Sto imion - Cecelia Ahern - ebook
Wydawca: Akurat Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 16000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 460 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka dostępny w abonamencie „Legimi bez limitu+” w aplikacji Legimi z:

Androida
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Odtwórz fragment audiobooka:

Czas: 12 godz. 50 min

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Sto imion - Cecelia Ahern

Najnowsza powieść autorki, której książki do tej pory wydano w 46 krajach, w łącznym nakładzie ponad 15 milionów egzemplarzy.

Po tym, jak Kitty Logan niesłusznie oskarżyła w programie telewizyjnym niewinnego człowieka, jej kariera dziennikarska 0wali się w gruzy. Jedyną osobą, która wciąż w nią wierzy, jest jej mentorka, szefowa i zarazem przyjaciółka Constance Dubois. Niestety, Constance ma zaawansowanego raka. Kitty podziwia ją i szanuje najbardziej na świecie, ale ma wielkie opory przed tym, by zobaczyć ją w takim stanie. W końcu jednak pokonuje lęk i odwiedza ją w nadziei, że pozna odpowiedzi na swoje pytania i rozwieje wątpliwości. Constance opowiada jej o pewnej historii, którą od dawna chciała się zająć, ale nie pozwoliły na to inne dziennikarskie obowiązki. Prosi Kitty, by ta odszukała teczkę z listą zawierającą imiona i nazwiska stu osób. Kitty nie zna żadnej z nich, nie wie nawet, czy cokolwiek je ze sobą łączy. Na prośbę umierającej przyjaciółki podejmuje się najtrudniejszego i - jak się okazuje - najciekawszego zadania w swojej dziennikarskiej karierze. Prawda, do której w końcu dociera, jest nie tylko fascynująca, lecz także głęboko poruszająca. Życie Kitty już nigdy nie będzie takie jak przedtem…

Ta powieść nie tylko wzrusza, ale i podnosi na duchu, pokazując, że dobro - choć niekiedy głęboko ukryte - jest w każdym z nas.

Opinie o ebooku Sto imion - Cecelia Ahern

Fragment ebooka Sto imion - Cecelia Ahern









CECELIA AHERN

STO IMION


Tytuł oryginału: One Hundred Names

Projekt okładki: www.tomeson.com

Redakcja: Maria Śleszyńska

Redakcja techniczna: Zbigniew Katafiasz

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta: Jadwiga Piller, Jolanta Spodar

Copyright © Cecelia Ahern 2012

All rights reserved.

Zdjęcie na okładce © Miguel Sobreira/Arcangel Images

© for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2014

© for the Polish translation by Agnieszka Andrzejewska

ISBN 978-83-7758-664-8

Wydawnictwo Akurat

Warszawa 2014

Wydanie I


Dedykuję mojemu wujowi

Robertowi (Hoppy) Ellisowi.

Kochamy Cię, tęsknimy za Tobą

i dziękujemy za wspomnienia.


Rozdział pierwszy

Mówili na nią „Ani mru-mru”. Żaden powierzony jej sekret, żadna poufna informacja, osobista czy nie, nigdy, przenigdy nie wydostawała się na światło dzienne. Przy niej ludzie czuli się bezpiecznie; wiedzieli, że nie będzie ich oceniać, a jeśli nawet, to w milczeniu, tak by się tego nie domyślili. Nosiła idealnie pasujące do niej imię, które oznaczało konsekwencję i hart ducha, oraz trafne przezwisko. Była solidna i opanowana, niewzruszona, ale jednocześnie miała kojący wpływ na innych. Dlatego odwiedzanie jej w takim miejscu było tym bardziej bolesne. Dosłownie, fizycznie bolesne, nie tylko trudne dla duszy. Kitty czuła w klatce piersiowej, w samym sercu, ból, który pojawił się wraz z myślą, że trzeba tu przyjść, rósł podczas samej wizyty i nasilał się ze świadomością, że to nie jest sen ani fałszywy alarm, że to życie w swym najbardziej prawdziwym przejawie. Życie, które zostało poddane próbie i które kiedyś przegra ze śmiercią.

Idąc przez ten prywatny szpital, Kitty wybierała schody, choć mogła skorzystać z windy, celowo skręcała w niewłaściwe korytarze, przy każdej okazji uprzejmie przepuszczając przed sobą innych ludzi, szczególnie jeśli byli to pacjenci poruszający się w ślimaczym tempie, trzymający się balkoników lub pchający stojaki na kółkach z kroplówkami. Miała świadomość, że się na nią gapią, co było efektem kryzysu, w którym tkwiła, oraz tego, że błąka się bez celu po całym oddziale. Chętnie angażowała się w najkrótszą choćby wymianę zdań, gdy ktoś ją jedynie zagadnął. Robiła wszystko, co mogła, by tylko opóźnić chwilę wejścia do sali Constance. W końcu jednak nie dało się jej już tego bardziej odwlec, bo oto znalazła się w ślepym zaułku: półkolistym korytarzu z czworgiem drzwi. Troje z nich było otwartych. Kitty nie musiała zaglądać do środka; z miejsca, w którym stała, zarówno pacjenci, jak i odwiedzający byli świetnie widoczni. Nie patrząc na numery sal, wiedziała, w której z nich znajduje się jej przyjaciółka i mentorka. Te drzwi były zamknięte. Kitty poczuła wdzięczność dla losu za tę ostatnią już zwłokę.

Zapukała cicho, bez przekonania. Z jednej strony chciała wreszcie odbyć tę trudną wizytę, z drugiej jednak szczerze pragnęła, by nikt nie usłyszał jej pukania, żeby mogła odejść, a potem się usprawiedliwiać, że przecież próbowała; żeby mogła żyć spokojnie, bez poczucia winy. Jakaś resztka rozsądku mówiła jej, że tak się nie da, że tak nie można. Serce jej waliło, buty poskrzypywały na podłodze, gdy przestępowała z nogi na nogę, i było jej słabo od zapachu szpitala. Nie znosiła go. Poczuła falę nudności, odetchnęła więc głęboko i pomodliła się o opanowanie, o to, by zachować się w końcu jak osoba dorosła. By móc przez to przejść.

Gdy Kitty skupiała się na kontemplowaniu swoich stóp i na tym, by oddychać głęboko, drzwi się otworzyły i, zaskoczona, stanęła twarzą w twarz z pielęgniarką i z Constance, która wyglądała przerażająco źle. Kitty zamrugała raz, drugi, a za trzecim wiedziała już, że będzie musiała udawać, aby Constance nie ujrzała jej prawdziwej reakcji na swój stan. Zastanawiała się, co powiedzieć, ale nie mogła znaleźć słów. Nie przychodziło jej do głowy nic zabawnego, nic zwyczajnego, nic, co mogłaby powiedzieć przyjaciółce, którą znała od dziesięciu lat.

– Pierwszy raz ją widzę na oczy – odezwała się Constance. Jej francuski akcent był słyszalny, mimo że mieszkała w Irlandii już ponad trzydzieści lat. Głos miała wciąż zaskakująco mocny i pewny, taki, jak zawsze ona sama. – Proszę zawołać ochronę i natychmiast ją stąd wyprowadzić.

Pielęgniarka uśmiechnęła się, otworzyła szerzej drzwi, po czym wróciła do łóżka Constance.

– Może przyjdę później – zaproponowała Kitty. Obejrzała się, lecz za sobą zobaczyła tylko sprzęt medyczny, odwróciła się więc znowu, w poszukiwaniu czegoś normalnego, czegoś zwykłego i banalnego, na czym mogłaby się skupić, co pomogłoby jej udawać, że nie znajduje się w szpitalu, z tym jego zapachem, i z nieuleczalnie chorą przyjaciółką.

– Już prawie skończyłam. Zmierzę pani tylko temperaturę – pielęgniarka zwróciła się do Constance i włożyła jej końcówkę termometru do ucha.

– Usiądź tu. – Constance wskazała na krzesło obok łóżka.

Kitty nie umiała spojrzeć jej w oczy. Wiedziała, że to niegrzeczne, ale wzrok jej nieustannie uciekał, jakby przyciągany magnesem, do wszystkiego, co nie kojarzyło się z chorobą i chorymi ludźmi. Zajęła się więc prezentami, które przyniosła.

– Mam dla ciebie kwiaty. – Rozejrzała się w poszukiwaniu miejsca, gdzie mogłaby je postawić.

Constance nie znosiła kwiatów. Zostawiała je w wazonie, żeby zwiędły, ilekroć ktoś próbował ją za ich pomocą przekupić, przeprosić czy po prostu upiększyć gabinet. Kitty wiedziała o tym, lecz mimo wszystko je kupiła. Był to jeden ze sposobów na opóźnienie wizyty, tym bardziej że kolejka w kwiaciarni była kusząco długa.

– Ojej – powiedziała pielęgniarka. – Ochrona powinna była panią uprzedzić, że nie wolno wnosić kwiatów na oddział.

– Ach, to żaden problem. Jakoś się ich pozbędę. – Kitty starała się ukryć ulgę, z którą wstała, by uciec z kwiatami.

– Ja je wezmę – zaoferowała pielęgniarka. – Zostawię je w recepcji, żeby mogła pani je później zabrać do domu. Szkoda, żeby taki piękny bukiet się zmarnował.

– Dobrze, że mam jeszcze ciasteczka. – Kitty wyjęła pudełko z torby.

Siostra i Constance wymieniły spojrzenia.

– No chyba żartujecie. Ciasteczek też nie wolno?!

– Kucharz woli, aby pacjenci spożywali tylko potrawy wydawane przez niego.

Kitty wręczyła kontrabandę pielęgniarce.

– Ciastka też może pani potem wziąć do domu – powiedziała ze śmiechem siostra, po czym spojrzała na termometr. – W porządku. – Uśmiechnęła się do pacjentki. Zanim wyszła, wymieniły jeszcze znaczące spojrzenia, jak gdyby te dwa słowa oznaczały coś całkiem innego – bo z Constance nic nie było w porządku. Zżerał ją rak. Włosy zaczęły jej odrastać, ale nierównomiernie, w wycięciu workowatej szpitalnej koszuli widoczne były kości klatki piersiowej, a z obu ramion zwisały kable i rurki, z ramion wychudłych i posiniaczonych od zastrzyków i podłączania aparatury.

– Na szczęście nie przyznałam się jej, że w torbie mam kokainę – odezwała się Kitty, gdy za pielęgniarką zamykały się drzwi i z korytarza dobiegł jeszcze jej serdeczny śmiech. – Wiem, że nie cierpisz kwiatów, ale wpadłam w panikę. Chciałam ci przynieść złoty lakier do paznokci, kadzidełka i lusterko, bo pomyślałam, że tak będzie zabawnie.

– Czemu tego nie zrobiłaś? – Oczy Constance wciąż były niebieskie i błyszczące i gdyby Kitty zdołała skupić się tylko na nich, tak pełnych życia, mogłaby niemal zapomnieć o wyniszczonym ciele. Niemal, ale nie całkiem.

– Bo sobie uświadomiłam, że to nie jest zabawne.

– Mnie by rozbawiło.

– Przyniosę je następnym razem.

– To już nie będzie takie śmieszne. Znam już dowcip. Moja kochana… – Wyciągnęła rękę do Kitty i splotły dłonie na kołdrze. Kitty nie mogła patrzeć na ręce Constance, tak były biedne i chude. – Jak dobrze cię widzieć.

– Przepraszam, że się spóźniłam.

– Trochę ci to zajęło.

– Wiesz, te korki… – zaczęła Kitty, ale zaraz dała sobie spokój z żartami. Spóźniła się ponad miesiąc.

Zapadła cisza. Kitty zrozumiała, że powinna teraz wytłumaczyć, dlaczego nie przychodziła.

– Nie znoszę szpitali.

– Wiem. To nosokomefobia – odparła Constance.

– Co takiego?

– Lęk przed szpitalami.

– Nie wiedziałam, że istnieje na to określenie.

– Istnieją określenia na wszystko. Ja na przykład od dwóch tygodni nie mogę się wypróżnić; oni mówią na to „anismus”.

– Powinnam coś o tym napisać. – Kitty odpłynęła myślami.

– Ani się waż. O inercji mojego jelita grubego możemy wiedzieć tylko my, Bob i ta miła pani, której pozwalam sobie zaglądać w tyłek.

– Miałam na myśli artykuł o lęku przed szpitalami. To by był dobry temat.

– Uzasadnij.

– Na przykład, mogłabym dotrzeć do kogoś, kto jest poważnie chory, ale nie może przez to się leczyć.

– Wielkie rzeczy. Mogą go leczyć w domu.

– A kobieta, która zaczęła rodzić? Chodzi tam i z powrotem po ulicy przed szpitalem i nie może się zdobyć na wejście do środka.

– No to urodzi w karetce, w domu albo na ulicy. – Constance wzruszyła ramionami. – Kiedyś pisałam o kobiecie z Kosowa, która urodziła w kryjówce. Była tam całkiem sama, to było jej pierwsze dziecko. Znaleziono ich dopiero dwa tygodnie później, zdrowych i zadowolonych. Afrykańskie kobiety wydają dzieci na świat podczas pracy w polu, po czym natychmiast wracają do swego zajęcia. W rozmaitych plemionach kobiety rodzą, tańcząc. Tylko świat zachodni podchodzi do rodzenia od niewłaściwej strony. – Machnęła lekceważąco ręką, choć sama nie miała dzieci. – Pisałam już o tym kiedyś.

– To może o lekarzu, który nie jest w stanie chodzić do pracy… – Kitty nie dawała za wygraną.

– To absurd. Taki ktoś powinien stracić prawo do wykonywania zawodu.

Kitty roześmiała się.

– Dzięki za szczerość, jak zwykle. – Uśmiech zniknął z jej twarzy i zapatrzyła się w dłoń Constance, obejmującą jej własną. – Więc może o pewnej egoistce, która nie odwiedza chorej przyjaciółki?

– Ale przecież jesteś tu i bardzo się cieszę, że cię widzę.

Kitty przełknęła ślinę.

– Nic nie mówisz o tamtym.

– O czym?

– Wiesz, o czym.

– Nie wiedziałam, czy chcesz o tym rozmawiać.

– Właściwie to nie.

– Sama widzisz.

Przez chwilę milczały.

– Nie zostawiają na mnie suchej nitki w prasie, w radiu, wszędzie – Kitty jednak podjęła temat.

– Nie czytałam żadnej prasy.

Kitty udała, że nie widzi sterty gazet na parapecie.

– Od tygodnia gdziekolwiek pójdę, wszyscy się na mnie gapią, pokazują palcami, szepczą, jakbym była nierządnicą.

– To cena za bycie w centrum uwagi. Jesteś teraz gwiazdą telewizji.

– Nie jestem gwiazdą telewizji, tylko kimś, kto zrobił z siebie kretynkę w telewizji. To zasadnicza różnica.

Constance znów wzruszyła ramionami, jakby to nie było nic takiego.

– Ty nigdy nie chciałaś, żebym pracowała w tym programie. Powiedz po prostu „a nie mówiłam?” i będziemy mieć to z głowy.

– Nie używam takich słów. One nic nie wnoszą.

Kitty wyjęła dłoń z uścisku przyjaciółki i zapytała cicho:

– Czy mam jeszcze pracę?

– Nie rozmawiałaś z Pete’em? – Constance wydawała się rozgniewana na swego redaktora dyżurnego.

– Rozmawiałam. Ale muszę to usłyszeć od ciebie. To dla mnie ważniejsze.

– Stanowisko „Etcetera” w kwestii zatrudnienia cię jako reporterki nie uległo zmianie – oświadczyła Constance stanowczo.

– Dziękuję – szepnęła Kitty.

– Popierałam twoją pracę w programie Trzydzieści minut, bo wiem, że jesteś dobrą reporterką i masz zadatki, żeby być świetną. Wszyscy popełniamy błędy, niektórzy mniejsze, inni większe, ale nikt nie jest doskonały. Wykorzystujemy takie doświadczenia, by stać się lepszymi dziennikarzami, a co ważniejsze, lepszymi ludźmi. Pamiętasz, jaką historię próbowałaś mi sprzedać, gdy dziesięć lat temu przyszłaś na rozmowę kwalifikacyjną?

Kitty zaśmiała się z zażenowaniem.

– Nie – skłamała.

– Jasne, że pamiętasz. Jeśli ty nie chcesz jej przypomnieć, ja to zrobię. Zapytałam cię: gdybyś miała dla mnie napisać jakiś tekst, tu i teraz, na jakikolwiek temat, to co by to było?

– Naprawdę, nie musisz mi tego przypominać. Byłam przy tym, pamiętasz? – Kitty się zaczerwieniła.

– A ty odpowiedziałaś – ciągnęła Constance, jak gdyby Kitty w ogóle się nie odezwała – że słyszałaś o gąsienicy, która nie potrafi zmienić się w motyla.

– Tak, tak, wiem.

– I że chciałabyś sprawdzić, jak to jest – być pozbawionym tej wspaniałej możliwości. Dowiedzieć się, co czuje gąsienica, która patrzy, jak inne gąsienice się przepoczwarzają, wiedząc, że sama nigdy nie będzie miała podobnej szansy. Rozmowę z tobą przeprowadzałam w dniu wyborów prezydenckich w Stanach Zjednoczonych, tego samego dnia zatonął też statek wycieczkowy, którym płynęło cztery i pół tysiąca ludzi. Z dwunastu osób, z którymi rozmawiałam tamtego dnia, ty byłaś jedyną, która nie wspomniała słowem o polityce, o statku czy o tym, że marzy, by spędzić jeden dzień z Nelsonem Mandelą. Ciebie najbardziej obchodziła biedna mała gąsienica.

Kitty uśmiechnęła się.

– Taa, byłam wtedy świeżo po studiach. Chyba miałam wciąż za dużo trawki w organizmie.

– Nie – szepnęła Constance, znów biorąc Kitty za rękę. – Byłaś jedyną osobą, która szczerze powiedziała mi, że nie boi się latać, że tak naprawdę boi się, że nie zdoła pofrunąć.

Kitty z trudem przełknęła ślinę, bliska łez. Z całą pewnością jeszcze nigdy nie wzbiła się do lotu i czuła, że jest od tego dalsza niż kiedykolwiek.

– Niektórzy twierdzą, że nie powinno się startować z pozycji lęku – ciągnęła Constance – ale przecież gdzie nie ma lęku, tam nie ma wyzwania. Często najlepsze teksty pisałam wtedy, gdy zaakceptowałam swój lęk i postawiłam przed sobą wyzwanie. Zobaczyłam wtedy młodą dziewczynę, która bała się, że nie pofrunie, i pomyślałam sobie: aha! to ktoś dla nas. I o to chodzi w „Etcetera”. Oczywiście, piszemy o polityce, ale raczej o ludziach, którzy za nią stoją. Chcemy dowiedzieć się, jakie przeżywają emocje, nie tylko jaką stosują taktykę, ale dlaczego akurat taką. Co się wydarzyło w ich życiu, że zaczęli wierzyć w to, dlaczego poczuli tamto. Owszem, czasem rozmawiamy z nimi o diecie, jednak nie o produktach ekologicznych i pełnoziarnistych; nas interesuje kto i dlaczego. Ciekawią nas ludzie, uczucia, emocje. Może sprzedamy mniej, ale chodzi nam o coś więcej, choć to jest oczywiście tylko moja opinia. „Etcetera” nadal będzie publikowało twoje artykuły, Kitty, jeżeli będziesz pisała o tym, co dla ciebie jest prawdą, na pewno nie o tym, co czyimś zdaniem nadaje się na dobry tekst. Nikomu nie wolno twierdzić, że wie, co ludzie chcą czytać, słuchać czy oglądać. Ludzie sami rzadko mają tego świadomość; zdają sobie sprawę dopiero po fakcie. To jest właśnie sedno tworzenia czegoś oryginalnego. Szukanie nowości, a nie karmienie rynku przeróbką starego. – Constance uniosła brwi.

– To był mój materiał – powiedziała Kitty cicho. – Nie mogę na nikogo zwalić winy.

– Dobrze wiesz, że w całym procesie bierze udział nie tylko autor. Gdybyś przyszła z tym materiałem do mnie, nie puściłabym go, a nawet gdyby, to wycofałabym go w porę. Istniały pewne znaki, które powinien był dostrzec któryś z twoich zwierzchników, ale jeśli chcesz wziąć całą winę na siebie, musisz zadać sobie pytanie, dlaczego tak bardzo chciałaś go wyemitować.

Kitty nie była pewna, czy ma na to odpowiedzieć. Tymczasem Constance zebrała siły i mówiła dalej:

– Pewnego razu przeprowadzałam wywiad z człowiekiem, który wydawał się coraz bardziej rozbawiony moimi pytaniami. Gdy zapytałam, co go tak śmieszy, odparł, że pytania, które zadaje dziennikarz, mówią o wiele więcej o nim samym niż odpowiedzi o bohaterze wywiadu. Z naszej rozmowy dowiedział się więcej o mnie niż ja o nim. Uznałam to za interesujące. Miał rację, przynajmniej w tamtym wypadku. Uważam, że tekst zdradza więcej na temat autora, niż opowiada nam sama historia. Na studiach dziennikarskich uczą nas, że aby uniknąć stronniczości, musimy się zdystansować do materiału, jednak czasem musimy być w nim obecni, żeby zrozumieć, współodczuwać, żeby pomóc odbiorcy identyfikować się z bohaterami, bo inaczej nie ma w tym serca. Inaczej historie mógłby relacjonować robot. Ale to nie znaczy, że do relacji trzeba dodawać opinie, Kitty, bo to również mnie niepokoi. Nie lubię, gdy reporterzy wykorzystują jakąś historię, żeby oznajmić widzom swoje zdanie. Kogo obchodzi, co myśli jedna osoba? Naród? Gatunek? Przedstawiciele jednej z płci? To interesuje mnie bardziej. Chodzi mi o to, że powinno się wykazać zrozumienie dla wszystkich aspektów danej opowieści, udowodnić odbiorcy, że za słowami kryje się emocja.

Kitty nie chciała się zastanawiać, co opracowanie tamtego materiału mówi o niej samej – nie chciała o tym myśleć ani mówić nigdy więcej – jednak było to niemożliwe, ponieważ jej stację telewizyjną pozwano właśnie do sądu, a ją samą dzielił jeden dzień od procesu o zniesławienie. W głowie jej dudniło, miała już dość myślenia o tym wszystkim, analizowania, co, u licha, się wydarzyło. Nagle jednak poczuła potrzebę, by wyrazić skruchę, przeprosić za wszystko, co kiedykolwiek zrobiła źle, żeby tylko poczuć się znów wartościowym człowiekiem.

– Muszę ci coś wyznać.

– Uwielbiam wyznania.

– Wiesz, gdy dałaś mi pracę, byłam tak podekscytowana, że pierwszym tekstem, jaki chciałam dla ciebie napisać, był ten o gąsienicy.

– Serio?

– Oczywiście nie mogłam przeprowadzić wywiadu z gąsienicą, ale chciałam, by był to punkt wyjścia historii o ludziach, którzy nie są w stanie fruwać, choć bardzo tego pragną. O tym, jak to jest, gdy ktoś cię wstrzymuje, podcina ci skrzydła. – Kitty spojrzała na przyjaciółkę, która gasła w szpitalnym łóżku, której duże oczy wpatrywały się w nią, i zwalczyła chęć, by się rozpłakać. Była pewna, że Constance dobrze rozumie, co ona ma na myśli. – Zaczęłam zbierać materiał do tego artykułu… Przepraszam… – Przyłożyła dłoń do ust i z całych sił próbowała się opanować, ale nie mogła, i łzy jednak popłynęły. – Okazało się, że nie miałam racji. Ta gąsienica, o której ci opowiadałam, oleander, jednak potrafi latać. Tylko że przeistacza się w ćmę. – Kitty czuła, że to niedorzeczne płakać przy tych słowach, mimo to nie mogła się powstrzymać. Nie chodziło jej już teraz o sytuację nieszczęsnej gąsienicy, tylko o to, że jej teksty jak były, tak nadal są beznadziejne, a teraz w dodatku znalazła się w poważnych tarapatach. – Kierownictwo stacji mnie zawiesiło.

– I dobrze. Poczekaj, aż wszystko się uspokoi, i wtedy będziesz mogła wrócić do opowiadania historii.

– Już nie wiem, jakie historie chcę opowiadać. Boję się, że znowu coś sknocę.

– Nic nie sknocisz, Kitty. Wiesz, opowiadanie historii czy – jak lubię to nazywać – poszukiwanie prawdy wcale nie ma być jak wyjazd na misję pod ostrzałem karabinów, żeby za wszelką cenę ujawnić jakieś kłamstwo. Nie musi też być szczególnie nowatorskie. Trzeba po prostu dotrzeć do sedna tego, co prawdziwe.

Kitty kiwnęła głową i pociągnęła nosem.

– Przepraszam, to nie ja miałam być głównym tematem tej wizyty. Tak mi przykro. – Pochyliła się do przodu i złożyła głowę na łóżku, zażenowana, że Constance widzi ją w takim stanie, zawstydzona, że zachowuje się w ten sposób, podczas gdy przyjaciółka jest bardzo chora i ma większe zmartwienia.

– No już, cicho – powiedziała Constance uspokajającym tonem, przesuwając delikatnie dłoń po włosach Kitty. – To nawet lepsze zakończenie niż to, jakiego pragnęłam na początku. Nasza biedna gąsienica mimo wszystko pofrunęła.

Gdy Kitty podniosła głowę, zobaczyła, że Constance jest wyczerpana.

– Dobrze się czujesz? Zawołać pielęgniarkę?

– Nie… nie. Czasem tak mi się dzieje – odpowiedziała chora. Ciężkie powieki zaczynały jej opadać. – Utnę sobie drzemkę i znowu poczuję się lepiej. Proszę, nie odchodź. Tyle mamy do obgadania. Na przykład Glena. – Uśmiechnęła się słabo.

Kitty posłała jej udawany uśmiech.

– Tak. Prześpij się – szepnęła. – Ja tu zostanę.

Constance zawsze umiała czytać z jej twarzy, natychmiast rozszyfrowywała jej kłamstwa.

– Szczerze mówiąc, nigdy go nie lubiłam.

Powieki Constance zamrugały i zamknęły się.

Kitty siedziała na parapecie okna sali szpitalnej Constance, patrzyła na przechodniów w dole i zastanawiała się, którą drogą ma wrócić do domu, żeby zobaczyło ją jak najmniej ludzi. Z transu wyrwał ją potok słów w języku francuskim. Zaskoczona odwróciła się do Constance. W ciągu tych dziesięciu lat, nie licząc sytuacji, w których Constance przeklinała, Kitty nigdy nie słyszała, żeby przyjaciółka używała swego ojczystego języka.

– Co mówiłaś?

Constance przez chwilę sprawiała wrażenie zdezorientowanej. Odchrząknęła i jakoś się pozbierała.

– Wyglądasz, jakbyś odpłynęła gdzieś daleko – powiedziała.

– Rozmyślałam.

– O, to chyba będę musiała zawiadomić władze.

– Jest takie pytanie, które zawsze chciałam ci zadać. – Kitty wróciła na krzesło obok łóżka.

– Tak? Dlaczego ja i Bob nie mieliśmy dzieci? – Constance usiadła na łóżku i sięgnęła po wodę. Pociągnęła maleńki łyk przez słomkę.

– Nie, pani wszystkowiedząca. Wszystkie rośliny, które kiedykolwiek hodowałaś, zwiędły, nie potrafię sobie wyobrazić ciebie wychowującej dziecko. Nie, chciałam cię zapytać, czy jest jakaś historia, którą chciałaś opisać, ale z jakiegoś powodu nigdy tego nie zrobiłaś?

Constance się rozpromieniła.

– O, to jest dobre pytanie! Samo w sobie zawiera jakąś historię. – Spojrzała na Kitty z uniesionymi brwiami. – A co powiesz na artykuł, w którym przeprowadzasz wywiady z emerytowanymi pisarzami na temat historii, które wypuścili z rąk, hę? Powinnam pogadać o tym z Pete’em. A może powinniśmy dotrzeć do literatów na emeryturze i poprosić, żeby napisali historię, której nie opowiedzieli nigdy wcześniej, specjalnie dla naszego czasopisma. Do ludzi takich jak Oisín O’Ceallaigh i Olivia Wallace. Dać im szansę na opowiedzenie jej. Może w wydaniu specjalnym.

Kitty roześmiała się.

– Nigdy nie dajesz za wygraną?

Rozległo się ciche pukanie do drzwi i do środka wszedł Bob, mąż Constance. Wyglądał na zmęczonego, ale gdy tylko ujrzał żonę, twarz mu złagodniała.

– Witaj, kochanie. Cześć, Kitty. Miło, że w końcu dotarłaś.

– Korki – rzuciła Kitty z zakłopotaniem.

– Znam ten ból. – Uśmiechnął się. Podszedł do niej i pocałował ją w czubek głowy. – Ja też często się przez nie spóźniam, ale lepiej późno niż wcale, prawda? – Spojrzał na Constance, która wykrzywiała twarz w dużym skupieniu. – Próbujesz się wypróżnić, kochanie?

Kitty się zaśmiała.

– Kitty zapytała mnie, czy jest jakaś historia, którą kiedyś chciałam napisać, ale tego nie zrobiłam.

– Aha. Tyle że lekarze zabronili zmuszać ją do myślenia – zażartował. – Choć to dobre pytanie. Niech zgadnę. Może wtedy, gdy nastąpił wyciek ropy, a ty miałaś wywiad na wyłączność z tym pingwinem, który był świadkiem?

– Nie miałam wywiadu na wyłączność z pingwinem – powiedziała Constance ze śmiechem i skrzywiła się z bólu.

Kitty zaniepokoiła się, jednak Bob, przyzwyczajony, ciągnął:

– To w takim razie z wielorybem. To był wieloryb, który widział wszystko. Każdemu, kto się zbliżył, opowiadał o tym, co widział.

– To był kapitan statku – Constance poprawiła Boba z czułością.

– Dlaczego nie zrobiłaś z nim wywiadu? – zapytała Kitty, będąca pod wrażeniem ich wzajemnej miłości.

– Spóźniłam się na samolot – odpowiedziała Constance, wygładzając pościel.

– Nie mogła znaleźć paszportu – zdradził ją Bob. – Wiesz, jak wygląda nasze mieszkanie, znajdziesz tam wszystko, tylko dziada z babą brakuje. Od tamtej pory trzymamy paszporty w tosterze, żeby było łatwiej je znaleźć. No, w każdym razie, nie zdążyła na samolot i kapitan udzielił wywiadu komuś innemu, czyjego nazwiska tu nie wymienię. – Odwrócił się do Kitty i wyszeptał: – Danowi Cummingsowi.

– Och, zrobiłeś to, właśnie mnie zabiłeś! – wykrzyknęła Constance dramatycznie, udając, że umiera.

Kitty ukryła twarz w dłoniach, czując, że nie wypada się śmiać.

– Uff, wreszcie się jej pozbyliśmy – droczył się łagodnie Bob. – A jaka jest prawda, kochanie? Sam jestem ciekaw.

– Serio nie wiesz? – zapytała go Kitty. Pokręcił głową i oboje patrzyli, jak Constance rozmyśla, co faktycznie stanowiło zabawny widok.

– Ach! – powiedziała nagle i oczy jej rozbłysły. – Mam. To świeży pomysł, przyszedł mi do głowy w zeszłym roku, zanim… No, w każdym razie był to swoisty eksperyment, ale zajmuje moje myśli, odkąd tu jestem.

Kitty przysunęła się bliżej, żeby lepiej ją słyszeć.

Constance specjalnie zwlekała, drocząc się z mężem i przyjaciółką.

– To chyba jeden z moich najlepszych pomysłów.

Kitty jęknęła ze zniecierpliwieniem.

– Posłuchaj, ta teczka jest w domu. W moim gabinecie. Teresa cię wpuści, pod warunkiem że nie będzie zbyt zajęta oglądaniem programu Jeremy’ego Kyle’a. Teczkę znajdziesz pod „N”. Na okładce ma napis „Nazwiska”. Przynieś mi ją, a wszystko ci opowiem.

– Nie! – Kitty się roześmiała. – Wiesz, jaka jestem niecierpliwa. Nie każ mi czekać.

– Jeśli ci powiem teraz, możesz tu już nie przyjść.

– Przyjdę, obiecuję.

Constance uśmiechnęła się.

– Okay, przynieś mi teczkę, a ja opowiem ci tę historię.

– Stoi.

Uścisnęły sobie dłonie.


Rozdział drugi

Wybierając mniej uczęszczane drogi i czując się przy tym jak szczur biegnący kanałem ściekowym, Kitty jechała rowerem do domu. Była wyczerpana. Euforia po spotkaniu z przyjaciółką minęła, teraz znowu czuła się beznadziejnie, bo dotarło do niej, jaka przyszłość rysuje się przed nimi obiema.

Trzydzieści minut, program telewizyjny, który Kitty współtworzyła od zeszłego roku i który dał jej wielką życiową szansę, jak na ironię stał się też przyczyną jej klęski. Miał oglądalność na poziomie pół miliona widzów, co było imponujące jak na pięciomilionowy kraj, jednak nie na tyle, żeby Kitty została drugą Katie Couric. Teraz swojemu fatalnemu materiałowi zawdzięczała zawieszenie w roli reporterki tej stacji, a w sądzie miała usłyszeć zarzut o zniesławienie. Reportaż został wyemitowany cztery miesiące wcześniej, w styczniu, ale to wiadomość o zbliżającym się procesie, oddalonym już teraz tylko o jeden dzień, trafiła na pierwsze strony gazet. Jej twarz, jej pomyłka i jej nazwisko były teraz znane widowni o wiele większej niż półmilionowa.

Wiedziała, że ludzie szybko zapomną o niej samej, jednak na dłuższą metę ucierpi jej kariera zawodowa. Właściwie już została zniszczona. Miała szczęście, że nadal zatrudnia ją „Etcetera”, czasopismo, które założyła Constance i którego była naczelną, choć pracę tam zachowała tylko dlatego, że przyjaciółka bardzo ją wspierała. Kitty nie doświadczała teraz wsparcia ze strony zbyt wielu osób, i choć funkcję zastępcy naczelnej sprawował Bob, który również był jej przyjacielem, nie miała pewności, jak długo uda się jej utrzymać posadę bez życzliwej dłoni Constance. Kitty ze strachem myślała o dniu, w którym mentorki zabraknie w jej życiu, nie tylko tym zawodowym. Constance wspierała ją od samego początku, dawała wskazówki i dobre rady. Pozwalała jej też mówić własnym głosem i podejmować własne decyzje, dzięki czemu wszystkie sukcesy Kitty mogła przypisać sobie, ale musiała się również podpisać pod każdym ze swych błędów, jak choćby pod tym teraz.

Telefon znów zawibrował jej w kieszeni, ale zignorowała go, jak to robiła już od tygodnia. Dziennikarze wydzwaniali do niej, od kiedy rozeszła się wieść, że sprawa trafia do sądu; ludzie, których uważała za przyjaciół, molestowali ją, żeby tylko zdobyć jej wypowiedź. Stosowali rozmaite taktyki. Niektórzy prosili o kilka słów wprost, inni usiłowali wzbudzić w niej współczucie: „Wiesz, jak to jest, Kitty, jesteśmy tu pod straszną presją. Szef wie, że się znamy, i oczekuje, że coś od ciebie dostanę”. Jeszcze inni „spontanicznie” zapraszali ją na kolację, na drinka, na przyjęcia z okazji rocznicy ślubu swoich rodziców czy osiemdziesiąte piąte urodziny dziadków, w ogóle nie wspominając o tej historii. Nie spotkała się ani nie rozmawiała z żadnym z nich, ale przy okazji otwierały jej się oczy i powoli zaczynała wykreślać ich z listy tych, którym wysyłała kartki świąteczne. Był tylko jeden człowiek, który do tej pory do niej nie zadzwonił – jej przyjaciel Steve. Przyjaźnili się od czasu studiów dziennikarskich. Jego największym marzeniem była praca w redakcji sportowej, jednak jak na razie udawało mu się tylko pisać o prywatnym życiu piłkarzy dla tabloidów. To on zasugerował Kitty, żeby poszła do „Etcetera”. Zobaczył ten magazyn w poczekalni u lekarza, dokąd poszli po pigułkę wczesnoporonną dla Kitty po ich jedynej randce, po której uznali, że ich przeznaczeniem jest zostać tylko przyjaciółmi.

Myśl o Stevie w połączeniu z uporczywie dzwoniącym telefonem sprawiła, że u Kitty włączył się szósty zmysł. Zatrzymała rower i wyjęła komórkę. To był on. Wahała się, czy odebrać. Szczerze mówiąc, nie była go pewna. W efekcie tej historii z programem Trzydzieści minut Kitty miała zamęt w głowie i nie wiedziała, komu jeszcze może ufać. Odebrała telefon.

– Bez komentarza – warknęła.

– Słucham?

– Powiedziałam: bez komentarza. Powiedz swojemu szefowi, że ze mną nie rozmawiałeś, że się pokłóciliśmy… Właściwie to zaraz chyba tak się stanie, bo nie mogę uwierzyć, że masz czelność do mnie dzwonić i wystawiać naszą przyjaźń na próbę.

– Paliłaś krak?

– Co? Nie. Zaczekaj – zaczęli tak o mnie mówić? Bo jeśli ktoś rozpowiada, że jestem narkomanką, to…

– Kitty, zamknij się. Powiem szefowi, że Kitty Logan, o której on i tak nigdy nie słyszał, nie wypowie się na temat nowej kolekcji Victorii Beckham, bo tylko o tym wolno mi dzisiaj z kimkolwiek rozmawiać. Nie o zbliżającym się meczu między Carlow a Monaghan United, który będzie miał decydujące znaczenie, bo Carlow znalazł się w finale ogólnoirlandzkim pierwszy raz od tysiąc dziewięćset trzydziestego szóstego roku, a Monaghan od tysiąc dziewięćset trzydziestego nie był w ogóle w żadnym finale, ale to nikogo nie obchodzi. W każdym razie nie w mojej redakcji. Nie. Nas obchodzi tylko, czy nowa kolekcja Posh Beckham to hit czy kit, hot czy knot, a może jeszcze inne dwa słowa o przeciwnym znaczeniu, najlepiej rymowane, które właśnie powinienem wymyślać, ale nie daję rady. – Gdy skończył gderać, Kitty nie mogła się powstrzymać i roześmiała się szczerze, pierwszy raz od tygodnia.

– Fajnie, że przynajmniej jedno z nas uważa to za zabawne.

– Myślałam, że pozwolili ci pisać o piłce nożnej.

– Victoria jest żoną Davida Beckhama, więc podobno to się kwalifikuje jako pisanie o piłce. Poza tym że potrzebuję pomocy przy kretyńskim materiale, który muszę wypocić, dzwonię, żeby się upewnić, że nie gnijesz w swoim mieszkaniu.

– Cóż, miałeś nosa. Faktycznie gniłam sobie w mieszkaniu, ale musiałam z niego wyjść, żeby odwiedzić Constance. Teraz wracam, żeby gnić dalej.

– Super, więc zaraz się zobaczymy. Jestem przed twoimi drzwiami. Aha, Kitty – Steve nagle spoważniał – lepiej przywieź jakiś rozpuszczalnik i porządną szczotkę do szorowania.

Żołądek podjechał Kitty do gardła.

„Dziennikarska szmata” – taki napis wykonany sprayem zastała Kitty na swoich drzwiach, gdy taszcząc rower, dotarła na szczyt schodów. Jej kawalerka znajdowała się w dzielnicy Dublina o nazwie Fairview, na tyle blisko centrum, że mogła do niego jeździć rowerem, a nawet chodzić piechotą. Kitty było stać na to mieszkanie tylko dlatego, że znajdowało się nad pralnią chemiczną.

– Może powinnaś się przeprowadzić – rzucił Steve, gdy na klęczkach szorowali drzwi.

– Nie ma takiej opcji. Na nic innego mnie nie stać. Chyba że słyszałeś o jakimś innym mieszkaniu nad pralnią chemiczną.

– To twój warunek?

– Ilekroć otwieram któreś z okien, w dzień czy w nocy, owiewają mnie opary substancji chemicznej znanej jako tetrachloroeten, jak również czterochlorek etylenu, perchloroetylen, a w skrócie PCE lub, najczęściej, PERC. Słyszałeś o niej?

Steve pokręcił głową i psiknął więcej rozpuszczalnika na drzwi.

– Używa się jej do czyszczenia ubrań na sucho i do odtłuszczania metali. Przez Światową Organizację Zdrowia uznana została za potencjalnie rakotwórczą. Badania wykazały, że krótkotrwały kontakt, do ośmiu godzin, z ilością siedmiuset tysięcy mikrogramów substancji na metr sześcienny powietrza wywołuje w ośrodkowym układzie nerwowym objawy takie jak zawroty i bóle głowy, senność, zamroczenie i zaburzenia równowagi. Ta czerwona trudniej schodzi, nie?

– Spróbuj z zieloną, czerwoną ja się zajmę.

Zamienili się miejscami.

– Kontakt z ilością trzystu pięćdziesięciu tysięcy mikrogramów przez cztery godziny ma wpływ na nerwy wzrokowe. – Kitty zanurzyła gąbkę w wiadrze z wodą i kontynuowała szorowanie. – Długotrwała ekspozycja na tę substancję wywołuje u pracowników pralni zmiany w składzie biochemicznym krwi i moczu. PERC przenika przez podłogę, sufit i materiał, z którego zbudowane są ściany. Badania psychometryczne przeprowadzone na czternastu zdrowych dorosłych mieszkających w sąsiedztwie pralni chemicznych wykazały gorsze wyniki niż przeciętnie u osób nienarażonych na kontakt.

– A więc taki masz problem. Zgaduję z twojego słowotoku, że przygotowywałaś materiał o PERC.

– Nie całkiem. Zebrałam dane, po czym poinformowałam właściciela, który mieszka na dole, że robię o tym materiał i że powiadomię wszystkich sąsiadów, i powiem jego pracownikom o konsekwencjach pracy z tą substancją. W rezultacie obniżył mi czynsz o sto euro.

Steve rzucił jej zaszokowane spojrzenie.

– Mógł sobie poszukać innego lokatora.

– Zagroziłam mu, że powiem o wszystkim kolejnym lokatorom, jakich znajdą. Wpadł w panikę.

Pokręcił głową.

– Ale z ciebie…

– Spryciara? – Uśmiechnęła się.

– Dziennikarska szmata – odparł. – Może nie powinniśmy tego zmywać, bo to prawda. – Wciąż na nią patrzył, jakby nagle przestał ją poznawać.

– Przecież to oni używają PERC!

– Więc przeprowadź się gdzie indziej.

– Nie stać mnie.

– Kitty, nie możesz tak po prostu szantażować ludzi. Nie możesz wykorzystywać swojego zawodu, żeby osiągać własne cele. To się nazywa zastraszanie, wiesz?

– Oooch. – Przewróciła oczami, ale za chwilę z frustracją cisnęła gąbkę do wiadra i otworzyła drzwi do mieszkania.

Nie zamknąwszy ich, usiadła przy kuchennym stole i zaczekała, aż on do niej dołączy. Ugryzła jedno z ciastek, które przyniosła z powrotem ze szpitala. Steve zamknął za sobą drzwi, ale nie usiadł.

– Chcesz mi się z czegoś zwierzyć, Steve?

– Wpadłem tu, żeby sprawdzić, jak się czujesz w związku z jutrzejszym procesem, ale im więcej gadasz, tym bardziej przestaję ci współczuć.

Ciastko zaczęło jej rosnąć w ustach. Przełknęła je szybko. I w końcu to usłyszała.

– Oskarżyłaś szanowanego nauczyciela wuefu, żonatego, ojca rodziny, o seksualne wykorzystywanie dwóch uczennic i spłodzenie jednej z nich dziecka. W telewizji. Na oczach całego kraju. I nie miałaś racji.

Wpatrywała się w niego, oczy szczypały ją od łez. Serce jej się ściskało, gdy słuchała Steve’a, ale choć wiedziała, że popełniła błąd, uważała, że nie zasługuje na to, by ktoś się w ten sposób do niej zwracał.

– Zdaję sobie sprawę z tego, co zrobiłam – odparła, udając pewność siebie.

– A jest ci przykro?

– Jasne, że jest mi przykro, do cholery – wybuchnęła. – Moja kariera jest skończona. Nikt mnie już nigdy nie zatrudni. Naraziłam stację telewizyjną na kto wie jak wysokie odszkodowanie, jeśli on wygra sprawę, a pewnie wygra, i Bóg wie jakie koszty sądowe, a także na utratę reputacji. Jestem skończona. – Kitty, roztrzęsiona, patrzyła, jak jej zazwyczaj spokojny przyjaciel stara się nie stracić panowania nad sobą.

– Widzisz, i to mnie właśnie wkurza, Kitty.

– Co?

– Twój ton, to, że podchodzisz do tego tak nonszalancko.

– Nonszalancko? Steve, przecież ja jestem przerażona!

– Przerażona własnym losem. Boisz się o „Katherine Logan, dziennikarkę telewizyjną” – powiedział, podkreślając wypowiedź znakiem cudzysłowu uczynionym w powietrzu.

– Nie tylko. – Przełknęła ślinę. – Strasznie boję się też o moją pracę w „Etcetera”. Mam dużo do stracenia, Steve.

Zaśmiał się do siebie, ale to nie był przyjemny śmiech.

– Właśnie o to mi chodzi. Mówisz tylko o tym, że ucierpi twoje nazwisko, twoja reputacja, twoja pozycja. Myślisz wyłącznie o sobie. Gdy opowiadasz mi o tym, jak głupio postępujesz, na przykład szantażując właściciela domu, że obsmarujesz go w mediach, martwię się. Ty mnie martwisz. – Przestał chodzić tam i z powrotem i wbił w nią wzrok. – Już od roku.

– Od roku? Okay, ktoś tu się najwyraźniej czepia – odpaliła wstrząśnięta. – Tak, popełniłam błąd w swoim programie. Ale sprawa z mieszkaniem? Przecież to było całkiem nieszkodliwe! Czekaj, a pamiętasz, jak udawałeś, że znalazłeś włos łonowy w ostatnim kęsie burgera, żeby dostać drugiego za darmo? I dopiąłeś swego. Narobiłeś kierownikowi takiego wstydu przed klientami, że nie miał wyjścia.

– Miałem wtedy osiemnaście lat – zauważył spokojnie. – Ty masz trzydzieści dwa.

– Trzydzieści trzy. Zapomniałeś o moich ostatnich urodzinach – dodała dziecinnie. – Taka już jestem. Wszędzie szukam tematów.

– W których wykorzystujesz ludzi.

– Steve!

– Kiedyś wykonywałaś świetną robotę, Kitty. Pozytywną. Przygotowywałaś materiał po to, żeby opowiedzieć ciekawą historię. Nie chodziło ci o demaskowanie ludzi czy wrabianie ich.

– Przepraszam, nie wiedziałam, że twój artykuł o nowej kolekcji Victorii Beckham ma zmienić świat – zauważyła złośliwie.

– Chodzi mi o to, że kiedyś lubiłem cię czytać i słuchać. Teraz jesteś po prostu…

– Jaka? – Do oczu napłynęły jej łzy.

– Nieważne.

– Nie, proszę bardzo, powiedz mi, jaka jestem, bo przez ostatni tydzień słyszę o tym tylko we wszystkich stacjach telewizyjnych, czytam na wszystkich portalach i na własnych drzwiach wejściowych, więc serio, chciałabym wiedzieć, co myśli o mnie mój najlepszy przyjaciel, bo to będzie już doprawdy pełnia szczęścia! – wykrzyczała.

Westchnął i odwrócił wzrok.

Zaległa cisza.

– Jak mam to naprawić, Steve? – zapytała w końcu. – Co mam zrobić, żebyście ty i cała reszta świata przestali mnie nienawidzić?

– Rozmawiałaś z tym facetem?

– Z Colinem Maguire’em? Coś ty. Jutro mam z nim przecież sprawę w sądzie. Jeśli się do niego zbliżę, wpadnę w jeszcze większe tarapaty. Przeprosiliśmy go oficjalnie na początku Trzydziestu minut, gdy okazało się, że to nie on jest ojcem. Ta wiadomość miała priorytet.

– Myślisz, że od tego poczuł się lepiej?

Wzruszyła ramionami.

– Kitty, gdybyś mi zgotowała coś takiego jak jemu, zrobiłbym coś o wiele gorszego niż zniszczenie ci drzwi. Miałbym ochotę cię zabić – oświadczył stanowczo.

Oczy Kitty rozszerzyły się.

– Steve, przestań mnie straszyć.

– Tego właśnie nie rozumiesz, Kitty. Tu nie chodzi o twoją karierę czy dobre imię. Tu w ogóle nie chodzi o ciebie. Tylko o niego.

– Nie wiem, co robić – przyznała z wysiłkiem. – Może gdybym mogła wytłumaczyć, co się stało… Te dwie kobiety były tak wiarygodne, Steve. Ich wersje się zgadzały, daty, godziny, wszystko było takie… prawdziwe. Uwierz mi, zbadałam tę sprawę dogłębnie. Nie pobiegłam z nią od razu do telewizji. Zajęło mi to sześć miesięcy. Kibicowali mi producent i wydawca, nie byłam jedyną zaangażowaną osobą. I tu wcale nie chodziło tylko o niego. Nie rozumiesz? To był materiał o pedofilach i przestępcach seksualnych w Irlandii, którzy pełnią różne funkcje w szkołach i mają bezpośredni kontakt z dziećmi w innych profesjach, na których złożono skargę i którym postawiono zarzuty wykorzystywania uczniów pozostających pod ich opieką.

– Tylko że on tego nie robił. Był całkowicie niewinny.

– Okay! On nie! – wykrzyknęła z frustracją. – Ale cała reszta się zgadzała. O tym nikt nie mówi!

– Bo na tym polega twoja praca, żeby się wszystko zgadzało. Nie masz za to zbierać gratulacji.

– Każdy dziennikarz zrobiłby to samo, ale list dostałam ja.

– Nie bez przyczyny. Te kobiety cię wrobiły i wykorzystały, żeby wrobić jego. Robiłaś jakieś materiały o bzdurach, więc wiedziały, że się na to rzucisz, żeby mieć swój moment chwały.

– Nie chodziło o mój moment chwały.

– Nie? Nigdy nie widziałem, żebyś była tak podekscytowana, jak w dniu, gdy dostałaś pracę w tym programie. A robiłaś wtedy materiał o herbacie, Kitty. Gdyby Constance poleciła ci napisać artykuł o herbacie, kazałabyś jej się wypchać. Telewizja cię podniecała.

Próbowała udawać, że to nieprawda, ale nie mogła. Steve miał rację. Na Trzydzieści minut składał się jeden dłuższy materiał oparty na śledztwie dziennikarskim – który każdy chciał dostać – a pozostały czas programu zapychano krótszymi, lokalnymi i już nie tak sensacyjnymi wiadomościami. Jej pierwszym zadaniem było zbadanie, dlaczego konsumenci wybierają herbatę takiej a nie innej firmy. Liczne wizyty w fabrykach herbaty, ujęcia półek z herbatą w supermarketach, uczestnictwo w porannych imprezach herbacianych doprowadziły ją do wniosku, że ludzie po prostu kupują ten gatunek, który pijali ich rodzice. To była kwestia pokoleniowa. Materiał miał cztery minuty i pięćdziesiąt sekund. Kitty była przekonana, że stworzyła przełomowe dzieło sztuki. Gdy w czwartym miesiącu pracy w telewizji dostała ten list, zaadresowany imiennie do niej, od dwóch kobiet, które wysuwały oskarżenia pod adresem Colina Maguire’a, natychmiast im uwierzyła, rzuciła się na tę sprawę z pasją, zaczęła z nimi współpracować i pomogła zmontować sprawę przeciwko nauczycielowi. Dała się ponieść dramatyzmowi, emocjom, atmosferze studiów telewizyjnych, szansie na przejście od historyjek o niczym do rozgłosu. W poszukiwaniu prawdy wygłosiła kłamstwo, niebezpieczne kłamstwo, i zniszczyła człowiekowi życie.

Steve rozglądał się po mieszkaniu.

– Co znowu?

– Gdzie jest Glen?

– W pracy.

– Zawsze zabiera ze sobą ekspres do kawy?

Zmieszana odwróciła się, by spojrzeć na blat, ale nagle zadzwoniła jej komórka.

– Cholera. Moja mama.

– Rozmawiałaś ostatnio z rodzicami?

Kitty przełknęła ślinę i zaprzeczyła ruchem głowy.

– Odbierz – polecił Steve i widać było, że nie wyjdzie, póki ona tego nie zrobi.

– Halo?! – Kitty zawołała do słuchawki z przesadną intonacją, dla efektu, i wtedy Steve wyszedł.

– Katherine, to ty?

– Tak.

– Och, Katherine… – Matka wybuchnęła płaczem. – Katherine, nie masz pojęcia… – prawie nie mogła wydobyć głosu.

– Mamo, co się stało? – Kitty usiadła prosto, przerażona. – Coś z tatą? Wszystko w porządku?

– Och, Katherine… – Pani Logan szlochała. – Ja już nie mogę. Tak strasznie nam tu wszystkim wstyd! Jak mogłaś to zrobić? Jak mogłaś to zrobić temu biednemu człowiekowi?

Kitty odchyliła się znów na oparcie krzesła, przygotowana na atak. Wtedy spostrzegła, że zniknął też telewizor plazmowy Glena, a po bliższym zbadaniu sprawy okazało się, że jego ubrania z szafy również.


Rozdział trzeci

Po tygodniu, który wydawał się najdłuższym w jej życiu, Kitty obudziła się w nocy z koszmaru, cała spocona. Leżała w zmierzwionej pościeli, a serce waliło jej jak szalone. Bała się rozejrzeć po pokoju, dopiero gdy koszmar zaczął zacierać się jej w pamięci, nabrała odwagi i usiadła na łóżku. Nie mogła oddychać. Otworzyła okno i zrobiła kilka głębokich wdechów, ale prosto do płuc wsączyły jej się opary z otworów wentylacyjnych całodobowej pralni chemicznej. Zakaszlała, zatrzasnęła okno i poszła do kuchni, gdzie otworzyła lodówkę i stanęła przed nią nago, żeby się ochłodzić. Nie była gotowa na jutrzejszy dzień. Nie miała zielonego pojęcia, jak sobie z nim poradzić.

– Colin Maguire poniósł nieodwracalne szkody dla swojej reputacji. Jego życie uległo całkowitej odmianie. Odrzuciła go własna rodzina i społeczność lokalna, a wszystko to po programie Trzydzieści minut z dziesiątego stycznia. Katherine Logan podeszła do pana Maguire’a przed szkołą, w której pracował, i oskarżyła go o molestowanie seksualne dwóch nastoletnich uczennic oraz o spłodzenie nieślubnego dziecka. Pomimo iż kilkakrotnie temu zaprzeczył i zaproponował, że podda się badaniu na ustalenie ojcostwa, program wyemitowano. Nieprzemyślane działania i nieprofesjonalne zachowanie Katherine Logan, Donala Smitha i Paula Montgomery’ego wywarły druzgocący wpływ na życie pana Maguire’a.

Kitty siedziała na sali sądowej obok producenta Trzydziestu minut, Paula, i wydawcy, Donala. Słuchali odczytywania rozwlekłych warunków opiewającej na czterysta tysięcy euro ugody o odszkodowanie kompensacyjne i zadośćuczynienie za straty moralne. Odczytanie ich trwało dokładnie siedemnaście minut. Z każdym słowem, z każdym kolejnym oskarżeniem Kitty nienawidziła się bardziej. W pewnej odległości od niej siedzieli Colin Maguire i jego rodzina – żona, rodzice i rodzeństwo – oraz wszyscy sąsiedzi, którzy przyszli, żeby go wspierać. Wpatrywali się w nią, a ich spojrzenia paliły ją w plecy. Czuła ich nienawiść, ich gniew, ale nade wszystko odczuwała krzywdę Colina. Prawie nie podnosił głowy, wzrok miał opuszczony, broda tkwiła bez ruchu na piersi. Wyglądał tak, jakby od roku nie spał.

Ekipa programu Trzydzieści minut wraz ze swymi adwokatami wyszła z budynku sądu i zaczęła zręcznie torować sobie drogę wśród tłumu fotografów i kamer, w tym tych z ich własnej stacji. Podstawiano je Kitty pod nos, jakby była jednym z przestępców, których często oglądała w wiadomościach, wychodzących z tego właśnie budynku. Mężczyźni szli tak prędko, że ledwo mogła nadążyć, ale nie chciała biec. Od przetrwania tego momentu zależało jej zdrowie psychiczne. Nie chciała popełnić błędu teraz, po tym jak cały szereg jej pomyłek doprowadził ich tutaj. Spuściła głowę, ale zaraz pomyślała, że w ten sposób wygląda na winną, więc ją podniosła. „Głowa do góry, przyjmij karę i idź”, powtarzała sobie, usiłując się nie rozpłakać. Flesze aparatów oślepiły ją i zmusiły do ponownego spuszczenia wzroku. Sam fakt, że idzie, wydał jej się nagle nienaturalny, a krok mechaniczny i wymagający wiele wysiłku. Skupiła się na stawianiu jednej nogi przed drugą, starając się, żeby ruch lewego ramienia odpowiadał ruchowi lewej nogi, nie odwrotnie. Koncentrowała się na tym, żeby się nie uśmiechać, ale nie chciała też wyglądać na zdenerwowaną. Miała świadomość, że zdjęcia, które jej teraz zrobią, będą istnieć już zawsze, że ten materiał będzie puszczany na okrągło w telewizji, a potem trafi do archiwów i reporterzy będą mogli w każdej chwili go z powrotem odgrzebać. Wiedziała o tym, bo sama tak robiła codziennie. Nie chciała wyglądać na wyniosłą, ale nie chciała też, żeby ludzie doszli do przekonania, że jest winna. Ludzie nie zawsze słuchali komentarza, najczęściej patrzyli tylko na zdjęcia. Usiłowała wyglądać na osobę, która jest niewinna, ale której jest przykro. Na osobę skruszoną. Usiłowała zachować dumę i godność, choć w środku czuła, że nie zostało jej ani jedno, ani drugie, a ktoś bez przerwy coś wykrzykiwał w jej kierunku. Stronnicy Maguire’a czym prędzej opuścili sąd i wyszli na ulicę, gdzie zaczęli udzielać wywiadów prasie, usiłując zakrzyczeć ekipę Trzydziestu minut. Słyszała, jak obrzucają ich wyzwiskami, a dziennikarze próbują przekrzyczeć ich tyrady. Kierowcy, przejeżdżający nabrzeżem Inns Quay, zwalniali, żeby lepiej przyjrzeć się zamieszaniu, dostrzec, kogóż to tak ciasno otaczają dziennikarze, kto jest dosłownie sprasowany przez medialną maszynerię. Ściśnięta i popychana, wyczerpana i skrajnie zniechęcona, Kitty pomyślała, że właśnie to zafundowała Colinowi Maguire’owi. Reporterzy wpadali na nią co chwilę, starając się dotrzymać jej kroku. Kitty szła dzielnie, stawiając stopę za stopą; tylko tyle mogła zrobić. „Głowa do góry, nie uśmiechać się, nie płakać, nie upaść, iść”.

Gdy wydostawszy się z macek dziennikarzy, znaleźli się w pobliskiej kancelarii swoich adwokatów, Kitty rzuciła torbę na podłogę, oparła czoło o chłodną ścianę i wzięła kilka głębokich oddechów.

– Jezu – wydyszała, czując, że całe jej ciało oblewa fala gorąca.

– Dobrze się czujesz? – zapytał łagodnie Donal.

– Nie – wyszeptała. – Przepraszam za to, tak strasznie, okropnie mi przykro.

Poczuła, że delikatnie poklepuje ją po plecach, i była mu wdzięczna za wsparcie. To ona była winna, więc miał wszelkie prawo się na niej wyładować.

– To jakiś kompletny absurd – wściekał się Paul w sąsiednim pomieszczeniu, chodząc tam i z powrotem przed biurkiem adwokata. – Czterysta tysięcy euro plus koszty procesu. Nie tak miało być.

– Mówiłem, że możliwe, że…

– Jak pan śmie się teraz wycofywać! – wrzasnął Paul. – To jest potworne. Jak oni mogli nam to zrobić? Przecież przeprosiliśmy. Publicznie. Przed programem wyemitowanym ósmego lutego. Czterysta tysięcy ludzi obejrzało nasze przeprosiny, nasze przyznanie, że on nie jest winny, do tego miliony przeczytało o tym w internecie, a po dzisiejszym dniu Bóg wie ile jeszcze. Wie pan co, założę się, że od samego początku byliśmy wrabiani. Te dwie kobiety na pewno działały razem z Colinem Maguire’em i teraz dostaną swoją dolę. Wcale bym się nie zdziwił. Teraz już nic mnie nie zdziwi. Jezu. Czterysta tysięcy. Jak ja to wyjaśnię naczelnemu?

Kitty oderwała czoło od chłodnej ściany korytarza i stanęła w drzwiach gabinetu adwokata.

– Zasłużyliśmy sobie na to, Paul.

Zapadła cisza. Za plecami usłyszała, jak Donal wstrzymuje oddech. Paul obrócił się szybko i popatrzył na nią, jakby była niczym, a to było i tak trochę więcej niż jej własne mniemanie o sobie w tej chwili.

– Zniszczyliśmy Colinowi Maguire’owi życie. Zasłużyliśmy na to, żeby usłyszeć każde słowo, które tam padło. Nie powinniśmy byli popełnić tak wielkiego błędu i teraz musimy wziąć odpowiedzialność za swoje postępowanie.

Nasze postępowanie? Nie. Twoje postępowanie. To ty zniszczyłaś mu życie, ja byłem tylko kretynem, który zakładał, że wykonujesz swoją pracę jak należy i zbadałaś sprawę od podszewki. Od razu wiedziałem, że nie powinniśmy ci dawać tego tematu. Wspomnisz moje słowa, stacja już nigdy cię nie zatrudni, słyszysz mnie, Kitty? Nie masz pojęcia o tym, jak się robi materiał, do cholery! – wrzeszczał.

Kitty skinęła głową i wycofała się.

– Cześć, Donal – powiedziała cicho.

Kolega kiwnął głową w odpowiedzi, a Kitty opuściła budynek tylnym wyjściem.

Bała się wracać do mieszkania z dwóch powodów. Nie była pewna, czy decyzja sądu sprawi, że ataki na jej mieszkanie staną się jeszcze gwałtowniejsze, czy też może ustaną, jako że Colin został oczyszczony z zarzutów i w dodatku przyznano mu odszkodowanie finansowe. Po drugie, bała się zostać sama. Była rozdarta – z jednej strony nie mogła już ani minuty dłużej rozpamiętywać dzisiejszych zdarzeń i dręczyć się nimi, ale z drugiej czuła, że niemyślenie o nich też nie jest w porządku. Zasługiwała na karę, musiała przetrwać to uczucie straszliwego wstydu. Zabrała rower z uliczki na tyłach sądu i ruszyła w kierunku domu Constance. Paul zarzucił jej, że nie ma pojęcia, jak się robi porządny materiał, ale ona znała kogoś, kto to wiedział, i być może nadeszła wreszcie pora, by zacząć się uczyć od nowa.

Constance i Bob mieszkali w suterenie trzypiętrowego domu w stylu edwardiańskim w Ballsbridge, którego pozostałą część zajmowała redakcja czasopisma. Mieszkanie przez dwadzieścia pięć lat zamieniło się w ich wspólne rozbudowane biuro. Kuchnia, nigdy nieużywana, ponieważ praktycznie codziennie jadali poza domem, była zagracona pamiątkami i przedmiotami przywiezionymi z ich licznych podróży. W całym mieszkaniu znajdowała się eklektyczna zbieranina dzieł sztuki: hebanowe rzeźby obok podobizn zadowolonego Buddy i nagich kobiet ze szkła weneckiego, maski afrykańskie i weneckie na głowach starych misiów, a na ścianach chińskie akwaforty i pejzaże powieszone obok ulubionych satyrycznych komiksów Boba. W całym mieszkaniu wyczuwało się ich obecność. Miało osobowość, było zabawne, po prostu żyło. Gosposia Teresa, która pracowała u Constance i Boba od dwudziestu pięciu lat, była już po siedemdziesiątce. Zdaje się, że robiła niewiele więcej poza ścieraniem kurzu i oglądaniem programów Jeremy’ego Kyle’a, ale Constance, dla której idealnie posprzątany dom i tak nigdy nie był priorytetem, nie miała serca, by ją zwolnić. Teresa świetnie znała Kitty, dlatego bez słowa wpuściła ją do mieszkania, po czym natychmiast wróciła z filiżanką herbaty na fotel przed telewizorem, w którym kobieta i mężczyzna wrzeszczeli na siebie nawzajem z powodu jakiegoś testu na wykrywaczu kłamstw, ponieważ wynik nie był po myśli żadnego z nich. Kitty była zadowolona, że Teresa nigdy nie ogląda wiadomości i jest całkowicie nieświadoma dramatycznych wydarzeń tego tygodnia, co oszczędziło jej przykrej rozmowy. Weszła do gabinetu Constance i Boba.

Ich biurka stały idealnie naprzeciw siebie i były identycznie zarzucone czymś, co z pozoru wyglądało jak śmiecie, ale faktycznie najprawdopodobniej było ważną pracą. Nad biurkiem Constance wisiały prowokacyjne francuskie kobiece akty z lat trzydziestych XX wieku. Zawiesiła je tam dla przyjemności Boba; on z kolei z myślą o niej umieścił nad swoim biurkiem sztukę afrykańską przedstawiającą nagich mężczyzn. Podłogi były tak samo zagracone jak biurka, zarzucone licznymi perskimi dywanikami w wymyślne wzory, przez co trudno było nie potknąć się o jakieś wybrzuszenie. Poza kolejnymi dziełami sztuki na całej podłodze tego pomieszczenia znajdowały się porcelanowe koty w różnych pozach. Kitty wiedziała, że Constance ich nie znosi, zarówno porcelanowych, jak i prawdziwych, jednak należały do jej matki, i gdy ta umarła, Constance uparła się, że musi im znaleźć nowy dom. Pokój był tak zagracony, że Kitty dziwiła się, jak lokatorzy w ogóle dają radę się tu skupić na pracy, jednak udawało im się to, do tego z dużym powodzeniem. Constance przeniosła się z Paryża do Dublina, żeby zrobić na złość swemu bogatemu ojcu i studiować literaturę angielską w Trinity College. Tam redagowała gazetę studencką, a jej pierwszą pracą było pisanie w dziale „Społeczeństwo” w „Irish Times”, gdzie poznała Roberta McDonalda. Bob był dziesięć lat od niej starszym korespondentem do spraw biznesu w „Timesie”. Gdy Constance wreszcie miała dość wykonywania poleceń innych, co u niej następowało szybko, postanowiła doprowadzić ojca do jeszcze większej frustracji, zostawiając porządną pracę w głównym poważnym irlandzkim dzienniku i zabierając się do wydawania własnej gazety. Bob dołączył do niej i po zdobyciu doświadczenia w różnych czasopismach, dwanaście lat temu założyli „Etcetera”, które jak do tej pory okazało się ich najbardziej udanym przedsięwzięciem. Nie należało do najlepiej sprzedających się czasopism w Irlandii, ponieważ nie zawierało porad, jak pozbyć się cellulitu czy osiągnąć figurę pozwalającą włożyć bikini, jednak było ogólnie szanowane w branży. Pisanie dla „Etcetera” uważano za zaszczyt, duży krok w karierze. Constance była uczciwą, zasadniczą redaktorką ze znakomitym okiem do wykrywania tematów i talentów. W „Etcetera” zaczynało wielu świetnych irlandzkich literatów.

Kitty podeszła do szafy na dokumenty i natychmiast uderzyło ją, jak idealny porządek utrzymywała w niej Constance. Szafa zupełnie nie przypominała reszty mieszkania. Wszystkie artykuły kiedykolwiek napisane dla „Etcetera” czy innych czasopism, które wcześniej wydawała, artykuły jej autorstwa w innych wydawnictwach oraz wszelkie pomysły dawne i bieżące spoczywały w starannie opracowanych kartotekach w układzie alfabetycznym. Kitty nie była w stanie opanować wrodzonej wścibskości, dlatego też przejrzała tyle, ile zdołała, zanim dotarła do litery N. Tam znalazła zwykłą brązową kopertę z napisem „Nazwiska”. Była zaklejona. Choć Kitty wiedziała, że nie powinna łamać obietnicy, którą dała Constance, nie potrafiła opanować niecierpliwości, usiadła więc przy biurku, żeby ją otworzyć. Gdy w drzwiach pojawiła się Teresa, Kitty podskoczyła jak niesforna uczennica, którą przyłapano na paleniu papierosów. Rzuciła kopertę na biurko i roześmiała się z samej siebie.

– Widziałaś się z nią? – zapytała Teresa.

– Tak, w zeszłym tygodniu. W tym nie dałam rady, bo byłam zajęta – odpowiedziała Kitty pełna poczucia winy, że proces znów odciągnął ją od wizyty u Constance. Wiedziała, że powinna bardziej się postarać, jednak po całym dniu mordęgi w sądzie była wyczerpana, skupiona tylko na sobie i swojej krzywdzie oraz, szczerze powiedziawszy, nastawiona dość defensywnie i opryskliwa. Uważała, że nie powinna zanosić Constance do szpitala takiej negatywnej energii.

– Pewnie wygląda koszmarnie. Mój Frank umarł na raka płuc. Palił czterdzieści papierosów dziennie, ale mimo wszystko nikt nie zasługuje na taki koniec. Miał pięćdziesiąt cztery lata, tyle samo co Constance. – Teresa cmoknęła z niezadowoleniem. – Uwierzysz, że żyję już tyle samo czasu bez niego, ile żyłam z nim? – Pokręciła głową. – Chcesz herbaty? Ma trochę metaliczny posmak. W imbryczku znalazłam monety. Używali go jako skarbonki. Bob kazał mi je zanieść do banku. Nazbierali siedemdziesiąt sześć euro i dwadzieścia pięć centów.

Kitty roześmiała się na myśl o ekscentryzmie przyjaciół i podziękowała za metaliczną herbatę. Podekscytowana, że wreszcie ma w swoim posiadaniu kopertę z pomysłem Constance, pokonawszy jednak pokusę jej otwarcia, natychmiast zadzwoniła do Boba, żeby się umówić. Trzy razy włączyła się jego poczta głosowa. Gdy zniecierpliwiona czekaniem jechała już rowerem do szpitala, poczuła wibrowanie swojej komórki. Odezwała się do zestawu słuchawkowego:

– Cześć, Bob, właśnie do was jadę, mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko. Znalazłam ten pomysł na nowy temat, o którym mówiła Constance. Już nie mogę się doczekać.

– To nie najlepsza pora – rzucił w słuchawkę Bob. Pomimo szumu ruchu ulicznego Kitty usłyszała w jego głosie zdenerwowanie. – Ona… Bardzo jej się pogorszyło.

Kitty tak raptownie zahamowała, że rowerzysta jadący z tyłu o mało na nią nie wjechał. Zaklął i to ją otrzeźwiło. Przestawiła rower ze ścieżki rowerowej na chodnik.

– Co się stało?

– Nie chciałem ci nic mówić, to był dla ciebie trudny tydzień, a ja miałem nadzieję, że ona wydobrzeje, ale… jej stan bardzo się pogorszył od czasu, gdy ją widziałaś. Na zmianę traciła i odzyskiwała przytomność, przez ostatnie dwa dni nie poznawała mnie w ogóle, majaczyła, miała halucynacje, mówiła głównie po francusku. A od dzisiaj jest w śpiączce… – głos mu się załamał.

– Chcesz, żebym przyjechała? – zapytała Kitty, czując panikę, jednak naprawdę, szczerze, z całego serca, pragnęła być teraz w szpitalu, pal diabli jego okropny zapach! Pragnęła być z Bobem przy łóżku Constance.

– Nie, nie, ty masz swoje sprawy. Dam sobie radę.

– Nie, Bob. Nie mam żadnych… nic nie mam. Chcę tam być. Pozwól mi, dobrze?

Kitty rozłączyła się i zaczęła pedałować tak szybko, jakby zależało od tego jej życie. Bo w pewnym sensie tak było.

– Cześć, Steve, to ja. Myślałam o tobie, o tym, o czym rozmawialiśmy ostatnio, i chyba coś mam. Posłuchaj. „Chała czy chwała?”. „Chwała” w sensie „szacunek”, lepszy byłby „szacun”, ale nic się z tym nie rymuje. Dalej: „cool czy ból?”. Jak chcesz być bardziej nowoczesny, to możesz napisać: „pasi czy kwasi?”. I w końcu moje ulubione: „brać czy wiać?”. Mam nadzieję, że twój szef będzie zadowolony i że nie będzie jeszcze za późno. Dobra, no to… najwyraźniej nie ma cię w domu albo może jesteś, słuchasz tego i myślisz, że jestem pijana albo… Nie wiem, co sobie myślisz. Będę już kończyć. Aha, jeszcze jedno. Constance zmarła. Dziś w nocy. Boże, przepraszam, że płaczę do automatycznej sekretarki, ale… nie wiem, co robić. No, dobra. Dzięki, że mnie wysłuchałeś. Cześć.


Rozdział czwarty

Aby przeczytać tę książkę w całości, kup ją w księgarni www.legimi.com.