Porucznik Borewicz. Dziwny wypadek. Tom 3 - Krzysztof Szmagier - ebook
Wydawca: Agoy.pl Kategoria: Kryminał Język: polski

Porucznik Borewicz. Dziwny wypadek. Tom 3 ebook

Krzysztof Szmagier

(0)

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Porucznik Borewicz. Dziwny wypadek. Tom 3 - Krzysztof Szmagier

Opowiadanie oparte na motywach scenariusza serialu „07 zgłoś się”. Z pewnością przypomni przygody przystojnego porucznika Borewicza, przed którym drżał świat przestępczy PRL-u.

Opinie o ebooku Porucznik Borewicz. Dziwny wypadek. Tom 3 - Krzysztof Szmagier

Fragment ebooka Porucznik Borewicz. Dziwny wypadek. Tom 3 - Krzysztof Szmagier




Strona redakcyjna

KRZYSZTOF SZMAGIER

 

 

Porucznik Borewicz

Dziwny wypadek

Opowiadanie na motywach scenariusza serialu „07 zgłoś się”

 

Tom 3

 

Warszawa 2012

 

ISBN 978-83-62964-46-8

 

Copyright © Krzysztof Szmagier

Copyright © for this edition by AGOY.PL

AGOY.PL Piotr Cholewiński

www.agoy.pl

 

 

Wszelkie prawa, włącznie z prawem do reprodukcji tekstów w całości lub części, w jakiejkolwiek formie zastrzeżone.


Dziwny wypadek

W pokoju nadzoru telewizyjnego Warszawy CCTV panował duży ruch. Co chwila ktoś przechodził, zasłaniając ścianę z monitorami. Przy pulpicie siedział oficer. Nadawał komunikat o poszukiwaniu zielonego fiata 127 o numerze rejestracyjnym WW 5060, uważnie obserwując ekrany.

W pewnym momencie zauważył poszukiwany samochód. Pokręcił reglerem, ustawiając ostrość.

 

***

 

Z krawężnika z piskiem opon ruszył radiowóz. Kilku przechodniów przystanęło, z zainteresowaniem przyglądając się akcji. Kierowca włączył syrenę. Szybko zaczął przyspieszać. Nie hamował na skrzyżowaniach.

Fiat przejechał szybko Alejami Ujazdowskimi. Radiowóz trzymał się tuż za nim.

 

***

 

Oficer przyjął meldunek o bezpośrednim pościgu. Spojrzał na ekran. Samochód był dobrze widoczny, jednak w zasuniętej szybie odbijało się słońce, tworząc oślepiające refleksy, które uniemożliwiały rozpoznanie kierowcy. Samochód minął skrzyżowanie. Widząc za sobą radiowóz, kierowca fiata przycisnął pedał gazu. Zjechał na ślimak prowadzący w dół na Trasę Łazienkowską. Pędził coraz szybciej.

 

***

 

W Śródmieściu, pod Pałacem Kultury, zatrzymał się radiowóz. Kierowca wyszedł na zewnątrz i obserwował przejeżdżające od czasu do czasu samochody. W niewielkiej odległości stanął młody mężczyzna z charakterystyczną aplikacją na kurtce. Nasłuchiwał meldunków płynących z radiostacji. Nagle zastygł. Do jego uszu dobiegła informacja:

„Poszukiwany fiat 127 ucieka w kierunku wschodnim”.

Kierowca radiowozu, nie zwracając uwagi na mężczyznę, wskoczył do samochodu i szybko ruszył, włączając się do pościgu.

 

***

 

Na trasie Łazienkowskiej tuż za zielonym fiatem 127 pojawiły się dwa radiowozy. Uciekający uskoczył. Radiowozy ostro przyhamowały. Trzymały się teraz w bezpiecznej odległości. Nagle fiat wykonał karkołomny manewr, zawracając pod prąd. Następnie zjechał na pas w przeciwnym kierunku i zaczął wyprzedzać samochody, brawurowo zjeżdżając z pasa na pas. Sytuacja robiła się niebezpieczna.

 

***

 

Po pewnym czasie radiowozy dogoniły fiata. Nadal trzymały się w  bezpiecznej odległości. Fiat nagle zwolnił, po czym gwałtownie przyspieszył. 

Jezdnię tarasowała rozciągnięta na całej szerokości taśma z wystającymi kolcami.

Między rozciągniętą na ziemi kolczatką a balustradą rozdzielającą w tym miejscu jezdnię w dwóch kierunkach została kilkucentymetrowa przerwa. Balustrada najpierw szła nad ziemią i dalej wznosiła się na wysokość około metra. Kierowca fiata wykorzystał to. Z impetem wjechał lewym kołem na balustradę. Przez moment utrzymywał samochód przechylony niemal o sto osiemdziesiąt stopni. Prawym kołem trafił w przerwę między kolczatką a balustradą. Wydawało się, że wywróci się na dach. Utrzymał jednak równowagę i po paru metrach wóz opadł na cztery koła.

Milicjanci z podziwem obserwowali kaskaderski wyczyn. Samochód tymczasem szybko się oddalił. Przed kolczatką z piskiem opon wyhamowały dwa ścigające go radiowozy. 

Funkcjonariusze dopiero teraz ocknęli się i w pośpiechu zaczęli zwijać kolczatkę. Radiowozy gwałtownie ruszyły.

 

***

 

Kierowca fiata kontrolowanym poślizgiem skręcił w parkową aleję. Precyzyjnie ominął kobietę idącą z dziecięcym wózkiem i skierował się w głąb Parku Kultury. Jadące za nim radiowozy nie ryzykowały. Przyhamowały i dopiero po chwili ruszyły chodnikiem za uciekającym.

Fiat, tratując trawnik, wjechał na rozległy parking przy Muzeum Ziemi. Tuż za budynkiem teren opadał w stronę Książęcej. Nie wyrobił się przy końcu parkingu i zawadził bokiem o jeden ze stojących tam głazów narzutowych. Niebezpiecznie szybko zbliżał się do skarpy. Nie przyhamował jednak. Pędził w stronę kładki przerzuconej nad ulicą.

W ostatniej chwili kierowca dostrzegł tarasujący mu drogę radiowóz. Desperacko skręcił w prawo i runął w dół. Pierwsze metry fiat przeleciał w powietrzu. W połowie skarpy opadł na cztery koła i zjechał po prawie pionowym zboczu, tratując po drodze ozdobne krzewy. Przejechał przez chodnik, omal nie zabijając dwu osób, i gwałtownie wyjechał na Książęcą. Samochód jadący ulicą w ostatniej chwili odbił na środek, unikając kolizji. Fiat szybko oddalił się w stronę Wisły.

 

***

 

Na kładce nad ulicą Książęcą stał radiowóz. Kierowca obserwował z zainteresowaniem pościg. W tym momencie odezwała się radiostacja. Milicjant  sięgnął po mikrofon.

Ja osiemnastka. To, kurwa, jakiś wariat albo samobójca.

Osiemnastka, licz się ze słowami. Jesteś na fonii – padło z radiostacji.

 

***

 

Fiat 127  zatrzymał się na małej, pustej uliczce na peryferiach miasta. W bramie starej kamienicy czekał młody mężczyzna. Obok stał motocykl. Mężczyzna wyjął zza pazuchy dwie tablice rejestracyjne, każda zaopatrzona w niewielkie uchwyty, nałożył je z przodu i z tyłu samochodu i podszedł do kierowcy. Z fiata wysiadła młoda dziewczyna z długimi blond włosami opadającymi na ramiona.

Spoko? – zapytał mężczyzna.

Na trasie chcieli mi przygrzać, ale w porządku.

Podała mu kluczyki do samochodu.

– Trójka źle wchodzi, uważaj.

– Podwieźć cię?

Nie, jestem tu umówiona.

– Małe bzykanko? – zarechotał.

– Gówno cię to obchodzi.

Odwróciła się na pięcie i odeszła bez pożegnania. Wiatr rozwiewał jej długie włosy.

 

***

 

Przy drzwiach stało dwóch pielęgniarzy. W sali widzeń pełno było ludzi. Przy stolikach siedzieli odwiedzający, obok chorzy w szlafrokach. Część pacjentów była zainteresowana wizytą bliskich. Inni, pogrążeni w apatii, nie reagowali, patrząc bezmyślnie w przestrzeń. Między stolikami krążyło kilku chorych, wyraźnie znerwicowanych.

Młody mężczyzna, chyba schizofrenik, wpatrywał się w drzwi, bezwiednie wyłamując sobie palce.

Byli u mnie, byli, ale potem nie dzwonili, a ja się zgodziłem. I co? – powtarzał bełkotliwie raz po raz.

Przy oknie stała starsza kobieta, coś do siebie szepcząc.

– Aluśku, czekam. Aluśku, już tak długo czekam – mówiła.

Aby przeczytać całą książkę, odwiedź www.legimi.com