Słodkie lato - Jungstedt, Mari - ebook
Wydawca: Bellona Kategoria: Kryminał Język: polski Rok wydania: 2011

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 16000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 329

Odsłuch ebooka dostępny w abonamencie „Legimi bez limitu+” w aplikacji Legimi z:

Androida
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Odtwórz fragment audiobooka:

Czas: 9 godz. 10 min

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Pobierz fragment dostosowany na:

Zabezpieczenie: watermark

Opis ebooka Słodkie lato - Jungstedt, Mari

Wyjątkowo upalne lato sprawiło, że na Gotlandię ściągają tłumy turystów. Ogromnym szokiem dla letników odpoczywających na jednym z campingów jest morderstwo dokonane z nietypowej broni na jednym z gości. Ofiarą jest najzwyklejszy z pozoru obywatel i drobny przedsiębiorca Peter Bovide. Śledztwo prowadzone przez komisarza Knutasa i jego zastępcę Karin Jacobsson przebiega wielotorowo i wymaga międzynarodowej współpracy.
Z biegiem czasu okazuje się bowiem, że ofiara była uwikłana w nielegalne formy zatrudniania pracowników zagranicznych oraz być może w równie niezgodny z prawem handel alkoholem. Dochodzenie jest niezwykle trudne i początkowo niezbyt owocne. Analiza różnych wątków każdorazowo doprowadza bowiem policjantów na ślepy tor. Kolejnym wstrząsem dla śledczych staje się drugie morderstwo, popełnione kilka tygodni później przez najwyraźniej tego samego sprawcę.

Pozorny brak motywów działania mordercy jak też powiązań pomiędzy obiema ofiarami, stanowi wyjątkowo trudny orzech do zgryzienia. Zaskakujące zwroty akcji ukazują, jak wskutek kilku zbiegów okoliczności pewne tragiczne zdarzenia sprzed wielu lat zaważyły na losach ludzi, których przypadek znowu ze sobą zetknął.


"...tak ciekawa, że czytając ją aż po prostu gryziesz paznokcie,naprawdę przykuwa uwagę!"
Göteborg Posten

Opinie o ebooku Słodkie lato - Jungstedt, Mari

Fragment ebooka Słodkie lato - Jungstedt, Mari












Tytuł oryginału

I DENNA LJUVA SOMMARTID

Projekt okładki i stron tytułowych

ANNA DAMASIEWICZ

Redakcja merytoryczna i korekta

EWA GRABOWSKA

Redaktor prowadzący

ZOFIA GAWRYŚ

Opracowanie techniczne i łamanie

BARTŁOMIEJ NOWICKI

© Copyright for the Polish edition and translation

by Bellona Spółka Akcyjna, Warszawa 2011

© Copyright Mari Jungstedt 2007

Published in agreement with Stilton Agency

Bellona SA prowadzi sprzedaż wysyłkową wszystkich swoich książek z rabatem.

www.ksiegarnia.bellona.pl

Nasz adres: Bellona SA

ul. Grzybowska 77, 00-844 Warszawa

Dział Wysyłki: tel. 22 457 03 06, 22 652 27 01

fax 22 661 50 51, 22 457 04 18

biuro@bellona.plbiuro@bellona.pl

www.bellona.pl

Druk i oprawa: Drukarnia Wydawnicza im. W.L. Anczyca S.A.,

ul. Wrocławska 53, Kraków

ISBN 9788311121973

Konwersja do formatu EPUB:
Legimi Sp. z o.o.


Ewie Jungstedt, mojej najukochańszej siostrze


Z dziennika latarnika, wyspa Gotska Sandön, sierpień 1864 roku

W nocy z 24 na 25 o godzinie dziesiątej na południowo-wschodnim wybrzeżu wyspy osiadł na mieliźnie rosyjski okręt „Wsadnik” ze stuczterdziestoosobową załogą. Trzech oficerów i dwunastu marynarzy utopiło się, a resztę załogi uratowano. Sztorm, silny, wschodni wiatr i deszcz.


Poniedziałek, 10 lipca

Kiedy skończyła się noc i nastał ranek, jakiś samochód jechał samotnie na północ główną drogą, która przecinała wyspę Farö. Deszcz przestał padać. Ciężkie chmury nadal wisiały na niebie niczym szara powłoka. Ptaki od trzeciej nad ranem zaczęły swoje urzędowanie, a poranna zorza roztaczała się nad polami i łąkami. W lekkiej mgle połyskiwały krzaki jałowca, pokrzywione karłowate sosny i kamienne ogrodzenia gospodarstw. Tu i ówdzie stały jakby bezładnie porozrzucane domy rolników zbudowane z gotlandzkiego wapienia i pojedyncze korpusy wiatraków wskazujących kierunek wiatru, od dawna już pozbawione skrzydeł. Na pastwiskach widać było stadka czarnych owiec. Owce bez pośpiechu podnosiły się z ziemi jedna po drugiej i zaczynały gryźć wątłą trawę, która porastała tę jałową ziemię.

Na kempingu w Sudersand na północy wyspy Farö panował jeszcze spokój, chociaż kemping był pełen turystów, jak to bywa w samym środku lata. Rozciągał się on wzdłuż trzykilometrowej plaży pokrytej drobnym, miękkim piaskiem. Przyczepy kempingowe i namioty stały w równiutkich rzędach, tworząc dobrze przemyślany system. Zdobiące ich przedsionki szwedzkie flagi zwisały mokre z masztów. Tu i ówdzie porozstawiane były grille na węgiel, a także nieposprzątane jeszcze po wczorajszej kolacji plastikowe stoły z kieliszkami do wina. Przemoczone po nocnym deszczu ręczniki kąpielowe wisiały przyczepione klamerkami do prowizorycznie rozciągniętych linek do suszenia ubrań. Składane leżaki w paski o żywych barwach, gumowe materace, zabawki do kąpieli. Jakiś rower.

Na środku pola namiotowego stał niski, drewniany budynek z wieloma drzwiami wiodącymi do kuchni, pralni, toalet i pryszniców. Dobrze zorganizowane miejsce letniego wypoczynku oddalone o rzut beretem od morza.

W jednej z zaparkowanych na brzegu tego pola przyczep kempingowych obudził się Peter Bovide. Otworzył oczy dokładnie o godzinie piątej. Z przyzwyczajenia na budziku stojącym na półce obok łóżka sprawdził, która jest godzina.

Ciągle to samo. W jego życiu nie było miejsca na dłuższe spanie nocą.

Leżał nadal w łóżku i wpatrywał się przez chwilę w sufit, lecz dość szybko zrozumiał, że nie będzie w stanie zasnąć ponownie. Tego ranka również. Te wszystkie lata pracy na budowie wyryły się głęboko w jego życiu, a nawyk wstawania wczesnym rankiem trudno mu było wykorzenić. Choć właściwie nie przeszkadzało mu to. Rozkoszował się tą wolną chwilą, którą miał tylko dla siebie, zanim obudzą się Vendela i dzieci. Wykorzystywał ten czas zwykle na przebiegnięcie rundki, a po niej na kilka ćwiczeń wzmacniających mięśnie.

W nocy budził się i przez dłuższe chwile wsłuchiwał w deszcz bębniący o blaszany dach przyczepy. Spał przez to niespokojnie. Teraz zdawało się, że deszcz ustał, a przez cienkie bawełniane firanki wdzierały się nikłe promienie porannego słońca.

Popatrzył na swoją śpiącą żonę. Kołdra zsunęła się z niej, a ona sama leżała na boku wyciągnięta na całą długość. Miała metr osiemdziesiąt wzrostu i była trochę wyższa od niego. Uważał, że wygląda seksownie. Powiódł wzrokiem po jej szczupłych nogach, krągłych biodrach, mógł też dostrzec zarys jej małego biustu. Czuł, jak niemalże dostaje erekcji, ale wiedział, że nie była to właściwa pora na seks. Każde z ich dzieci spało na swoim małym posłaniu. Pięcioletni William miał otwartą buzię i uroczo wyciągnięte nad głową ramiona, jak gdyby był panem całego świata. Skulona w pozycji embrionalnej trzyletnia Mikaela trzymała w ramionach misia.

Mieli przed sobą cztery tygodnie wypoczynku bez całej masy przymusów i wymagań. Pierwszą część urlopu mieli spędzić tu, na Farö, a potem jeszcze czekały ich dwa tygodnie na Majorce. Ostatnio firmie dobrze się powodziło.

– Nie śpisz już? – za plecami usłyszał wysoki głos Vendeli, która powoli wypowiadała poszczególne słowa, kiedy akurat zamierzał otworzyć drzwi.

– Tak, kochanie. Wychodzę pobiegać.

– Poczekaj, chodź tutaj.

Leżała nadal na boku z wyciągniętymi do niego ramionami. Wcisnął głowę pomiędzy jej rozgrzane jeszcze od snu piersi i objął ją swoimi ramionami. W ich związku to ona była tą silniejszą, a on, mimo swojego krzepkiego wyglądu zewnętrznego, był tym delikatniejszym, który się załamywał. Nikt z ich otoczenia nie wiedział, jak było naprawdę. Ich znajomi nigdy nie widzieli, jak Peter Bovide płakał wtulony niczym dziecko w ramiona swojej żony, gdy dostawał kolejnych panicznych napadów lęku. Jak go uspokajała, pocieszała i pomagała mu znowu stanąć na nogi. Lęk pojawiał się falami, zawsze niespodziewanie, niechciany niczym nieproszony gość. Tłamsił go.

Za każdym razem, gdy czuł pierwsze symptomy zbliżającego się napadu lęku, próbował je zdławić, nie dopuścić ich do siebie i myśleć o czymś innym. Na ogół mu to nie wychodziło. Kiedy napad zaczynał się na dobre, to najczęściej już nie udawało się go powstrzymać.

Od dość dawna nie czuł się aż tak źle. Wiedział jednak, że paniczny strach zaatakuje go ponownie. Czasami pojawiał się równocześnie z atakiem padaczki, która dręczyła go od młodzieńczych lat. Napady te zdarzały się obecnie rzadko, lecz strach przed nimi tkwił zawsze gdzieś w jego głowie. W głębi duszy Peter Bovide był bojaźliwym człowiekiem, choć sprawiał wrażenie pewnego siebie.

Gdy spotkał Vendelę, jego życie się waliło i diabli je brali. Alkohol coraz bardziej zaczął dominować w jego życiu i powodował, że zaniedbywał swoje obowiązki zawodowe oraz coraz bardziej tracił poczucie rzeczywistości. Nie miał żadnej stałej partnerki, nie udawało mu się nigdy nawiązać jakichś dłuższych, głębszych relacji. Ani nie miał odwagi, ani też nie chciał się do nikogo tak naprawdę zbliżyć. Ale w przypadku Vendeli było inaczej.

Gdy spotkali się przed sześciu laty na statku płynącym do Finlandii, zakochał się w niej od pierwszego wejrzenia. Pochodziła z Botkyrka i pracowała jako krupier w jednym ze sztokholmskich kasyn. Pobrali się, gdy po zaledwie półrocznej znajomości zaszła w ciążę. Kupili stare gospodarstwo na wsi pod Slite. Budynek wymagał remontu, więc nie był drogi. A ponieważ Peter był stolarzem, to sam potrafił uporać się z większością koniecznych prac.

Mieli dwoje dzieci, które dzieliła różnica dwóch lat. Powodziło im się przyzwoicie. Od pięciu lat razem ze swoim dawnym kolegą z pracy Peter prowadził firmę budowlaną, której działalność tak rozwinęli, że po jakimś czasie mogli już zatrudnić kilku pracowników. Interesy szły coraz lepiej, mieli teraz nawet więcej zleceń, niż dawali radę zrealizować. I choć ostatnio pojawiły się kolejne niepokojące sprawy, to jednak nie zdołały go one załamać i umiał sobie z nimi poradzić.

Złe duchy prześladowały go już coraz rzadziej.

Vendela objęła go mocno.

– To nie do wiary, że będziemy mieli wolne aż tak długo – szepnęła, prawie przywierając ustami do jego szyi.

– Istotnie, to cudowna sprawa.

Przez chwilę leżeli, milcząc i wsłuchując się w miarowy oddech swoich dzieci. Wkrótce jednak dawne, znane mu dobrze uczucie niepokoju zaczęło ogarniać jego ciało.

– Wychodzę teraz.

– Okej.

Ponownie objęła go ramionami.

– Zaraz wrócę i zaparzę kawę.


Po wyjściu z zamkniętej przyczepy kempingowej poczuł się wolny. Od strony morza dochodził zapach wodorostów i słonej wody. Deszcz już nie padał. Zrobił głęboki wdech i stanął na skraju lasu, by się wysikać.

Codzienny poranny bieg był dla niego koniecznością. Nie czuł się jak człowiek, jeżeli nie mógł zacząć dnia od małej rundki. Od kiedy poznał Vendelę i ograniczył spożycie alkoholu, zaczął biegać. W zadziwiający sposób bieganie przynosiło taki sam efekt jak picie alkoholu. A on potrzebował pewnego rodzaju narkotyku, by nie dopuszczać do siebie uczucia strachu.

Ścieżka pod nogami była miękka. Po obu jej stronach rozciągały się piaszczyste wydmy pomiędzy porośniętymi trawą pagórkami. Szybko znalazł się na plaży. Morze było niespokojne, fale kołysały się to tu, to tam bez jakiegoś konkretnego celu. W oddali na ich grzbietach unosiła się gromada ptactwa morskiego.

Zaczął biec na północ wzdłuż wybrzeża. Chmury gnały po szarym jak ołów niebie, a po mokrym od nocnego deszczu piasku trudno było stąpać. Wkrótce był więc cały zlany potem. Na końcu cypla zawrócił. Gdy biegał, lepiej mu się myślało. To było tak, jakby zrobił sobie odpoczynek.

W drodze powrotnej dostrzegł z daleka jakąś postać, która szła w jego stronę, lecz nagle potknęła się i upadła na piasek. Leżała tak dalej i zdawała się nawet nie usiłować się podnieść. Podbiegł zaniepokojony.

– Co się stało?

Zwrócona w jego stronę twarz pozbawiona była jakiegokolwiek wyrazu, a wzrok był chłodny i tępy. Jego pytanie pozostało bez odpowiedzi.

Czas zatrzymał się na kilka sekund, a on sam zamarł w bezruchu. Ścisnęło go w żołądku i ogarnęło go uczucie niepokoju. Głęboko, skrywane na samym dnie jego serca, coś zbudziło się do życia. Coś, co latami próbował pogrzebać. W końcu go dopadło.

Oczy, które były w niego wpatrzone, zmieniły wyraz i wyrażały teraz pogardę.

Nie zdołał wydobyć z siebie głosu. Odetchnął ciężko, gdyż odezwał się znowu dobrze mu już znany ból w piersiach. Robił wszystko, by się nie poddać.

Ciało stało się miękkie, wiotkie.

Naraz dostrzegł lufę pistoletu. Automatycznie uklęknął, a w jego głowie zapanowała kompletna cisza. Myśli przestały się kłębić.

Strzał padł w sam środek między oczami. Jego odgłos sprawił, że mewy poderwały się znad powierzchni wody z przeraźliwym wrzaskiem.


Podczas gdy reszta rodziny jeszcze spała, komisarz śledczy Anders Knutas krzątał się po obszernej kuchni swoich teściów w ich domu na wsi. Zamierzał ich zaskoczyć, podając na śniadanie swoją specjalność, czyli amerykańskie naleśniki z syropem klonowym. Smakowały prawie tak jak sockerkakor [1], a gdy były jeszcze ciepłe, to wręcz rozpływały się w ustach. Knutas nie był, co prawda, mistrzem kuchni, ale jego specjalnością były dwie potrawy: zapiekanka makaronowa oraz naleśniki.

Po wyrobieniu ciasta pozostawił je na jakiś czas w misce. Nalał filiżankę kawy i usiadł na schodach przed domem. Dom znajdował się na cyplu, na skraju małej osady położonej na wybrzeżu wyspy Fyn i otoczony był ze wszystkich stron przez morze. Od chwili ich przyjazdu codziennie dopisywała im tutaj piękna, słoneczna pogoda. Na początku Knutas nie był zbyt zadowolony, gdy Line zaproponowała, by spędzili całe dwa tygodnie w Danii. Najchętniej przeznaczyłby urlop na leniuchowanie w ich własnym domku letniskowym w Lickershamn na północy Gotlandii, ale dał się przekonać Line. Jej rodziców wyjątkowo nie było w domu, gdyż wyjechali, więc mieli cały dom tylko dla siebie. Poza tym jego żonę zawsze ciągnęło do Danii, bo choć dobrze czuła się w Szwecji, to jednak jej serce pozostało w ojczyźnie.

Po tygodniu spędzonym na wyspie Fyn Knutas był wdzięczny żonie za to, że uparła się jednak przy swoim. Tak wypoczęty jak tu nie czuł się już bowiem od wielu lat. Mijały kolejne dni, a on ani razu nawet nie pomyślał o pracy. Do tego trafili na wyśmienitą pogodę, o wiele lepszą niż w Szwecji. Kąpali się, łowili ryby i zajadali się skorupiakami, które tutaj o wiele bardziej im smakowały. Wieczorami przechadzali się po okolicy, siedzieli nad morzem i pili wino, a po zapadnięciu zmroku na werandzie grali w karty. Ich bliźniaki, Petra i Nils, czuły się tu wybornie. Podczas wszystkich swoich pobytów wakacyjnych u dziadków nawiązały wiele przyjaźni, więc znikały prawie na całe dnie. Niebawem miały skończyć szesnaście lat i niekoniecznie wolały spędzać czas z rodzicami.

Dobrze, że się tak akurat teraz złożyło, ponieważ Knutas i Line potrzebowali trochę czasu dla siebie. Knutas kochał swoją żonę, ale wiosną ich więzy małżeńskie mocno się rozluźniły. Był zmęczony, wręcz wykończony rozwiązywaniem kolejnego skomplikowanego morderstwa. Miał wyrzuty sumienia i jeszcze długo potem się tym zadręczał. Nie miał też już sił dla Line.

Line wyrzucała mu, że był nieobecny i nie interesował się nią, co oczywiście było prawdą. Oboje oczekiwali, że z pewnością ich miłość zacznie się rozpalać teraz, gdy wreszcie mieli urlop, który spędzali
razem. Jednak tak się niestety nie stało. Dreptali swoimi utartymi ścieżkami, ich pożycie małżeńskie nie było wiele warte, a żadnemu z nich nie za bardzo się chciało wziąć ster w swoje ręce i coś zmienić.

Knutas wcale nie uważał, że Line nie jest atrakcyjna. Absolutnie nie. Jej długie, rude włosy, piegowata skóra i pełne ciepła oczy były nadal równie piękne jak kiedyś. Tyle że stała się jakby meblem – pięknym, wygodnym fotelem, który od lat miało się w domu. Kimś spokojnym i zaufanym, miłym, ale już nie tak interesującym. Line pracowała jako położna w szpitalu w Visby i ta praca w pełni jej odpowiadała. Z równie wielkim entuzjazmem co zawsze opowiadała wciąż te same historie o matkach i ich wyrzeczeniach. Słyszał je już tysiąc razy. Przedtem było to dla niego nawet zabawne i interesujące, ale teraz tylko słuchał grzecznie, o czym opowiadała, podczas gdy myślał o czymś innym. Jego własne uczucia go niepokoiły. Być może akurat przeżywał tylko jakiś kryzys. Nie rozglądał się za innymi kobietami, w żadnym wypadku. Jego popęd seksualny zmalał do tego stopnia, że nawet nie chciało mu się czynić żadnych starań. Czasami zastanawiał się, czy to nie jest już oznaką starzenia się. Miał jednak przecież dopiero pięćdziesiąt dwa lata.

Wiosna była, ogólnie rzecz biorąc, ciężka. Było zimno i deszczowo. W pracy musiał zajmować się mnóstwem roboty papierkowej i innymi sprawami urzędowymi, czego nienawidził. Miał wrażenie, że nigdy się z tego nie wygrzebie. Był natomiast zadowolony, iż Karin Jacobsson, jego najlepsza koleżanka z pracy, została jego zastępcą. Pokazywała wielokrotnie, co naprawdę potrafi. Była tak energiczną kobietą, że w porównaniu z nią mógł się czuć jak najmniej efektywny, ociężały flegmatyk, jakiego można sobie tylko wyobrazić. Chociaż to mu nie przeszkadzało. Anders Knutas podziwiał Karin, czynił to zresztą od samego początku, kiedy tylko zaczęli razem pracować ponad piętnaście lat temu.

Niezadowolenie, które pojawiło się na twarzach kolegów Karin po ogłoszeniu jej nominacji, zaczęło powoli ustępować. Jedynie rzecznikowi prasowemu policji, Larsowi Norrby, nadal chyba trudno było pogodzić się z jej awansem, gdyż to właśnie on liczył na objęcie stanowiska zastępcy. Knutas chciał czasami, by Norrby odszedł z policji w Visby, mimo iż wiele lat pracowali razem. Od kiedy Karin została zastępcą komendanta, stosunek Larsa do niej był najczęściej żenujący.

Knutas miał nadzieję, że Karin poradzi sobie sama w czasie jego urlopu. Gdy wyjeżdżał, wszystko wydawało się w porządku. Wprawdzie sezon turystyczny zaczął się już na dobre, ale to nie było dla nich niczym nadzwyczajnym, byli do tego przyzwyczajeni. Największy problem mieli z młodzieżą, która całymi tabunami przypływała promem ze Sztokholmu na wyspę, by zabawić się w Visby. Od tej chwili każdego lata zaczynało się pijaństwo, awantury, narkotyki, a także niestety zdarzało się wiele gwałtów. Była to przykra sytuacja, z którą Karin potrafiła sobie jednak dobrze radzić.

Za tydzień kończył mu się urlop i miał znów wrócić do pracy. Miał nadzieję, że podczas jego nieobecności nie wydarzyło się nic nieoczekiwanego.


W poniedziałek rano o godzinie dziewiątej czterdzieści dwie policja w Visby otrzymała zgłoszenie o popełnieniu przestępstwa. Dwaj mali chłopcy znaleźli zwłoki mężczyzny w wodzie niedaleko kąpieliska Sudersand na wyspie Farö. Jeden z nich wręcz wpłynął wprost na ciało denata, które unosiło się na powierzchni wody w odległości około dwudziestu metrów od brzegu.

Gdy zastępca komisarza śledczego, Karin Jacobsson, dotarła wraz z inspektorem śledczym, Thomasem Wittbergiem, na miejsce zdarzenia, na plaży zgromadził się już tłum gapiów. Po całonocnym deszczu właśnie zza chmur wyłaniało się słońce. Technikowi kryminalistyki Erikowi Sohlmanowi udało się wezwać ludzi, którzy ogrodzili teren taśmą i rozstawili biały plastikowy namiot, aby osłonić ciało przed promieniami słonecznymi i wzrokiem gapiów. I właśnie przed owym namiotem Sohlman chwycił Karin za ramię.

– To jest bez wątpienia morderstwo. Nie chodzi o jeden strzał w czoło, że tak powiem. Możesz od razu zawiadomić grupę dochodzeniowo-śledczą, a resztę pokażę ci potem.

Karin wyjęła telefon, wezwała do Sudersand kilku policjantów i patrole z psami tropiącymi oraz zarządziła kontrolę wszystkich samochodów na promie odpływającym z wyspy Farö. Krzyknęła do policjantów zajmujących się zabezpieczaniem terenu taśmą:

– Musimy zabezpieczyć o wiele większy teren!

Karin i Sohlman podeszli do zwłok, które leżały przykryte bawełnianą płachtą w prowizorycznym namiocie.

– Czy jesteś gotowa?

Sohlman spojrzał na bladą twarz swojej koleżanki. Karin źle znosiła oględziny zwłok. Z reguły na miejscu morderstwa robiło jej się niedobrze. Rzadko było inaczej. Gdy technik kryminalistyki unosił płachtę do góry, zasłaniała usta chusteczką do nosa.

Denat był jej rówieśnikiem. Miał dość charakterystyczny wygląd: głęboko osadzone, niespotykanie jasne oczy, brwi niemal niewidoczne, wydatne kości policzkowe i lekki przodozgryz. Gdyby nie rana postrzałowa, jego twarz wyglądałaby na spokojną.

– Strzał oddano z odległości najwyżej kilku centymetrów, na co wskazuje kształt rany. Morderca znajdował się całkiem blisko denata, który nie miał żadnych szans.

– A skąd wiesz, że ofiara sama nie strzelała? – wybełkotała Karin zza chusteczki, walcząc z uczuciem mdłości.

– To jeszcze nie wszystko. Uwaga, trzymaj się teraz mocno.

Sohlman ostrożnie odchylił całą płachtę. Karin jęknęła, gdy zobaczyła, co się pod nią znajdowało. Na brzuchu mężczyzny widać było wiele śladów strzałów.

– Podziurawiony jak sito. Naliczyłem siedem strzałów w podbrzusze. To istne szaleństwo!

Karin odwróciła głowę w bok i zwymiotowała.


Johan Berg stał akurat na pastwisku i przeprowadzał wywiad z rolnikiem, który skarżył się na malejące dopłaty unijne, kiedy zadzwonił jego telefon komórkowy. Zapomniał go wyłączyć podczas wywiadu. Była to gafa, której jako reporter telewizyjny nie powinien nigdy popełnić. Ale stało się. Fotograf Pia Lilja podniosła oczy ku niebu, rozłożyła ramiona, zostawiła kamerę na statywie i poszła poklepać krowę po grzbiecie, podczas gdy Johan odebrał telefon. Dzwonił szef redakcji wiadomości lokalnych, Max Grenfors.

– Słyszałeś już o tym?

– Nie. A cóż się stało? Jestem właśnie w połowie wywiadu.

– Ach tak – odrzekł Grenfors niecierpliwie. – Na Farö znaleźli jakieś zwłoki. A dokładnie przy kempingu w Sudersand. Wiesz chyba, gdzie to jest.

– No pewnie. Kiedy to się stało?

W trakcie rozmowy Johan wciąż spoglądał na rolnika, którego twarz spochmurniała z powodu przerwania wywiadu. Z pewnością najchętniej dalej ponarzekałby na brukselskich decydentów.

– Znaleźli go rano w morzu przy kąpielisku Sudersand.

– A skąd wiesz, że się nie utopił?

– Przekazuję ci tylko to, o czym przeczytałem w wiadomościach podanych przez Agencję Prasową. Według nich ciało leżało w wodzie, ale gość został kilkakrotnie postrzelony z broni palnej.

– O cholera!

– Zostaw tę sprawę, którą się teraz zajmujecie i postaraj się jak najszybciej wyruszyć w drogę. Zadzwoń do mnie, gdy będziesz już siedział w samochodzie, to podam ci po drodze najświeższe informacje.

Johan musiał więc szybko pożegnać się z rozczarowanym rolnikiem. Wyjaśnił mu, że dokończą wywiad innym razem.

Na szczęście byli akurat w Lärbo na północy Gotlandii, niedaleko Farösund. Twarz Pii Lilji rozjaśniła się z podniecenia, kiedy tak docisnęła gaz do deski, że aż opony piszczały na zakrętach. Jej czarne włosy sterczały jak zwykle na wszystkie strony. Obrysowane mocno kredką oczy były skoncentrowane na drodze.

– Wspaniale! – wykrzyknęła. – Nareszcie coś się dzieje.

– Wspaniale? – Johan spojrzał na nią ze zdumieniem. – Że zastrzelono człowieka?

– Ach, wiesz przecież, o co mi chodzi. No jasne, że nie dlatego. Ale ciekawszym zajęciem jest robienie reportażu o morderstwie niż wywiadu ze zgorzkniałym rolnikiem.

Pia uwielbiała, kiedy coś się działo. W rzeczy samej Gotlandia była zbyt mała dla kogoś tak żądnego sensacji jak Pia Lilja. Miała dwadzieścia pięć lat i ciągnęło ją w daleki świat. Najchętniej pojechałaby gdzieś z jakimś telewizyjnym korespondentem zagranicznym, by relacjonować działania wojenne czy walkę z głodem.

Jak dotąd postrzegana była jako zbyt młoda i niedoświadczona. Na razie więc musiała się zadowolić dokumentowaniem bardziej przyziemnych, codziennych wydarzeń, takich jak spór dotyczący wytyczenia nowej drogi w Burgsvik albo skargi uczniów na zbyt kiepskie jedzenie w szkolnej stołówce w Hemse. Śledziła też dramatyczne zmagania uczestników lokalnych zawodów w rzucaniu krążkiem.

O czymkolwiek byłby reportaż, Pia miała dar robienia interesujących i zróżnicowanych zdjęć. Zawsze dawała z siebie wszystko. Poza tym miała całą sieć wprost nieziemskich kontaktów. Była najmłodsza z siódemki rodzeństwa i miała liczną, rozsianą praktycznie po całej wyspie rodzinę. Dzięki temu właśnie, jak też dzięki swej towarzyskiej naturze znała tu co drugą osobę.

W drodze na przystań promową w Farösund Johan jednym uchem słuchał Grenforsa, a drugim lokalnego radia, jednocześnie robiąc w pośpiechu notatki. Tę wiadomość Agencja Prasowa podała dziesięć minut wcześniej. Media zawsze były raczej bardzo ostrożne, gdy w grę wchodziło domniemane samobójstwo, ale tym razem trafiono na świadka, któremu denat mignął przed oczami i który na własne oczy widział zarówno ranę postrzałową w głowie ofiary, jak i ślady po pociskach w brzuchu zamordowanego. Każdy by się domyślił, że denat nie mógł sobie sam zadać takich ran. Świadka namierzył jakiś lokalny dziennikarz radiowy z Radia Gotland, który całkiem przypadkiem znalazł się na Farö i miał ze sobą niezbędny sprzęt. Policja potwierdziła, że istnieje podejrzenie morderstwa.

Rejs promem na wyspę Farö trwał zaledwie kilka minut. Chmury na niebie rozstąpiły się, a blask słońca odbijał się w wodzie. Droga na północ w kierunku Sudersand wiodła przez surowy krajobraz tej wyspy. Po drodze Johan i Pia mijali tylko rowerzystów, przyczepy kempingowe oraz samochody z całymi rodzinami spędzającymi tu urlop.

Kiedy dojechali do skrzyżowania dróg koło Sudersand i skręcili w prawo w kierunku kempingu, w głowie Johana mignęła twarz Emmy. Gdyby bowiem skręcić tutaj w lewo, można by z kolei dojechać do plaży Norsta Auren, gdzie mieszkali jej rodzice.

Emma Winarve była wielką miłością Johana. A przynajmniej była nią kiedyś. Wiele pięknych dni spędzili podczas nieobecności jej rodziców w tym nadmorskim domu, tam na plaży między Skärsande a latarnią, najdalej na północ wysuniętym skrawkiem Farö. Najpiękniejsze miejsce na świecie. Teraz nic już ich ze sobą nie łączyło.

Ocknął się z tych myśli, kiedy dotarli na kemping w Sudersand. Policja ogrodziła cały teren wokół kempingu. Wszędzie było widać policjantów, ale nigdzie nie było osoby odpowiedzialnej za kontakt z dziennikarzami. Ani Karin Jacobsson, ani rzecznik prasowy policji Lars Norrby nie odpowiadali, gdy dzwonił do nich na komórkę, a Knutas przebywał z rodziną na urlopie w Danii.

– Typowe. – Johan patrzył tępym wzrokiem w stronę kempingu, kiedy tak stali przy policyjnej taśmie. – No i co teraz zrobimy?

– Mam pomysł – powiedziała Pia, kiedy skończyła ostatnie panoramiczne ujęcie. – Chodź.

Wskoczyli z powrotem do samochodu. Pia wróciła do skrzyżowania, jadąc na wschód w kierunku Sudersand, a potem dalej w stronę skupiska domków letniskowych. Gdy dojechała do małej dróżki, nie szerszej niż ścieżka, którą pędzi się krowy na wypas, skręciła w nią, a samochód od razu zaczął podskakiwać na nierównej drodze wiodącej pomiędzy leśnymi krzakami przez łąkę porośniętą wysokimi kwiatami i trawą.

Johan obawiał się, że mogą gdzieś na niej utknąć, ale Pii jakoś udawało się jednak jechać dalej. Kiedy zatrzymała się w końcu przy ogromnych zaroślach, które uniemożliwiały im dalszą jazdę, mógł już usłyszeć szum fal morskich. Było wpół do czwartej. Mieli jeszcze bitą godzinę. Johan poklepał Pię po ramieniu.

– Jesteś cholernie dobra.

Zejście na plażę zajęło im dwie minuty. Z jednej strony widać było cypel, który stanowił naturalną granicę zatoki Sudersandsviken, a po drugiej stronie znajdował się kemping. Na brzegu plaży rozstawiono mały namiot, wokół którego zgromadziła się grupka ludzi. Nagle w powietrzu dał się słyszeć warkot. To nadlatywał policyjny helikopter ze Sztokholmu, prawdopodobnie z lekarzem sądowym na pokładzie.

Pia natychmiast zaczęła filmować. Mimo iż Johan wiedział, że znajduje się na terenie zabezpieczonym przez policję, podszedł do pilota, kiedy ten wylądował. Na dwoje babka wróżyła – uda mu się albo nie uda. Z helikoptera wysiadł jakiś człowiek i pospieszył w kierunku namiotu. Był to zapewne lekarz sądowy.

– Jesteśmy z Telewizji Szwedzkiej – zawołał do pilota. – Czy przywieziono tu lekarza sądowego?

– Tak jest. Przylecieliśmy prosto z lądowiska sztokholmskiej kliniki Karolinska.

– A kiedy wracacie?

– Powiedzieli, że startujemy za pół godziny. Nie możemy dłużej przetrzymywać śmigłowca, bo musi lecieć dalej do Berga.

– W porządku.

Johan pomachał pilotowi w dziękczynnym geście. Miał to, o co mu chodziło. Teraz musi spróbować skontaktować się z policją. Dostrzegł technika kryminalistyki, Erika Sohlmana, który odszedł na bok po filiżankę kawy.

– Cześć, Eriku. Cóż takiego się stało?

Sohlman odpowiedział Johanowi kiwnięciem głowy. Ponieważ Johan od dłuższego już czasu relacjonował wydarzenia kryminalne na wyspie i istotnie w kilku przypadkach udało mu się pomóc policji, nawet narażając życie własne i swojej córki, toteż Sohlman niejako poczuwał się do tego, że powinien mu się zrewanżować. Zwlekał z odpowiedzią, zdawał się walczyć z samym sobą. Wreszcie podszedł bliżej.

– Mogę powiedzieć tylko tyle, że znaleziono martwego mężczyznę. Podejrzewamy, że został zamordowany. Lekarz sądowy dokonuje właśnie pierwszych oględzin denata, a następnie ciało zostanie przewiezione najpierw do kostnicy w Visby, a potem promem do Instytutu Medycyny Sądowej w Solna.

– Rozumiem, ale…

– Więcej nie mogę niestety powiedzieć. Znajdujecie się na terenie objętym blokadą policyjną, więc muszę was prosić, żebyście go opuścili.

Johan i Pia odwrócili się i poszli w stronę samochodu. Oboje byli bardzo zadowoleni. Powinni nawet jeszcze zdążyć zasięgnąć języka na temat tego zdarzenia na kempingu.

Będzie z tego dobry materiał.


Późnym popołudniem grupa dochodzeniowo-śledcza zebrała się na naradzie w komendzie. Oprócz Karin Jacobsson, Thomasa Wittberga i Erika Sohlmana obecny był też rzecznik prasowy policji Lars Norrby i prokurator Birger Smittenberg.

Karin rozpoczęła od powitania wszystkich obecnych.

– Wygląda na to, że trafiło się nam kolejne niezwykle brutalne morderstwo. Można by je wręcz określić jako egzekucję. Ofiara już została zidentyfikowana na plaży przez żonę. Jest to Peter Bovide, urodzony w 1966 roku, żonaty, dwoje dzieci, zamieszkały w Slite. Spędzał urlop z rodziną na kempingu w Sudersand od zeszłej soboty. Innymi słowy, był tam zaledwie trzy dni. Wczoraj rano, według słów jego żony, już o szóstej wyszedł pobiegać. Najwyraźniej nie było to nic nadzwyczajnego. Każdy dzień rozpoczynał zwykle od małej rundki. Wydaje się, że ofiara wiodła spokojne życie rodzinne. Peter oraz Vendela Bovide byli małżeństwem od sześciu lat, mają dwójkę dzieci, pięcioletniego chłopca i trzyletnią dziewczynkę. Przesłuchaliśmy żonę, jednak bardzo krótko, gdyż po identyfikacji ciała doznała tak ciężkiego szoku, że trzeba ją było zabrać do szpitala, gdzie zostanie na noc. Mam nadzieję, że będę mogła porozmawiać z nią jutro rano.

Karin zrobiła krótką przerwę i rzuciła okiem na swoje papiery, zanim zaczęła mówić dalej.

– Około godziny wpół do dziesiątej ciało zostało dostrzeżone przez dwóch chłopców ze Sztokholmu. Obaj mają po trzynaście lat, a ich rodzice wynajmują w wiosce domek. Grali w piłkę niedaleko plaży, a na tym odludziu znaleźli się, gdy postanowili się wykąpać w morzu. Wówczas kawałek od brzegu odkryli w wodzie ciało. Zawołali innych i wiele osób spośród znajdujących się na plaży faktycznie pośpieszyło im z pomocą. Człowiek, który wezwał policję, jest ojcem jednego z tych chłopców. Jego zgłoszenie telefoniczne zostało zapisane na centrali za kwadrans dziesiąta. Pierwszy patrol pojawił się na miejscu czterdzieści pięć minut później.

– Od jak dawna denat już nie żył? – zapytał prokurator Smittenberg.

– Od kilku godzin, ale maksymalnie tak od około pięciu, sześciu – odpowiedział Erik Sohlman.

– No właśnie – potwierdziła Karin. – Nie było więc żadnego powodu, by zarządzić blokadę dróg czy też wstrzymać rejsy. Oczywiście mimo to kontrolowano każdego, kto w ciągu całego dnia opuszczał wyspę promem. Kontrola ta potrwa aż do wieczora. Czy ktoś z obecnych znał ofiarę?

Wszyscy zgromadzeni przy stole pokręcili przecząco głowami.

– Co zatem wiemy o Peterze Bovide?

Karin sama przystąpiła do odpowiedzi.

– Figuruje, co prawda, w rejestrze skazanych, ale za drobną sprawę. Dopuścił się rękoczynów jeszcze w latach osiemdziesiątych, kiedy miał dwadzieścia lat. Kłótnia w „Burmeisterze” w naszym mieście. Ochroniarze nie chcieli go wpuścić na dyskotekę, więc przyłożył jednemu z nich. A ponieważ nie był wcześniej karany, dlatego musiał tylko zapłacić grzywnę. Od tego czasu nie ma nic. Pracował jako robotnik budowlany, a ostatnio prowadził firmę budowlaną do spółki z kolegą. Firma nazywa się „Slite Bygg” i zatrudnia na stałe sześciu pracowników. Jego wspólnik nazywa się Johnny Ekwall i ma być przesłuchany wieczorem. I to jest w skrócie chyba wszystko, co obecnie mamy do powiedzenia o ofierze. Jeśli chodzi o samo morderstwo, to niestety nie ustaliliśmy zbyt wiele, na czym moglibyśmy się oprzeć podczas dalszego śledztwa. Pytaliśmy ludzi w okolicy, ale nie ma żadnych świadków, którzy by cokolwiek widzieli. Słyszano natomiast strzały. Kilka osób mieszkających w pobliżu miejsca zbrodni usłyszało najpierw jeden huk, a potem kilka odgłosów, które ich zdaniem były strzałami z pistoletu. Twierdzą, że te hałasy obudziły ich około szóstej rano. Myśleli, że są to jakieś ćwiczenia w strzelaniu albo że ktoś nielegalnie poluje na dzikie króliki. Najwyraźniej jest to często spotykane zjawisko w tej okolicy. Obecnie przesłuchiwani są turyści oraz pracownicy kempingu i okolicznych restauracji. Niektórzy opuścili kemping w ciągu dnia, ale i tych próbujemy odszukać. Ponieważ musimy przeprowadzić ogromną liczbę przesłuchań, skontaktowałam się z Centralnym Biurem Śledczym. Martin Kihlgard i kilku jego kolegów przyjadą do nas już jutro rano.

– Dobrze – zgodził się rzecznik prasowy Lars Norrby. – Zdaje się, że będą nam potrzebni.

Karin rzuciła mu przelotne spojrzenie. Nie wiadomo, czy był to ironiczny komentarz, czy też zostało powiedziane w dobrej intencji. Od sporu w sprawie mianowania zastępcy Knutasa minęło zaledwie pół roku. Kiedy ten starszy od niej kolega zrozumiał, że to ona zostanie wybrana na to stanowisko, głośno zaprotestował i w pracy wiele czasu poświęcał na obgadywanie zarówno Knutasa, jak i Karin. Poza tym podejrzewali, że jest źródłem przecieków do prasy. W rezultacie odsunięto go od pracy w grupie dochodzeniowo-śledczej. Obecnie występował wyłącznie w roli rzecznika prasowego. Ponieważ było to ich pierwsze spotkanie, trzeba go było jednak jakoś poinformować o pracach zespołu.

Karin chciała wierzyć, że nie żywi już do niej urazy, ale pewna tego nie była. Z kolei mina Norrby’ego nie zdradzała uczuć, jakie skrywał w głębi swojego serca. Karin czuła wewnętrznie, że teraz, kiedy Knutas wyjechał, ci, którzy nadal byli przeciwko niej, mieli całkowicie wolną rękę.

Cieszyła się, że Martin Kihlgard przyjedzie pomóc im w dochodzeniu. Karin polubiła komisarza ze sztokholmskiego Centralnego Biura Śledczego praktycznie od pierwszej chwili, kiedy poznali się w trakcie polowania na seryjnego mordercę kilka lat temu.

Zwróciła się do Sohlmana:

– Eriku, czy poprowadzisz dalej spotkanie?

– Oczywiście.

Usiadł przy komputerze i dał znak Karin, aby zgasiła światło. W oddali, na białym ekranie na przeciwległej ścianie pokoju ukazała się mapa kempingu oraz zatoki Sudersand viken. Trasa, jaką przypuszczalnie przebiegł Peter Bovide, oznaczona była czerwoną linią.

– Widzicie tutaj okolicę. Sam kemping rozciąga się w całej jej górnej części. Przyczepa rodziny Bovide stała na obrzeżu pola namiotowego. Z drugiej strony płotu jest ścieżka prowadząca do nadmorskiej restauracji i do skupiska domków letniskowych. Peter Bovide nie wybrał tej drogi, ale zbiegł w dół prosto na plażę, potem odbił w lewo i pobiegł wzdłuż wybrzeża na północ. Na cyplu zawrócił i w drodze powrotnej spotkał mordercę, zaledwie kilometr od kempingu.

– Na jakiej podstawie można to stwierdzić? – spytał Birger Smittenberg.

Był prokuratorem generalnym we władzach samorządowych na Gotlandii i współpracował z grupą dochodzeniowo-śledczą przy tak wielu sprawach, że czuł się już wręcz jak jeden z jej członków. Ciągle mówił z wyraźnym akcentem sztokholmskim, mimo że ożenił się z rodowitą mieszkanką Gotlandii i osiadł na wyspie ponad dwadzieścia lat temu.

– Zidentyfikowaliśmy ślady butów Petera Bovide. Są zarówno na ścieżce wiodącej z przyczepy nad morze, jak i na plaży. Nietrudno było prześledzić trasę, jaką się poruszał.

– Czy znaleźliście odciski obuwia sprawcy? – zapytała Karin.

– Jest kilka różnych śladów w okolicy, gdzie znaleziono ciało. Najciekawsze z nich to ślady obuwia sportowego w rozmiarze czterdzieści jeden. Pracujemy nad tym. Poza tym jak na razie nic innego nie znaleźliśmy.

– Żadnego naboju ani łuski?

– Nie, ale kilka pocisków powinno tkwić nadal w ciele ofiary. Oddano do niego co najmniej osiem strzałów. Lekarz sądowy był tutaj i widział ciało na miejscu zbrodni, tak więc to, o czym mówię, to są jego i moje pierwsze spostrzeżenia. Innymi słowy, możemy się mylić, wobec czego należy przyjąć to z pewną rezerwą. Mam nadzieję, że obdukcja nastąpi jutro, a już wieczorem otrzymamy jej wstępny wynik.

– Dobrze – powiedziała Karin. – Jak w tej chwili możesz określić obrażenia?

– Jeśli chodzi o strzał w czoło, to widzimy, że pocisk przeszedł przez kość czaszkową, przebił się do mózgu i utkwił tam. Sądząc po wyglądzie rany, strzał został oddany z bardzo małej odległości. Sprawca albo przyłożył broń do czoła ofiary, albo wylot lufy znajdował się najwyżej kilka centymetrów od głowy denata.

– Po czym można to rozpoznać? – zapytał z zainteresowaniem Thomas Wittberg.

– Strzał z bliskiej odległości poznajemy po formie rany wlotowej w głowie ofiary. Jest ona dość spora i ma kształt gwiazdy. Jak widać na zdjęciu, jest postrzępiona dookoła. Dzieje się tak dlatego, że w przypadku strzału z bliska pocisk przenika w głąb ciała wraz z otaczającą go mgiełką gorącego gazu. Gaz zbiera się następnie pod skórą niczym pęcherz, który pęka, gdy pocisk wchodzi w ciało – mniej więcej tak jak pryszcz – i wtedy powstają takie rany mające gwiaździstą formę. Poza tym widać ślady sadzy wokół rany wlotowej, a jej resztki są również jeszcze gdzie indziej na czole.

– Mimo że leżał w wodzie przez kilka godzin? – zapytał Wittberg.

– Tak. Tworzy się wtedy coś na kształt tatuażu.

– Coś okropnego! – jęknęła Karin.

Nie pojmowała, jak Sohlman może tak beznamiętnym głosem opowiadać o obrażeniach ofiary.

– Strzał w czoło wystarczyłby już, aby go zabić, gdyż padł z bardzo bliskiej odległości – ciągnął Sohlman. – Dlatego dziwi to, co się u licha stało potem.

Kolejne zdjęcie ukazywało rany postrzałowe na brzuchu.

– Jeżeli strzał w czoło padł na początku, to potem morderca musiał chyba wpaść w jakiś szał. Najwyraźniej wystrzelał cały magazynek, oddając siedem strzałów w brzuch, i to również z bliska.

– Co to oznacza? – zamruczała Karin. – Po co to zrobił?

– Pierwsza rzecz, jaka przychodzi mi do głowy, to po prostu wściekłość, amok – powiedział Wittberg. – Ten ktoś musiał być cholernie wkurzony na ofiarę.

– Tak – przyznała Karin. – Wygląda to na działanie pod wpływem silnych emocji. Morderca i ofiara mogli się wcześniej znać.

– Nieprofesjonalna robota. Tak bym powiedział – wtrącił Sohlman. – Jeżeli chce się kogoś zabić, to nie strzela się ileś razy w brzuch. Wtedy zawsze jest szansa, że ofiara jednak przeżyje, jeśli pocisk nie trafi w aortę albo w serce. Profesjonalista strzeliłby jeszcze raz w głowę, gdyby nie był całkiem pewien, czy ofiara zmarła od razu.

– A więc był to jakiś amator. Ktoś, kto nigdy przedtem nikogo nie zabił – powiedziała Karin. – A jednocześnie dokonano tego z zachowaniem niesłychanie zimnej krwi. Chodzi mi o to, że nie każdy jest w stanie postrzelić człowieka tak od przodu, prosto w czoło z małej odległości.

– Ale dlaczego miałby najpierw dostać strzał w głowę, a dopiero potem w brzuch? – zapytał Wittberg. – Odwrotna kolejność wydaje się chyba bardziej logiczna, prawda? Strzela się w brzuch, a następnie na koniec dla wszelkiej pewności oddaje się strzał w głowę.

– Tak, ale pomyślałem właśnie – powiedział Sohlman – że dopóki nie poznamy wyników obdukcji, to tak naprawdę niczego nie wiemy. Lekarz sądowy będzie chyba w stanie określić, w jakiej kolejności padły strzały.

– Czy możesz powiedzieć coś na temat broni? – zaciekawiła się Karin.

– Jedynie to, że mamy do czynienia z pistoletem małego kalibru. Niczego więcej nie będę wiedział, zanim nie obejrzymy pocisków.

– Pozostaje pytanie, skąd sprawca mógł wiedzieć, że Peter Bovide wyruszy tak wcześnie – zamruczał Wittberg. – To znaczy, czy wszystko z góry zaplanował.

– Najprawdopodobniej było to jednak zaplanowane – powiedział Norrby i założył jedną swoją długą nogę na drugą. – Mówiłeś, że jak długo byli na tym kempingu?

– Trzy dni.

– Sprawca śledził oczywiście Petera Bovide na kempingu i widział, jakie miał nawyki.

– Najwyraźniej biegał każdego ranka o tej samej porze. Zawsze. Przez cały rok.

Karin sięgnęła po termos z kawą, który stał na stole.

– Nie rozumiem tylko, dlaczego sprawca zdecydował się dokonać morderstwa tak blisko kempingu, gdzie aż roi się od ludzi. Czy nie wydaje się to dość idiotyczne?

– Może dlatego, że też mieszkał na tym kempingu – odrzekł Wittberg. – Mógł to być człowiek, którego Peter Bovide dopiero co poznał.

– Albo sprawca celowo nie chciał zabić Petera Bovide w jego najbliższym otoczeniu – powiedział Smittenberg. – Jakiś sąsiad, kolega z pracy czy ktoś inny, kto był powiązany z Peterem Bovide w Slite. Być może zamordował go na Farö dlatego, aby odwrócić od siebie podejrzenia.

– To nie jest wcale takie głupie – powiedziała Karin. – Sposób jego działania pozwala sądzić, że był to jakiś szaleniec, którego poniosło. Musimy zrobić wszystko, żeby go złapać i to możliwie jak najszybciej. Jedną z dróg dotarcia do sprawcy jest odnalezienie broni. Mógł ją porzucić gdzieś w pobliżu. Szukamy jej przy użyciu wykrywaczy metalu, ale pomagają nam też policyjni nurkowie patrolujący wybrzeże. Przeszukują teraz rejon, w którym znaleziono zwłoki.

Pomyślała sobie, iż musi dopilnować, aby Państwowe Laboratorium Kryminalistyki zajęło się przede wszystkim zbadaniem pocisków i ustaleniem rodzaju broni, której użyto. Zwróciła się do Sohlmana:

– Eriku, czy możesz dopilnować, żeby w laboratorium przyspieszono nieco badania? Nie możemy wykluczyć, że mamy do czynienia z chorym psychicznie sprawcą. A w takim wypadku według czarnego scenariusza morderstwo to pobudziło tylko jego apetyt i można przypuszczać, że znowu zaatakuje.


Wspólnik Petera Bovide, Johnny Ekwall, był blady i wstrząśnięty, gdy pojawił się na przesłuchaniu w komendzie tego wieczora, kiedy popełniono morderstwo. Jego muskularne ciało było skulone, a on sam najwyraźniej nie potrafił powstrzymać się od łez. Usiadł ciężko na krześle na wprost Karin, która znajdowała się po drugiej stronie stołu w ciasnym pokoju przesłuchań. Było od niego okropnie czuć potem. Karin pokręciła nosem, ale pomyślała sobie, że powinna mu to chyba wybaczyć w dniu, kiedy właśnie zamordowano jego kolegę.

– Rozumiem, że trudno jest zjawiać się tu w takim celu – rozpoczęła, okazując mu współczucie. – Niestety, jest to jednak konieczne. Musimy jak najszybciej zebrać wszelkie informacje o Peterze Bovide, aby schwytać jego zabójcę.

Włączyła magnetofon i nagrała rutynowe pytania. Następnie wyciągnęła się na krześle i przyjrzała się człowiekowi siedzącemu naprzeciwko niej. Wiedziała, że ma pięćdziesiąt dwa lata, ale jej zdaniem wyglądał na starszego. Miał rzadkie włosy, a na jego twarzy rysowały się liczne, głębokie zmarszczki.

– Od jak dawna byli panowie współwłaścicielami firmy?

– Od pięciu lat. Peter marzył od dawna, żeby rozwinąć własną działalność. I właśnie dopiero teraz firmie zaczęło się tak naprawdę dobrze powodzić. A niech to diabli!

Spuścił głowę i wpatrywał się w stół.

– W jaki sposób dzieliliście się pracą?

– Peter zajmuje się kwestiami administracyjnymi i finansowymi, a dodatkowo załatwianiem zleceń. Ja zajmuję się stroną praktyczną, a więc znajdywaniem ludzi do pracy na budowie i tym podobnym. Pilnuję, żeby wszystko grało. Ja również więcej niż Peter pracuję jako budowlaniec, spędzam sporo czasu na budowach, ile się tylko da. Peter raczej siedzi w biurze. Można by rzec, że on jest mózgiem, a ja sercem firmy.

Karin uniosła brwi, kiedy usłyszała to porównanie. Od razu poczuła sympatię do tego człowieka, który mówił o Peterze Bovide tak, jakby jego kolega nadal żył.

– W jaki sposób się poznaliście?

– To było na początku lat dziewięćdziesiątych, kiedy w przemyśle budowlanym źle się działo. Dorabialiśmy wtedy obaj jako robotnicy portowi, pracując przy załadunku i rozładunku statków w Slite. Potem spotykaliśmy się dość często na tych samych budowach i bardzo się zaprzyjaźniliśmy.

– A dlaczego chciał pan założyć firmę razem z Peterem?

– Przez całe życie pracowałem dla innych, więc pomyślałem sobie, że czas już zacząć żyć na własny rachunek. Na budowach Peter zawsze motywował innych do pracy, to on przekonywał ludzi, żeby pracowali wydajniej i dzięki temu więcej zarabiali w systemie akordowym. Dlatego polegałem na nim. Jeśli miałem już z kimś otwierać własną firmę, to właśnie z nim. Poza tym miałem odłożonych trochę pieniędzy, które starczyły na rozkręcenie firmy.

– Czy jest pan żonaty? Czy ma pan dzieci?

– Nie.

– Czy może pan opisać Petera? Jaki on był?

Aby przeczytać całą książkę, odwiedź www.legimi.com