Oko Kanaloa: Szyfr wtajemniczenia - Sir B. Angel - ebook
Wydawca: Novaeres Kategoria: Fantastyka i sci-fi Język: polski Rok wydania: 2013

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 16000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 371 Przeczytaj fragment ebooka

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Oko Kanaloa: Szyfr wtajemniczenia - Sir B. Angel

Oko Kanaloa: Szyfr wtajemniczenia” to pierwsza część opowieści o młodej dziewczynie, która przypadkiem wpada na ślad tajemniczego stowarzyszenia. Chcąc dogłębnie poznać organizację, wchodzi w jej szeregi i dowiaduje się o istnieniu istot, które dotąd znała jedynie z bajek. Vis Maior (Siła Wyższa) okazuje się być tajnym bractwem, które ma na celu utrzymać świat w błogiej nieświadomości o zagrożeniu ze strony istot magicznych. Jego antagonista, Neftyda (Czarny Księżyc) w tym czasie próbuje dostać się do siedliska demonów i uwolnić je…

 

- Słońce?

- Brawo, Einsteinie, to jest słońce – przytaknął. Zaczęłam się rozglądać wokół, ale łazienka zniknęła. Nie, nie zemdlałam, nic z tych rzeczy, trzymałam się niesłychanie dobrze, tylko nie pojmowałam, jak opuściłam budynek w mgnieniu oka. Stałam na wzgórzu porośniętym soczyście zieloną trawą. Takich miejsc nie było w okolicy! Spojrzałam za siebie i otworzyłam szerzej oczy, które zdawały się zawodzić w tak młodym wieku.

- Kurde, naćpałam się. Widzę wieżę Eiffla. – Wyciągnęłam przed siebie drobnego paluszka, wskazując na wprost.

Opinie o ebooku Oko Kanaloa: Szyfr wtajemniczenia - Sir B. Angel

Fragment ebooka Oko Kanaloa: Szyfr wtajemniczenia - Sir B. Angel






Strona redakcyjna


Prolog

Forester było mieściną tak małą i zapomnianą przez świat, że nie pojawiało się nawet na większości map, a po wpisaniu jego nazwy w wyszukiwarkę nie dostawało się żadnych wyników. Młode pokolenia, oburzone stanem rzeczy, za wszelką cenę chciały się wyrwać z tego miejsca. Jednak w mniemaniu państwa Vespiano był to raj na ziemi i najidealniejsze miejsce w całej Ameryce. Małżeństwo nie interesowało się zbytnio tym, co się dzieje na świecie. Ich życie zamykało się w trzech najbliższych hektarach ziemi, a całą miłość skupiali na swoim synku.

Chuderlawy dziesięciolatek zwykle przesiadywał w domu, czytając książki, które regularnie dostawał od wujka. Chris uwielbiał opowieści fantastyczne, pełne smoków i walecznych, szlachetnych bohaterów. Kiedy nie czytał, zamykał oczy i marzył, że także walczy ze złem. Ojciec intuicyjnie rozpoznawał, kiedy chłopiec ma takie myśli, i dawał małemu pstryczka w ucho, by wrócił na ziemię. Tak było i tym razem.

– Podobno smakuje równie dobrze, jak wygląda. Przynajmniej tak mówili w cukierni. – Uśmiechnął się miło do malca wpatrzonego w tort.

Chłopiec odwzajemnił uśmiech, patrząc na dwie palące się świeczki. Pierwsza w kształcie cyfry trzy, a druga imitująca czwórkę.

– A mamie to mówiłeś, że sam upieczesz jej tort na urodziny – przypomniał, pokazując rządek swoich krzywych ząbków.

– I taka jest oficjalna wersja – przytaknął ojciec. Przeczuwał, jak ta rozmowa się skończy. Chris, mimo młodego wieku, był bardzo inteligentny i rozumiał wiele kwestii, których nie pojmowali nawet niektórzy dorośli. Zawdzięczał to godzinom spędzonym nad lekturami i bystrości młodego umysłu.

Chłopiec spojrzał na mężczyznę w jednoznaczny sposób.

– No dobra, co chcesz za utrzymanie tego w tajemnicy?

– Zabierz mnie do biblioteki w Sandusky.

– Dlaczego raz nie mógłbyś chcieć tego, co wszystkie dzieci? Kolejnej gry, lepszego komputera, rękawicy do baseballu... – zaczął wymieniać kolejne prezenty.

– Mama zawsze powtarza, że nie powinienem żyć jak inni, bo to moje życie. Zresztą sami decydujemy o wszystkim, prawda? – odpowiedział w okamgnieniu chłopiec.

Ojciec uznał, że dalsza dyskusja nie ma sensu.

– Prawda. Chodź, mama czeka.

Pociągnął syna za rączkę i razem wnieśli tort do salonu, w którym czekała Melody wraz ze wszystkimi przyjaciółmi. W całym domu rozbrzmiał śpiew gości, solenizantka pokroiła tort, a potem goście zaczęli rozmawiać w małych grupkach. Wśród dorosłych Chris czuł się nieswojo, miał wrażenie, że nikt nie zwraca na niego uwagi, mimo że był jedną z nielicznych osób w towarzystwie, z którą można było prowadzić dyskusję na poziomie.

Nie rozmyślając zbyt długo nad sytuacją, chwycił książkę, którą dostał tego dnia, i poinformował ojca, że jest zmęczony, więc pójdzie do siebie, chwilę poczyta i jak tylko poczuje znużenie, położy się spać.

W drodze do swojego królestwa oglądał okładkę. W pokoju zaczął czytać. Sądził, że będzie to kolejna baśń z serii o potworach, wampirach i wielkich bohaterach, jednak już po kilku stronach lektury doszedł do wniosku, że to nic niewarte romansidło, bez żadnego przesłania i głębszego sensu. Zdegustowany cisnął książkę na biurko, a sam wskoczył na łóżko. Muzyka z salonu nawet nie docierała do uszu Chrisa, ponieważ jego pokój znajdował się w drugiej części domu. Wokół było tak cicho, że bez problemu usłyszał zgrzyt dochodzący ze strychu. Zerwał się na równe nogi. Nareszcie miał możliwość wykazania się odwagą. Jako mężczyzna czuł się w obowiązku bronić swojego domu.

Podbiegł do schodów, jednak po drodze przypomniał sobie słowa rodziców, by nigdy sam nie wchodził na strych, bo coś może mu się stać. Mały usłyszał kolejny trzask z góry, zadrżał i cofnął się o krok. Przełknął gorzko ślinę i otworzył drzwiczki. Strych przywitał go ciemnością. Światło księżyca sączyło się przez malutkie okienko w dachu i oświetlało jedynie zarysy przedmiotów znajdujących się w lamusie. Chłopiec nerwowo zaczął dotykać ściany w poszukiwaniu włącznika światła. Kiedy żarówka oświetliła pomieszczenie, wydało się ono mniej straszne. W rogu stała wielka szafa, obok niej dwa zakryte folią fotele, stara lampa, kilka zrolowanych dywanów rzuconych jeden przy drugim, a wokół było pełno klamotów. Chłopiec rozejrzał się uważnie.

Nagle znów usłyszał szelest, tym razem dochodzący z szafy. Serce waliło mu jak młotem, lecz odważnie parł do przodu. Odetchnął kilka razy i otworzył szafę. Istota, która była wewnątrz, najwyraźniej to zauważyła i zaczęła się poruszać między starymi ubraniami. Chłopiec odskoczył, wciąż wpatrzony i ciekawy odkrycia. Kiedy z ubrań wynurzyła się mała kocia główka, Chris odetchnął z ulgą.

– A więc to ty narobiłeś tyle hałasu – powiedział w kierunku rudego znaleziska. Chciał wziąć zwierzaka na ręce, lecz ten umknął przed jego opiekuńczym objęciem i prysnął przez otwarte okienko w dachu.

Chris westchnął i spojrzał na szafę. Dostrzegł, że na jednej z wyższych półek stoją książki, których okładek nie kojarzył. Jako młody poszukiwacz, któremu akurat zaproponowano tego wieczoru romans ze stuletnimi wampirami zamiast prawdziwej przygody, nie mógł sobie pozwolić na przegapienie takiej okazji. Z trudem przesunął pod szafę zniszczony, zakurzony fotel, wszedł na jego oparcie i w ten sposób dotarł do właściwej półki. Stało tam kilka masywnych encyklopedii.

Zły na cały świat, uderzył w jedną z nich pięścią, a ta odsunęła się do tyłu. Chłopiec zaczął przesuwać w ten sposób wszystkie księgi, aż trafił w tom na literę P, który nie chciał się ruszyć. Uradowany swoim odkryciem, szybko go wyciągnął, a za nim odnalazł starą, odrapaną i szarą od kurzu książkę. Przetarł ją rączką.

Cała brązowa, miękka niczym skóra, z licznymi wgłębieniami i metalowymi brzegami, przykuła uwagę chłopca, który bez zastanowienia ściągnął ją i usiadł na drugim fotelu, stojącym obok lampy. Przejechał dłonią po okładce, na której zobaczył dziwny znak. Wyglądało to trochę jak okręgi zaczepione na pajęczynie albo tarcza strzelnicza z gwiazdką w środku. Chris pomyślał o łucznikach i nastawiony na akcję zaczął czytać.


Rozdział 1
Naiwne wierzenia w spełnienie marzenia

Dawno, dawno temu istniała pewna kraina, w której ludzie rozumieli się bez słów, panował spokój i nikt nie łamał prawa. Dlatego też nikt nie ronił łez, nikt nikogo nie krzywdził, każdy żył tak, jak zawsze chciał żyć, a marzenia się spełniały...

Dobra, a teraz dość bajek, wróćmy do rzeczywistości. Miami nie było rajem na ziemi ani oazą spokoju i praworządności. Zabójcy biegali po ulicach, konkurując z ekshibicjonistami o zainteresowanie przechodniów. Ale dlaczego ja mam się tym przejmować? Czy to ma jakikolwiek związek z moim życiem? Chciałabym mieć problemy tylko z obnażającymi się przede mną facetami.

Mawiają, że każde ważniejsze wydarzenie jest poprzedzone znakiem, który dostrzegamy dopiero po fakcie. Ja nie dostrzegłam żadnego, choć za chwilę moje życie miało się całkowicie zmienić. W najśmielszych snach nie przypuszczałam, że wszystko może odwrócić się do góry nogami z powodu kilku kresek, których nawet nie czułam. Tak się jednak stało. Wszystko się zmieniło, choć nikt nie pytał, czy jestem gotowa na zmiany.

– Pani Carter. Niezmiernie nam miło, że pani do nas dołączyła – warknęła na mnie chuda jak szczypior profesorka. Tak, spóźniłam się, ale to nie powód, żeby karać mnie swoimi śmierdzącymi naftaliną ubraniami, które prawie ocierały się o moją delikatną skórę. Jeśli dostałabym wysypki, ona by mi za to zapłaciła. – Nie wspomnę nawet, że to już trzecie spóźnienie na moje zajęcia w tym tygodniu – dodała, a każde słowo wypływające z pełnych pogardy (i resztek szpinaku) ust zdawało się sprawiać jej przyjemność. Wredna ropucha. Parszywa kanalia. – Jeśli tak dalej pójdzie, poproszę dziekana, aby usunął panią z redakcji gazety studenckiej. Nie ma pani czasu, aby chodzić na moje zajęcia, więc i na gazetę go pani zapewne nie znajdzie.

Pomarszczona żmija. Stare próchno. Wapno luzem. Miałam jej dość!

Nawet nie pamiętam, kiedy to się zaczęło... A może i pamiętam. To była końcówka października. Swojego chłopaka poznałam już pierwszego dnia zajęć. Luke pochodził z Włoch i był chyba najlepszą partią pod słońcem. Razem wpadliśmy na pomysł redagowania gazety studenckiej, w której wkrótce zajęliśmy się kącikiem aktualności. Od początku wiedziałam, że Meg, córka opiekunki naszej gazetki, też ma Luke’a na oku, ale on wybrał mnie. Wiązałam z nim wielkie nadzieje, byłam zakochana. To pierwszy facet z klasą, który zwrócił na mnie uwagę. Zawsze byłam dość nieśmiała. W wieku dwudziestu jeden lat nie mogłam się pochwalić ani wzrostem, ani kobiecymi krągłościami. W kinie bez problemu sprzedawano mi bilet ulgowy. Przy cycatej, wyrośniętej Meg wyglądałam dość biednie, więc jak się można domyślić, wybór Luke’a bardzo ją wkurzył. Ruda uruchomiła swoje wpływy i odtąd pani McKenzie nastawiała wszystkich wykładowców przeciwko mnie. Studia inżynierskie stały się katorgą, zwłaszcza że na pierwszym roku mnie olśniło i odkryłam powołanie dziennikarskie.

Bajka się skończyła, kiedy zaprosiłam Luke’a do domu. Miał poznać moją mamę i poznał ją aż za dobrze. Tydzień później wyznał, że wolałby się spotykać z nią, a nie ze mną. To był koniec. Przez tydzień nie potrafiłam się odezwać do własnej matki. Rozumiem, że urodziła mnie dość młodo i teraz wyglądała bardziej na starszą siostrę niż na matkę – zawsze olśniewająca, ze stylowo upiętymi do góry kasztanowymi włosami, zwykle w zwiewnych sukienkach. Kochałam ją ponad życie, ale to niesprawiedliwe, że odbijała mi wszystkich chłopaków! Po Luke’u zrozumiałam, że nie mogę liczyć na miłość i po prostu powinnam o tym zapomnieć, dopóki nie wyprowadzę się do innego stanu. Rozważałam też wstąpienie do zakonu i zostanie starą panną z gromadką tłustych kotów.

Po tym incydencie jedynym osobnikiem płci męskiej, któremu ufałam, był Preston, mój przyjaciel. Uważałam go za wyjątek w szowinistycznej, męskiej części społeczeństwa. Może dlatego, że był gejem. I uwielbiałam go za to, że nie oglądał się za moją matką. Facetom nie warto ufać. Chociaż może ja nie jestem najlepszym przykładem, bo ufam niewielu ludziom. Poza matką i Prestonem w gronie osób, którym ufałam, była jeszcze tylko Cassie. W trójkę – z nią i Prestonem – tworzyliśmy zgrany zespół i nikogo więcej nie było nam potrzeba.

Od czasu kiedy pogoniłam ostatniego chłopaka, minął miesiąc. Jak co dzień rano szłam w kierunku sali wykładowej. Po drodze dopadł mnie Preston. Chłopak był wysoki, lecz niezbyt umięśniony. Jego mysi kolor włosów pasował do równie monotonnego koloru oczu, które nie były ani szare, ani brązowe, tylko takie nijakie jak cały mój kochany okularnik. Zwykle chodził w granatowym, wytartym podkoszulku i w dżinsach, które jak mawiała Cassie, opinały się seksownie na jego tyłku.

Przywitaliśmy się krótko, po czym Preston rozgadał się na temat jakiejś nudnej gry.

Przed wejściem do budynku, na murku, dostrzegłam dziewczynę z długimi blond dredami. Przy głowie trzymała je błękitno-zielona szeroka opaska. Wokół czuć było aurę uwielbienia dla właścicielki dredów. Nie było chłopaka, który nie spojrzałby w duże zielone oczy dziewczyny czy też – jak większość – w równie duży i wyeksponowany biust.

Dostrzegłszy nas, Cassie uniosła w górę kąciki swoich pełnych ust i z gracją zeskoczyła z murka. Podchodząc, zarzucała biodrami i rytmicznie stukała obcasami, co przyciągało wzrok wszystkich zebranych wokół ludzi. Przytuliłyśmy się, cmokając w powietrze przy swoich policzkach, po czym blondynka przywitała się w ten sam sposób z Prestonem. Chwilę porozmawialiśmy i rozeszliśmy się do swoich sal. Czasem żałowałam, że Cassie jest o dwa lata starsza i nie mamy razem zajęć. Może wtedy te godziny mijałyby mi szybciej.

Z Prestonem chodziłam tylko na algebrę, hiszpański i czasem nasze grupy były łączone na zajęciach sportowych. Poza nim i Cassie nie miałam zbyt wielu znajomych wśród studentów. Zwykle mi to nie przeszkadzało, ale ćwiczenia w samotności dłużyły się w nieskończoność. Zwłaszcza kiedy pani McKenzie zaczynała swoje dramatyczne historyjki o tym, jak pies sąsiadów pogryzł jej ozdobne żabki z oczka wodnego.

Dzień był nudny jak zwykle, a że kończyliśmy zajęcia o tej samej porze, postanowiliśmy wyjść na kręgle. Na miejscu okazało się, że w codzienną monotonię wdarł się element nowości. Od dłuższego czasu czułam się tak, jakby moje życie było jedną z tych łzawych historyjek, w których główna bohaterka zostaje olana przez chłopaka, po czym jej świat się załamuje i wkracza do niego monotonia, jednak nagle przerywa ją niespodziewana wiadomość. Dziwne. Czy to się przypadkiem nie odbijało w relacjach rzeczywistych?

– Doszedł do mojej grupy taki jeden nowy – rzucił Preston, śledząc wzrokiem ruch puszczonej przez siebie kuli. – Cholera, znowu pudło. – Spochmurniał, gdy zobaczył na monitorze, że niebieski punkt minął wszystkie kręgle. Westchnął ciężko i przymknął oczy.

– Co to za jeden? – ciągnęła temat Cassie, popijając swoją colę.

– Dziwak. Do nikogo się nie odzywa. Wpadł, wypadł, koniec. – Wzruszył ramionami.

Cassie w tym czasie radośnie podeszła i jednym uderzeniem zbiła wszystkie kręgle, a tym samym wygrała kolejną rundę.

– Jak wygląda? – Nie poddawała się, zbierając informacje o swoim przyszłym adoratorze. Lubiła ich kolekcjonować, dopisywać do listy, choć nigdy się do tego nie przyznawała. Jednym słowem, mogła sprawić, że każdy tracił dla niej głowę.

– Nic specjalnego, chłopak jak każdy.

– Nie podoba ci się? – zdziwiła się. Lubiła z nim obgadywać różnych chłopaków, widząc, jak bardzo go to peszy. Niektóre zachowania Cassandry należały do wybitnie wrednych, zwłaszcza jeśli chodziło o chłopaków. Nawet z nieśmiałego Prestona czasem się nabijała, choć jako nasz przyjaciel miał sporą taryfę ulgową.

– Wolę blond. – Uśmiechnął się niemrawo. Widać było, że niekoniecznie chce kontynuować rozmowę o tym nowym.

Doszli do porozumienia, wymieniając jedynie spojrzenia. Czasem nie potrzebowaliśmy słów. To była jedność dusz w trzech ciałach. Wiedzieliśmy o tym, odkąd się spotkaliśmy. Na początku byłyśmy we dwie, ale z czasem dołączył do nas Preston. Bardzo szybko przygarnęłyśmy go do naszej paczki po tym, jak przyznał się do swojej orientacji. Zapewniłyśmy mu swobodę wypowiedzi i myśli, podczas gdy inni go wyśmiewali. Cassie czuła się bardzo odpowiedzialna za opiekę nad nim, bo to jej pierwszej powiedział prawdę. Wybrali się wtedy nad jezioro. Można by pomyśleć, że to randka, ale prawda wyszła na jaw i nikt nie miał więcej złudzeń.

Po kręglach wróciłam do domu i włączyłam komputer. Nareszcie mogłam się zająć tym, co uwielbiałam robić każdego wieczoru. Przy sprawnym komputerze, podkręconym przez przyjaciela znającego się na informatyce, logowanie się na czat trwało około dziesięciu sekund, a po tym czasie serce zaczynało przyspieszać podczas przeglądania listy aktywnych użytkowników. Spokój przychodził, dopiero kiedy widziałam na ekranie jeden napis „Azrael jest dostępny”. Uśmiech sam wkradał się na usta, zwłaszcza gdy na pasku zadań wyskakiwała informacja „Azrael zaprasza do rozmowy”. Nawet krótka wymiana zdań z nim zapewniała mi uśmiech na cały dzień. Azrael jest ode mnie starszy o trzy lata. Nigdy mu tego nie wyznałam, ale po miesiącu codziennych rozmów bezgranicznie się w nim zadurzyłam. Nawet nie wiedzieliśmy, jak dokładnie wygląda to drugie ani jak się naprawdę nazywa, ale nie przeszkadzało nam to w prowadzeniu emocjonujących rozmów na różne tematy. Ustaliliśmy już na początku, że nie ma sensu przedstawiać się imionami, bo mogą się one źle kojarzyć. Nie wiedzieliśmy o sobie prawie nic, a mimo to czułam, że on jest moim ideałem.

W kolejnych dniach odliczałam tylko godziny do wejścia na czat, by móc z nim choćby przez chwilę pogadać. Do czasu. Pewnego dnia, kiedy przechadzałam się korytarzem z przyjaciółmi, zatrzymał nas tłum ludzi, którzy zastawili całe przejście.

– O co tu chodzi? – Cassie zaczepiła jednego ze swoich adoratorów.

– Biją się – wytłumaczył podekscytowany. Jeszcze chwila, a ślinka zaczęłaby mu cieknąć po brodzie. Żałosne. Takie zbiorowiska przypominały starożytne walki gladiatorów, a to poniżej godności. O ile bijący się mieli jakieś powody do walki, dla obserwatorów było to po prostu widowisko.

Pomimo moich delikatnych protestów Cassie złapała mnie i Prestona za ręce, po czym weszła w głąb tłumu. Ją ciekawiły takie akcje i już kilka sekund później zaczęła wszystko komentować. Znowu wielbiciel siłowni kogoś zleje. Od nadmiaru mięśni zaczynało mu ubywać szarych komórek, co sprawiało, że był najlepszą partią jedynie dla pustych laleczek. Aż dziw, że można takiego spotkać na uczelni.

Bitwa jeszcze się nie zaczęła, ale mięśniak szturchał już zaczepnie jakiegoś chłopaka, którego nie kojarzyłam. Nieznajomy był prawie tak wysoki jak on, na oko miał metr osiemdziesiąt. Na podłodze za nim dostrzegłam jednego z kujonów, kolegę Prestona. W tym momencie zrozumiałam, o co chodzi. Bill znowu wyżywał się na słabszych, a nieznajomy stanął w ich obronie. Biedny, za chwilę miał się przekonać, że tutaj nie obowiązują zasady dobrego wychowania i nikt nie miesza się w sprawy, które go nie dotyczą. Byłam pewna, że zaraz oberwie.

– Fajny ten chłopak. Kto to? – Zaintrygowana Cassie wskazała na nieznajomego.

– To ten nowy, o którym wam mówiłem – bąknął Preston.

– I ty nazwałeś go przeciętnym?! Wygląda świetnie!

Widziałam, jak Cassie z pasją analizuje każdy najmniejszy element jego ciała. Chłopak miał oliwkową cerę, był wysoki, dobrze zbudowany, ale nie napakowany, ubrany raczej przeciętnie – czarna koszulka z jakimś ciemnym wzorem, postrzępiona, jakby sam odciął jej rękawy; do tego ciemne spodnie, a na lewej ręce opaska uciskowa w kolorze wzorów na koszulce, typowa dla sportowców. Z jego twarzy nie można było odczytać żadnych emocji. Nie był ani wystraszony, ani zbyt pewny siebie. Nie jęczał, nie wyśmiewał się też z kupy mięśni, która coraz bardziej nastawiała się na walkę. Stał jak marmurowy posąg.

– Preston... – Cassie przyciągnęła chłopaka bliżej siebie. – Jak on się nazywa? – zapytała z desperacją w głosie, jakby od odpowiedzi zależało jej życie.

– Nie mam pojęcia, mówiłem wam, że z nikim nie rozmawia. – Wzruszył bezradnie ramionami.

Przyjaciółka spiorunowała go wzrokiem i wszyscy zaczęliśmy obserwować rozwój sytuacji.

– Mamusia nie nauczyła, żeby nie wtykać nochala w nie swoje sprawy? – mruknął swoim basowym głosem miejscowy tyran.

– A ciebie nie nauczyła, że nie bije się słabszych? Mierz się z równymi sobie – odpowiedział kpiąco nowy. Zrobił krok do przodu. Teraz nie był już obojętny, tylko całkowicie pewny siebie, jakby nie brał w ogóle pod uwagę, że zaraz oberwie. A że oberwie, było tak pewne jak to, że jutro znowu zaświeci słońce.

Rywal zamilkł, zapewne zszokowany tym, że chłopak odważył się odpowiedzieć.

– Nie licz, że przyznanie się do bycia słabszym uratuje cię przed łomotem – przerwał ciszę, wymyślając nareszcie jakąś odzywkę, która w jego mniemaniu była sensowna.

– Nie udawaj głupszego, niż naprawdę jesteś. Zwykle nie biję się z osobami o ilorazie inteligencji poniżej czterdziestu, ale ty sam się o to prosisz – odpowiedział nowy, który ku zaskoczeniu obecnych miał ostrzejszy język, niż mogłoby się wydawać.

Wszyscy wiedzieli, co się za chwilę wydarzy. Dłoń mięśniaka zacisnęła się w pięść i poszybowała prosto w stronę twarzy nowego. Obserwatorzy zamarli, widząc, jak chłopak robi unik przed ciosem, łapie Billa za rękę i szybko wykręca ją do tyłu. W mgnieniu oka postrach uczelni był unieruchomiony. Próbował się wyrywać, ale każdy ruch wywoływał u niego coraz bardziej cierpiętniczy grymas bólu.

– Oddaj mu to, co zabrałeś, i przeproś – rozkazał nowy i pociągnął mięśniaka pod nogi kujona podnoszącego się właśnie z ziemi. Po raz pierwszy ktoś stanął w obronie gnębionej części społeczeństwa i wyszedł z tego zwycięsko.

– Prze... przepraszam – wyjąkał Bill, oddając poszkodowanemu jego pieniądze.

– A teraz się wynoś! – Chłopak zwolnił ręce mięśniaka z uścisku.

Bill czekał na to jak na sygnał i wykorzystał okazję, że nowy jest odwrócony do niego tyłem. Chwycił stojący w gablocie kij baseballowy i zamachnął się na chłopaka. Można było się domyślić, że mięśniak nie będzie grał uczciwie. Z tłumu słychać było jęki przerażenia, w tym jeden z ust mojej przyjaciółki, która aż chwyciła się za serce. To otrzeźwiło nowego. Obrócił się i złapał dłonią kij, jednocześnie drugą ręką uderzając w łokieć Billa. Tym sprawnym ruchem wytrącił mu z rąk przedmiot. Obrócił pałkę w rękach i uderzył wielkoluda w tył łydki, tuż przy zgięciu kolana. Facet wylądował przed nim na klęczkach.

– Nieee! – pisnął cienkim głosikiem, zakrywając się rękami, co wzbudziło śmiech wszystkich gapiów i aplauz dla nowego.

Nieznajomy nawet się nie uśmiechnął. Pomógł wstać kujonowi i ruszył w tłum, który klaszcząc, rozstąpił się przed nim.

– Hej! Jak się nazywasz? – zawołała za nim Cassie i przybrała swoją najdostojniejszą pozę – wysunęła stopę odrobinę do przodu, położyła dłoń na biodrze i wypięła biust, uśmiechając się przy tym zalotnie.

Nowy spojrzał na nią krótko. Dojrzałam wtedy jego czarne jak węgiel oczy i chłodne spojrzenie. Wydawało się, że jest ponad tym wszystkim, jakby uważał, że nikt z obecnych nie jest godny jego spojrzenia czy odpowiedzi. Zmierzwił ręką włosy i odszedł bez słowa. Po sile, z jaką Cass uścisnęła moją dłoń, wyczułam, jak bardzo ją to zdenerwowało. Wkrótce po odejściu nowego ludzie zaczęli się rozchodzić.

– Blake. On jest wspaniały. Ten chłopak ma na imię Blake – podpowiedziała nam przechodząca obok dziewczyna. Wymawiając jego imię, wzdychała z zauroczeniem w głosie. Wystarczyła jedna taka akcja i już nowy miał tu swoje fanki.

W życiu w dziwny sposób wszystko potrafi się zmienić w ciągu kilku sekund. Tyle właśnie trwało zrobienie uniku przed ciosem i wykorzystanie efektu zaskoczenia na swoją korzyść. Po niedługim czasie wieść o czynie nowego rozniosła się po całym kampusie. Kiedy chłopak przechodził, wszyscy się za nim oglądali. Każdy chciał go poznać, każda grupa chciała mieć go w swoim składzie, że już o dziewczynach piszczących na jego widok nie wspomnę. Nie przeszkadzałoby mi to specjalnie, gdyby nie moje dziennikarskie zapędy.

Jakiś tydzień po całym zajściu pani McKenzie wezwała mnie do siebie. Kobieta, w bluzce o wszystkich barwach wymiocin i kolczykach własnej roboty, starała się mnie pokrzepić, unosząc swoje zmarszczki mimiczne ku górze. Zapytała, czy chciałabym wrócić do redagowania aktualności, co było oczywiście moim marzeniem. Wyrzucili mnie z tej posady, kiedy po rozstaniu z Lukiem pisałam tylko w sarkastyczny sposób, w każdy artykuł wtrącając wredne aluzje do niego. Starałam się robić to bardzo subtelnie, ale i tak szybko wszyscy się połapali. W dodatku mój były zaczął spotykać się z córką pani McKenzie, która mnie nienawidziła, i tym sposobem wylądowałam w dziale problemów z regulaminem. Wszystko, co mogłam zrobić, to podać odpowiedni paragraf tłumaczący problemy studentów piszących do gazetki. Innymi słowy, zostałam zepchnięta na stanowisko, którego nikt nie chciał objąć.

Propozycja pani McKenzie była pierwszym promykiem nadziei od bardzo dawna. Byłam szczęśliwa, dopóki się nie dowiedziałam, jaki będzie pierwszy temat. Artykuł miał być o nowym okolicznym gwiazdorze – Blake’u Huncie. Po chwili do sali wpadła Meg i przypomniała, że jeśli w artykule nie będzie wystarczająco dużo konkretów, wrócę do działu problemów z regulaminem. Mogłam się domyślić, że za wszystkim stoi następczyni ropuszego rodu. Najpierw odbiła mi chłopaka, a teraz chciała wykorzystać mnie do zdobycia kolejnego. Tym razem jednak to ja zamierzałam wykorzystać jej popęd seksualny do swoich celów. Mogłam napisać o Blake’u i odzyskać posadę.

Moje postanowienie było tak silne, że opowiadałam o nim wszystkim spotkanym znajomym, a nawet Azraelowi w sieci. Wszyscy sądziliśmy, że to będzie banalnie proste i szybko odzyskam swoją pozycję, jednak już następnego dnia zaczęłam tracić całą wiarę w siebie.

Dogoniłam Blake’a, kiedy wychodził z zajęć. Obserwowałam go przez chwilę, zanim podeszłam.

– Blake, masz wolną chwilę? – wypaliłam w końcu. Raz kozie śmierć. Albo się uda, albo nie.

Nie odwrócił się ani nie zatrzymał.

– Od wieków milczenie oznacza zgodę – starałam się jakoś go zachęcić do odezwania się choćby słowem. – Odpowiesz mi na kilka pytań?

– Dasz mi spokój, jeśli odpowiem? – Wreszcie zaszczycił mnie przelotnym spojrzeniem. Zmierzył mnie wzrokiem, potem spojrzał na notes i długopis.

– Owszem. Tylko kilka pytań – zapewniłam, uśmiechając się przyjaźnie.

– Słucham – bąknął, wciąż idąc przed siebie.

Rozmowa z jego plecami trochę mnie denerwowała, ale miałam świadomość, że praca wywiadowcy do najprzyjemniejszych nie należy.

– Skąd się tu wziąłeś w połowie semestru? – zadałam pierwsze z wcześniej ułożonych pytań.

Podstawą do artykułu o Blake’u było to, co się działo, zanim trafił na nasz wydział. Przeprowadził się? Zmienił uczelnię? Jeśli tak, to dlaczego?

Westchnął beznamiętnie.

– Jeśli wierzyć w chrześcijańską wersję, to stworzył mnie Bóg – odpowiedział. Kąciki ust wygięły mu się minimalnie do góry. Był zadowolony ze swojego poczucia humoru. Zmierzwił dłonią swoje ciemne włosy, zasłaniając tym samym twarz. Nie chciał okazywać żadnych emocji. Gdy opuścił rękę, już się nie uśmiechał.

– Chodziło mi o to, jak trafiłeś na naszą uczelnię – poprawiłam się.

– Prosto, w lewo, prosto, w prawo, znowu prosto i jestem na miejscu – nie przestawał zgrywać głupka.

Moja cierpliwość wisiała na włosku i nie byłam do końca pewna, jak długo uda mi się zachować pozorny spokój. Wyszliśmy już poza kampus i znaleźliśmy się na wąskim chodniku odgradzającym ludzi od pędzących po asfalcie pojazdów. Chłopak cały czas utrzymywał szybkie tempo.

– Gdzie się wcześniej uczyłeś? Przeprowadziłeś się skądś?

– Mieszkam tu od dawna – odpowiedział po chwili zamyślenia. Zasępił się i przerzucając plecak na lewe ramię, stworzył jeszcze większą barierę między nami.

– Przeniosłeś się z innej uczelni? Dlaczego tak w środku semestru? Coś się wydarzyło?

Zatrzymał się wreszcie i odwrócił w moją stronę, wystawiając otwartą dłoń przed mój nos.

– Stop! Jakkolwiek ci na imię, to nie twoja sprawa.

– Otóż po części moja. Piszę artykuł. – Chwyciłam go delikatnie za palec, odsuwając całą dłoń ze swojego pola widzenia.

Miał szorstką skórę, cieplejszą od mojej, o co nie było trudno, bo z powodu mojego niskiego ciśnienia zawsze szybko marzły mi dłonie. Z bliska dostrzegłam bliznę ciągnącą się od kciuka do środka dłoni. Od razu o nią zapytałam.

– Daj mi spokój. – Odwrócił się i jeszcze szybszym krokiem ruszył przed siebie.

Nie mogłam tego tak zostawić. Jeśli już się odezwał, to trzeba było korzystać.

– Poczekaj, Blake! Odpowiedz chociaż na jedno pytanie – poprosiłam. Chciałam napisać o nim cokolwiek i mieć pierwszy artykuł z głowy. Mogłam zmyślić część informacji, ale musiałam mieć podstawy, których w tej chwili potrzebowałam bardziej niż powietrza.

Nie odpowiedział. Z każdym krokiem przyspieszał, a ja w końcu musiałam odpuścić. Nie było sensu go gonić.

Postanowiłam czekać, aż będzie miał lepszy humor. Liczyłam na to, że wtedy zgodzi się porozmawiać.

Zaczepiłam go kolejnego dnia – na próżno. Następny dzień również nie przyniósł żadnych informacji. Kiedy po tygodniu zrozumiałam, że nie ma co liczyć na poprawę humoru Blake’a, byłam wściekła na wszystko i wszystkich.

Siedzieliśmy w trójkę w podrzędnej restauracji. Za oknem ludzie latali tam i z powrotem jak oszołomione muchy, a wewnątrz było gwarno od rozmów. Niebo po raz pierwszy od dawna pokryło się chmurami, mimo to było bardzo ciepło i duszno. W powietrzu czuć było odór potu i przypalonej cebuli z kuchni. Powoli sączyłam napój przez słomkę, skupiając się bardziej na obgryzaniu cienkiego plastiku niż na piciu.

– Jest niemożliwy – warknęłam.

– Jest seksowny – mruknęła Cassie.

– Jest na językach od tygodnia, to zaczyna się robić nudne – jęknął zirytowany naszym zachowaniem Preston.

– Pres, przyznaj, że on jest pociągający. – Cassie uśmiechnęła się do niego, pokazując zadziornie zarys górnej szczęki.

– Mówiłem już, że nie jest w moim typie.

– Nie pojmuję, w jaki sposób zawsze odkrywa, że go śledzę. Jestem nie do zauważenia, zawsze trzymam się z dala. To niemożliwe, żeby mnie widział. Świnia jedna! Nie wiem, jak on to robi! – wyrzucałam swoje frustracje.

– Na pewno nie świnia. Świnki to bardzo wrażliwe, delikatne stworzonka – wtrącił Preston.

Spiorunowałam go wzrokiem.

– Jak zdobyć informacje o nim? – zaczęłam się głośno zastanawiać. Istotnie, ten temat nie schodził mi z ust i wszyscy poza Cass mieli go już dość, ale nie potrafiłam odpuścić.

– Może warto skorzystać z technologii? – zasugerował Preston. – Chyba każdy ma w tych czasach konto w jakimś portalu typu MySpace, Facebook, Twitter. Założę się, że Blake Hunt nie odbiega od normy. To taki sam dziwak jak ja. Nie rozumiem waszego nadmiernego zainteresowania nim.

– Czasem wymyślisz coś dobrego. – W zamyśleniu machnęłam słomką w jego stronę, ochlapując różowawą cieczą stary stolik. – Takie zamknięte w sobie aspołeczne typy często piszą jakieś blogi albo coś w tym stylu i wyrzucają z siebie wszystkie emocje. Wystarczy tylko po nazwisku znaleźć nick, a potem adres w sieci i po sprawie. – W mojej głowie już zrodził się wspaniały plan, który chciałam jak najszybciej wprowadzić w życie.

– Jest tylko jeden mały problem – ty się kompletnie na tym nie znasz. Na szczęście mamy Prestona – stwierdziła Cassie.

Uwielbiałam, jak na swój cudowny sposób mieszała mnie z błotem, wytykając każdą najmniejszą lukę w pozornie genialnych planach.

Obie spojrzałyśmy na niego prosząco. Cass użyła swojego niezawodnego sposobu – zrobiła maślane oczka. Było widać, że ten pomysł mu się nie podoba, ale pod presją dokonuje się różnych wyborów. Czasem przy podejmowaniu pozornie błahej decyzji można cierpieć katusze, jeżeli człowiek wie, że odmawiając, narazi się na gniew przyjaciół.

– Nie dzisiaj. Wpadają koledzy i będziemy grać całą noc w Magiczny Miecz – jęknął, licząc na litość. Złożył błagalnie ręce, jakbyśmy chciały go zabić albo – co gorsza – zepsuć mu ukochany komputer, jeśli odmówi. Nic dziwnego, że nosił okulary, skoro pół życia spędzał przed monitorem. Ja używałam sprzętu tylko po to, żeby pogadać z Azraelem.

Pamiętam, jak pierwszy raz się zgadaliśmy. To był ten sam dzień, w którym zerwałam z Lukiem. Wróciłam do domu wściekła, wytknęłam matce, że rujnuje mi życie, a potem siadłam przed komputerem, szukając jakiejś głupiej gierki na rozładowanie emocji. Zupełnie przypadkiem wyskoczyła mi na główną stronę wielka czerwona reklama portalu randkowego. W pierwszej chwili bez wahania ją zamknęłam, ale już kilka sekund później zaczęłam poważnie rozważać zarejestrowanie się w jakimś portalu tego typu. W końcu, strzelając do kurczaków z karabinu maszynowego, od którego zaczęło mi huczeć w głowie, doszłam do wniosku, że nic nie stoi na przeszkodzie, by z kimś pogadać bez zobowiązań. Tak dotarłam do czata.

Azrael odezwał się do mnie jako jeden z pierwszych. Od słowa do słowa zaczęliśmy się do siebie zbliżać. Rozumiał sytuację, pocieszył mnie i bawił swoim humorem. Wkrótce nie mogłam sobie wyobrazić dnia bez rozmów z nim. Uzależniłam się.

Odpuściłyśmy Prestonowi, dokończyliśmy koktajle i każde poszło w swoją stronę. Po szarych ulicach szarzy ludzie snuli się jak cienie. Gdziekolwiek spojrzeć, każdy albo czymś dogłębnie zajęty, albo smutny. Idąc przed siebie, nie dostrzegłam ani jednej uśmiechniętej twarzy. Nawet dzieci, zwykle pogodne, szły przy swoich rodzicach z niemrawymi minami. Miałam szczerą nadzieję, że to swąd spalin w powietrzu sprawiał, że ten dzień był tak przygnębiający.

Sądziłam, że nic nie może się już wydarzyć, ale właśnie wtedy zauważyłam kogoś w czarnej skórzanej kurtce, na której punkcie byłam przeczulona. Należała do mojego obiektu zainteresowania, jaśnie pana Blake’a „jestem ponad wszystkimi” Hunta. Przyspieszyłam kroku, a kiedy chłopak skręcił w jakąś ciemną, wąską uliczkę, zaczęłam biec. Przemieszczając się na drugą stronę ulicy, prawie wpadłam pod samochód, ale byłam zbyt przejęta śledzeniem Blake’a, by zwrócić na to uwagę. Mina mi zrzedła, kiedy stanęłam przed zupełnie pustym zaułkiem, który kończył się ceglaną ścianą, odgradzającą część mieszkalną od ulicy. Odrobinę zdyszana, odetchnęłam głębiej, ściągając brwi i otwierając szerzej oczy. Byłam pewna, że widziałam, jak wredne dupsko Hunta tu skręcało, ale on rozpłynął się w powietrzu. To było niemożliwe. A jednak! Stałam chwilę jak skamieniała, nie mogąc uwierzyć w to, że go zgubiłam.

– Czego tu szukasz? – zaskoczył mnie swym aksamitnym głosem, w którym można było wyczuć nutę zdenerwowania.

Dziwne. Ja byłam bardzo zadowolona z tego niespodziewanego spotkania.

Powoli odwróciłam się w jego stronę.

– Pytanie za pytanie? – zaproponowałam. – Masz jakieś pasje?

Zasępił się i przez chwilę milczał. W końcu rozwarł odrobinę usta, jakby chciał odpowiedzieć, ale się powstrzymał i pokręcił głową.

– Idź stąd.

Chwycił mnie za rękaw i lekko szarpnął, sądząc, że jestem jakąś porcelanową laleczką i się wystraszę. Tym razem trafił mu się godny przeciwnik. Może Blake był silniejszy, ale tu nie chodziło o tężyznę fizyczną, tylko o wysunięcie odpowiednich argumentów.

– Niby dlaczego? Czy ta uliczka jest twoją własnością? – Podparłam się pod boki i ani myślałam ustąpić.

Blake odsunął się krok do tyłu. Zapewne nie spodziewał się riposty od tak niepozornej osoby jak ja. Nie trzeba mu się dziwić. Jestem niską, raczej szczupłą brunetką, zwykle nieporadną i bojącą się spojrzeń prosto w oczy. Nie można jednak dać się zwieść pozorom. Kiedy wyznaczę sobie jasny cel, nic nie może mi przeszkodzić. Przestaję wtedy być nieśmiała i zmieniam się w osobę nadzwyczaj pewną siebie, zwłaszcza jeśli ktoś mnie denerwuje i utrudnia mi zadanie.

– Tak, jest. Won!

Ani drgnęłam. Na usta wypłynął mi bardzo fałszywy uśmiech.

– To pokaż akt własności.

Znowu na chwilę zamilkł. Chyba próbował wymyślić jakąś trafną ripostę. Widać walka słowna nie szła mu już tak dobrze jak udział w bijatykach. Walczyć można nauczyć każdego głupiego, ale do dyskusji potrzeba inteligencji, z którą u Hunta nie było najlepiej.

– Nie będę się z tobą kłócił, nie mam nastroju. Idź stąd, jeśli nie chcesz zginąć. – W końcu uraczył mnie pogardliwym spojrzeniem.

Z niedowierzaniem uniosłam brwi ku górze.

– Grozisz mi?

– Nie, cholera, uprzedzam! Spadaj! – Zaczął nerwowo wymachiwać rękami.

Tym razem to ja zrobiłam krok do tyłu. Znowu chwycił mnie za rękaw i pociągnął w stronę ulicy. Jak w ogóle śmiał się tak zachowywać? Nie miał prawa mnie wyrzucać z publicznego miejsca, jakim była owa uliczka. To własność państwa, a ja jestem jego częścią i mogłam stać tam do usranej śmierci!

– Zostaw mnie! Co ty sobie wyobrażasz? – Wyrwałam się i zbulwersowana zaczęłam na niego krzyczeć. Nie od dzisiaj wiadomo, że najlepszą obroną jest atak. – Jesteś złym człowiekiem!

– Skąd taka opinia, pani specjalistko od osobowości? Masz rację, jestem złym facetem. Jak położysz się spać obok mnie, możesz się obudzić bez kołdry. – Puścił do mnie oczko.

Przez chwilę nie wiedziałam, jak zareagować, ale otrząsnęłam się i znowu zaczęłam obrzucać go oskarżeniami. Nic sobie z nich nie robił.

– Eee... szkoda mojego czasu. – Machnął na mnie ręką i sam ruszył w stronę głównej ulicy.

– Chwila! Jeszcze nie skończyłam! – Ruszyłam pewnym krokiem za nim.

– Ale ja skończyłem – powiedział, zanim dokończyłam formułować wypowiedź.

Miałam zamiar prześladować go, dopóki nie odpowie na wszystkie pytania, ale dziwnym trafem znowu rozpłynął się w tłumie, kiedy tylko wyszliśmy na ulicę. Zatrzymałam się, po raz kolejny rozważając wszystkie możliwości.

„Jakim cudem znowu mi zwiał?! On jest ninja czy co? To już zaczyna się robić denerwujące!” – pomyślałam.

Obejrzałam się za siebie, żeby sprawdzić, czy przypadkiem nie pojawił się w tej samej uliczce, z której chciał mnie przegonić. Kiedy światło w jednym z mieszkań zgasło, w zaułku zrobiło się strasznie ponuro. Ciarki przeszły mi po plecach i ruszyłam z niewesołą miną prosto do domu. Teraz przynajmniej wyglądałam tak samo jak wszyscy inni bezbarwni ludzie, śpieszący się, by zaznać życia przed śmiercią. Wszyscy gonią za przyszłością, zapominając, że żyjemy w teraźniejszości.


Rozdział 2
Olej projekty, wstąp do sekty!

Wśród ludzi, którzy mnie denerwują, Blake Hunt z każdą chwilą zajmował coraz wyższe miejsce na liście. Kolejne dni nie przynosiły żadnych nowych informacji. Ten człowiek rozpływał się w powietrzu, ilekroć próbowałam go śledzić. Rozumiem, że mógł sobie tego nie życzyć, ale przecież gdyby od razu odpowiedział mi na kilka prostych pytań, nie doszłoby do takiej sytuacji. Oboje moglibyśmy mieć to dawno z głowy, gdyby nie jego ośli upór. Ze wszystkiego robił tajemnicę i myślał, że to czyni go fajnym. To pewnie wina krążącego wśród społeczeństwa przesądu, jakoby tajemniczy faceci bardziej pociągali dziewczyny. Mnie to wcale nie kręciło i założę się, że każdy dziennikarz by się ze mną zgodził!

Wiedziałam, że Blake sobie ze mną pogrywa i robi mi na złość. Czasem (nie wiem jakim cudem, bo zawsze dobrze się maskowałam) podczas moich misji odkrywał, że za nim podążam. Znikał wtedy, jednak zanim to zrobił, odwracał się do mnie na sekundę z wrednym uśmiechem. Jakby miał wbudowany jakiś GPS, który mnie namierzał! Nie miałam innego wyjścia, musiałam złożyć broń. Kiedy się wie, że walka jest bezcelowa, jedynym wyjściem jest kapitulacja.

Pewnego piątkowego popołudnia, tuż po zakończeniu ostatniej lekcji, wreszcie zebrałam się w sobie i ruszyłam niechętnie do gabinetu pani McKenzie. Już samo wejście było odrażające. Zielonkawy odcień farby, którą malowano sale na uczelni, od zawsze przyprawiał mnie o mdłości, jednak było to niczym w porównaniu z gabinetem dwieście dziewięć. Jego drzwi były odrapane, jakby przerażeni studenci próbowali paznokciami stworzyć sobie drogę ucieczki. Na domiar złego każdy taki ślad był skrupulatnie zasłaniany wycinanymi z papieru kwiatkami, które wyglądały tak, jakby zostały zrobione przez naćpane przedszkolaki.

Z odrazą zapukałam w drewno, które zdawało się krzyczeć do mnie: „Uciekaj!”. Ignorowałam to, czekając na odpowiedź. Odetchnęłam głęboko i weszłam, kiedy tylko ropucha się odezwała.

– O, Sheyla! Jak tam artykuł? – zapytała entuzjastycznie, gdy mnie zobaczyła.

Obie zdawałyśmy sobie sprawę z tego, jak wiele jadu jest między nami oraz że każdy taki uśmiech kipi sztucznością.

– Ja właśnie w tej sprawie. Chciałabym zmienić temat.

– Wykluczone – odpowiedziała, wciąż się uśmiechając. Zapewne spodziewała się mojej wizyty. Spijała słodycz zwycięstwa. Zajadła żmija. Wredna modliszka.

– Z całym szacunkiem dla pani wyborów, ale sądzę, że artykuł o jakimś Blake’u Huncie nie jest tak ważny jak na przykład o ochronie środowiska czy chociażby o ostatnich wyborach... – starałam się jak najlepiej uzasadnić swoją prośbę. Przygotowałam sobie na tę okazję wiele tematów zastępczych, które były o wiele ciekawsze i ważniejsze od życia tego pyszałka. Zresztą, moim skromnym zdaniem, wszystko było lepsze niż pisanie o tym zapatrzonym w siebie, zniewieściałym obleśniaku.

– Panno Carter, z całym szacunkiem, sądzę, że niewiele ma tu pani do powiedzenia. To ja narzucam tematy – przerwała mi, nim zdążyłam dobrze się rozkręcić.

Całe moje przygotowania do tej rozmowy poszły na marne. Stałam chwilę, tępo wpatrując się w jej podłe oblicze. Nie miałam wyjścia, złożyłam rezygnację. Ciężko było mi to powiedzieć, słowa nie chciały przejść przez gardło. Wiedziałam, że praktyka pomogłaby mi szkolić warsztat pisarski, a informacja o redagowaniu gazetki wyglądałaby dobrze w CV, jednak w zaistniałej sytuacji nie miałam innego wyjścia.

Zapanowała cisza. Patrzyłyśmy na siebie nienawistnie, czekając na dalszy rozwój sytuacji. Żadna z nas nie chciała przemówić pierwsza. W końcu jednak na ustach pani profesor znów zagościł uśmiech.

– Spodziewałam się, że tak będzie – przyznała.

To był cios poniżej pasa i nie potrafiłam dłużej pozostać spokojna.

– Przepraszam bardzo, ale to jest niemożliwe! On jest... dziwny! I ma psychopatyczne zapędy! Jeśli miałabym napisać o nim artykuł, zatytułowałabym go Za kilka lat w wariatkowie. Ten chłopak nie potrafi pracować w grupie, jest aspołeczny, nic go nie obchodzi i żadne słowa do niego nie docierają! To cholerny egoista! Jeśli przez niego mam stracić swoją szansę, to przynajmniej wiem, że nie ma w tym ani grama mojej winy! – wykrzyczałam jej prosto w twarz i wyszłam, trzaskając drzwiami.

W pierwszej chwili trochę liczyłam na to, że moje słowa jakoś ją poruszą i zmieni decyzję, ale już sekundę później wiedziałam, że to niemożliwe. Ropucha mnie nie znosiła i moja porażka była jej na rękę.

Warknęłam do siebie, stojąc z zaciśniętymi pięściami przed jej gabinetem. Coraz bardziej rozżalona, jęknęłam błagalnie i uderzyłam lekko głową o ścianę. Wiedziałam, że to mi nie pomoże, ale aż chciałam głośno wyzwać się od idiotek. Znieruchomiałam na minutę, jedynie w myślach narzekając na stan rzeczy. Dopiero po dłuższej chwili odkleiłam głowę od okropnej zgniłozielonej ściany, odetchnęłam głęboko i ruszyłam w kierunku wyjścia. Po drodze minęłam tego świra, co mnie jakoś nie zaskoczyło. Opierał się nogą o szafkę przy szatni i patrzył na mnie spode łba. Widział, że i ja się nienawistnie na niego patrzę. Na jego wrednej mordzie pojawił się parszywy uśmiech, z którego kipiało satysfakcją. W tym momencie Hunt trafił na sam szczyt listy osób, które mogą być pewne, że będę je prześladować po śmierci.

Kiedy oficjalne wypowiedzenie miałam już za sobą, musiałam jeszcze tylko skontaktować się z przyjaciółmi. Wiedziałam, że w tej tragicznej dla mnie chwili dodadzą mi otuchy. Zawsze tak było. Kiedy dzwoniłam do drzwi państwa Mastenów, już w duchu czułam, jak Preston mnie przytula. Zwykle chodziłam z takimi sprawami do Cass, ale dopóki jej fascynacja obłąkanym nie minie, nie chciałam poruszać przy niej żadnego tematu, który się z nim wiązał, bo czułam, że wynikłaby z tego kłótnia.

Drzwi otworzyła mi matka Prestona. Na mój widok uśmiechnęła się przyjaźnie i zaprosiła do środka.

Między rodzicami naszej trójki zawsze były jakieś dziwne układy. Moja matka nienawidziła matki Cass za to, że odbiła jej kiedyś chłopaka. Matka Cass nie znosiła ojca Prestona, którego kiedyś publicznie wyzwała od grubasów bez pomysłu na życie. Od tego momentu Mastenowie żywili urazę do rodziny Garnetów, z kolei moją matkę uwielbiali za jej niechęć do matki Cassie. Jak na złość, my byliśmy najlepszymi przyjaciółmi.

Pani Masten od razu zaprosiła mnie do holu i zaproponowała herbatę. Grzecznie odmówiłam i zapytałam, czy mogę iść do Prestona. Odpowiedziała, że sprawdzi, czy nie jest zajęty, i mnie zawoła. Przytaknęłam i usiadłam na starym, pachnącym goździkami fotelu. Wiązało się z nim zabawne wydarzenie.

Kilka lat temu, kiedy jeszcze byliśmy w szkole, Preston chciał nam zaimponować i pod nieobecność rodziców zorganizował imprezę. Pół miasta się o tym dowiedziało, a i my nie pogardziłyśmy taką okazją. Po zakończeniu zabawy dom był wywrócony do góry nogami. Jako jedyne postanowiłyśmy zostać i pomóc gospodarzowi wszystko posprzątać. W trakcie pracy Preston (wtedy jeszcze uważany przez wszystkich za hetero) wylądował na tym fotelu z Cassie na kolanach. Ona tamtego wieczoru upatrzyła sobie właśnie jego, uznała go za swoją zdobycz i dążyła do celu, nie napotykając po drodze zbyt wielu przeszkód. Kiedy prawie się pocałowali, Preston tak się przestraszył, że strącił stojący na stoliku obok flakon z olejkami zapachowymi jego matki. Część wylała się na Cassie, a reszta na fotel. Dopiero później zrozumiałyśmy, dlaczego tak się zachowywał. Patrząc na ten szaro-kremowy fotel, miałam to przed oczami.

Rozejrzałam się wokół. Odkąd pamiętałam, nigdy nic się tam nie zmieniało. Jak zwykle ciężkie zasłony z nadrukowanym lasem deszczowym zasłaniały okna, na ścianie wisiał wielki portret rodzinny, a w znajdującym się pod nim kominku nie było ani jednego węgielka, jakby nigdy tam nie palono.

– Preston jest u siebie – usłyszałam z góry i ruszyłam w stronę schodów.

Weszłam powoli do pokoju przy akompaniamencie skrzypiącej posadzki, która uginała się pod moim ciężarem. Zawsze sądziłam, że pokój Prestona będzie przypominał w jakimś stopniu domek dla lalek, a on, po tym jak już się ujawnił, zacznie chodzić w koszulach w kwiaty i w apaszkach. Moje myślenie okazało się jednak bardzo stereotypowe i nijak się miało do rzeczywistości. Pokój mojego przyjaciela był pomalowany na granatowo, a przy zasłoniętych żaluzjach wydawało się, że ściany mają prawie czarny kolor. Całości dopełniał niebieski halogen powieszony nad biurkiem, który sprawiał, że sufit wyglądał jak niebo. Na ścianach nie zabrakło również różnych map nieba i plakatów kapel hardrockowych.

– Cześć! – Preston obrócił się o dziewięćdziesiąt stopni na krześle.

Kątem oka dostrzegłam, że jak zwykle gra w jakieś swoje gry RPG, których ja nie rozumiem. Gry to strata czasu i bezsensowne użytkowanie komputera – przecież zamiast grać, mogłabym porozmawiać z Azraelem! Byłam ciekawa, jak mnie pocieszy, kiedy mu powiem, co się stało. On mnie zawsze zaskakiwał. Chociażby pierwsza rozmowa. Było grubo po północy, a jego powitanie brzmiało: „Kto normalny o tej porze wchodzi na czat?”. Już na samym początku mnie rozbawił. Gdyby nie to, że potrzebowałam czyjegoś ciepłego ramienia do przytulenia się, od razu pobiegłabym do domu.

– Hej – odpowiedziałam ze smutkiem. – Wywalili mnie z kółka dziennikarskiego. Właściwie to sama odeszłam, bo McKenzie nie chciała mi zmienić tematu.

– Oj, to niedobrze. – Wstał z krzesła, robiąc smutną minę. – Ale przynajmniej zachowałaś honor i sama odeszłaś. No i nareszcie będziesz mieć z głowy Blake’a. – Nie bardzo wychodziło mu pocieszanie. W tej kwestii nie różnił się od innych chłopaków.

– Wolałabym zachować posadę.

Jak na życzenie Preston usiadł na łóżku i wyciągnął ręce w moim kierunku. Zaraz znalazłam się obok i wtuliłam głowę w jego ramię. Dobrze było czasem mieć chłopaka za przyjaciela. Żadna przyjaciółka nie jest w stanie przytulić tak, jak robi to przyjaciel. Jak cały jego dom Preston także pachniał goździkami. Przytulił policzek do mojego czoła i delikatnie głaskał mnie po plecach.

– To jeszcze nie koniec świata, dasz radę bez tego – stwierdził. Powtarzał kilkakrotnie to zdanie, za każdym razem formułując je odrobinę odmiennie. Miało to wyglądać jak wiele argumentów przemawiających za tym, że będzie dobrze.

Po kilku minutach wyłączyłam się i już nie słuchałam. Zamknęłam oczy i czerpałam radość z bliskości Prestona. Wiedziałam, że go kocham tak, jak on kocha mnie – miłością czysto platoniczną, przyjacielską. Lubiliśmy być blisko siebie, bez jakichkolwiek podtekstów. Nie mieliśmy przed sobą żadnych tajemnic. Czasem zdarzało się nawet, że ja i Cassie przebierałyśmy się przy nim – jako że nasze ciała go nie interesowały, nikogo to nie raziło.

– She, nie żeby mi to przeszkadzało, ale jestem w trakcie nabijania skilli i... – wypalił w końcu. Szybko się znudził i chciał wrócić do swoich gier.

– Już nie przeszkadzam. – Uśmiechnęłam się ze zrozumieniem.

– Nie przeszkadzasz, naprawdę. Możesz zostać, jak długo chcesz. Ja tylko na chwileczkę... – Wystrzelił do komputera, kliknął kilka razy w jakiegoś ludzika łażącego bez celu po ekranie i wrócił na łóżko.

– Przepraszam, wparowałam tu bez uprzedzenia.

– Od tego ma się przyjaciół – odpowiedział w mgnieniu oka.

Miał rację, jednak powinnam uszanować jego zajęcia. Jeśli miał w planie granie w swoje głupie gierki, to powinien grać.

– Jesteś kochany. – Pocałowałam go w policzek i wstałam. – Pójdę już. Wpadłam tu od razu po zajęciach, matka wkrótce zacznie się o mnie martwić – wytłumaczyłam, łapiąc za klamkę.

– Jeśli chcesz, możemy się jeszcze później umówić w trójkę i o tym pogadać – zaproponował.

Zmarszczyłam nos i pokręciłam przecząco głową.

Aby przeczytać tę książkę w całości, kup ją w księgarni www.legimi.com.