Pałac północy - Carlos Ruiz Zafón - ebook
Wydawca: MUZA SA Kategoria: Dla dzieci i młodzieży Język: polski Rok wydania: 2011

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 16000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 295 Przeczytaj fragment ebooka

Audiobooka posłuchasz w abonamencie „Legimi bez limitu+” w aplikacji Legimi na:

Androida
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Odtwórz fragment audiobooka:

Posłuchaj fragmentu audiobooka Czas: 8 godz. 48 min Lektor: Piotr Fronczewski

Ebooka przeczytasz na:

e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Pałac północy - Carlos Ruiz Zafón

Opinie o ebooku Pałac północy - Carlos Ruiz Zafón

Cytaty z ebooka Pałac północy - Carlos Ruiz Zafón

Przywdziewając maskę surowości i stanowczości, pogardliwie odnosząc się do wylewnego okazywania uczuć i wzruszających przemów, Thomas Carter usiłował ukryć to, że nikt z większym niż on lękiem nie myślał o nieszczęsnym dniu,
W tamtym momencie wystarczyło jednak spojrzeć na twarz Bena rozmawiającego z Sheere, by intuicyjnie pojąć, że koło fortuny poszło w ruch, a nad stolikiem pojawiła się czarna ręka, która w tej grze obstawiła zakład całkowicie przekraczający nasze możliwości.
Przede wszystkim musicie wiedzieć, iż wydarzenia, których byliście dziś świadkami, to jedynie początek i że wysłuchawszy mnie, sami będziecie musieli zadecydować, czy należy zostawić sprawy swemu biegowi, czy też próbować walczyć. Ja jestem już stara i brakuje mi sił i zdrowia, by się zmagać z siłami, które mnie przerastają i które coraz trudniej mi zrozumieć.
Ja też kiedyś byłam młoda i robiłam to, czego się po młodych spodziewamy: założyłam rodzinę, potem popadłam w długi, doznałam rozczarowań i zrezygnowałam z marzeń i świętych zasad. Zestarzałam się, mówiąc krótko. Choć, muszę przyznać, los i tak obszedł się ze mną łaskawie, przynajmniej tak początkowo sądziłam, bo związał moje życie z człowiekiem, o którym jedno można powiedzieć: był dobry. Nie należał do pięknych mężczyzn, nie ma co się oszukiwać. Pamiętam, że kiedy przychodził do nas do domu, moje siostry śmiały się z niego ukradkiem. Był trochę niezgrabny, nieśmiały, wyglądał, jakby ostatnie dziesięć lat życia spędził w zaciszu biblioteki: ot, ideał każdej młodej dziewczyny w twoim wieku, Sheere.
Księżniczka Światła. I nie trzeba było długo czekać, by zaczęli pojawiać się zewsząd, nawet spod ziemi, pretendenci do roli księcia. Miłe to były czasy, kiedy Kylian opowiadała mi o zabawnych wyznaniach swoich wysztafirowanych absztyfikantów, grafomańskich wierszach, jakie dla niej pisali,
Rzadko się odzywał, ale jeśli już to robił, słowa jego były precyzyjne i kategoryczne. Okazywał uprzejmość i emanował zniewalającym urokiem. Mimo to niemal wobec wszystkich zachowywał chłodny dystans.
Trudno było zgadnąć, co tak naprawdę myśli. Czytałam jego książki, które przynosiła twoja matka, i roztrząsałam każdy szczegół, usiłując odnaleźć klucze jego myśli. Ale nigdy nie zdołałam przeniknąć ich labiryntu.
Nikt nie znał jego imienia, być może z wyjątkiem rodzonej matki i małżonki, o ile w ogóle istniała w Indiach kobieta na tyle odważna, by wyjść za mąż za taki okaz nad okazy, barwny przykład różnorodności gatunku ludzkiego.
Pod maską bibliofilskiego cerbera De Rozio skrywał swoją piętę achillesową: niezdrową ciekawość i chorobliwą wręcz skłonność do plotkarstwa, przy której gadki bazarowych bab wydawały się najzwyklejszą amatorszczyzną.
Istnieją dwie teorie strategii w szachach – wyjaśniał Ian. – Tak naprawdę istnieje tysiące teorii, ale w rzeczywistości liczy się tylko kilka. Pierwsza z nich głosi, że kluczem do gry jest drugi rząd bierek: król, koń, wieża, królowa i tak dalej, a pionki należy poświęcać w trakcie budowania taktyki. Według drugiej przeciwnie, pionki mogą i powinny być najbardziej zabójczymi figurami ataku, wykorzystywanymi w inteligentnej strategii.
Jaka jest różnica między taktyką a strategią? – spytała. – Czy to tylko kwestia techniczna? Ian zastanowił się nad pytaniem Sheere i uznał, że chyba nie zna odpowiedzi. – To różnica literacka, nie rzeczywista – rozległ się z wysokości głos Bena. – Taktyka to kombinacja małych kroków, które stawiasz, żeby dojść do wybranego celu. Strategia to kroki, które stawiasz, kiedy nie masz już dokąd iść.
– Jak mówiła nauczycielka, z którą miałam lekcje literatury w szkole w Bombaju, główna różnica pomiędzy mężczyzną a kobietą polega na tym, że mężczyzna zawsze stawia głos żołądka ponad głosem serca, kobieta zaś na odwrót.
Nasze pragnienie zgłębienia prawdy skończyło się dla nas okrutną lekcją, ukazało nam życie jako księgę, której lepiej nie wertować zbyt wnikliwie i nie wracać do dawnych rozdziałów. Nauczyliśmy się, że niezależnie od tego, jaką drogę obierzemy, i tak nie będzie nam dane zadecydować o własnym losie.
Musisz zrozumieć, że na wybór dwóch rzeczy w życiu nie masz najmniejszego wpływu. Nie wybierasz swoich wrogów, to po pierwsze. A po drugie, nie wybierasz rodziny. Czasem trudno uchwycić różnicę między pierwszymi a drugimi. Ale z czasem pojmujesz, że w rezultacie mogły ci wypaść gorsze karty. Życie, mój synu, to jakby pierwsza rozgrywana przez ciebie partia szachów. Kiedy zaczynasz rozumieć, o co w tej grze chodzi, okazuje się, że już przegrałeś.
A kogo uważasz za szaleńca? – zapytał Jawahal. – Tego, kto dostrzega przerażenie w sercach bliźnich i dąży za wszelką cenę do pokoju? Czy tego, kto udaje, że nie widzi, co się dzieje wokół? Świat należy do szaleńców albo do hipokrytów. Tylko te dwa typy istnieją na ziemi.

Fragment ebooka Pałac północy - Carlos Ruiz Zafón












PAŁAC PÓŁNOCY



Carlos Ruiz Zafón



Redakcja

Tytuł oryginału: El Palacio de la Medianoche
Redakcja: Marta Szafrańska-Brandt
Redakcja techniczna: Zbigniew Katafiasz
Redakcja techniczna wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski
Korekta: Maria Nowakowska


© Carlos Ruiz Zafón 1994. All rights reserved
© Projekt okładki i ilustracja na okładce: Opalworks
© for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2011
© for the Polish translation by Katarzyna Okrasko and Carlos Marrodán Casas


ISBN 978-83-7758-034-9


Warszawskie Wydawnictwo Literackie
MUZA SA
Warszawa 2011
Wydanie I







Dedykacja

Dla MariCarmen



Nota od autora



Drogi Czytelniku,


Pałac Północy był moją drugą powieścią; ukazał się w Hiszpanii w 1994 roku. Czytelnicy, którzy znają mnie przede wszystkim jako autora Cienia wiatru i Gry anioła, mogą nie wiedzieć, że moje pierwsze cztery powieści wydano w kategorii literatury młodzieżowej. Choć powstały z myślą o młodzieży, miałem nadzieję, że przypadną do gustu wszystkim czytelnikom, bez względu na wiek. Przyświecała mi chęć napisania książek, które pragnąłbym przeczytać nie tylko w dzieciństwie, ale również jako nastolatek, młody, dwudziestotrzyletni mężczyzna, czterdziestolatek czy osiemdziesięcioletni starszy pan.


Nadszedł wreszcie czas, gdy po latach trudnych batalii o prawa autorskie książki mogły zostać udostępnione czytelnikom na całym świecie. Mimo że od pierwszego wydania minęło wiele lat, powieści wciąż cieszą się popularnością zarówno wśród młodych, jak i wśród starszych odbiorców, co mnie ogromnie cieszy. Sądzę, że istnieją historie o uniwersalnym wydźwięku, dlatego mam nadzieję, iż dorośli czytelnicy moich późniejszych książek zechcą sięgnąć również po te, które opowiadają o magii, mrocznych tajemnicach i przygodach.
Wszystkim zaś nowym czytelnikom chciałbym życzyć wielu wspaniałych przygód w świecie literatury.


Z życzeniami bezpiecznej podróży,
Carlos Ruiz Zafón
luty 2010







Nigdy nie zapomnę…





Nigdy nie zapomnę tej nocy, kiedy Kalkutę otulił biały całun śniegu. Z kalendarza wiszącego w sierocińcu St. Patrick’s spadały już ostatnie kartki maja 1932 roku, zabierając w przeszłość jeden z najgorętszych miesięcy w całej historii tego miasta pałaców.
Z dnia na dzień czekaliśmy ze smutkiem i z lękiem na lato, podczas którego mieliśmy skończyć szesnaście lat, co oznaczało nasze rozstanie i rozwiązanie Chowbar Society, sekretnego klubu, który stowarzyszał tylko siedmiu członków, a zarazem naszego domu, jedynego podczas wielu lat pobytu w sierocińcu. Tam dorastaliśmy, sami sobie starczając za całą rodzinę i nie mając innych wspomnień niż historie opowiadane sobie po północy przy ognisku rozpalonym na podwórzu starego opuszczonego domu na rogu Cotton Street i Brabourne Road, zrujnowanego budynku nazwanego przez nas Pałacem Północy. Nie wiedziałem wówczas, że to moje ostatnie spotkanie z ulicami, na których dorastałem, i z miejscem, którego zły czar prześladuje mnie do dziś.
Od tamtego czasu nie wróciłem już do Kalkuty, ale zawsze pozostałem wierny przysiędze złożonej w milczeniu w białym deszczu nad brzegiem rzeki Hooghly: że nigdy nie zapomnimy tego, czego byliśmy świadkami. Z upływem lat nauczyłem się skrzętnie gromadzić w pamięci każde najdrobniejsze przeżycie owych dni i zachowywać listy, które dochodziły do mnie z przeklętego miasta, podsycając płomień moich wspomnień. Dowiedziałem się z nich, że nasz Pałac zburzono, by na jego zgliszczach wybudować biurowiec, i że Mr. Thomas Carter, dyrektor St. Patrick’s, zmarł, przeżywszy ostatnie lata swego życia w ciemnościach, po owym pożarze, który na zawsze zamknął jego oczy.
Czytałem w listach o stopniowym znikaniu miejsc, wśród których upływało wówczas nasze życie. Furia miasta pożerającego samego siebie i fatamorgana czasu w końcu zatarły wszelki ślad po członkach Chowbar Society.
W ten oto sposób, nie mając innego wyboru, musiałem nauczyć się żyć z obawą, że nasza historia z braku narratora przepadnie na zawsze.
Ironia losu sprawiła, że to właśnie ja, osoba najmniej do tego odpowiednia, miałem podjąć się trudu opowiedzenia naszej historii i wyjawienia sekretu, który tyle lat temu połączył nas i zarazem rozdzielił na zawsze na starym dworcu kolejowym Jheeter’s Gate. Wolałbym, by ktoś inny zajął się wydobyciem jej z niepamięci, ale po raz kolejny życie pokazało, iż pisana mi była rola świadka, a nie głównego bohatera zdarzeń.
Przez wszystkie lata zachowałem nieliczne listy Bena i Roshana, dołączając je do dokumentów, które naświetlały los każdego z członków naszego szczególnego stowarzyszenia. Zaglądałem do tych listów wielokrotnie i nieraz czytałem je na głos w pustelni mego gabinetu. Być może czułem intuicyjnie, że przeznaczone mi było stać się depozytariuszem pamięci całej naszej grupy. Być może rozumiałem, że spośród tych siedmiu chłopców ja zawsze byłem najmniej skłonny do podejmowania ryzyka, niczym się nie wyróżniałem i zachowywałem daleko posuniętą ostrożność, tym samym więc miałem największe szanse przetrwania.
Pomny tej sytuacji, ożywiony nadzieją, że nie zawiedzie mnie pamięć, spróbuję na nowo przeżyć tajemnicze i przerażające zdarzenia owych czterech dni maja 1932 roku.
Nie będzie to zadanie łatwe i proszę czytelników o wyrozumiałość dla wysiłków mego nieudolnego pióra wydobywającego z przeszłości tamto mroczne lato w Kalkucie. Starałem się jak najwierniej zrekonstruować to, co rzeczywiście się zdarzyło, i cofnąłem się pamięcią do wypadków, które miały nieubłaganie przeciąć linię naszego przeznaczenia. Pozostaje mi już tylko zniknąć ze sceny i pozwolić, by przemówiły same zdarzenia.
Nigdy nie zapomnę moich przyjaciół, ich twarzy ściętych przerażeniem owej nocy, kiedy w Kalkucie zaczął padać śnieg. Ale zacznę zgodnie z zasadą, którą wpoił mi mój przyjaciel Ben, czyli opowiem rzecz całą od początku…







Powrót ciemności



Kalkuta, maj 1916 roku


Tuż po północy z nocnej mgły unoszącej się nad wodami rzeki Hooghly niczym fetor przekleństwa wyłoniła się barka. Na dziobie, w wątłym świetle dopalającego się kaganka zawieszonego przy maszcie, można było dostrzec sylwetkę mężczyzny owiniętego peleryną, który pracowicie wiosłował w stronę odległego brzegu. Dalej na zachód widać było zarys Fortu William na Maidan, okrytego płaszczem popielatych chmur w świetle ciągnącego się jak okiem sięgnąć bezkresnego całunu latarń i ognisk. Kalkuta.
Mężczyzna, chcąc złapać oddech, znieruchomiał na chwilę i spojrzał na sylwetkę dworca Jheeter’s Gate, zacierającą się w ciemności, która zasłaniała przeciwległy brzeg rzeki. Im głębiej łódź zanurzała się w kłęby mgły, tym bardziej budynek dworca ze stali i szkła ginął wśród otaczających go gmachów osiadłych na mieliźnie zapomnianego przepychu. Oczy mężczyzny błąkały się po owej dżungli marmurowych mauzoleów zdewastowanych przez dekady zaniedbania i opuszczenia, po ich gołych ścianach, które furia monsunów wyprała z ochry, niebieskości i złocistości, rozmywając je niczym akwarele gasnące w wodach stawu.
Jedynie pewność, że pozostało mu zaledwie kilka godzin życia, a może nawet mniej, dodawała mu sił, by nie poddawać się po tym, jak w trzewiach tego przeklętego miejsca opuścił kobietę, której przysiągł, iż będzie jej strzec choćby za cenę własnego życia. Owej nocy, kiedy porucznik Peake ruszał na pokładzie starej barki w swą ostatnią podróż do Kalkuty, każda sekunda jego życia gasła w deszczu, który nadszedł pod osłoną świtu.
Prowadząc barkę i starając się jak najszybciej dotrzeć do brzegu, porucznik słyszał płacz dwojga niemowląt ukrytych we wnętrzu łodzi. Odwrócił się i spostrzegł, że światła płynącej w ślad za nim łodzi migotały w odległości zaledwie kilkuset metrów, coraz bliżej. Mógł wyobrazić sobie uśmiech swego bezlitosnego prześladowcy, który cieszył się już zdobyczą.
Nie zważając na płaczące z głodu i z zimna dzieci, skupił resztkę sił na tym, by przybić łodzią do brzegu rzeki omywającej niezgłębiony i widmowy labirynt ulic Kalkuty. Wystarczyło dwieście lat, by przeistoczyć gęstą dżunglę rosnącą wokół Kalighatu w miasto, do którego Bóg nigdy nie odważył się wejść.
W kilka minut nad miastem rozpętała się burza z furią niszczycielskiego ducha. Od połowy kwietnia niemal do końca czerwca miasto konało w szponach tak zwanego indyjskiego lata. Znosiło czterdziestostopniowe upały i wilgotność sięgającą poziomu pełnego nasycenia wodą. W ciągu paru chwil, wskutek gwałtownych wyładowań elektrycznych przemieniających niebo w dzieło pirotechniczne, temperatura mogła spaść o trzydzieści stopni.
Lejący się strugami deszcz nie pozwalał widzieć rachitycznych zbutwiałych pomostów chwiejących się nad powierzchnią wody. Peake wiosłował, póki nie poczuł uderzenia dziobu o drewniane nabrzeże rybaków, i dopiero po przycumowaniu skoczył po leżące wewnątrz łodzi dzieci owinięte w koc. Kiedy wziął maluchy na ręce, rozległ się ich płacz, znaczący noc krwawym śladem, który naprowadzał drapieżcę na trop zdobyczy. Peake przycisnął niemowlęta do piersi i zszedł na brzeg.
Poprzez gęstą zasłonę lejącej się wściekle wody można było dostrzec drugą barkę, która powoli zbliżała się do brzegu niby łódź żałobna. Czując chwytający za gardło strach, Peake rzucił się biegiem w kierunku ulic przylegających do Maidan od południa i zniknął w cieniach części miasta, którą uprzywilejowani mieszkańcy, w większości Brytyjczycy, nazywali Białym Miastem.
Pozostawała mu nadal iskierka nadziei, że zdoła ocalić dzieci, ale dzieliła go jeszcze spora odległość od północnego sektora, w którym znajdował się dom Aryami Bosé. Staruszka była jedyną osobą, która mogła mu pomóc. Peake zatrzymał się na chwilę i spojrzał w bezkres ciemności Maidan, szukając odległego blasku niskich latarń rysujących migotliwe gwiazdy w północnej części miasta. Ciemne ulice okryte welonem burzy mogły być jego najlepszą kryjówką. Porucznik mocniej przycisnął dzieci i ruszył na wschód, szukając schronienia w cieniu wielkich pałaców w centrum miasta.
Chwilę później ścigająca go czarna barka przybiła do nabrzeża. Trzech mężczyzn wyskoczyło z łodzi i zacumowało ją. Powoli otworzyły się drzwi kabiny i ciemna postać w czarnym płaszczu zeszła pomostem rzuconym z nabrzeża przez niebacznych na deszcz pomocników. Mężczyzna, znalazłszy się na lądzie, wyciągnął dłoń w czarnej rękawiczce, wskazując kierunek, w którym zniknął Peake. Na ustach pojawił mu się nikły uśmiech, ale w strugach wody nie mógł tego dostrzec żaden z jego ludzi.


***


Bicze deszczu zamieniły ciemną i krętą drogę wijącą się przez Maidan, obok fortecy, w jedno wielkie błotnisko. Peake pamiętał jak przez mgłę, że już kiedyś przedzierał się przez tę część miasta, podczas walk ulicznych pod dowództwem pułkownika Llewelyna, w świetle dnia, na koniu, w szwadronie żołnierzy łaknących krwi. Szydercze przeznaczenie kazało mu teraz przemierzać ów otwarty teren, który lord Clive rozkazał zrównać z ziemią w roku 1758, aby działa z Fortu William mogły strzelać bez przeszkód. Tyle że tym razem to on miał być zdobyczą.
Porucznik pobiegł desperacko ku alei drzew, czując na sobie spojrzenia kryjących się w mroku milczących strażników – nocnych mieszkańców Maidan.
Wiedział, że nikt nie zajdzie mu drogi, by go napaść i wyrwać mu płaszcz albo dzieci płaczące na jego rękach. Niewidzialni mieszkańcy czuli pozostawianą przez niego woń śmierci i nikt nie ośmieliłby się stanąć jego prześladowcy na drodze.
Peake przeskoczył ogrodzenie dzielące Maidan od Chowringhee Road i ruszył główną arterią Kalkuty. Majestatyczna aleja zbudowana została wzdłuż dawnego szlaku jeszcze trzysta lat temu wiodącego przez dżunglę bengalską na południe, ku świątyni bogini Kali, Kalighat, od której pochodziła nazwa miasta.
Tłocząca się tu zazwyczaj o nocnej porze ciżba schroniła się gdzieś przed deszczem i miasto wyglądało jak wielki opuszczony i zaśmiecony bazar. Peake dobrze wiedział, że ściana wody, która ograniczała widoczność i po zmroku pomagała mu się skryć, mogła w każdej chwili zniknąć, tak jak się pojawiła. Burze, przesuwające się od oceanu ku delcie Gangesu, oddalały się szybko na północ i wschód, zrzuciwszy swój oczyszczający potop nad Półwyspem Bengalskim. Zostawiały za sobą opary mgły i ulice zalane trującymi kałużami, w których, zanurzone po pas, taplały się dzieci, a dwukółki grzęzły niczym osadzone na mieliźnie statki.
Porucznik biegł w stronę północnego krańca Chowringhee Road, póki nie poczuł, że nogi mu słabną i że dźwiga dzieci z coraz większym trudem. Światła północnego sektora miasta migotały zza aksamitnej kurtyny deszczu. Peake nie miał wątpliwości, że długo nie wytrzyma tego tempa, a od domu Aryami Bosé dzielił go jeszcze spory kawałek. Musiał na chwilę przerwać bieg.
Przystanął dla złapania tchu, chroniąc się pod schodami dawnej składnicy towarów bławatnych; ogłoszenia na murach obwieszczały rozbiórkę budynku. Peake miał wrażenie, że chyba dokonywał inspekcji w tym miejscu lata temu w związku z donosem złożonym przez zamożnego kupca. Rzekomo mieściła się tam palarnia opium.
Teraz po chybotliwych stopniach spływała brudna woda, podobna do czarnej krwi broczącej z głębokiej rany. Miejsce wydawało się opuszczone i zdewastowane. Porucznik uniósł dzieci i spojrzał w ich przerażone oczy; niemowlęta już nie płakały, tylko trzęsły się z zimna. Koc, w który je owinął, był przemoczony. Wziął w swoje dłonie ich malutkie rączki w nadziei, że uda mu się je nieco ogrzać, i poprzez szczeliny między stopniami spojrzał na ulice prowadzące z Maidan. Nie pamiętał, ilu zabójców wynajął jego prześladowca, ale wiedział, że w bębenku rewolweru pozostały mu już tylko dwie kule, dwa naboje, którymi powinien gospodarować tak, jakby potrafił czarować. Resztę kul wystrzelił w tunelach stacji. Zawinął niemowlęta w mniej przemoczony skraj koca i położył na kawałku suchej ziemi pod niszą w ścianie budynku.
Wyciągnął rewolwer i powoli wyjrzał zza schodów. Wyludniona w swej południowej części Chowringhee Road wyglądała niczym widmowa sceneria oczekująca na początek przedstawienia. Porucznik wytężył wzrok i rozpoznał smugę dalekich świateł na drugim brzegu Hooghly. Usłyszawszy odgłos szybkich kroków na zalewanym deszczem bruku, natychmiast cofnął się do cienia.
Trzech osobników wyłoniło się z ciemności Maidan – wspomnienia Hyde Parku w sercu tropikalnej dżungli. Ostrza noży błysnęły w półmroku niczym języki płynnego srebra. Peake szybko podniósł dzieci i zaczerpnął powietrza. Wiedział, że gdyby teraz rzucił się do ucieczki, mężczyźni w jednej chwili runęliby na niego jak zgłodniała sfora psów.
Przywarł nieruchomo do ściany magazynu i śledził każdy ruch prześladowców, którzy zatrzymali się i rozglądali, szukając jego śladów. Trzej płatni mordercy zamienili ze sobą parę niezrozumiałych słów; jeden z nich wskazał gestem, że powinni się rozdzielić. Peake poczuł ciarki, widząc, że ten, który wydał polecenie, ruszył prosto w stronę jego kryjówki pod schodami. Przez głowę przemknęła mu myśl, że to zapach strachu naprowadzi najemnika.
Zaczął w panice szukać wzrokiem jakiegoś otworu w ścianie pod schodami. Przykląkł przy niszy, w której położył dzieci, i spróbował obluzować nieco już zmurszałe deski. Drewno, zaatakowane przez wilgoć, ustąpiło bez najmniejszego oporu. Wyziew wydobywający się z piwnicy zrujnowanego budynku przyprawił go o mdłości. Peake obejrzał się za siebie i zobaczył, że zabójca znajduje się jakieś dwadzieścia metrów od schodów i trzyma w ręku nóż.
Peake owinął niemowlęta własnym płaszczem i przez dziurę w ścianie wczołgał się do środka. Bolesne dźgnięcie parę centymetrów powyżej kolana w jednej chwili sparaliżowało mu prawą nogę. Drżącymi rękoma obmacał udo i jego palce natrafiły na zardzewiały gwóźdź boleśnie wrzynający się w ciało. Tłumiąc krzyk, chwycił wystający kawałek zimnego metalu, pociągnął z całej siły i poczuł, jak razem z gwoździem wyrywa kawał skóry, a spomiędzy palców wypływa ciepła krew. Mdłości i ból zasnuły mu oczy mgłą. Ciężko dysząc, chwycił dzieci i podźwignął się z trudem. Przed nim rozciągała się przedziwna, jakby nierealna hala z setkami pustych regałów, tworzących niknącą w mrokach siatkę. Nie wahając się ani chwili, pobiegł na drugi kraniec składu. Konstrukcja, bliska zawalenia, trzeszczała pod naporem burzy.


***


Kiedy Peake, przemierzywszy setki metrów, wyszedł na zewnątrz, ze zdumieniem stwierdził, że znajduje się zaledwie kilkadziesiąt metrów od Tiretta Bazar, jednego z wielu targowisk północnej części miasta. Podziękował losowi i ruszył krętą plątaniną wąskich uliczek w głąb tej pstrokatej części Kalkuty, w stronę domu Aryami Bosé.
W dziesięć minut doszedł do siedziby ostatniej damy z rodziny Bosé. Aryami mieszkała sama w starym domu w stylu bengalskim, zasłoniętym ścianą bujnej, zarastającej podwórzec i nietkniętej ludzką ręką roślinności, która przydawała mu wyglądu zapomnianego i niedostępnego ustronia. Żaden mieszkaniec północnej Kalkuty, okolicy znanej również jako Czarne Miasto, nie ośmieliłby się przekroczyć granicy tego podwórza i wejść na teren posesji Aryami Bosé. Budziła w ludziach zarówno szacunek, jak i lęk. W północnej Kalkucie nie było nikogo, kto w jakimś momencie swego życia nie słyszałby o niej i jej rodzie. Miejscowym przypominała ducha: była równie potężna i niewidzialna.
Peake podbiegł do bramy z czarnymi i wysokimi jak lance sztachetami, otwierającej się na dróżkę ujętą z obu stron w krzewy z podwórca, i schodami z popękanego marmuru dostał się do drzwi wejściowych. Przyciskając niemowlęta do siebie, zaczął wolną ręką walić w drzwi z nadzieją, że huk burzy nie zagłuszy jego uderzeń.
Łomotał do drzwi, oglądając się za siebie i wpatrując w bezludne ulice, zdjęty trwogą, że w każdej chwili mogą się pojawić jego prześladowcy. Kiedy wreszcie drzwi ustąpiły, Peake odwrócił się ku wnętrzu. Wpierw oślepiło go światło kaganka, później dotarł do jego uszu niesłyszany od pięciu lat głos, cichutko wymawiający jego imię. Przesłonił dłonią oczy i dojrzał nieprzeniknioną twarz Aryami Bosé.
Kobieta spojrzała mu głęboko w oczy, następnie przeniosła wzrok na niemowlęta. Na jej twarz padł cień bólu. Peake spuścił wzrok.
– Ona nie żyje, Aryami – wyszeptał. – Już nie żyła, kiedy się tam zjawiłem…
Aryami zamknęła oczy i westchnęła głęboko. Peake zrozumiał, że ziściły się najgorsze przeczucia kobiety, trawiące jej duszę niczym pryśnięcie kwasu.
– Wejdź – odezwała się wreszcie, przepuszczając go i zamykając za nim drzwi.
Peake położył niemowlęta na stole i zdjął z nich przemoczone ubranka. Aryami w milczeniu zawinęła je w suche pieluchy, a Peake dołożył drew do ognia w kominku.
– Ścigają mnie, Aryami – powiedział Peake. – Nie mogę tu zostać.
– Jesteś ranny – odparła kobieta, wskazując ranę, jaką pozostawił w jego nodze gwóźdź z piwnic dawnego składu bławatnego.
– To nic takiego, drobne zadrapanie – skłamał Peake. – Nie boli mnie.
Aryami podeszła do niego i wyciągnęła dłoń, by dotknąć jego spoconej twarzy.
– Zawsze ją kochałeś…
Peake uciekł wzrokiem w bok, ku niemowlętom, i nie odpowiedział.
– To mogły być twoje dzieci – powiedziała Aryami. – Może wtedy los byłby dla nich łaskawszy.
– Muszę już iść, Aryami – uciął porucznik. – Nie mogę tu zostać. Będą mnie ścigać, dopóki mnie nie dopadną.
Wymienili spojrzenia, w których kryło się poczucie przegranej i świadomość, co czeka Peake’a, gdy znajdzie się na ulicach Kalkuty. Aryami ujęła dłonie porucznika w swoje ręce i ścisnęła je mocno.
– Byłam wobec ciebie niesprawiedliwa – powiedziała. – Bałam się o swoją córkę, bałam się, jakie życie ją czeka u boku brytyjskiego oficera. Ale myliłam się. Chyba nigdy mi nie przebaczysz.
– To już nie ma najmniejszego znaczenia – odparł Peake. – Muszę iść.
Podszedł do stołu, by ostatni raz rzucić okiem na grzejące się w cieple ognia dzieci. Spojrzały nań błyszczącymi i figlarnie uśmiechniętymi oczyma. Były uratowane. Porucznik skierował się ku drzwiom i westchnął głęboko. Po tych kilku chwilach spokoju poczuł nagle, jak nieubłaganie ogarnia go zmęczenie i coraz trudniej znieść mu szarpiący ból w nodze. Resztkami sił dotarł z dziećmi do tego miejsca, teraz zaś opadły go wątpliwości, czy potrafi przeciwstawić się temu, co go nieuchronnie czekało. Na dworze deszcz wciąż smagał zarośla i nie było ani śladu prześladowcy porucznika i jego zbirów.
– Michael… – odezwała się Aryami za jego plecami.
Młody porucznik zatrzymał się, ale nawet nie spojrzał za siebie.
– Ona wiedziała o tym – skłamała Aryami. – Zawsze o tym wiedziała i jestem przekonana, że do pewnego stopnia odwzajemniała twoje uczucia. Wszystko przeze mnie. Nie chowaj do niej urazy.
Peake pokiwał głową w milczeniu i zamknął za sobą drzwi. Przez chwilę stał w deszczu, po czym, już uspokojony, ruszył przed siebie na spotkanie z prześladowcami. Wrócił tą samą drogą i dotarł do opuszczonego składu, gdzie ponownie zanurzył się w mrok starego budynku, by tam, chroniąc się w jakimś ustronnym miejscu, poczekać.
Ukryty w ciemnościach poczuł, jak wyczerpanie i ból z wolna zlewają się w upajające uczucie osamotnienia i spokoju. Na jego wargach pojawił się cień uśmiechu. Nie odnajdywał już w sobie nadziei ani chęci życia.


***


Długie i smukłe palce w czarnej rękawiczce pogłaskały zakrwawiony gwóźdź wystający z połamanej deski przy wejściu do piwnic dawnego składu. Podczas gdy jego ludzie czekali, stojąc za nim, smukły mężczyzna skrywający twarz pod czarnym kapturem powoli uniósł palec wskazujący do ust i zlizał kropelkę ciemnej i gęstej krwi, smakując ją niczym kroplę miodu. Po chwili odwrócił się ku ludziom, których parę godzin wcześniej wynajął za kilka monet i obietnicę wypłaty reszty po wykonaniu zlecenia, i ruchem głowy wskazał wnętrze budynku. Trzech zbirów szybko pochyliło się w stronę wyrwy zrobionej przez Peake’a. Człowiek w kapturze uśmiechnął się w ciemnościach.
– Osobliwe miejsce wybrał pan, poruczniku Peake, na miejsce swojej śmierci – szepnął.
Ukrywszy się za stosem pustych skrzyń we wnętrzu piwnicy, Peake śledził trzy sylwetki wślizgujące się do podziemi i choć nie mógł ze swego miejsca dojrzeć ich zleceniodawcy, był pewien, że stoi tam, przy ścianie, na zewnątrz. Czuł jego obecność. Wyjął rewolwer i tłumiąc dźwięk przemokniętą peleryną, przekręcił bębenek, tak by jeden z pocisków gotów był do wystrzelenia. Nie miał już nic przeciwko temu, żeby umrzeć, ale nie zamierzał wybierać się na tamten świat w pojedynkę.
Adrenalina wypełniająca jego żyły uśmierzyła rwący ból nad kolanem, przeistaczając go w głuche i dalekie pulsowanie. Zaskoczony swoim własnym spokojem i opanowaniem, Peake raz jeszcze się uśmiechnął i czekał nieruchomo. Patrzył, jak trzej mężczyźni z wielką ostrożnością posuwają się wzdłuż pustych regałów i stają kilkanaście metrów od niego. Jeden z nich uniósł rękę na znak, żeby się zatrzymali, drugą wskazywał coś na podłodze. Peake uniósł rewolwer, celując w nich, i lekko dotknął spustu.
Na kolejny znak mężczyźni rozdzielili się. Dwóch z nich zaczęło podchodzić ostrożnie do stosu skrzyń, trzeci zaś ruszył prosto w stronę Peake’a. Porucznik odczekał chwilę, a następnie pchnął ku napastnikowi kolumnę skrzynek. Skrzynie zwaliły się, a w tym czasie Peake skoczył w stronę wyłomu w ścianie, przez który wszyscy weszli.
Jeden z najemników przeciął mu drogę i wyciągnął nóż. Ostrze błysnęło tuż koło jego twarzy, ale zanim bandyta zdążył zamachnąć się ponownie, Peake przystawił mu lufę do szyi.
– Rzuć nóż – wycedził.
Mężczyzna, widząc lodowaty wzrok porucznika, posłusznie wykonał rozkaz. Peake chwycił go za włosy i nie odrywając rewolweru od szyi, odwrócił się ku pozostałym bandytom, zasłaniając się zakładnikiem jak żywą tarczą. Dwaj najemnicy zbliżyli się do niego, czujni na każdy jego ruch.
– Poruczniku, daruj sobie tę scenę i oddaj nam to, czego szukamy – usłyszał za plecami znajomy głos. – Ci ludzie to zacni ojcowie rodzin.
Peake zwrócił wzrok ku zakapturzonemu mężczyźnie, który stał parę metrów od niego i się uśmiechał. Kiedyś, nie tak znów dawno, zaczął w tej twarzy dostrzegać twarz przyjaciela. Teraz z trudem rozpoznawał w niej twarz swego zabójcy.
– Jawahal, wiesz dobrze, że nie zawaham się strzelić mu w łeb – jęknął Peake.
Jego zakładnik zamknął oczy, drżąc.
Mężczyzna w kapturze powoli skrzyżował ręce i ciężko westchnął.
– Proszę bardzo, jeśli ma ci to sprawić przyjemność, poruczniku – powiedział – ale i tak stąd nie wyjdziesz.
– Ja nie żartuję – powiedział Peake, wbijając lufę rewolweru w podbródek najemnika.
– Oczywiście, poruczniku – przytaknął Jawahal pojednawczo. – Strzelaj, jeśli starczy ci odwagi, żeby zabić człowieka z zimną krwią i bez zgody Jego Królewskiej Wysokości. Albo oddaj broń, a wtedy będziemy mogli dojść do porozumienia korzystnego dla obu stron.
Dwaj uzbrojeni zabójcy stali nieruchomo, gotowi na znak mężczyzny w kapturze w każdej chwili rzucić się na Peake’a. Porucznik się uśmiechnął.
– Zgoda – odezwał się w końcu. – A co powiesz na takie porozumienie?
Pchnął zakładnika na ziemię i wycelował rewolwer w mężczyznę w kapturze. Po piwnicy rozniosło się echo wystrzału. Z chmury dymu wyłoniła się otwarta dłoń w rękawiczce. Peake’owi wydało się, że widzi, jak zmiażdżony pocisk błyszczy w półmroku, roztapiając się z wolna w niteczkę płynnego metalu, która spływa spomiędzy smukłych palców niczym garść piasku.
– Pudło, poruczniku – odezwał się człowiek w kapturze. – Proszę jeszcze raz spróbować, ale tym razem z bliższej odległości.
Błyskawicznie chwycił za przegub dłoni, w której Peake trzymał rewolwer, i przystawił lufę broni porucznika do swojego czoła.
– Nie uczyli cię tego w akademii? – syknął.
– Był czas, kiedy byliśmy przyjaciółmi – odparł Peake.
Jawahal uśmiechnął się z pogardą.
– Ten czas już minął, poruczniku – rzucił.
– Niech mi Bóg wybaczy – szepnął Peake, ponownie naciskając spust.
Przez chwilę, która wydała mu się wiecznością, Peake patrzył, jak kula przebija głowę Jawahala i rozrywa kaptur. Przez ranę w lodowato uśmiechniętej twarzy zaczęło przeświecać światło. Po kilku sekundach dymiąca dziura wyrwana przez pocisk powoli się zrosła. Peake poczuł, jak rewolwer wypada mu z dłoni.
Rozjarzone oczy jego przeciwnika wbiły się w jego oczy, a z ust wychynął długi czarny język.
– Jeszcze tego nie rozumiesz, poruczniku, prawda? Gdzie są dzieci?
To nie było pytanie, to był rozkaz.
Peake pokręcił głową oniemiały z przerażenia.
– Sam tego chciałeś.
Jawahal ścisnął jego rękę i Peake poczuł, jak tamten miażdży mu kości. Padł na kolana, nie mogąc z bólu złapać tchu.
– Gdzie są dzieci? – powtórzył Jawahal.
Peake usiłował coś powiedzieć, ale piekący żar, który bił od krwawiącej ręki, sparaliżował mu język.
– Chcesz coś powiedzieć, poruczniku? – spytał Jawahal, klękając przy nim.
Peake kiwnął głową.
– I bardzo słusznie – uśmiechnął się jego wróg. – Powiem szczerze, że twoje cierpienie wcale mnie nie bawi. Pomóż mi je ukrócić.
– Dzieci umarły – wyjęczał Peake.
Zdołał dostrzec na twarzy Jawahala grymas zniechęcenia.
– Nie, nie. Do tej pory szło ci nieźle, nie psuj tego teraz.
– Umarły – powtórzył Peake.
Jawahal wzruszył ramionami i skinął powoli głową.
– Sam tego chciałeś – oznajmił. – Nie pozostawiasz mi wyboru. Ale zanim odejdziesz, pozwól, że ci przypomnę: kiedy życie Kylian było w twoich rękach, nie potrafiłeś zrobić nic, żeby ją uratować. Tacy ludzie jak ty przyczynili się do jej śmierci. Ale ich dni dobiegły kresu. A ty jesteś ostatnim z nich. Przyszłość należy do mnie.
Peake spojrzał na Jawahala błagalnym wzrokiem i dostrzegł, jak jego źrenice okolone dwoma żółtymi kręgami z wolna zwężają się, zanikając niemal w wąziutkich szczelinach. Mężczyzna uśmiechnął się i zaczął z największą delikatnością zdejmować rękawiczkę zakrywającą prawą dłoń.
– Niestety, nie dożyjesz chwili, kiedy będziesz mógł zobaczyć to na własne oczy – dodał Jawahal. – I przestań się łudzić, że twój bohaterski wyczyn do czegoś doprowadzi. Jesteś skończonym głupcem, poruczniku Peake. Zresztą zawsze miałem cię za głupca, a tuż przed śmiercią tylko mnie w tym przeświadczeniu utwierdzasz. Mam nadzieję, że istnieje piekło wyłącznie dla głupców, Peake, bo tam właśnie zaraz cię poślę.
Peake zamknął oczy i usłyszał syk płomieni tuż przy swojej twarzy. A po chwili, nieskończenie długiej, poczuł, jak na jego szyi zaciskają się płonące palce i gaszą ostatni oddech. Z oddali zaś dochodził go stukot owego przeklętego pociągu i nieludzkie krzyki setek dzieci ogarniętych płomieniami. Później nastała ciemność.


***


Aryami Bosé obeszła cały dom, gasząc jedną po drugiej wszystkie świece rozjaśniające jej sanktuarium. Pozostawiła jedynie blade światło ognia, rzucającego na gołe ściany ulotne blaski. Niemowlęta spały już w cieple kominka, a grobową ciszę panującą w całym domu zakłócał jedynie trzask ognia i bębnienie kropel deszczu o zamknięte okiennice. Po twarzy Aryami popłynęły nieme łzy, gdy wydobyła spośród najdroższych jej sercu pamiątek, składanych w kuferku z brązu i kości słoniowej, fotografię swojej córki Kylian.
Zdjęcie to zrobił stary, pochodzący z Bombaju wędrowny fotograf, jeszcze przed ślubem Kylian, i nie chciał za nie zapłaty. Na fotografii Kylian wyglądała właśnie tak, jak ją Aryami zapamiętała: spowita owym dziwnym blaskiem, który zdawał się z niej emanować, oczarowując wszystkich, również zawodowego fotografa. To właśnie on obdarzył ją przydomkiem, który do niej przylgnął: Księżniczka Światła.
Kylian oczywiście nigdy nie była prawdziwą księżniczką, a jej jedynym królestwem były ulice, na których dorastała. Kiedy opuszczała siedzibę rodu Bosé, by rozpocząć nowe życie u boku małżonka, mieszkańcy Machuabazaar żegnali ją ze łzami w oczach, odprowadzając wzrokiem białą karetę, która uwoziła na zawsze księżniczkę Czarnego Miasta. Była jeszcze dziewczynką, gdy zrządzeniem losu wyjechała stąd, by już nigdy nie wrócić.
Aryami usiadła obok niemowląt przy kominku i przycisnęła starą fotografię do piersi. Burza znowu dała o sobie znać. Fala gniewu podpowiedziała Aryami, co powinna teraz zrobić. Prześladowca Peake’a na pewno nie poprzestanie na zamordowaniu go. Dzięki odwadze i poświęceniu porucznika zyskała cenne minuty, których żadną miarą nie mogła teraz roztrwonić, nawet opłakując pamięć córki. Wiedziała z doświadczenia, że przyszłość pozostawi jej aż nadto czasu, by żalić się nad błędami popełnionymi w przeszłości.


***


Odłożyła fotografię do kuferka i wzięła medalion, który poleciła wybić dla córki lata temu; Kylian nigdy nie założyła tego klejnotu. Medalion składał się z dwóch wykonanych ze złota kręgów, symbolizujących słońce i księżyc, tak do siebie dopasowanych, iż stanowiły jedną część. Nacisnęła środek medalionu. Części rozłączyły się. Ująwszy każdą z części za złoty łańcuszek, powiesiła je osobno na szyjach niemowląt.
Wciąż zastanawiała się, co powinna zrobić. Wyglądało na to, iż jedynym sposobem ocalenia dzieci było ich rozdzielenie, zatarcie ich przeszłości i ukrycie tożsamości zarówno przed światem, jak i przed nimi samymi, nawet gdyby niosło to z sobą ból. Niemowlęta nie mogły być razem, bo wcześniej czy później prawda wyszłaby na jaw. Takiego ryzyka nie mogła ponosić żadną miarą. I nie miała wyjścia. Ostateczną decyzję musiała podjąć przed świtem.
Wzięła niemowlęta na ręce i pocałowała każde z nich delikatnie w czoło. Poczuła, jak maleńkie rączki głaszczą ją po twarzy, paluszki dotykają spływających jej po policzkach łez, a pogodne oczy wpatrują się w nią niczego nieświadome. Jeszcze raz mocno przytuliła dzieci, po czym położyła je w maleńkiej, naprędce przygotowanej kołysce.
Następnie siadła przy świetle kaganka i sięgnęła po skrawek papieru i pióro. Przyszłość wnuków była teraz w jej rękach. Głęboko westchnęła i zaczęła pisać. Słyszała dobiegający z daleka coraz cichszy odgłos słabnącego deszczu i rumor burzy, która oddalała się ku północy, by ustąpić nieba bezkresnej powłoce gwiazd.


***


Thomas Carter, przeżywszy pięćdziesiąt lat, z czego trzydzieści trzy w Kalkucie, był święcie przekonany, że nic go już w tym mieście nie zaskoczy.
Rankiem owego majowego dnia 1916 roku, po jednej z najgwałtowniejszych burz – poza porą monsunów – jakie pamiętał, niespodzianka znalazła się pod drzwiami sierocińca w postaci koszyczka z niemowlęciem i opieczętowanego listu adresowanego do niego osobiście.
Niespodzianka była podwójna. Po pierwsze, nikt w Kalkucie nie zadawał sobie trudu, by podrzucać niemowlęta pod drzwiami sierocińca; do tego wystarczał przecież byle zaułek, śmietnisko lub studnia. Tym bardziej zaś – to po drugie – nikt nie zawracał sobie głowy pisaniem listów rekomendacyjnych takich jak ten, podpisanych w dodatku prawdziwym, bez najmniejszych wątpliwości, imieniem i nazwiskiem.
Carter zdjął okulary, by popatrzeć na nie pod światło, następnie chuchnął na każde ze szkieł osobno i przetarł je mocno sfatygowaną chusteczką z surowej bawełny, której używał wyłącznie do tego celu co najmniej dwadzieścia pięć razy dziennie, trzydzieści pięć zaś podczas indyjskiego lata.
Niemowlę leżało teraz w znajdującej się na parterze sypialni naczelnej pielęgniarki, Vendeli, odpoczywając pod jej czujnym okiem, przebadane przez doktora Woodwarda, wyrwanego ze snu tuż przed świtem bez jakichkolwiek wyjaśnień prócz odwołania się do przysięgi Hipokratesa.
Stan dziecka był ogólnie dobry. Poza pewnymi oznakami odwodnienia nic nie wskazywało na to, by niemowlę dotknięte było jakąś zarazą, jedną z wielu, jakie w tym mieście odbierały życie tysiącom podobnych mu istot, nie pozwalając im osiągnąć wieku, w którym wymawia się imię matki. Przy dziecku znaleziono jedynie medalion ze złota w kształcie słońca, który Carter trzymał teraz w palcach, i ów list, który jeśli rzeczywiście był autentyczny – a trudno mu było znaleźć argumenty przeciwko tej tezie – stawiał go w kłopotliwej sytuacji.
Carter schował medalion do szuflady biurka i zamknął ją na klucz, po czym kolejny raz przeczytał adresowany do siebie list.


Wielce szanowny Panie,
wskutek tragicznych okoliczności i przez wzgląd na łączącą Pana z moim zmarłym mężem, trwającą ponad dziesięć lat przyjaźń zmuszona jestem prosić Pana o pomoc. W tamtych czasach małżonek mój nie szczędził słów podziwu dla pańskiej szlachetności i nadzwyczajnej spolegliwości. Dlatego dzisiaj błagam, by potraktował Pan jak najpoważniej moją prośbę, choćby się Panu zdała osobliwa, i postarał się ją spełnić w jak największej tajemnicy.
Dziecko, które zmuszona jestem Panu oddać, straciło rodziców z rąk mordercy, który poprzysiągł sobie, iż zgładzi zarówno ich samych, jak i ich potomstwo. Nie mogę, a i chwila po temu nie jest najszczęśliwsza, wyjawić Panu, jakimi kierował się pobudkami. Dość, że odnalezienie dziecka musi być zachowane w jak największej tajemnicy i że pod żadnym pozorem nie może Pan poinformować o tym policji lub też władz brytyjskich, gdyż i tu, i tam morderca ma kontakty z ludźmi, którzy nie zawahają się natychmiast mu o tym donieść.
Z oczywistych powodów nie mogę zatrzymać dziecka u siebie, nie narażając go na los, jaki spotkał jego rodziców. Dlatego błagam, by zaopiekował się Pan nim, nadał mu imię i wychował je zgodnie ze szczytnymi zasadami prowadzonej przez siebie placówki, czyniąc w przyszłości człowiekiem równie szlachetnym i prawym, jak jego rodzice.
Jestem świadoma tego, że chłopiec nigdy nie będzie mógł poznać swojej przeszłości, ale to sprawa życia i śmierci, więc niech tak zostanie.
Nie mam zbyt wiele czasu, by podzielić się z Panem szczegółami, więc tylko raz jeszcze przypomnę Panu o przyjaźni i zaufaniu, którymi darzył Pana mój małżonek, by po części usprawiedliwić moją prośbę.
Będę również wdzięczna, jeśli po przeczytaniu tego listu zniszczy go Pan, jak również wszystko, co mogłoby naprowadzić na ślad dziecka. Boleję nad tym, że nie mogę osobiście przedłożyć swojej prośby, ale nie pozwala mi na to powaga sytuacji.
Ufając, iż zdoła Pan podjąć odpowiednią decyzję, proszę przyjąć wyrazy dozgonnej wdzięczności.
ARYAMI BOSÉ


Pukanie do drzwi wyrwało Cartera z lektury. Zdjął okulary, złożył starannie list i schował do szuflady biurka, po czym zamknął ją na klucz.
– Proszę – odezwał się.
Vendela, naczelna pielęgniarka sierocińca St. Patrick’s, zajrzała do gabinetu. Jej twarz miała jak zwykle nieodmiennie surowy i nieprzystępny wyraz, a spojrzenie nie wróżyło niczego dobrego.
– Jakiś pan chce się z panem widzieć – powiedziała sucho.
Carter uniósł brwi.
– A czego chce?
– Nie raczył zapoznać mnie ze szczegółami – odparła pielęgniarka, ale sądząc z miny, intuicja podpowiadała jej, że owe szczegóły są mocno podejrzane.
Po chwili wahania zdecydowała się przekroczyć próg i weszła do pokoju, zamykając za sobą drzwi.
– Wydaje mi się, że chodzi o chłopca – dodała, nie kryjąc niepokoju. – Nic nie powiedziałam.
– Rozmawiała pani z kimś jeszcze? – spytał Carter.
Vendela przecząco pokręciła głową. Carter schował klucz od biurka do kieszeni spodni.
– Mogę mu powiedzieć, że pana nie ma – zaproponowała Vendela.
Carter przez chwilę rozważał tę myśl. W końcu doszedł do wniosku, że jeśli podejrzenia Vendeli są uzasadnione (a zazwyczaj tak było), unikanie spotkania z przybyszem jedynie potwierdzi wrażenie, iż St. Patrick’s ma coś do ukrycia. Decyzja dojrzała w nim szybko.
– Nie. Przyjmę go. Proszę go wpuścić i przypilnować, żeby nikt z personelu z nim się nie spotkał. Sprawa wymaga absolutnej dyskrecji. Dobrze?
– Oczywiście.
Słuchając odgłosu oddalających się korytarzem kroków Vendeli, kolejny raz czyścił okulary i uprzytamniał sobie, że krople deszczu znów natarczywie zaczynają siec o szyby okien.


***


Mężczyzna ubrany był w długi czarny płaszcz, głowę miał zaś owiniętą w turban, na którym można było podziwiać ciemny medalion w kształcie węża. Zachowanie i ogłada wskazywałyby na zamożnego kupca z północnej dzielnicy Kalkuty, rysy były niewątpliwie hinduskie, choć cera ujawniała niemal chorobliwą bladość kogoś, kogo nigdy nie dosięgły promienie słoneczne. Narodzona na ulicach Kalkuty mieszanina ras powstała ze spotkania Bengalczyków, Ormian, Żydów, Anglików, Chińczyków i wielu innych niezliczonych grup przybyłych tu w poszukiwaniu bogactwa lub schronienia. Twarz przybysza mogła reprezentować którąś z owych grup etnicznych albo i żadną z nich.
Podając tacę z dwiema filiżankami przygotowanej przez Vendelę herbaty, Carter poczuł na swoich plecach badawczy, przeszywający go niemal wzrok.
– Proszę, niech pan spocznie – zwrócił się uprzejmie do nieznajomego. – Słodzi pan?
– Obojętne.
W głosie nieznajomego nie słychać było żadnego specyficznego akcentu. Carter przełknął ślinę, ułożył wargi do uśmiechu i odwrócił się do gościa, trzymając w ręce filiżankę. Palce w czarnej rękawiczce, długie i ostre niczym szpony, chwyciły zdecydowanym ruchem gorącą porcelanę. Carter zajął miejsce w swoim fotelu i zaczął powoli mieszać posłodzoną herbatę.
– Przykro mi, że niepokoję pana o tej porze, panie Carter. Wyobrażam sobie, że ma pan sporo zajęć na głowie, więc postaram się nie rozwodzić zanadto – podjął rozmowę mężczyzna.
Carter skinął uprzejmie głową.
– Wobec tego jaki jest cel pańskiej wizyty, panie…? – zaczął Carter.
– Nazywam się Jawahal – przedstawił się nieznajomy. – Od razu przystąpię do rzeczy. Być może będzie pan zdziwiony moim pytaniem, ale chciałbym wiedzieć, czy ostatniej nocy lub też w ciągu dzisiejszego dnia nie zostało znalezione dziecko, kilkudniowe niemowlę?
Carter ściągnął brwi, przywołując na twarz wyraz możliwie najbardziej szczerego zaskoczenia. Ani zbyt oczywisty, ani nazbyt subtelny.
– Dziecko? Przepraszam, ale chyba nie rozumiem.

Aby przeczytać całą książkę, odwiedź www.legimi.com