Ostatni pasażer - Manel Loureiro - ebook
Wydawca: MUZA SA Kategoria: Sensacja, thriller, horror Język: polski Rok wydania: 2014

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 16000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 464 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka dostępny w abonamencie „Legimi bez limitu+” w aplikacji Legimi z:

Androida
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Odtwórz fragment audiobooka:

Czas: 13 godz. 30 min

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Ostatni pasażer - Manel Loureiro

Czy młodej dziennikarce uda się wyjaśnić tajemnicę statku widma i odwrócić przeznaczenie?

W sierpniu 1939 roku stary angielski węglowiec niemal zderza się na środku oceanu z olbrzymim statkiem wycieczkowym o nazwie „Valkirie”. Jak się wkrótce okazuje, płynie pod niemiecką banderą i należy do nazistowskiej organizacji Kraft durch Freude. Nieoświetlony transatlantyk dryfuje w gęstej mgle pusty. Trzej angielscy marynarze, którzy zapuszczają się na jego pokład, odkrywają ślady świadczące o niedawnej obecności setek pasażerów, ale odnajdują tylko jednego żywego człowieka: noworodka owiniętego w tałes, z gwiazdą Dawida na szyi. Nikt nie potrafi zrozumieć, dlaczego ten żydowski chłopiec jest jedynym pasażerem statku widma i skąd wziął się na pokładzie.

Siedemdziesiąt lat później ambitna dziennikarka londyńskiej gazety dowiaduje się, że „Valkirie”, od czasu feralnego rejsu stojącą w angielskim doku, w tajemnicy nabył i wyremontował pewien milioner. Dziewczyna, zaproszona na rejs, pragnie za wszelką cenę rozwiązać zagadkę niemieckiego transatlantyku. Wyprawa na pokładzie „Valkirie” okaże się ekscytującym, ale i wyjątkowo niebezpiecznym spotkaniem z przeszłością, będzie podróżą w czasie, która wyjaśni, co tak naprawdę w 1939 roku wydarzyło się na oceanie tamtej sierpniowej nocy.

Opinie o ebooku Ostatni pasażer - Manel Loureiro

Fragment ebooka Ostatni pasażer - Manel Loureiro

MANEL LOUREIRO

OSTATNI
PASAŻER

Tytuł oryginału: El último pasajero

Redaktor prowadzący: Małgorzata Burakiewicz

Redakcja techniczna: Karolina Bendykowska

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta: Katarzyna Szajowska

Projekt okładki: Departamento de Arte y Diseño.

Área Editorial Grupo Planeta

Zdjęcie na okładce © David Argemí

© 2013, Virtual Publishers S.L.

All rights reserved

© for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2014

© for the Polish translation by Joanna Ostrowska and Grzegorz Ostrowski

ISBN 978-83-7758-839-0

Warszawskie Wydawnictwo Literackie

MUZA SA

Warszawa 2014

Wydanie I

Mojemu synowi Manelowi,
wokół którego kręci się mój świat

Spis treści

MGŁA (prolog)

rozdział I

rozdział II

rozdział III

rozdział IV

KATE

rozdział V

rozdział VI

rozdział VII

rozdział VIII

rozdział IX

rozdział X

rozdział XI

rozdział XII

„VALKIRIE”

rozdział XIII

rozdział XIV

rozdział XV

rozdział XVI

rozdział XVII

rozdział XVIII

rozdział XIX

rozdział XX

rozdział XXI

rozdział XXII

rozdział XXIII

rozdział XXIV

rozdział XXV

rozdział XXVI

rozdział XXVII

rozdział XXVIII

rozdział XXIX

rozdział XXX

rozdział XXXI

rozdział XXXII

rozdział XXXIII

rozdział XXXIV

rozdział XXXV

rozdział XXXVI

rozdział XXXVII

rozdział XXXVIII

rozdział XXXIX

rozdział XL

rozdział XLI

rozdział XLII

rozdział XLIII

rozdział XLIV

rozdział XLV

rozdział XLVI

rozdział XLVII

rozdział XLVIII

rozdział XLIX

rozdział L

rozdział LI

rozdział LII

rozdział LIII

Osiem godzin później

Przypisy

MGŁA
(prolog)

rozdział I

Piana, noc i mgła. Wilgoć przenikająca kości
z siłą zapuszczającego korzenie chwastu.
Mętna, ciemna woda. Tysiące metrów otchłani
pod statkiem, a gdzieś tam, na dole potwory.

I. Freskor

Statek „Pass of Ballaster”

Gdzieś na północnym Atlantyku

28 sierpnia 1939 roku

Godzina 4.57

Sześćset mil od wybrzeży Irlandii noc była czarna jak dno kopalni, zlewała się ze spokojnym, ciemnym jak zwykle o tej porze roku morzem. Nagle jednak spłynęła mgła i wtedy wszystko się zaczęło.

Tom McBride poczuł ucisk w gardle, kiedy próbował przebić wzrokiem gęste opary. Splunął za burtę i otulił się szczelniej swoją kurtą z dystynkcjami kapitana. Od prawie dwudziestu czterech godzin tkwili w tej gąbczastej masie i wilgoć wciskała się w każdy kąt „Pass of Ballaster”.

Nie rozumiem mruknął do siebie. Mgła w sierpniu, na tej przeklętej szerokości…

Gderając i nie odrywając wzroku od horyzontu, który znajdował się w odległości zaledwie trzech, czterech metrów, wyciągnął rękę w lewo. Podniósł filiżankę stojącą na chropowatym blacie stołu nawigacyjnego i upił łyk kawy. Natychmiast pożałował, że to zrobił.

Była zimna, jak wszystko na pokładzie. Od kiedy otoczyła ich ta gęsta, żółtawa mgła, nic nie utrzymywało ciepła dłużej niż dziesięć, piętnaście minut.

Przynajmniej fala nie jest zbyt wysoka, pomyślał, ze wstrętem wypluwając kawę do filiżanki. Brakuje nam teraz tylko burzy.

McBride wiedział, co by to oznaczało. „Pass of Ballaster” najlepsze lata miał już za sobą. Całą nadbudowę zwodowanego na początku dwudziestego wieku węglowca o wyporności nieco ponad pięciu tysięcy ton pokrywała rdza. Nie było jej jednak widać pod warstwą czarnego kleistego pyłu z węgla, którego stosy zawsze wypełniały ładownie.

Na burcie statku widniała olbrzymia szrama, pamiątka po niedoświadczonym pilocie za sterami holownika, który źle wyliczył odległość w Halifaksie. „Pass of Ballaster” nadawał się na złom, ale jakimś cudem jeszcze pływał.

Tak, pomyślał McBride, odpinając górny guzik kurty. Nie sądzę, żebyśmy odbyli jeszcze wiele podróży na twoim pokładzie, stara przyjaciółko. Może już tylko jedną albo dwie. Nigdy nie wiadomo…

McBride zawsze myślał o swoim statku jak o starej damie, która pozbawiona dawnej urody i świecących ozdób, stara się zachować do końca resztki godności. Ostatnie lata życia spędzała na przewożeniu węgla między Bostonem i Bristolem.

Wszyscy na pokładzie wiedzieli, że „Pass of Ballaster” ma przed sobą już niewiele rejsów. Był zbyt stary, naprawy coraz bardziej kosztowne, a co najważniejsze, rynek węgla praktycznie przestał istnieć. Podjęcie przez właścicieli decyzji o wycofaniu jednostki z eksploatacji pozostawało jedynie kwestią czasu.

Podróż w tamtą stronę, pod balastem, poszła jak po maśle. Letnia pogoda zachęcała marynarzy do wałęsania się po pokładzie z obnażonymi torsami. Załadunek w Bostonie przebiegł bez problemów, nie licząc pogłosek o nadchodzącej wojnie. Cztery dni temu rozpoczęli podróż powrotną. To miał być rejs jak każdy inny.

Do czasu, kiedy natknęli się na przeklętą ścianę mgły.

Najpierw zamilkło radio. Po prostu przestało działać, choć oficer łącznościowy, który obejrzał je bardzo dokładnie, przysięgał, że wszystko jest w porządku. Słychać było tylko głuche trzaski w tle, suche tak-tak-tak, które powtarzało się w nieregularnych, niekiedy nawet kilkuminutowych odstępach.

Czasami radio cichło na parę godzin, po to by niespodziewanie wyrzucić z siebie kolejną rytmiczną serię, jakby jakiś obłąkany rzeźnik uderzał tasakiem w pieniek do rąbania mięsa. Potem znów zapadała cisza.

W dodatku było zimno. Oczywiście, w oparach mgły zawsze jest trochę chłodniej, ale tym razem mieli do czynienia z zupełnie inną sytuacją. Przeraźliwy ziąb sprawiał, że wydychane powietrze zamieniało się na zewnątrz w zamarzające kłęby pary, a każdy oddech jakby wyrywał kawałek płuca.

Na domiar złego od sześciu godzin mieli problemy z kompasem.

Psuł się stopniowo, powoli, nie tak jak radio, które po prostu nagle przestało działać. Na początku igła lekko drgała, tak delikatnie, że wszyscy myśleli, że to dwa silniki tłokowe, równie stare i zużyte jak reszta statku, powodują drganie mostka. Jednak w miarę upływu godzin ruchy igły stawały się coraz bardziej chaotyczne i nieoczekiwane.

McBride znowu pochylił się nad kompasem, choć wiedział, że zrobił to niespełna dziesięć minut wcześniej. Igła przeskakiwała między wschodem i zachodem, niezdolna do zatrzymania się na dłużej niż sekundę.

Kapitan przełknął ślinę. Żeglowanie we mgle bez kompasu i przy zerowej widoczności było prowokowaniem nieszczęścia. Mogli godzinami zataczać kręgi i, co gorsza, całkowicie stracić orientację. Dla „Pass of Ballaster”, z jego astmatycznymi silnikami, oznaczało to zbyt wielkie ryzyko.

Słysząc skrzypnięcie fotela, sternik, niespełna dwudziestoletni, odwrócił się i odezwał, jakby czytał w myślach przełożonego.

Kapitanie… powiedział drżącym głosem. Busola po jego prawej stronie tańczyła w tym samym niespokojnym rytmie co kompas McBride’a. Co powinienem teraz robić?

Trzymać kurs i nie zbaczać rozkazał McBride. A przy okazji zachować spokój, dodał w myślach. Jeśli nie zmieniliśmy kierunku w stosunku do ostatniego pomiaru, jesteśmy na właściwej drodze. Jak tylko wypłyniemy z mgły, wszystko pójdzie gładko, synu.

Tak jest, kapitanie odparł sternik.

Nigdy nie okazuj zdenerwowania przy członkach załogi. McBride niemal słyszał w głowie zasadę, której wszyscy kapitanowie marynarki handlowej uczyli się na pamięć w akademii. Jakże prosta wydawała się na lądzie, w jasnym świetle słonecznym. Pierwszy raz w całej swojej karierze znalazł się w tak niezwykłej sytuacji; uznał, że tej nocy nie może go już spotkać nic gorszego.

Podmuch zimnego powietrza przesyconego wilgocią poruszył brzegami mapy nawigacyjnej. Kiedy kapitan McBride uniósł wzrok, zobaczył Toma O’Leary’ego, bosmana, który wszedł tyłem na mostek i walcząc z rozwianymi połami płaszcza, zamknął za sobą drzwi.

O’Leary, czterdziestoletni, rudy, szczupły Irlandczyk, otrzepał nasiąknięty wilgocią materiał, mrucząc coś pod nosem. McBride pozdrowił go zmęczonym gestem. Jego podoficer odznaczał się skutecznością w pracy, ale bywał również nerwowy i irytujący.

Zmieniono wachtowych?

Oczywiście, kapitanie powiedział bosman, podchodząc do stołu nawigacyjnego. Ta przeklęta mgła działa mi na nerwy.

To tylko mgła odparł lakonicznie kapitan i przesunął językiem po wargach.

Tak, oczywiście rzucił O’Leary. Wymienili z kapitanem nerwowe spojrzenia, o wiele bardziej wymowne niż wszystko, co mogliby wyrazić słowami. To tylko mgła.

Obaj kłamali. I obaj o tym wiedzieli. Ale za nic w świecie by się do tego nie przyznali.

Gdyby zsumować lata, które każdy z nich spędził na pływaniu po tych wodach, wyszłoby ponad czterdzieści. Nieskończoną ilość razy wchodzili w pasma mgły, często nawet gęstszej i niebezpieczniejszej niż ta. Poza tym w sierpniu spotkanie z górą lodową było prawie niemożliwe, jeśli nie nierealne. Oddalili się znacznie od Ławicy Nowofundlandzkiej, nie groziło im więc zderzenie z jakimś zabłąkanym portugalskim kutrem rybackim. Teoretycznie natknęli się tylko na pasmo mgły.

Ale ta mgła była jakaś inna.

Jest coraz gorzej powiedział kapitan McBride.

Fantazjował przez chwilę, że idzie spać i zostawia bosmana na nocnej wachcie. Kładzie się z nadzieją, że rano znowu wyjdzie słońce, radio będzie działać, busola przestanie wariować i wszystko wróci do normy. W tym momencie jego wzrok padł na róg okna sterburty.

Niech mnie piorun trzaśnie, jeśli to, co zbiera się na szybie, to nie lód, pomyślał.

Lód w sierpniu. Po plecach przebiegło mu dziwne łaskotanie.

Panie O’Leary, niech pan każe włączać syrenę okrętową co trzy minuty zamiast co pięć. I niech pan wyśle na dziób dwóch dodatkowych ludzi z lornetkami. Nie chcę, żebyśmy się zderzyli z dryfującą bryłą lodu albo z jakimś przeklętym tureckim statkiem handlowym ze śpiącą załogą. Odchrząknął i wstał. Pod szerokość musiał trafić prąd spod bieguna, może przyciągnąć ze sobą jakąś niespodziankę.

Proszę się nie martwić, kapitanie odparł O’Leary, spoglądając na szron na szybie z nieodgadnionym wyrazem twarzy.

Bosman zasalutował, bez słowa opuścił mostek i skierował się w stronę schodków prowadzących do kajut marynarzy.

„Pass of Ballaster” był niewielkim statkiem, nie wymagał licznej załogi. W tym rejsie płynął na nim jedynie kapitan, O’Leary i siedmiu marynarzy z różnych krajów.

Kiedy bosman otworzył drzwi mesy, w twarz uderzył go strumień światła. We wnętrzu statku temperatura musiała być o kilka stopni wyższa niż na mostku, ale i tak było zimno. Mimo że ogrzewanie funkcjonowało na pełnych obrotach, nawet rozpalone do czerwoności piecyki nie zdołały złagodzić wrażenia lodowatego chłodu.

O’Leary wszedł do jadalni, gdzie schronili się przed zimnem dwaj marynarze pełniący wachtę. Siedzieli przy stole i rozgrywali partyjkę cribbage’a, w której, jak się wydawało, nie było wyraźnego zwycięzcy.

Chłopaki, stary chce widzieć dwóch z was w punkcie obserwacyjnym na dziobie wymamrotał, przyjaźnie poklepując marynarzy po plecach. ochotnicy?

Tylko nie to, panie O’Leary! zaprotestował jeden z nich. Był to piegowaty, niezgrabny chłopak w wieku około osiemnastu lat, mający na twarzy więcej pryszczy niż włosów na brodzie. Pieska noc! I nic nie widać na zewnątrz!

Właśnie dlatego, Duff, właśnie dlatego odparł cierpliwie bosman. Nalał sobie szklaneczkę brandy i zwrócił się do drugiego marynarza, mężczyzny w średnim wieku, niskiego, korpulentnego jak cyrkowy siłacz, o twarzy zwieńczonej gęstymi czarnymi brwiami, które zdawały się żyć własnym życiem. Stepanek, zabierz chłopaka i idźcie na bocianie gniazdo na dziobie, weźcie lornetki i miejcie oczy szeroko otwarte. W razie jakiegoś problemu zawiadomcie mostek.

Zrozumiano, szefie powiedział Stepanek z wyraźnym słowiańskim akcentem. Zebrał z rezygnacją karty i schował je do tekturowego pudełeczka.

Był prawdziwym wilkiem morskim, służył już na wielu statkach i wiedział, że czasami nie pozostaje nic innego, jak wykonać rozkaz bez szemrania, niezależnie od tego, jak bardzo byłoby to niemiłe. Faktycznie, w tej wilgotnej, lepkiej mgle bocianie gniazdo nie należało do najprzyjemniejszych miejsc.

Każę was zmienić za trzy godziny, ale do tego czasu macie być czujni. Jeśli zaśniecie i w coś uderzymy, przysięgam przed Bogiem, że uduszę was własnymi rękami, zanim statek pójdzie na dno i wszyscy się potopimy. Jasne?

Jak słońce odparł Stepanek, zapinając ciężki sztormiak. Powiesił sobie na szyi lornetkę, odwrócił się w stronę młodszego marynarza i zwichrzył mu dłonią włosy. Dalej, chłopcze, musimy policzyć mewy.

Mewy? Jakie mewy, Step?

Czasami zadaję sobie pytanie, jakim cudem zdołałeś wejść na pokład o własnych siłach westchnął Stepanek, kręcąc głową, i pociągnął młodego marynarza na zewnątrz.

Zaraz po wyjściu na pokład obaj mężczyźni zaczęli dygotać z zimna. Wszędzie rozpościerała się mgła w postaci wilgotnych, lepkich kłębów, które sprawiały, że światła rzucały przygaszony, matowy blask.

Nic nie widać mruknął Duff. W bocianim gnieździe nie będzie inaczej.

Bardzo jestem rad, że mogłem poznać wasze zdanie, ekscelencjo odparł sarkastycznie Stepanek. A teraz, jeśli już skończyłeś narzekać, musimy wleźć na maszt, zanim szef znowu wyjdzie. Jeśli o coś uderzymy, obedrą nas ze skóry. Rusz tyłek! Idziemy!

Bocianie gniazdo na dziobie było czymś w rodzaju kosza zawieszonego na dwudziestometrowym maszcie, który służył również jako podstawa anteny radiowej. Ponieważ rzadko kiedy trzeba było wspinać się tak wysoko, prowadziła tam tylko przymocowana do stalowego słupa drabina. Składała się z mnóstwa żelaznych pierścieni, które błyszczały złowrogo, pokryte cienką warstwą lodu.

Uważaj, gdzie stawiasz stopy powiedział gderliwym tonem Stepanek. Jeśli spadniesz, twój mózg dopłynie do Bristolu wcześniej niż statek.

Lubił czasem podokuczać nowicjuszowi. W odpowiedzi Duff wydał z siebie stłumiony jęk.

Przez długą chwilę wspinali się po drabinie, mrucząc pod nosem i ostukując nogą każdy pierścień, zanim postawili na nim stopę. W końcu dotarli do gniazda i stanęli ściśnięci na niewielkiej przestrzeni. W rogu na słupie wisiał aparat telefoniczny pokaźnych rozmiarów połączony z takim samym telefonem na mostku kapitańskim.

No i co? Mówiłem ci burknął Duff. Z góry niczego nie widać.

A co byś chciał? Żeby świeciło słońce? Trzymaj to, bałwanie, i zajmij się swoją stroną. Stepanek podał mu lornetkę.

W duchu musiał przyznać, że nowicjusz ma rację. Na wysokości dwudziestu metrów widoczność ani trochę się nie poprawiła. Nie ulegało wątpliwości, że mgła gęstnieje coraz bardziej.

Z gniazda nie było widać dziobu ani pokładu, musiał wysilić wzrok, żeby dostrzec przyćmione światła na mostku kapitańskim. Przez chwilę miał wrażenie, że z Duffem sami w całym wszechświecie, zawieszeni w wilgotnej, gąbczastej masie koloru kości umarlaka.

Zafrasowany potrząsnął głową. Coś mu w tym wszystkim nie pasowało.

Odwrócił głowę w stronę Duffa i upewnił się, że nowicjusz jest przywiązany liną do barierki gniazda. Potem podniósł słuchawkę telefonu i sprawdził, czy mają połączenie.

Mieli. Sygnał był słaby, ale ciągły.

Wolną ręką potrząsnął podstawą anteny, żeby zobaczyć, czy jest dobrze umocowana. Wszystko wydawało się w porządku.

Jednak coś było nie tak. Dopiero po chwili zdał sobie sprawę co.

Cisza.

Całkowity brak jakichkolwiek dźwięków. Nie było słychać hałasu silników, ani nawet uderzeń fal o kadłub „Pass of Ballaster”.

Jakby siedzieli w trumnie.

Zimno mi powiedział cicho Duff, drżąc na całym ciele. Sekundę później dodał, jakby zawstydzony: I boję się.

Przestań gadać odparł Stepanek. Powoli ogarniało go poczucie, że musi pilnie coś zrobić. Jego ciało pokryła gęsia skóra, nie tylko z powodu zimna. Tam na zewnątrz coś było. Czuł to.

Tak musi wyglądać czyściec wymamrotał Duff, kręcąc się niespokojnie. Lornetka zwisała mu w dłoniach, nie patrzył w żadnym konkretnym kierunku. Pocił się, choć twierdził, że jest mu zimno.

Stepanek znów na niego spojrzał. Już chciał mu odpowiedzieć, kiedy dostrzegł coś kątem oka. Odwrócił głowę w prawo, potem w lewo. Tam…

Widziałeś coś? zapytał Duffa.

Co? Mówię ci, że…

Wtedy go zobaczyli. A raczej odgadli, że tam jest. Wyłonił się nagle przed dziobem „Pass of Ballaster”, jakby czekał na to, węglowiec przepłynie obok. Był to czarny, olbrzymi, podłużny cień, który błyskawicznie zmierzał na spotkanie statku.

Cholera! krzyknął Stepanek.

Rzucił się do telefonu, gwałtownie odepchnąwszy Duffa, który patrzył osłupiały na olbrzymią ciemną plamę.

Zderzenie! Zderzenie! Zderzenie! zawył do mikrofonu. Góra lodowa przed dziobem, dokładnie na wprost nas! Zmieńcie szybko kurs! Zmieńcie szybko kurs, do cholery!

Przez kilka trwających wieczność sekund nic się nie działo. „Pass of Ballaster” szedł dalej tym samym torem na spotkanie z cieniem, który przeciął mu drogę. Potem powoli nastąpiły zmiany. Obaj marynarze poczuli, że słup wibruje z powodu intensywnej pracy silników, które wyły teraz na pełnych obrotach, choć do nich dochodził tylko słaby odgłos. Dziób statku zaczął stopień po stopniu odchylać się od ciemnej plamy, która coraz bardziej rosła w oczach.

Zbyt wolno, pomyślał Stepanek. Rozbijemy się.

Obróćcie go bardziej! krzyknął do telefonu. Jego głos przeszedł w zduszony skrzek. Obróćcie go całego, na Boga, bo inaczej zginiemy!

Gdyby „Pass of Ballaster” był trochę większy albo gdyby płynął trochę szybciej, nie udałoby się zmienić kursu na tak krótkim odcinku. Ale niewielki statek zareagował i centymetr po centymetrze, metr po metrze, zaczął wymijać coraz bliższą przeszkodę.

Uda się nam. Może się uda, Stepanek myślał z zawrotną intensywnością, a tymczasem nieznany obiekt rósł coraz bardziej. To była największa góra lodowa, jaką kiedykolwiek widział, co najmniej dwukrotnie wyższa niż najwyżej położony punkt węglowca i o wiele dłuższa. Otaczała mgła, gęsta niczym biały całun, ale w świetle reflektorów „Pass of Ballaster” można było się domyślić rozmiarów przeszkody.

Z powolnością przeciągającego się kota dziób statku wycelował w głęboką czerń nocy. Od katastrofy dzieliło ich niespełna dziesięć metrów.

Niewiele brakowało! krzyknął Stepanek, klepiąc Duffa po plecach. O mało nie rozwaliliśmy się o przeklętą górę lodową! Była bardzo blisko, na krew…!

Powiedz, żeby zatrzymali maszyny odparł Duff, spoglądając szklanym wzrokiem. Miał dziwnie cichy głos. Nie patrzył na Stepanka, tylko gdzieś za jego plecy.

Co? O czym ty, do cholery, mówisz? spytał marynarz.

Powiedz, żeby zatrzymali maszyny powtórzył bełkotliwie Duff. Jego głos brzmiał tak, jakby połknął kilogram waty.

Dlaczego chcesz, żebyśmy zatrzymali maszyny? Stepanek czuł, że cały jego entuzjazm opada i zamienia w coś na kształt paniki. Wiedział, że musi się odwrócić. Spojrzeć tam, gdzie patrzył Duff. Ale nie chciał tego robić. Bał się odpowiedzi.

To nie jest góra lodowa. Duff nie odrywał wzroku od horyzontu.

Stepanek odwrócił się, nie wypuszczając telefonu ze zgrabiałej dłoni. Miał wrażenie, że wszystko następuje w zwolnionym tempie. Otworzył szeroko oczy i zaczął się cicho modlić po chorwacku, czego nie robił od czasu, gdy był dzieckiem.

Na wodzie, niecałe dwadzieścia metrów od burty „Pass of Ballaster”, wznosił się w ciszy ciemny dziób ogromnego, kilkakrotnie większego od węglowca statku, który stał nieruchomy ze zgaszonymi światłami.

Parę metrów nad kluzą kotwiczną można było dostrzec jego nazwę.

„Valkirie”.

rozdział II

W ciągu następnych dziesięciu minut na pokładzie węglowca rozpętało się szaleństwo. Kapitan McBride i jego bosman wykrzykiwali rozkazy w trzech różnych językach, a marynarze biegali w i z powrotem. Całkowite zatrzymanie statku zajęło im prawie dwadzieścia minut sternik mozolnie prowadził go zygzakiem, żeby nie odpłynąć zbyt daleko od „Valkirie”, a jednocześnie nie zbliżyć się za bardzo do cienia, którego obecności mógł się jedynie domyślać z powodu mgły. W końcu sam McBride przejął stery i zdołał przybliżyć „Pass of Ballaster” do olbrzymiej, cichej bryły unoszącej się na wodzie.

Panie O’Leary powiedział kapitan, zwracając się do bosmana. Udało się panu nawiązać przez radio kontakt ze statkiem?

Nie, kapitanie odparł wystraszony O’Leary. Radio nadal nie działa. Bernie… to znaczy pan Cornwell mówi, że mogła się przepalić lampa próżniowa. Wciąż nad tym pracuje.

McBride skinął głową, starając się przebić wzrokiem mgłę. W ciągu ostatnich dwunastu godzin trzykrotnie rozłożyli radio na części i z powrotem je zmontowali nie szwankowała żadna przeklęta lampa. Wiedział, że to nie w tym tkwi problem, ale, tak czy inaczej, musiał spróbować.

Sytuacja była niepokojąca. Statek stał nieruchomo z wygaszonymi światłami, na pokładzie nie było znaków życia. To nie miało sensu. McBride zastanawiał się przez kilka sekund.

Panie O’Leary powiedział w końcu skontaktujcie się z „Valkirie” przy użyciu reflektora sygnalizacyjnego. Przedstawcie nas i zapytajcie, czy mają jakiś problem i czy potrzebują pomocy.

O’Leary przytaknął i wyszedł na pokład z marynarzem, który miał pełnić rolę sygnalisty. Ustawili się za reflektorem, jednak światło nie rozbłysło. Do uszu kapitana dobiegły gorączkowe szepty.

Co się dzieje, panie O’Leary? Czeka pan na oficjalne zaproszenie, żeby włączyć ten cholerny reflektor? McBride usłyszał w swoim głosie napięcie większe niż zazwyczaj. Nawet on czuł zdenerwowanie z powodu tej sytuacji.

Nie, kapitanie odpowiedział bosman, wyraźnie zatroskany. Przewód szwankuje. Powinni byli go naprawić w porcie, ale elektrycy twierdzili, że potrzebują alternatora, który…

Nagle O’Leary zdał sobie sprawę, że bełkocze, i zamilkł. McBride rzucił mu surowe spojrzenie, ale ograniczył się do kolejnego pytania.

Może go pan naprawić, zanim zniesie nas prąd i rozbijemy się o ten statek?

Oczywiście, proszę pana. To zajmie jakieś trzy minuty.

Proszę więc, do diabła, wreszcie to zrobić! warknął kapitan, wyciągając chustkę, którą otarł sobie krople potu.

Gdyby nie martwiła go tak bardzo stale zmniejszająca się odległość między dwoma statkami, zdałby sobie sprawę, że zaledwie pięć minut wcześniej trzęśli się z zimna, a teraz niektórzy marynarze pozdejmowali sztormiaki i zostali w samych koszulach. Szron na bulajach błyskawicznie topniał, tworząc małe strumyczki wody, które spływały na pokład.

Jednak nikt nie zwrócił na to uwagi. Wszystkie spojrzenia przyciągał olbrzymi kadłub „Valkirie”, który rósł w oczach z minuty na minutę i zajmował coraz większą przestrzeń, uzmysławiając im, jak mały w porównaniu z nim jest „Pass of Ballaster”.

To duży statek. Bardzo duży. Dwadzieścia tysięcy ton, co najmniej. Ale nie rozumiem, co tu robi i dlaczego nikt nie odpowiada, pomyślał kapitan.

Skierował wzrok w stronę masztu rufowego, żeby sprawdzić, czy powiewa na nim jakaś bandera. Jeśli odkryłby żółtą chorągiewkę oznaczającą kwarantannę na pokładzie, „Pass of Ballaster” odpłynąłby tak szybko, jak pozwoliłyby mu na to silniki. Ale nie było żadnej flagi.

„Valkirie” unosiła się leniwie na wodzie, niczym uśpiony wieloryb, a tymczasem odległość między statkami coraz bardziej malała. W końcu potężny reflektor zaświecił i marynarze wycelowali go w kadłub wycieczkowca.

Nareszcie burknął poirytowany kapitan.

Białe błyski rozświetlały mgłę, tworząc niesamowite wrażenie. Za każdym razem, kiedy zapalał się reflektor, tysiące kropelek tańczyły w snopie światła, wirując jak szalone, jakby nie wiedziały, w którą stronę polecieć. „Valkirie” błyszczała tuż obok, mokra i ciemna niczym skóra morskiego potwora, który na nich czekał.

Czak-czak, czak-czak, czak-czak. Reflektor migał bez przerwy. Przy tak bliskiej odległości po każdym błysku miało się wrażenie, że kadłub „Valkirie” oświetlają wyładowania niewidzialnej burzy.

Po pięciu długich minutach McBride pokręcił głową.

Proszę przerwać, panie O’Leary. Nie odpowiedzą nam.

Użyjemy megafonu? zapytał bosman, nie odrywając wzroku od transatlantyku. Jesteśmy wystarczająco blisko.

Żeby potem nikt nie mówił, że nie próbowaliśmy warknął kapitan i otarł pot.

Kawałek szronu oderwał się od krawędzi jednego ze świetlików i spadł na podłogę z wodnistym plaśnięciem. Zewsząd kapała woda, w miarę jak topniał pokrywający nadbudówkę lód.

Bosman wziął do ręki mosiężny megafon. Chciał przełknąć ślinę, ale zaschło mu w gardle. Odchrząknął i podniósł go do ust.

Najpierw spróbował po angielsku. Nikt nie odpowiedział. Zdenerwowany, spojrzał na kapitana, ale ten nie wykonał żadnego gestu. W zamyśleniu obserwował „Valkirie”. Po kilku minutach O’Leary odezwał się ponownie, tym razem swoją kulawą niemczyzną. Również bez efektu.

To jak rozmowa z grobem, pomyślał McBride i poczuł, że przeszywa go dreszcz. Bo właśnie tak wyglądał transatlantyk: niczym ogromy, cichy i wilgotny grób.

Wyślemy łódź postanowił z westchnieniem i wstał. Pan i dwóch ludzi. Wydaje mi się, że w ładowni numer trzy mamy długą linę, a gdzieś na dolnym pokładzie z kotwicami powinien być lekki hak. Niech pan wejdzie na ten statek i sprawdzi, co się tam, do diabła, dzieje.

Tak jest, kapitanie.

O’Leary odwrócił się i jego spojrzenie spoczęło na Duffie i Stepanku, którzy właśnie zeszli z bocianiego gniazda. Obaj mieli rozpięte sztormiaki i ociekali potem, jakby właśnie ukończyli bieg maratoński.

Proszę pana, tam na górze jest piekielnie gorąco poskarżył się Stepanek. Nawet w środku sierpnia…

Wiem przerwał mu podoficer. Tej nocy nic nie jest normalne. Pójdziecie ze mną. Zrobimy sobie małą wycieczkę.

Duff otworzył usta, ale zamilkł, kiedy Chorwat dyskretnie nadepnął mu na stopę.

Gdy szybkim krokiem szli za bosmanem, dźwigając olbrzymi zwój liny, Duff rzucał Stepankowi spojrzenia, w których można było wyczytać pytanie: „Dlaczego znowu my?”.

Stepanek wzruszył ramionami. Czasami rzeczy po prostu się dzieją i tyle. Jak teraz.

rozdział III

Za pomocą żurawika na rufie spuścili na wodę jedyną na „Pass of Ballaster” szalupę. Trzej mężczyźni zeszli do niej ostrożnie, choć morze było w tamtym momencie gładkie niczym lustro. Żadna najmniejsza skaza nie mąciła powierzchni czarnej jak noc wody, która przypominała toń uśpionego jeziora.

Stepanek chwycił za wiosło, Duff za drugie, a O’Leary zasiadł przy sterze.

Po kilku mocnych odepchnięciach łódka odsunęła się od „Pass of Ballaster” i powoli zaczęła podpływać do wielkiego statku. Za każdym razem, kiedy wiosła zanurzały się w wodzie, tworzyły fale, które drgały na powierzchni. Drogę oświetlały im jedynie lampy sodowe węglowca. Echo pluskającej wody odbijającej się od obu kadłubów rozbrzmiewało złowieszczo.

Może na pokładzie wybuchł pożar albo coś w tym rodzaju powiedział Duff, posapując między kolejnymi machnięciami wiosłem. Załoga i pasażerowie opuścili statek i do tej pory dryfuje.

To nie to szepnął bosman. Wszystkie szalupy ratunkowe wiszą na żurawikach, przynajmniej po tej stronie. Jeśli opuszczono statek, to nie w nich.

Nie czuć też dymu zauważył Stepanek. Ani nie widać przechyłu. Założę się, o co chcecie, że ten przeklęty statek nie ma ani jednej rysy na kadłubie.

Cisza! O’Leary przerwał rozmowę. Jesteśmy już blisko.

Łódka znajdowała się zaledwie kilka metrów od „Valkirie”. Marynarze byli w stanie dostrzec spawy na stalowym kadłubie o powierzchni przypominającej czarny agat. O’Leary zadarł głowę i przyjrzał się burcie wycieczkowca, która niknęła w mroku, wiele metrów nad nimi. Ocenił w myślach wysokość i ogarnęło go przygnębienie, zdał sobie bowiem sprawę, że nie ma wystarczającej siły w rękach, by zarzucić hak na burtę.

Opłyńmy go powiedział. Może od drugiej strony będzie łatwiej wejść na pokład.

Łódka ruszyła powoli wzdłuż kadłuba „Valkirie”, dotarła do dziobu. Tam ponownie skręcili.

Gówno widać warknął Stepanek. Zapalamy reflektor?

O’Leary przytaknął. Nagle poczuł się całkowicie bezbronny. Z jednej strony bryła prawdopodobnie opuszczonego statku, a za jego plecami czarny bezkres oceanu spowity gęstą mgłą. Uświadomił sobie, jak bezradni on i jego ludzie w tej małej drewnianej łupinie.

Strumień światła z reflektora omiatał bok „Valkirie”, podczas gdy łódź powoli sunęła naprzód. Nadzieje O’Leary’ego rozwiewały się, w miarę jak podpływali do rufy. Nadburcie statku znajdowało się na wysokości ponad piętnastu metrów i było poza ich zasięgiem.

Nie sądzę, żebyśmy dali radę tędy wejść. Odwrócił się w stronę towarzyszy, wypowiadając na głos swoje myśli. Może jeśli wrócimy na „Pass of Ballaster” i przysuniemy go wystarczająco blisko, będziemy w stanie zarzucić hak z dziobu, a wtedy…

Nagle nad ich głowami rozległ się trzask. Zabrzmiał jak odgłos rozrywanego papieru i dudnienie, jakby ktoś pędził co sił. Następnie coś uderzyło z przeraźliwym hukiem o kadłub „Valkirie”, dokładnie nad nimi. Spadł na nich deszcz połamanych desek i kawałków płótna.

Cholera, zmiażdży nas! krzyknął Duff, ogarnięty paniką.

Zamknij się i przytrzymaj reflektor, idioto! wrzasnął O’Leary, próbując zachować równowagę na chyboczącej się łódce.

Coś dużego spadło po jego prawej stronie, obok łodzi, i wzniosło fontannę lodowatej wody, która zmoczyła ich do suchej nitki.

Reflektor chwiał się, jakby żył własnym życiem, a jego światło rysowało dziwne arabeski na metalowej skórze „Valkirie”. Stepanek wypuścił wiosło, żeby go przytrzymać. Grad przedmiotów stopniowo ustawał, a łódka przestawała się ruszać.

Wszystko w porządku? zapytał O’Leary marynarzy ukrytych w ciemnościach. Odezwijcie się, do wszystkich diabłów!

Dwa wystraszone głosy odpowiedziały niepewnie. Nie było się czemu dziwić. Sam O’Leary czuł, że żołądek podchodzi mu do gardła.

Co to było, u licha? mruknął i wycelował reflektor ponad głowami swoich ludzi. Wtedy zaklął.

Zaledwie kilka metrów nad nimi wisiała zniszczona szalupa ratunkowa. Odczepiła się z jednej strony i roztrzaskała, uderzywszy w kadłub „Valkirie”. Dyndała na linie przymocowanej do żurawika na dziobie i to jej szczątki spadły na nich niczym deszcz.

Cholera! Widocznie puścił blok stwierdził z ulgą Duff za plecami bosmana. Niewiele brakowało! Mogła nas zmiażdżyć jak mrówki!

Zapamiętasz ten moment na zawsze, jako dzień, kiedy niemal zostałeś zmiażdżony szalupą ratunkową powiedział cicho O’Leary, nie odrywając wzroku od łódki huśtającej się powoli na linie.

Owszem, puścił. Albo ktoś go poluzował. A może coś, pomyślał.

Nie miał pojęcia, dlaczego tak pomyślał. Poczuł, że pali go zgaga. Nie mógłby przysiąc, ale jednak był niemal pewien, że usłyszał coś dokładnie sekundę przed tym, jak urwała się łódź.

Wykręcili tak, żeby zaczepić hak o dolny kraniec zniszczonej szalupy. Kiedy lina była już mocno przywiązana, O’Leary odwrócił się w stronę marynarzy.

Dobra. Który ze mną wchodzi?

Wymienili zaniepokojone spojrzenia.

A gdybyśmy tak weszli wszyscy, proszę pana? ton Duffa brzmiał niemal błagalnie. To bardzo duży statek.

Poza tym dodał Stepanek nie chcę zostać sam w tej przeklętej łódce, kiedy wy będziecie tam na górze.

W porządku zgodził się O’Leary. Przed wejściem zabezpieczcie dobrze łódź. Jeśli zniesie prąd, stary nas zamorduje. Mnie pierwszego.

W niespełna minutę bosman i dwaj marynarze przywiązali łódź, po czym zaczęli się wspinać po resztkach szalupy zwisających z boku statku. Podczas wspinaczki O’Leary próbował kontrolować rytm swojego oddechu. Wyciągnął rękę i chwycił się barierki nadburcia „Valkirie”, żeby wreszcie wejść na pokład.

Wtedy wydarzyło się równocześnie kilka rzeczy.

Po pierwsze, O’Leary znów poczuł zimno, przeraźliwe zimno, które przenikało go do szpiku kości i zapierało dech. Metal burty był tak lodowaty, że bosman z trudem powstrzymał okrzyk bólu.

Drugą rzeczą, która go uderzyła, była cisza. Z pokładu statku nie dochodził żaden dźwięk.

Po trzecie, ogarnęło go nieprzyjemne wrażenie, że jest obserwowany.

Trzej marynarze skupili się niepewnie przy burcie, nie wiedząc, co mają dalej robić.

Pójdziemy na dziób, a potem na mostek powiedział O’Leary, próbując zapanować nad swoim głosem. A jeśli nikogo nie ma na pokładzie, rzucimy linę na „Pass of Ballaster”, żeby odholować „Valkirie” do portu. Za uratowanie takiego statku będzie nam się należeć fortuna!

Idąc po pokładzie i oświetlając latarką podłogę, po której stąpał, O’Leary poczuł nagle przypływ podniecenia. Dopiero teraz dotarło do niego, że jeśli statek jest opuszczony, to zgodnie z międzynarodowym prawem morskim staje się dobrem porzuconym, w którego posiadanie może wejść osoba trzecia. A odstępne, jakie przyjdzie zapłacić armatorowi, będzie bardzo wysokie.

Słyszycie to? zapytał nagle Stepanek, wyrywając bosmana z rozmyślań.

O’Leary wytężył słuch, ale nie wyłowił żadnego szczególnego dźwięku.

Co niby mamy słyszeć? Ja nic nie słyszę.

No właśnie, proszę pana odparł Stepanek posępnym głosem. Niczego nie słychać.

O’Leary’emu zajęło chwilę zrozumienie, co próbuje mu powiedzieć marynarz. Nie chodziło tylko o to, że nie rozlegały się żadne głosy czy hałas maszyn. Nie było słychać absolutnie nic, oprócz ich kroków. Żadnego skrzypnięcia metalu, żadnego uderzenia zamykającego się świetlika, nawet żadnego podmuchu wiatru gwiżdżącego między fałami.

Nic.

Tak jakby cały statek wstrzymywał oddech. Ta myśl, oślizgła niczym wąż, wpełzła do umysłu O’Leary’ego. Obserwuje nas.

Nie gadajcie głupot szepnął, nie zdając sobie sprawy, że ściszył głos. Chodźmy na mostek i miejmy to jak najszybciej z głowy.

Boczna galeria „Valkirie” była pogrążona w ciemnościach. Snopy światła z latarek marynarzy sięgały jedynie na kilka metrów, a wilgoć kreśliła w powietrzu dziwne rysunki. O’Leary obserwował okiem eksperta żurawiki od łodzi, obok których przechodzili. Od katastrofy „Titanica”, zaledwie dwadzieścia siedem lat wcześniej, wszystkie wycieczkowce na świecie miały obowiązek zabierania tylu szalup ratunkowych, żeby wystarczyło ich dla wszystkich pasażerów i członków załogi. „Valkirie” była znacznie mniejsza od „Titanica”, ale mimo to liczba szalup wydawała się przytłaczająca. I nie brakowało ani jednej.

Wszystkie wyglądały na mocno przymocowane, osłaniały je pokrowce na wypadek złej pogody, jakby nikt ich nigdy nie ruszał. O’Leary dałby sobie uciąć rękę, że jedyną odczepioną łodzią na całym statku była ta, która wisiała roztrzaskana pięćdziesiąt metrów dalej i po której wspięli się na pokład.

Kilka metrów przed nimi rozległo się metaliczne stukanie. Brzmiało jak nierytmiczne klik-klak, głośne na początku i słabsze na końcu. Trzej marynarze zastygli w bezruchu.

Halo! krzyknął O’Leary głosem mniej pewnym, niżby tego chciał. Jest tam kto? Halo! Kto idzie?

Usłyszeli wyraźny szmer oraz inny odgłos, jakby ktoś przesuwał coś szorstkiego, ale to było wszystko. Nic nie poruszało się w ciemności.

Zdravo, Marijo, milosti puna, Gospodin s Tobom, blagoslovljena Ti među ženamaStepanek modlił się przez zaciśnięte zęby, próbując jednocześnie przeszyć wzrokiem ciemność. Robił to już drugi raz tej nocy, ale teraz nikomu nie wydało się to nie na miejscu.

No dobra, dosyć tego.

Nagle O’Leary poczuł się mocno zirytowany. Drżał z zimna, był zmęczony, znajdował się na pokładzie nie swojego statku, a do tego jakiś kretyn z wypaczonym poczuciem humoru chciał się z nimi bawić w duchy. Za dużo jak na jedną noc.

Tu bosman O’Leary, z brytyjskiego statku „Pass of Ballaster”! krzyknął. Nie macie się czego bać, kimkolwiek jesteście! To my!

Nic się nie wydarzyło. Nikt nie odpowiedział.

Dlatego kiedy za ich plecami rozległ się szmer, krew podoficera zamieniła się w coś gęstego i zimnego jak lód.

Jesteeeeeśmyyy tuuuutaaaaj!

Stepanek odwrócił się tak gwałtownie, że popchnął oniemiałego Duffa i obaj wpadli na O’Leary’ego. Zanim się zorientowali, wszyscy trzej leżeli na ziemi.

Kto tu jest? Kto idzie, do jasnej cholery? KTO? Latarka Stepanka tańczyła na wszystkie strony, kiedy marynarz usiłował się podnieść.

Chodźmy stąd! Chodźmy stąd wreszcie, proszę! w głosie Duffa można było wyczuć histerię.

Zamknijcie się, idioci ryknął O’Leary, zakładając czapkę. Był tak zdenerwowany, że pluł śliną, kiedy mówił. Nigdzie nie pójdziemy! Zrozumiano?

Spojrzał nabiegłymi krwią oczami na obu marynarzy, którzy kręcili się niczym niespokojne dzieci.

Co zamierzacie? Wrócić na węglowiec i opowiedzieć staremu, że uciekliśmy przed zgrają duchów? Wykopie nas z powrotem! Zachowujcie się jak mężczyźni! Musimy tylko wejść na mostek kapitański, sprawdzić, czy statek jest pusty, i rzucić linę, żebyśmy mogli go odholować! Zmienił ton głosu, starając się, by brzmiał przekonująco. Jak tylko skończymy, wrócimy na „Pass of Ballaster”, wydostaniemy się z tej przeklętej mgły i po dotarciu do Bristolu zapomnimy o całej sprawie. Zgoda?

Przyzwyczajeni do panującej na morzu dyscypliny marynarze przytaknęli, lecz ich oczy wyrażały raczej powątpiewanie niż wiarę.

Ale ten głos… nieprzekonany Duff podjął ostatnią próbę.

Ten głos to było echo, kretynie odparł O’Leary. A rozległo się za naszymi plecami z powodu jakiegoś dziwnego efektu akustycznego. To przez układ galerii albo z winy mgły. Może być tysiąc przyczyn. Uczyłem się o tym w szkole oficerskiej, wiele lat temu.

Duff i Stepanek ponownie przytaknęli, nieco uspokojeni. Ale kiedy ruszyli dalej, O’Leary nadal odczuwał niepokój. Wiedział bowiem, że wyjaśnienie, którego przed chwilą im udzielił, było monstrualnym kłamstwem, i że nie ma żadnego takiego zjawiska akustycznego, przynajmniej z tego, co wiedział. Poza tym należało dodać jeszcze jeden mały szczegół.

O’Leary był całkowicie pewien, że głos, który odbił się echem, nie należał do niego.

rozdział IV

Bosman zachował swoje przemyślenia dla siebie, bo akurat w tym momencie natknęli się na otwarte na oścież drzwi.

Myślisz, że to one narobiły tego hałasu? zapytał zdenerwowany Duff.

Możliwe odparł Stepanek i lekko poruszył drzwiami. Zawiasy zaskrzypiały. Mógł je otworzyć wiatr.

Zapewne tak właśnie było powiedział bez przekonania O’Leary.

Trzej mężczyźni przeszli przez próg i zapuścili się w głąb „Valkirie”, rzuciwszy uprzednio ostatnie, pełne wątpliwości spojrzenie w stronę skrywającej horyzont mgły.

We wnętrzu panowała całkowita ciemność, ale poza tym nie stwierdzili niczego niezwykłego. Znajdowali się w długim korytarzu o ścianach wyłożonych słojowatym drewnem i podłodze przykrytej grubym czerwonym chodnikiem, który tłumił ich kroki. Szli bardzo blisko siebie, oświetleni latarkami, których blask odbijał się od miedzianych wykończeń drzwi i wmontowanych w sufit lamp.

Korytarz przechodził w kolejny, jeszcze dłuższy, z szeregiem drzwi po obu stronach. Co kilka metrów zatrzymywali się i krzyczeli głośno „Halo!”, jednak wyglądało na to, że wewnątrz statku zamarło wszelkie życie.

Nagle wpadli na duże podwójne drzwi z drewna dębowego zamykające korytarz. Po chwili wahania O’Leary położył dłoń na okrągłej klamce. Był przekonany, że coś poczuje. Ale była to tylko zwykła, normalna gałka, zimna i niewyróżniająca się niczym szczególnym.

Pociągnął za oba skrzydła, weszli i na krótką chwilę zaparło im dech w piersiach. Znajdowali się w ogromnej owalnej sali wykończonej ze znacznie większym przepychem niż korytarze, którymi do niej dotarli. Była duża, bardzo duża, obszerniejsza niż jakiekolwiek pomieszczenie na „Pass of Ballaster”.

Na środku wyrastały ogromne schody z drewna i marmuru rozgałęziające się na dwie odnogi i prowadzące do przestronnej sali na wyższym piętrze, której nie mogli dostrzec z miejsca, gdzie stali. Balustrady składały się z grubych, spiralnie skręconych słupków z intarsjowanej dębiny, połączonych poręczą z ciemniejszego drewna. Stopnie z białego marmuru błyszczały w świetle latarek; były na nich wyryte na przemian słowa „Valkirie” i „KdF”. Tego skrótu bosman nie znał.

O’Leary zauważył, że na końcach obu poręczy znajdują się dwa orły z rozłożonymi skrzydłami trzymające w szponach wieńce laurowe, między którymi pyszniła się sięgająca do podłogi swastyka.

Ten sam motyw powtarzał się w niemal obsesyjny sposób w wielu miejscach sali, łącznie z fryzem otaczającym cały sufit, złożonym z orłów przedstawionych z profilu, z których każdy trzymał symbol Trzeciej Rzeszy. Scenerii dopełniały dwie flagi wiszące na środkowym podeście, w miejscu gdzie na każdym angielskim czy amerykańskim transatlantyku powinien znajdować się zegar albo klasyczny posąg otoczony pulchnymi cherubinkami. Jedna była czerwona, ze swastyką Rzeszy. Druga wyglądała bardzo podobnie, tyle że była niebieska, a swastykę umieszczono w kole zębatym otoczonym półkolistymi wiązkami promieni; na dole widniał skrót KdF.

Gdzie jesteśmy, proszę pana?

Myślę, że to główny hol statku. O’Leary skierował latarkę w górę. Światło odbiło się milionem refleksów od kryształowego żyrandola wiszącego nad ich głowami. O ile się nie mylę, tędy dojdziemy do głównej sali. A tędy dodał i przesunął latarkę powinniśmy się dostać na mostek.

A te flagi? zapytał naiwnie Duff.

To niemiecki statek, idioto. Stepanek szturchnął towarzysza. Nie czytasz gazet? To flaga szkopów. Wymachują nią ciągle od kilku lat. Czasami człowiek ma wrażenie, że nie robią niczego innego dodał ze złością. Nic tylko paradują i wymachują przeklętą flagą.

Nie traćmy czasu westchnął O’Leary. Mamy dużo do zrobienia.

Szybkim krokiem weszli po schodach, nie przystając, by podziwiać wiszące na ścianach obrazy. Kiedy dotarli na górny podest, skierowali się w stronę szklanych drzwi prowadzących do głównej jadalni. W środku w nozdrza uderzył ich wyraźny zapach.

Do kurwy…! wymknęło się O’Leary’emu. Czy to, co czuję, to… baranina?

Myślę, że tak mruknął Stepanek. I kiełbaski, o ile się nie mylę.

Niech pan spojrzy na to głos Duffa był niemal niesłyszalnym szeptem.

Światło latarki marynarza omiatało jeden z okrągłych stołów przy drzwiach.

Był elegancko nakryty dla dwunastu osób. Szklanki z rżniętego szkła miały z jednej strony wyrytego orła, a z drugiej skrót KdF, podobnie jak talerze. Serwetki, czerwone i niebieskie, leżały starannie złożone, a na środku stała olbrzymia patera wypełniona artystycznie poukładanymi jabłkami i pomarańczami. Światło latarek odbijało się srebrzystymi błyśnięciami od sztućców czekających obok każdego talerza na biesiadników, których nie było.

Obok szklanek stały małe porcelanowe talerzyki, na każdym leżała bułeczka. O’Leary podszedł do stołu i sięgnął po jedną z nich. Kiedy ścisnął, bułka delikatnie chrupnęła, a powietrze wypełnił smakowity zapach niedawno upieczonego chleba.

Jest jeszcze świeża szepnął zdumiony. Została wyjęta z pieca niecałą godzinę temu.

Nie mógł oderwać wzroku od stołu. Talerze były nieskazitelnie czyste, a na środku stał olbrzymi półmisek z mięsem, które jakby czekało, ktoś zechce je zjeść. Jeden z kieliszków był do połowy napełniony czerwonym winem. O’Leary założyłby się o swoje galony, że na krawędzi widzi ślad szminki.

Obszedł salę, nieświadom, że wciąż ściska w dłoni bułkę. W olbrzymiej jadalni stało dwadzieścia, może trzydzieści innych stołów, nakrytych w taki sam sposób. Czekały przygotowane, zasiądą do nich nieistniejący pasażerowie. Na jednym O’Leary zobaczył talerze z resztkami jedzenia, a obok krzesła odsunięte w pośpiechu, jakby ktoś lubiący wcześnie wstawać przyszedł do jadalni przed innymi pasażerami i nagle musiał szybko wyjść.

Powinniśmy byli zabrać ze sobą jakąś broń wymamrotał Duff.

Zamknij dziób odparł wściekły Stepanek.

Panowała cisza i fantasmagoryczna atmosfera. Pieczone prosiaki umieszczone na tacach uśmiechały się sardonicznie, jakby znały sekret, którym mogły dzielić się tylko ze sobą. Bryła lodu topniała powoli w kubełku, w którym swobodnie pływały trzy butelki rieslinga, wciąż zimne.

O’Leary włożył rękę do naczynia i wyciągnął jedną z nich.

Nie minęły nawet dwie godziny od momentu, kiedy tu włożono powiedział, spoglądając na to, co zostało z lodu. Odłożył butelkę na miejsce i zmęczony potarł oczy. Nic z tego nie rozumiem.

Gdzie wszyscy, panie bosmanie? Duff zadał głośno pytanie, które wszyscy trzej od początku sobie stawiali.

Nie mam pojęcia szepnął O’Leary. Tutaj najwyraźniej ich nie ma.

Statek jest bardzo duży. Może wszyscy w swoich kajutach zauważył Duff.

Albo ukryci w ładowni dodał z nieodgadnionym wyrazem twarzy Stepanek, przesuwając dłonią po jeszcze ciepłej bułce.

Po co, u diabła, mieliby się chować w ładowni? O’Leary oświetlił estradę. Instrumenty zespołu stały równo ustawione, jakby czekały, że lada moment ktoś zagra na nich ragtime’a. To zupełnie bez sensu.

Bosman intensywnie myślał. Minęło już ponad dwadzieścia minut, odkąd opuścili „Pass of Ballaster”, i zdał sobie sprawę, że nikt na pokładzie węglowca nie wie, gdzie oni się w tej chwili znajdują. Kapitan popełnił błąd. „Valkirie” była zbyt duża, żeby przeszukały zaledwie trzy osoby, a mieli mało czasu.

Spojrzał na swoich ludzi. Wydawało się, że zaraz narobią w portki ze strachu, ale nie miał wyboru.

Musimy się rozdzielić. Wiem, że wam się to nie uśmiecha i że to zły pomysł, ale nie ma innego wyjścia. Odwrócił się do młodszego marynarza i spróbował nadać swojemu głosowi bardziej przekonujący ton. Duff, wróć korytarzem i pójdź na dziób „Valkirie”. Daj znak naszym, niech rzucą ci linę do odholowania wycieczkowca. Rusz tyłek, no dalej!

Chłopak wybiegł; na jego twarzy malowała się wyraźna ulga. Wszystko było lepsze, niż tkwić tam w środku. Nawet jeśli miałby powyrywać sobie ręce, ciągnąc ciężką linę holowniczą. Poza tym na dziobie będzie widoczny z „Pass of Ballaster”.

Stepanek, ty znajdź maszynownię. Kiedy zabezpieczymy statek, będziemy potrzebować prądu.

Fakt burknął Chorwat. Bez silnika to jakbyśmy holowali jakąś przeklętą górę lodową.

Sprawdź, jak dotrzeć do maszynowni, i zapamiętaj drogę. Nie chcę, żeby nasz maszynista pozostał na pokładzie tego statku dłużej, niż to będzie konieczne. I obiecuję ci, że kiedy dopłyniemy do portu, postawię ci kufel najlepszego piwa, jakiego nigdy nie próbowałeś.

Stepanek zamrugał kilka razy oczami i głośno wypuścił powietrze. Stary wilk morski przyjął do wiadomości, że musi zagłębić się w ciemne wnętrzności opuszczonego statku, z zimną rezygnacją, której nauczyły go lata spędzone na morzu.

A pan gdzie pójdzie?

Wejdę na mostek. Trzeba sprawdzić, czy ster nie jest zablokowany, w przeciwnym razie cała nasza praca pójdzie na marne. Dalej, czas nagli.

O’Leary pożegnał marynarza klepnięciem w plecy. Kiedy Stepanek zmierzał w stronę czarnej dziury schodów, bosman zwrócił się do niego pod wpływem nagłego impulsu.

Uważaj na siebie mruknął, nie wiedząc dokładnie, dlaczego to mówi.

Nigdy się nie dowiedział, czy marynarz usłyszał jego słowa.

Wziąwszy głęboki oddech, O’Leary zawrócił i skierował kroki do sali ozdobionej orłami. Zanim w 1925 roku został bosmanem na „Pass of Ballaster”, służył na różnych statkach, w tym przez rok na „Highland Chieftain”, transatlantyku należącym do Nelson Line, który odbywał rejsy do Ameryki Południowej. Jeśli „Valkirie” miała taki sam rozkład jak inne luksusowe wycieczkowce, gdzieś na tym piętrze musiały być schodki prowadzące bezpośrednio na mostek.

Po pięciu długich minutach poszukiwań znalazł metalowe drzwi zamaskowane płytą z drewna dębowego, która pokrywała ścianę za parkietem do tańca. Nie zauważyłby ich i przeszedł obok, gdyby nie wytarty w tym miejscu dywan.

Drzwi wychodziły na służbowe schody, pozbawione dekoracji ozdabiających pomieszczenia dostępne dla pasażerów. Była to szybka droga łącząca mostek z salą balową i jadalnią. Kiedy kapitan „Valkirie” czuł się znudzony nadskakiwaniem spoconym damom, które gościł przy swoim stole podczas uroczystych kolacji, mógł tamtędy uciec pod pretekstem, że jest potrzebny na mostku. A w naprawdę pilnych przypadkach był to najszybszy sposób, żeby tam dotrzeć.

Stopnie wydawały metaliczne dźwięki, w miarę jak O’Leary pokonywał kolejne odcinki schodów. W końcu doszedł do podestu, na którym znajdowały się dwie pary drzwi. Na jednych wisiała tabliczka z napisem Funkraum. Znajomość podstaw niemieckiego pozwoliła mu się domyślić, że chodzi o kabinę radiooperatora.

Jakiś dowcipny oficer przykleił na drzwiach kartkę z wykonanym ołówkiem rysunkiem przedstawiającym technika naprawiającego radio. Trzymał rękę w środku aparatu, a wszystkie włosy na głowie stały mu dęba, jakby poraził go prąd.

Nie zastanawiając się, O’Leary chwycił klamkę drugich drzwi i wszedł na mostek kapitański. W przeciwieństwie do schodów docierało tu słabe światło. Przez sekundę myślał, że może Stepankowi udało się jakimś cudem przywrócić dopływ prądu. Po chwili jednak zdał sobie sprawę, że światło pochodzi z dwóch reflektorów zamontowanych na „Pass of Ballaster”.

Podszedł do wielkiego okna przy sterze i spojrzał w stronę dziobu. Zobaczył w oddali małą sylwetkę Duffa. Stojący przy kluzie marynarz z całych sił ciągnął linę przywiązaną do znacznie grubszego holu. Zazwyczaj pracę wykonywało trzech, czterech mężczyzn, a ten nieborak mordował się sam, nie wyglądał jednak na szczególnie niezadowolonego. Kapitan McBride przez cały czas udzielał mu wskazówek z „Pass of Ballaster”, który ustawił się w odległości zaledwie kilku metrów od „Valkirie”.

O’Leary poczuł się nagle bardzo samotny, tu na górze, na mostku kapitańskim, niewidoczny dla innych. Ogarnął go irracjonalny strach, że jego statek odpłynie, a on zostanie na środku oceanu w tym dryfującym nawiedzonym domu.

Zamknął oczy i próbował odzyskać spokój. Ulegał panice. Rozejrzał się dookoła i stwierdził, że na mostku panuje nienaganny porządek, choć nie ma tu żywego ducha. Podszedł do stołu nawigacyjnego. Na mapie zaznaczono kurs statku. Wyglądało na to, że „Valkirie” wypłynęła z portu w Hamburgu zaledwie pięć dni wcześniej. Na mapie leżała kredka świecowa używana do nanoszenia trasy. O’Leary wziął w dwa palce i obejrzał w zamyśleniu. Była świeżo zatemperowana. Ktoś naostrzył po dokonaniu ostatniego zapisu, który, jak się wydawało, pochodził z…

Krzyk był tak głośny, że bosman poczuł, jak krew krzepnie mu w żyłach. Był to dziwny wrzask, wycie, którego natężenie rosło i malało, jakby wydawało je torturowane zwierzę. Krzyk na moment ustał i O’Leary pomyślał, że może wszystko sobie wyobraził, ale zaraz potem znowu wyraźnie go usłyszał. Nieludzki skowyt, w którym rozbrzmiewało mnóstwo odcieni bólu, jakby komuś wbijano w dłoń kawałki szkła. To był znajomy głos.

Stepanek.

O’Leary biegiem opuścił mostek. Snop światła jego latarki budził w kątach cienie o dziwacznych kształtach. Zanim minął drzwi, obok stanowiska dowodzenia dostrzegł dziennik okrętowy. Chwycił go w locie i zaczął zbiegać po metalowych stopniach. Przeskakiwał co drugi, wywołując pogłos w szybie klatki schodowej. Gdzieś w zakamarku jego umysłu kołatała myśl, że dziennik powinien był leżeć nie w tamtym miejscu, tylko w kajucie kapitana.

Krzyk Stepanka rozlegał się to głośniej, to ciszej, jakby chodziło o sygnał źle nastawionego radia, który w każdej chwili może zaniknąć. Kiedy O’Leary przystawał, by nabrać tchu, wytężał słuch i próbował ustalić, skąd dobiega wycie. Po ciemku przeciął salę bankietową, wykrzykując imię marynarza, ale tamten dalej skamlał niestrudzenie, jakby nie słyszał bosmana… albo nie był w stanie odpowiedzieć.

O’Leary dotarł do miejsca, gdzie zaczynały się schody do maszynowni, i zatrzymał się niezdecydowany. Ciemności wypełniające część statku miały dziwną konsystencję i gęstość, niczym kleisty żel spiralnie skręcony w powietrzu. Bosmanowi przez głowę przemknęła myśl, że powinien się cofnąć, wrócić na pokład „Pass of Ballaster” i poprosić o pomoc. Jęk Stepanka, który zabrzmiał o dwie oktawy wyżej, sprawił, że O’Leary ruszył dalej. Trzymając w jednej dłoni dziennik okrętowy, jakby to była prowizoryczna tarcza, a w drugiej latarkę, pokonywał kolejne odcinki schodów. Na każdym podeście przełykał ślinę.

W końcu stracił rachubę przebytych stopni. Na którymś z pięter zobaczył potrójne rozwidlenie. W głębi jednego z korytarzy widać było drżące promienie żółtego światła latarki. O’Leary ruszył zdecydowanym krokiem w tamtą stronę, czując, że otaczające go powietrze robi się coraz gęstsze i cieplejsze. To miejsce było naelektryzowane. Stepanek leżał na ziemi zwinięty w kłębek, odwrócony plecami. Kiedy bosman stanął obok niego, poczuł w nozdrzach charakterystyczny kwaśny zapach moczu.

O’Leary położył dłoń na ramieniu marynarza, by odwrócić go w stronę światła latarki, i krzyknął z przerażenia. Stepankiem wstrząsały drgawki, nad którymi nie był w stanie zapanować, oszalałe oczy wychodziły mu z orbit, a z ust i nozdrzy ciekła krew. Przejęty lękiem O’Leary pomyślał, że marynarz najprawdopodobniej przegryzł sobie język.

Stepanek! Stepanek, obudź się!

Potrząsnął Chorwatem, trzymając go za klapy, ale umysł Stepanka zdawał się znajdować tysiące kilometrów stąd, w jakimś szczególnie ponurym i strasznym miejscu. Nagle O’Leary uznał, że ma już dość. Nie zostanie ani minuty dłużej na tym przeklętym statku.

Wcisnął dziennik okrętowy za pasek spodni i przerzucił sobie marynarza przez ramię jak worek. Wolną ręką chwycił latarkę i ruszył z powrotem w stronę schodów. Miał nieodparte wrażenie, że ktoś (albo coś) za nim podąża, ale nie odważył się spojrzeć za siebie, by sprawdzić, co to takiego.

Nie patrz. Idź. Wyjdź stąd.

Nie patrz.

Powietrze było tak naelektryzowane, że kiedy wchodził po schodach, zjeżyły mu się włoski na rękach; serce waliło, jakby chciało wyskoczyć z piersi. Monotonne buczenie przypominające zamierający dźwięk wibrującego kamertonu zalewało cały statek. Czuł falowanie wędrujące od stóp i rozbrzmiewające w głowie. Otarł pot z czoła.

Znowu znalazł się w sali bankietowej. Drzwi w głębi prowadziły na parkiet taneczny i na schody z flagami. Był już prawie na zewnątrz.

Wtedy to usłyszał. Początkowo z powodu jęków Stepanka i własnej zadyszki nie mógł rozpoznać, co to takiego. Z prawej strony dochodziło coś w rodzaju zawodzenia. Skierował latarkę w tamtym kierunku, bojąc się tego, co mógłby odkryć.

Nie dostrzegł niczego poza tobołkiem leżącym na środku parkietu. Przełknął ślinę i poczuł strumyczek moczący jego bieliznę. Szmacianego tobołka nie było, kiedy przechodził tamtędy dziesięć minut wcześniej. Nie miał co do tego wątpliwości.

Odgłos się powtórzył i O’Leary stwierdził z przerażeniem, że zawiniątko drgnęło. Podchodził do niego jak zahipnotyzowany, a tymczasem wokół narastały różne odgłosy. Jedno z krzeseł się przewróciło, wstrząśnięte nagłą wibracją. Ze stołu w głębi spadło kilka talerzy i rozbiło się o podłogę. Buczenie rozbrzmiewało coraz głośniej.

Stanął obok zawiniątka i skierował na nie snop światła.

To było dziecko. Kilkumiesięczne niemowlę, które poruszało się niespokojnie i od czasu do czasu wydawało z siebie przytłumiony jęk, jakby było zbyt słabe lub wyczerpane, żeby zapłakać głośniej.

O’Leary nie tracił czasu na rozmyślania. Chociaż jakiś głosik w jego głowie krzyczał z przerażenia, domagając się, by zostawił niemowlaka na podłodze i opuścił statek, bosman schylił się i chwycił dziecko, jakby to była zwykła paczka. Uginając się pod ciężarem Stepanka i zawiniątka, przeciął salę najszybciej, jak potrafił, i dotarł do schodów z flagami. Nie rozglądał się na boki, skoncentrowany jedynie na tym, by zrobić następny krok. Czuł jak ostre krawędzie dziennika, który miał za pasem, wbijają mu się w pachwinę. Tak doszedł do drzwi.

Był już w ostatnim korytarzyku. Został jeszcze krótki odcinek. Nagle w zasięgu jego wzroku pojawił się jakiś ciemny kształt. O’Leary poczuł, że z gardła wydobywa mu się stłumiony jęk. Brakowało tak niewiele… Postać uniosła latarkę i oświetliła swoją twarz. To był Duff.

Proszę pana! Co się dzieje? Ten przeklęty statek cały wibruje! A co się stało Stepankowi?

O’Leary poczuł tak wielką ulgę, że przez chwilę myślał, zemdleje.

Pomóż mi. Oddał bezwładne ciało Stepanka Duffowi. Musimy stąd wyjść. NATYCHMIAST!

Nie trzeba mi tego powtarzać dwa razy odparł Duff w panice, podtrzymując swojego towarzysza.

Z widoczną ulgą O’Leary wyciągnął dziennik z kalesonów, włożył go pod pachę i chwycił dziecko w bardziej odpowiedni sposób. Idąc za światłem Duffa, wyszedł na zewnątrz i wtedy po raz trzeci tej nocy powstrzymał okrzyk zdumienia.

Mgła, która do tej pory spowijała „Valkirie”, wyglądała, jakby znajdowała się przy wlocie olbrzymiego odkurzacza. Strzępy pary kręciły się i krążyły wokół statku wciągane przez jakieś tornado. „Pass of Ballaster” zatoczył łuk i podpłynął bliżej, połączony z wycieczkowcem przywiązaną przez Duffa liną. O’Leary widział postać kapitana, który zaniepokojony dawał mu znaki.

Bez chwili wahania wskoczyli do swojej łódki i zaczęli wiosłować w stronę węglowca, jakby zamierzali pobić rekord prędkości. Woda wyrzucana przez wiosła pryskała im w oczy, ale nawet na chwilę nie oderwali wzroku od transatlantyku, który pulsował kilkanaście metrów od nich.

Kiedy przywiązywali szalupę do „Pass of Ballaster” i wchodzili na pokład, O’Leary zastanawiał się, kim jest wierzgające dziecko, które niósł przy piersi.

A przede wszystkim, co takiego, do diabła, wydarzyło się na tym statku.

KATE

rozdział V

Londyn, dziś

6.30

Przenikliwe terkotanie budzika wcisnęło się do uszu Cataliny Soto. Dziewczyna podskoczyła w łóżku, próbując zrzucić resztki pęt snu, które ją jeszcze krępowały, i wyłączyła budzik brutalnym pacnięciem. Odwróciła się z powrotem, nie otwierając oczu, i przejechała lewą ręką po drugiej połowie łóżka. Od kilku tygodni pustej i zimnej.

Musiała zdobyć się na heroiczny wysiłek, żeby znów nie zmienić pozycji i nie zasnąć na nowo. Spanie pozwalało jej być daleko, pozwalało nie myśleć. Nie pamiętać o nim. Kiedy spała, nie bolało tak bardzo.

Przez pierwszy tydzień żyła w stanie permanentnej drzemki, najpierw pod wpływem szoku, później świadomie ogłupiała się garścią kolorowych tabletek, które ktoś włożył jej w dłoń, może w obawie, że jeśli tego nie zrobi, ona niechybnie się załamie. Pomyślała, że z upływem czasu będzie to wszystko lepiej znosić, ale drugi i trzeci tydzień nie przyniosły większej poprawy.

Roberta już nie było. Musiała to wreszcie zaakceptować. Nie umiała się z tym pogodzić. Odkąd dziesięć lat wcześniej odeszła z domu rodziców, zatrzaskując drzwi za całą swoją przeszłością, postać Roberta zawsze stała przy niej. Czasami blisko, czasami dalej, ale nigdy zbyt daleko. Najpierw był wakacyjnym flirtem, później mężczyzną, w którym się zakochała, a potem po prostu centralnym punktem jej życia, osią, wokół której wszystko się kręciło: Słońce, Księżyc, planety i ona sama. A któregoś dnia nagle go zabrakło. Zniknął. Puf! Żegnaj, Kate.

Pamiętała dokładnie dzień, w którym przestała być Cataliną Soto i została Cataliną Kilroy. Kate Kilroy. Robert nigdy nie rozumiał, dlaczego śmieje się jak mała dziewczynka za każdym razem, kiedy widzi swoje inicjały[1]. Pobrali się zaraz po wyjeździe z Barcelony, jakby w obawie, że jeśli tego nie zrobią, pryśnie cały czar. Był to chyba dobry pomysł, bo magia trwała pięć długich lat. Aż do ostatniego dnia.

Kate – już nikt nie nazywał jej Cataliną, poza matką – wyszła z łóżka odrętwiała i nastawiła ekspres do kawy, obijając się o krzesła w kuchni. Kiedy kawa bulgotała, wzięła długi zimny prysznic, który wypłukał jej z głowy resztki snu. Dwadzieścia minut później, gdy wychodziła ze swojego mieszkania przy ulicy Cheyne Walk, w samym sercu Chelsea, nikt by nie uwierzył, że ta nienagannie ubrana bizneswoman, która wsiada do taksówki, chwilę wcześniej była potarganą dziewczyną z zapuchniętymi oczami.

Biura „London New Herald” znajdowały się zaledwie piętnaście minut drogi od jej domu, jeśli nie było dużego ruchu. Kiedy dotarła na miejsce, przeciągnęła swoją kartę przez elektroniczny czytnik przy wejściu, po czym wsiadła do windy, żeby wjechać na dwudzieste piąte piętro budynku. Widziała, że mężczyźni, z którymi jechała, zerkają na nią kątem oka. To było normalne. Zaledwie dwudziestosiedmioletnia Kate, wysoka, szczupła, z gęstą falą rudych włosów opadających jej lokami na plecy, należała do tych kobiet, które jeśliby zechciały, mogły wstrzymać ruch uliczny. Jedynie wyraz jej szarych oczu, przeraźliwie zmęczony i pusty, zdradzał smutek.

Kiedy dotarła na swoje piętro, gwar panujący w redakcji gazety spowił ją delikatnym, przyjemnym szumem. Stukanie klawiszy, dzwonki telefonów, szmer rozmów, wszystko to wydawało się boleśnie znajome, a jednocześnie inne. Kate po raz enty tego ranka zadała sobie pytanie, czy pójście do pracy było dobrym pomysłem.

Zatrzymała się zdenerwowana przy biurku w holu. Jedna z sekretarek podniosła głowę i na jej widok otworzyła szeroko oczy. Kiedy Kate na nią spojrzała, kobieta odwróciła wzrok, ale przysunęła się do swojej koleżanki i powiedziała jej coś na ucho. Kolejne ukradkowe spojrzenie, kolejne szepty.

Niektóre osoby przerwały pracę i przyglądały się Kate. Z wyrazów ich twarzy i ruchów ramion wywnioskowała, że wiele z nich rozmawia ze sobą. Rozmawia o niej, i oczywiście o Robercie.

Nie mogła tego dłużej znieść. Myślała, że będzie silna, ale nie. Popełniła błąd, przychodząc do pracy. Odwróciła się, żeby wyjść, ale wpadła na pięćdziesięcioletnią Murzynkę ubraną w elegancką garsonkę w perłowym kolorze, z teczką w ręku.

– Kate! Co ty tu robisz? – zapytała Rhonda Grimes, naczelna „London New Herald”. Jej legendarny głos, na którego dźwięk od lat drżały setki redaktorów i stażystów, w tym momencie wyrażał niepokój. – Co się dzieje, kochanie?

– Cześć, Rhondo – odpowiedziała Kate, próbując zapanować nad drżeniem. – Nic się nie dzieje. Po prostu… Myślałam, że będę mogła, ale… – Poczuła, że do oczu napływają jej łzy.

– Och, skarbie. – Rhonda położyła jej dłoń na ramieniu, pochyliła się i powiedziała szeptem: – Nie pozwól, żeby widzieli, jak płaczesz. Chodźmy do mojego gabinetu. Tam będzie nam lepiej.

Kate przytaknęła, dyskretnie powstrzymując łzę, która miała zamiar ukradkiem wymknąć jej się z oka. Sekretarka i dwóch zabieganych asystentów podbiegło do Rhondy, każde z nich przekonane, że wiadomości i telefony, które mają zapisane w swoich notesach, są niezwykle pilne. Rhonda Grimes, której nie brakowało charakteru i nie przez przypadek została szefową gazety, odprawiła ich szybkim ruchem ręki i asystenci rozpierzchli się jak wystraszone gołębie.

Przeszły przez całą redakcję aż do gabinetu Rhondy. Naczelna zamknęła drzwi i spojrzała na Kate, która opadła na kanapę z głową odwróconą w stronę okna i patrzyła zagubionym wzrokiem na fantastyczny widok roztaczający się przed nią z tej wysokości. U jej stóp leżała połowa Londynu, wibrującego, tętniącego życiem.