, kim też ona może być.

Główne wejście miało skromną fasadę, częściowo porośniętą zielonymi pnączami. Powóz nie zatrzymał się jednak przed nim, zamiast tego okrążył dom i stanął na tylnym dziedzińcu. Weranda na tyłach domu była zasłonięta, ale w momencie gdy podjechali pod dom, opatrzone moskitierą drzwi otworzyły się nagle i wybiegła z nich przyjaźnie wyglądająca kobieta o bystrym spojrzeniu.

– Witam, kapitanie Cartwright! – zawołała, spoglądając na Sarę niepewnie.

– Witaj Edno. To jest…

– …Amelia – rzuciła nerwowo Sara, gramoląc się na dół. – Jak rozumiem, oczekuje się tu mojego przybycia – mówiła powoli, wyraźnie, usiłując wysławiać się tak, jak matka. Była to rozstrzygająca chwila. Albo uda się jej przeprowadzić swój plan, albo polegnie tu i teraz. Serce waliło jej tak głośno, że chyba słyszano je na całej ulicy, a dłonie drżały nerwowo.

Oczy Edny rozszerzyły się ze zdumienia. Nie mogła uwierzyć, że ta niechlujnie wyglądająca dziewczyna była córką jej przyjaciółki, Camilli.

– Droga Amelio, jestem Edna Ashby – odparła, biorąc ją w ramiona.

Pani domu była pulchną kobietą z bujnym biustem i ciemnymi włosami zebranymi w niski kok na karku. Przytuliła Sarę z taką mocą, że niemal wycisnęła z niej resztkę sił. Kiedy wreszcie ją puściła i Sara odetchnęła głęboko, poczuła unoszący się wokół zapach lawendy.

Dziewczyna przyjrzała się Ednie, która wpatrywała się przenikliwie w jej oblicze. Sara nie miała pojęcia, o czym myśli jej nowa opiekunka.

– Tak się martwiliśmy. – Edna rzuciła kapitanowi pytające spojrzenie. – Nic to, najważniejsze, że w końcu do nas dotarłaś.

– „Gazela” zatonęła koło Przylądka du Couedic. Z tego co mi wiadomo, przeżyły tylko dwie osoby, jedną z nich jest Amelia – wyjaśnił kapitan, uświadamiając sobie, że Edna nie pojmuje, dlaczego jej podopieczna wygląda jak siedem nieszczęść.