Niechciani - Yrsa Sigurdardottir - ebook
Wydawca: MUZA SA Kategoria: Sensacja, thriller, horror Język: polski

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 16000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 468 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka dostępny w abonamencie „Legimi bez limitu+” w aplikacji Legimi z:

Androida
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Odtwórz fragment audiobooka:

Czas: 12 godz. 10 min

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Niechciani - Yrsa Sigurdardottir

Ódinn zamieszkał sam z jedenastoletnią córką Rún po śmierci byłej żony, która wypadła z okna. Ale ojciec i córka nie są ze sobą zżyci…Pewnego dnia otrzymuje w pracy nowe zadanie: ma ustalić, co działo się wiele lat temu w Krókur, położonym na odludziu i zamkniętym domu wychowawczym dla chłopców. Bada między innymi sprawę śmierci dwóch z nich – chłopcy w tajemniczych okolicznościach udusili się spalinami w samochodzie.
Im bardziej Ódinn zagłębia się w tę sprawę, tym częściej wydaje mu się, że dopadają go upiory z przeszłości. Czy przedwczesna śmierć jego żony ma z tym coś wspólnego? Ódinn rozpaczliwie poszukuje odpowiedzi na to pytanie i czuje, że atmosfera grozy narasta…

Opinie o ebooku Niechciani - Yrsa Sigurdardottir

Fragment ebooka Niechciani - Yrsa Sigurdardottir

Tytuł oryginału: Kuldi

Projekt okładki:

Redakcja: Małgorzata Burakiewicz

Redakcja techniczna: Karolina Bendykowska

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta: Katarzyna Szajowska

Zdjęcia wykorzystane na okładce:

© iStockphoto.com/GisliDua

© Jeffrey Markowitz/Sygma/Corbis/Fotochannels

© Patryk Kosmider/Shutterstock

© Benoit Daoust/Shutterstock

Copyright © Yrsa Sigurðardóttir 2012

Published by agreement with Salomonsson Agency

© for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2014

© for the Polish translation by Elżbieta Ptaszyńska-Sadowska

ISBN 978-83-7758-774-4

Warszawskie Wydawnictwo Literackie

MUZA SA

Warszawa 2014

Wydanie I

Dedykuję książkę swojej siostrze Laufey Yr Sigurðardóttir

Yrsa

SPIS TREŚCI

POSTACIE WYSTĘPUJĄCE W KSIĄŻCE

KONIEC

ROZDZIAŁ 1

ROZDZIAŁ 2

ROZDZIAŁ 3

ROZDZIAŁ 4

ROZDZIAŁ 5

ROZDZIAŁ 6

ROZDZIAŁ 7

ROZDZIAŁ 8

ROZDZIAŁ 9

ROZDZIAŁ 10

ROZDZIAŁ 11

ROZDZIAŁ 12

ROZDZIAŁ 13

ROZDZIAŁ 14

ROZDZIAŁ 15

ROZDZIAŁ 16

ROZDZIAŁ 17

ROZDZIAŁ 18

ROZDZIAŁ 19

ROZDZIAŁ 20

ROZDZIAŁ 21

ROZDZIAŁ 22

ROZDZIAŁ 23

ROZDZIAŁ 24

ROZDZIAŁ 25

ROZDZIAŁ 26

ROZDZIAŁ 27

ROZDZIAŁ 28

ROZDZIAŁ 29

ROZDZIAŁ 30

ROZDZIAŁ 31

ROZDZIAŁ 32

POSŁOWIE

POSTACIE WYSTĘPUJĄCE W KSIĄŻCE


W Reykjaviku

Óđinn, pracownik państwowego urzędu kontroli

Rún, jego jedenastoletnia córka

Lára, jego zmarła była żona

Baldur, jego brat

Diljá, koleżanka z pracy

Heimir, szef

Róberta, zmarła koleżanka z pracy

Nanna, psychoterapeutka

Pytti, dawny mieszkaniec Krókur

W domu wychowawczym Krókur

Aldís, młoda pracownica

Veigar, kierownik domu wychowawczego

Lilja, jego żona

Hákon, robotnik

Einar, wychowanek domu

Tobbi, wychowanek domu

KONIEC


Óđinn ocknął się, gdy dopadł go kaszel. Jak długo spał? Może tylko się zdrzemnął? Zachichotał i zdziwiło go charczenie dobywające się z jego gardła. Czuł się dobrze, znowu jakby przysnął… Gdzie on, u licha, jest? Spróbował się uśmiechnąć, ale jego obwisłe wargi tylko słabo drgnęły i zachichotał jeszcze raz. Potem zrobiło się cicho. Nie było słychać niczego poza szumem silnika. Monotonny odgłos sprawił, że z powrotem opadły mu powieki. Czy jest pijany? Kolejny atak kaszlu. Ale nie jego. Lekko uchylił powieki i z wysiłkiem się rozejrzał. Siedział na fotelu kierowcy. Obok niego jego córka Rún ze zwieszoną głową, czarne włosy zakrywały jej delikatną twarz. Óđinn roześmiał się, jakby nigdy dotąd nie widział czegoś równie zabawnego. Jednak coś tu się nie zgadzało. Siedział za kierownicą pijany. Naprawdę? Ale czuł się szczęśliwy.

Rún zakaszlała znowu i jej głowa odskoczyła do tyłu. Miękkie włosy zakołysały się lekko do przodu i z powrotem, do przodu i z powrotem, jakby rozwiewał je wiatr. Óđinn znowu nie mógł powstrzymać się od śmiechu, chociaż odnosił wrażenie, że sytuacja wcale nie jest wesoła. Na jego twarzy rozlał się jednak szeroki uśmiech.

Siedzieli w jakimś samochodzie. W garażu. Podbródek opierał mu się ciężko na piersi; uniósł głowę bardzo powoli, jakby była z cienkiego szkła. Co to za garaż? Powinien raczej wiedzieć, ale w żaden sposób nie potrafił sobie przypomnieć. Co my tu robimy? Dlaczego czuję się tak dziwnie? W głowie tłukły mu się odpowiedzi, jednak co rusz gdzieś uciekały to go irytowało, bo te odpowiedzi były ważne. Bardzo ważne.

Oddychał ciężko przez nos. Kiedy przymrużył oczy, jako tako rozpoznawał otoczenie, lecz za każdym razem miał wrażenie, że jego powieki zaraz zamkną się na zawsze. Ponownie ogarnęła go chwilowa radość i teraz udało mu się jeszcze raz naprawdę uśmiechnąć. Tak przynajmniej sądził. To było cudowne. Ze sporym wysiłkiem zdołał wziąć swoją córkę za rękę. Była całkiem zwiotczała. Bezsensowna wesołość opuściła go. Mocniej ścisnął wilgotną dłoń. Rún nie zarea­gowała, po prostu wisiała bezwładnie podtrzymywana pasem bezpieczeństwa.

Tchnienie rozsądku przebiło się przez otumaniającą mgłę. Coś tu się zupełnie nie zgadza. Dlaczego siedzą w samochodzie? W tym garażu, który wydaje mu się skądś znajomy? Powinien to wiedzieć, więc próbował sobie przypomnieć, w jaki sposób tu trafili. Ale gdy tylko jakaś myśl zaczynała nabierać kształtu, natychmiast znowu blakła, robiła się nijaka i znikała. Lára. Lára. Lára. Jego była żona, matka Rún. Co ona miała z tym wspólnego? Znowu zachichotał, choć wcale nie uważał tego za śmieszne.

Kolejny raz ogarnął go atak kaszlu tak silny, że poczuł płomień w piersi. Kiedy łapał oddech, powietrze wydało mu się jakieś dziwne. Kwaśnawe. Zatrute. Uśmiechnął się, jednocześnie po omacku wyciągając rękę, żeby rozkręcić do końca regulator nawiewu, ale nie zdołał i opadł bezsilnie na dźwignię zmiany biegów. Wiedział, że to powinno zaboleć, lecz ból był tak tępy, że Óđinn nawet się nie skrzywił. Jakby miał na sobie gruby kombinezon narciarski. Przyjrzał się sobie i stwierdził, że jest ubrany zupełnie normalnie. Tylko bez kurtki. Dziwne. Czy na dworze nie jest lodowato? Zdaje się, że jest zima. Czy nie? Nie miał pewności. Ale to nieważne. Coś (albo ktoś) mówiło mu, że wszystko będzie dobrze. To chyba Lára. Przynajmniej głos brzmiał podobnie.

Widok Rún zwisającej bezwładnie tuż obok był straszny. Całkiem zgasił jego radość. Odwrócił wzrok. Powoli. Bardzo powoli. Jego głowa była nadal jak z cieniutkiego szkła. Podbródek opadł mu na lewe ramię. Uśmiechnął się. Tak jest o wiele lepiej. Teraz zobaczył, że szyba po stronie kierowcy jest opuszczona, i serce mu zamarło. Powietrze za oknem wyglądało na szare i zawiesiste. Dlaczego miał wrażenie, że skądś to dobrze zna? Spaliny. Trujące wyziewy z rury wydechowej. Powinien coś o tym wiedzieć. To w jakiś sposób wiąże się z jego pracą. Óđinn wstrzymał oddech i w tym momencie jego myśli stały się bardziej klarowne. Nienaturalna radość ustąpiła przerażeniu, bo przypomniało mu się, że ludzie uduszeni z powodu braku tlenu tuż przed śmiercią odczuwają zawsze ogromną błogość, bo mózg w tej ostatniej chwili obdarza ich taką łaską. Żeby mogli umrzeć szczęśliwi. Jakie to ładne.

Kto mógł im to zrobić? Kto? No kto? Óđinn zaczął na nowo chichotać, ale jednocześnie po policzkach popłynęły mu łzy. Musi to sobie przypomnieć! Gdzie oni wcześniej byli? Poczuł w ustach smak hamburgera; majaczyło mu się, że chyba siedział w jakimś barze. Z Rún. Ale gdzie teraz? Mgła ponownie zgęstniała i nic już nie wiedział. Nic nie przebijało się do jego świadomości, oprócz przerażającego stwierdzenia, że stracił bezcenną energię na łamanie sobie głowy nad rzeczami, które nie mają już żadnego znaczenia. Powinien był raczej spróbować wydostać córkę i siebie z tego samochodu. Rún. Najdroższa Rún. Ma jedenaście lat. Do diabła z nim samym. Właśnie udało mu się obrócić głowę w jej stronę. Chciał krzyknąć, lecz nie miał dość siły. Jego córka wisiała na siedzeniu przypięta pasem, na jego oczach walczyła ze śmiercią, a on nie był w stanie nawet się ku niej pochylić.

Óđinn zarechotał, a po twarzy znowu pociekły mu łzy. Wolałby, by ta cała wesołość została mu oszczędzona. Bo kto chciałby w chwili własnej śmierci być jak pijany? Podczas gdy własne dziecko zmaga się ze śmiercią? Nikt. Z jego gardła wydobył się charkot, coś pomiędzy kaszlem a śmiechem. Zbliżał się koniec, a on nie był w stanie nic na to poradzić. Zawiódł. Inni ojcowie być może daliby radę otworzyć drzwi, podczołgać się na drugą stronę samochodu i wyciągnąć swoje dziecko. Wystarczyło tylko lekko uchylić bramę garażu, by ocalić ich oboje. Albo chociaż Rún. Jego własny los był mu obojętny, byleby tylko ona przeżyła.

Roześmiej się jeszcze ostatni raz, rozkazał mu mózg. Óđinn posłuchał i wybuchł śmiechem na całe gardło, lecz pozostał nieporuszony, śmiał się bezsilnie i bez jakiejkolwiek radości. Potem ucichł i jego mgliste myśli nagle stały się klarowniejsze. Przypomniał sobie, gdzie oboje mogą się teraz znajdować, jednak nijak nie potrafił dojść do tego, jak się tu znaleźli. Przypomniał też sobie, dlaczego Lára odgrywa w tym pewną rolę, mimo że przecież nie żyje. Przypomniał sobie dwóch chłopców, którzy zmarli kiedyś w identyczny sposób. A przede wszystkim wiedział już teraz, kto kryje się za tym, że on i córka tutaj w takim stanie. Wściekłość podjęła wątłą próbę zawładnięcia nim całym, lecz w obliczu smutku wypełniającego jego pierś ustępowała nawet pijana wesołość. Już nie było z czego się śmiać.

Óđinn nie był w stanie dłużej wstrzymywać oddechu. To koniec. Otworzył usta i wciągnął kwaśne powietrze.

ROZDZIAŁ 1


Óđinnowi Hafsteinssonowi brakowało tego: lubił ująć młotek w dłoń, zamachnąć się i uderzyć w główkę galwanizowanego czterocalowego gwoździa. Podczas studiów nie ślęczał nad książkami ani o minutę dłużej niż to było konieczne, a po ich ukończeniu szybko zrezyg­nował z pracy w biurze inżynierskim, ponieważ był w nim skazany na ślęczenie cały czas przed komputerem. Później odnalazł właściwe powołanie w firmie budowlanej swojego brata, gdzie odpowiadał za przygotowywanie ofert i niezbędne wyliczenia. Wprawdzie większość czasu pracy musiał spędzać w biurze, ale robił też sobie wypady na plac budowy i tam dopiero mógł się wyżyć. Wymarzona robota. Jednak teraz znowu zamienił się w biurowego gryzipiórka, zrobił się blady i nijaki po trzech miesiącach nudy, apatii i tkwienia w zamknięciu. A dzisiejszy dzień był najgorszy na zewnątrz szalała zawierucha, wszystkie okna pozamykane, w głowie mu huczało, a gdy został wezwany do kierownika biura, Heimira Tryggvasona, poczuł się jeszcze gorzej.

Heimir jak zwykle zezował jednym okiem w bok i Óđinn jak zawsze walczył ze sobą, by nie patrzeć w tym samym kierunku.

Jeśli będziesz miał jeszcze jakieś pytania, po prostu przyjdź do mnie powiedział szef. Wprawdzie nie znam dobrze tego przypadku, ale może do czegoś ci się przydam.

Óđinn skinął tylko głową, bo już dwukrotnie podziękował mu za propozycję.

Najważniejsze teraz to ustalić rozmiary i zorientować się, czy nie mamy tu do czynienia z tykającą bombą. Oczywiście liczę na to, że nie, ale gdyby się okazało, że jest inaczej, to moglibyśmy dla odmiany ubiec media i uprzedzić falę współczucia, jaka by się wtedy na pewno rozlała. To nie byłoby złe. Drwiący uśmieszek wkradł się na usta Heimira, a jego jedno oko uciekło w bok tak bardzo, że widać było zaledwie pół źrenicy.

To wszystko? Wydaje mi się, że mniej więcej wiem, co mam robić. Zacznę od tego miejsca, w którym przerwała Róberta, i doprowadzę projekt do końca.

Uśmieszek zniknął z ust Heimira.

Szczerze mówiąc, nie wiem, ile pożytku możemy mieć z pracy Róberty. Ona była w gorszej formie, niż się nam wszystkim wydawało, i być może ucierpiała na tym też jej praca. Niedobrze, że nikt wcześ­niej niczego nie zauważył, ale oczywiście trudno było przewidzieć, że sytuacja jest tak poważna.

Óđinn już otworzył usta, w końcu jednak nic nie powiedział. Dla nikogo nie było tajemnicą, że z Róbertą źle się działo. Przy każdym kroku postękiwała i z twarzą wykrzywioną bólem wciąż chwytała się za prawe ramię i górną część pleców. Nawet jeśli nikt nie mówił tego głośno, nikogo nie zaskoczyło, gdy się okazało, że umarła na zawał serca. Nikogo też nie zdziwiło, że stało się to w biurze, kiedy wszyscy już dawno poszli do domu. Normą było, że ona wychodziła ostatnia. Wielu jednak się przeraziło, ponieważ ich koleżanka przez całą noc siedziała nieżywa na swym miejscu pracy. To smutne, że nikomu jej nie brakowało, kiedy nie wróciła do domu. Koledzy, którzy następne­go ranka jako pierwsi zjawili się w biurze, przeżyli szok, a Óđinn naprawdę się cieszył, że nie było go przy tym. Róberta zwisała ze swojego fotela, z opuszczonymi bezwładnie ramionami, z głową odchyloną do tyłu, otwartymi ustami i wykrzywioną bólem twarzą.

Nie pojmował, jak Heimir mógł swego czasu wpaść na pomysł, by powierzyć tej kobiecie jeden z nielicznych bardzo wymagających projektów. Co jak co, ale na ludziach to jego szef się nie znał. Może zrobił to z identycznych powodów, dla których teraz wybrał do tego samego zadania Óđinna: ponieważ ma wykształcenie techniczne i według Heimira nie da się wyprowadzić z równowagi drobiazgami. Innymi słowy, wydawało mu się nieprawdopodobne, by podszedł do tego projektu przesadnie emocjonalnie.

Najpierw się zorientuję, jak daleko doszła. Może nawet zamknęła już jakąś część rzekł Óđinn.

Nie rób sobie zbyt dużych nadziei odparł Heimir i rzucił w jego stronę współczujące spojrzenie.

Óđinn wstał. Poczuł nawet pewną radość, bo wreszcie miał przed sobą jakieś sensowne zadanie i nie będzie już musiał zbijać bąków. To był projekt z prawdziwego zdarzenia, raport z działalności domu wychowawczego Krókur, w którym w latach siedemdziesiątych umieszczano trudną młodzież. Chodziło o sprawdzenie, czy wskutek złego traktowania czy stosowania przemocy wychowankowie domu doznali jakiegoś trwałego uszczerbku na zdrowiu i czy ewentualnie mają prawo do odszkodowania. Wokół tej placówki panowała dotychczas nietypowa cisza; na razie nikt nie domagał się odszkodowania ani nie wypo­wiedział się na ten temat w mediach być może rzeczywiście wszystko było tam w porządku.

Weź papiery Róberty z jej biurka.

Chociaż Państwowej Izby Kontroli nie uważano za instytucję szczególnie znaczącą, obowiązywała w niej nieformalna hierarchia. Wprawdzie wszyscy mieli jednakowo skromnie wyposażone stanowiska pracy, jedni wszakże dostawali miejsce przy oknie, podczas gdy inni musieli siedzieć naprzeciwko pomalowanej na biało ściany. Óđinn należał do tych ostatnich, ale i tak miał lepiej niż Róberta, którą wciś­nięto do najdalej leżącego boksu. Do jej kąta nie docierał już nikt poza tymi, którzy rzeczywiście czegoś od niej chcieli. Z drugiej strony, mog­ła dzięki temu w spokoju pracować i w przeciwieństwie do niektórych kolegów nie była przywoływana do porządku z powodu samowolnego przyozdabiania swojego miejsca pracy. Może po prostu nikt tego nie zauważał. Óđinn patrzył teraz na ściankę oddzielającą biurko Róberty i nie mógł się nadziwić tej zbieraninie skomplikowana układanka ze zdjęć, które w żadnym punkcie nie nachodziły na siebie.

Dosyć strange, prawda?

Diljá Daviđsdóttír z najbliższego boksu zajrzała ponad ścianką zadowolona, że ma jakieś towarzystwo.

Czy ja wiem? Lepsze to niż pusta ściana.

Óđinn pochylił się nad jednym ze zdjęć, które w przeciwieństwie do pozostałych było prawdziwą odbitką fotograficzną, a nie wydrukiem z komputera. Wnioskując po strojach przedstawionych osób, pochodziło sprzed wielu lat, kolory też były wyblakłe. Za jakiś czas zostanie jedynie biały błyszczący prostokąt.

To jej rodzina? spytał.

Zdjęcie ukazywało dwóch młodych ludzi w dżinsach z podwiniętymi nogawkami i w znoszonych swetrach na kopcu ściętej trawy. Kiedy Óđinn przyjrzał się im dokładnie, stwierdził, że chłopcy tak różni, że nie mogą być spokrewnieni. W pierwszej chwili twarz jednego wydała mu się znajoma, lecz im dłużej się przyglądał, tym mniej był o tym przekonany. Po prostu jeszcze jedna typowo islandzka okrągława twarz.

Nie mam zielonego pojęcia. Róberta nigdy nie odpowiadała na takie pytania, a ja nie chciałam być natrętna. Nie miałam nic przeciwko temu, żeby je sobie wycinała i tu wieszała.

Óđinn odwrócił wzrok od zdjęcia i wyprostował się. Zgłębianie porządku i znaczenia owej mozaiki było raczej bezcelowe jedyna osoba, która wiedziała cokolwiek o wymowie tej ściennej dekoracji, leżała w grobie na cmentarzu Grafarvogur. Lepiej będzie dla niego, jeśli zajmie się aktami. Kątem oka dostrzegł, że Diljá nadal go obserwuje.

Czy ona miała jakiś własny system porządkowania dokumentów? spytał.

Hm… chyba nikt nie był tak dobrze zorganizowany jak ona. Ale jaka logika się w tym kryła, nie wiem. Zamilkła i popatrzyła uważnie na Óđinna dużymi niebieskimi oczami. Prawdopodobnie mocno skomplikowana.

Mam nadzieję, że nie.

Dlaczego się tym interesujesz? Masz przejrzeć jej rzeczy? zaciekawiła się i uśmiechnęła szeroko. Super, byłam prawie pewna, że…

Nie ciesz się za wcześnie. Óđinn otworzył jeden z segregatorów i szybko go przekartkował. Mam zająć się tylko domem poprawczym w Krókur, resztę musi przejąć raczej ktoś inny. Może ty?

Uśmiech zniknął z twarzy Dilji. Jej pomalowane na czerwono usta zmieniły się w cienką kreskę, gdy wysunęła podbródek do przodu.

Na twoim miejscu miałabym się na baczności i nie przejmowałabym tego projektu.

Óđinn odłożył segregator na bok, ponieważ właśnie dotyczył Krókur, i sięgnął po następny.

No cóż, raczej nie cierpimy tu na zalew ekscytujących zadań odpowiedział. W miarę upływu lat ich biuro coraz bardziej traciło na znaczeniu. Sprawy, do których zostali wcześniej powołani, z powodzeniem przejęli inni, a im pozostawały już tylko ochłapy, mało interesujące dla dużych państwowych urzędów albo takie, które Heimir zdołał wyrwać dyrektorom ministerialnych departamentów na comiesięcznych odprawach.

Mimo wszystko nie miałabym najmniejszej ochoty użerać się z dawnymi nieletnimi opryszkami, nawet jeśli wtedy nie najlepiej się z nimi obchodzono. Minęło już tyle czasu, a tamte chłopaki na pewno nie były niewinnymi aniołkami, tak samo zresztą jak w innych poprawczakach.

Uważam, że „opryszki” to nie jest właściwe określenie. Óđinn odstawił na miejsce segregator, który nie dotyczył Krókur, i sięgnął po kolejny. O ile wiem, chodziło o jakieś drobne wybryki, przecież to były jeszcze dzieci.

Diljá prychnęła pogardliwie.

To nie ma nic do rzeczy. Dzieci potrafią być potwornie brutalne. Ostatnio śledziłam w internecie dyskusję o chłopaku z północy, który podobno zamordował dwójkę dzieci. Nie miał nawet trzynastu lat! Może kiedyś umieszczano w poprawczaku właśnie takich. Dlatego ja wolałabym się trzymać od tego z daleka.

Tego się nie obawiam. W Krókur nie było żadnych zabójców, możesz mi wierzyć. Wiedziano by o tym już wcześniej.

Wzrok Dilji zatrzymał się na biurku Róberty.

Ona ciągle coś do siebie mówiła powiedziała i spojrzała przelotnie na Óđinna. Mam na myśli Róbertę. Zawahała się chwilę, po czym ciągnęła dalej: Na ogół tak niewyraźnie, że nie mogłam zrozumieć ani słowa, czasami tylko mamrotała coś pod nosem, ale parę razy usłyszałam wszystko, co do joty. I to było naprawdę dziwne.

Tak? rzucił Óđinn, zagłębiony w aktach i zatopiony we włas­nych myślach. Nie interesowały go opowieści Dilji. Prawie się nie znali, a jej paplanina przy automacie do kawy o ludziach, o których nie miał pojęcia, albo o politykach, którzy wkurzali, nigdy mu się nie podobała. Toteż bardzo się cieszył. Był zadowolony z siebie, że na imprezie firmowej dwa miesiące temu nie wylądował z Dilją w łóżku. Ona w każdym razie nie była niechętna, a spędzenie z nią nocy wydawało mu się akurat wtedy całkiem nęcące. Musiał jednak iść do toalety, a kiedy wrócił, ona przeniosła już swoje zainteresowanie na drugiego samotnego kolegę. W następne dni po imprezie Diljá i tamten typ zachowywali się tak skandalicznie, że wszyscy oddychali z ulgą, jeżeli jednego z nich nie było. Jeśli Óđinn będzie chciał znaleźć sobie nową kobietę, to na pewno nie w pracy. Przy czym jego szanse, tak czy inaczej, nie wielkie. Jako ojciec samotnie wychowujący jedenastoletnią córkę, na dodatek ani ulubieniec kobiet, ani nadziany, z całą pewnością nie należy do najlepszych partii w mieście. Ale nie zamierzał się skarżyć. Czasami wystarczyła jedynie drobna wzmianka o córce, żeby przygodną znajomość po wyskoku one-night wypłoszyć z samego rana z łóżka.

Mam wrażenie, że ten projekt wpędził do grobu. Coś w nim nie gra i powinieneś dobrze się zastanowić, czy w to wchodzić upierała się Diljá.

Już to zrobiłem oświadczył Óđinn. Nie widział potrzeby, żeby ciągnąć dalej rozmowę i zwracać uwagę koleżance, że choroba Róberty była widoczna na długo przedtem, nim zajęła się losem wychowanków z Krókur. Czy to drażliwe zadanie okazało się kroplą, która przepełniła czarę, to zupełnie inna kwestia.

W każdym razie Óđinn był przekonany, że czekająca go praca nie będzie miała na niego negatywnego wpływu. On nie pozwoli obciążać się problemami innych, bo ma dość własnych. Tyle że on, w odróżnieniu od tamtych biedaków z Krókur, sam był odpowiedzialny za swój los. Mając dwadzieścia cztery lata, poznał starszą o dwa lata Lárę. Zamieszkali razem, pobrali się i po roku przyszła na świat ich córka. Po urodzeniu się Rún stało się dla niego całkowicie jasne, że związek z Lárą nie ma przyszłości. Opuścił i ich świeżo ochrzczone dziecko, co nie okazało się dla jego żony specjalnym szokiem. Szybko przyzwyczaili się do nowej sytuacji i życie toczyło się dalej co prawda jej było znacznie trudniej niż jemu.

Dobre pół roku temu spotkała go katastrofa. Lára wypadła z okna swojego mieszkania i od tej chwili jego życie gruntownie się zmieniło. Weekendowy ojciec należał do przeszłości, już nie wystarczało pójść co drugi tydzień z Rún do kina czy wybrać się z nią na hamburgera. Zmienił pracę, żeby móc lepiej opiekować się córką; a swoje wygodne, perfekcyjne życie zostawił za sobą. Jeszcze nie przyzwyczaił się do końca do tej zmiany, odzyskiwanie gruntu pod nogami dokonywało się stopniowo.

Ja nie żartuję. Nieraz sama widziałam, jak Róberta wzdychała i pojękiwała, jakby ten ciężar dusił. Kiedy Diljá zauważyła, że Óđinn nie daje się wyprowadzić z równowagi, nieco przytłumionym głosem dodała: Czasami sprawiała wrażenie, jakby z kimś rozmawiała. Ale na pewno nie ze mną.

Pewnie mówiła do siebie albo mamrotała pod nosem. W końcu coś takiego się zdarza nawet osobom przy zdrowych zmysłach stwierdził Óđinn. Właściwie nie sądził, by chorobom serca towarzyszyły halucynacje, ale co on tam wie? Był na siebie zły, że nie utrzymał języka za zębami, bo gdyby nie te słowa, Diljá na pewno usiadłaby z powrotem na swoim miejscu i zostawiła go w spokoju.

Jednak kiedy po raz kolejny się odezwała, ton małej dziewczynki, który przybierała, rozmawiając z mężczyznami, zniknął. Powiedziała poważnym, pełnym wzburzenia głosem:

Dobrze wiem, o czym mówię! Ostatecznie znałam od prawie dwóch lat. Ona wcześniej taka nie była. To nie było normalne i ta jej zmiana wiązała się z projektem. Możesz sobie myśleć, co chcesz, ale pamiętaj, że cię ostrzegałam.

Nie czekając na reakcję Óđinna, zasiadła znowu za swoim biurkiem. Oczywiście przez cienką ściankę oddzielającą boksy doskonale wszystko by słyszała, lecz on wolał nic już nie mówić i dalej grzebał w dokumentach. Kiedy w końcu trafił na drugi segregator dotyczący Krókur, nie pora już była na podjęcie rozmowy na nowo. Niemal brakowało mu paplaniny Dilji, albowiem lektura dokumentów okazała się dość ponura. Na pierwszej stronie znajdowała się kopia zdjęcia wiszącego na ściance, tego, które przykuło jego uwagę. Poniżej Róberta zapisała dwa nazwiska i postawiła przy nich krzyżyki:

Tobbi Jónasson

Einar Allen

Dopiero teraz Óđinn poczuł powiew zimnego powietrza z urządzenia klimatyzacyjnego tuż nad sobą. Skóra na głowie pokryła mu się gęsią skórką. Zatrzasnął segregator. W jego boksie jest cieplej, wolał więc przejrzeć dokumenty u siebie. Chociaż nie miał już tej kartki przed oczami, wciąż wyraźnie widział tamte dwa nierówne krzyżyki. Otrząsnął się z niemiłego wrażenia i przecisnął się przez wąskie wyjście z boksu. Z jakiegoś niewiadomego powodu nie chciał, aby ci chłopcy z fotografii wpatrywali się w niego swym czujnym wzrokiem. Może dlatego, że obserwowali walkę Róberty ze śmiercią, nie mrugnąwszy powieką. Może nawet się cieszyli, że dołączyła do nich i w końcu mogli komuś opowiedzieć, co wtedy zdarzyło się w Krókur.

ROZDZIAŁ 2


styczeń 1974

W jednej gumowej rękawiczce zrobiła się dziura. Aldís zacisnęła zęby. Nie chciała wymieniać brudnej wody dla zaledwie paru naczyń, które jeszcze zostały do umycia. Poza tym nie miała ochoty słuchać całego tego biadolenia i gadki o luksusie i rozrzutności. Nie orientowała się, ile kosztuje płyn do mycia naczyń, ale sądząc po owych lamentach, był wręcz płynnym złotem. Dlatego tak na nim oszczędzano wystarczyło wstawić brudne naczynia do wody i już było po pianie. A przecież nie zmywała po dwóch, trzech osobach, tylko po siedmiu chłopcach plus robotnicy i ona sama. Gdyby małżeństwo, które prowadziło dom, było normalne, już dawno znalazłaby się tu zmywarka. Ale nie, powinna być wdzięczna, że od czasu do czasu dostaje nową parę gumowych rękawiczek.

Co się tak tu guzdrzesz?

Można było odnieść wrażenie, że już sama myśl o małżeństwie prowadzącym dom wychowawczy, o Lilji i Veigarze, zwabiła szefową. Nagle Aldís poczuła jej oddech na plecach.

Chyba nie zapomniałaś, że dzisiaj przyjeżdża nowy i musisz jeszcze przygotować dla niego łóżko gderała.

Nie odparła Aldís, doskonale zdając sobie sprawę, że ta odpowiedź zostanie zrozumiana opacznie. Mogło się wydawać, że wręcz zależy jej na tym, żeby rozdrażnić kobietę.

Przecież mówiłam ci już ze sto razy. Jak mogłaś zapomnieć? W końcu nie za często musisz tu używać mózgu. Ton głosu Lilji wyraźnie zdradzał, że besztanie Aldís sprawia jej przyjemność.

Aldís spojrzała sobie samej w oczy w szybie ponad zlewem. Dzięki wyjątkowo ciepłej pogodzie śnieg stopniał i zrobiło się sucho. Na zewnątrz było wszędzie czarno.

Miałam na myśli to, że nie trzeba słać mu łóżka. Bo już to zrobiłam odparła. Zaległa cisza. Aldís domyślała się, że Lilja szuka teraz w głowie właściwej odpowiedzi. Wiedziałam, że nie dam rady dziś wieczorem. Poza tym takie rzeczy lepiej robić, kiedy chłopcy na dworze.

Nowemu podopiecznemu przydzielono górne miejsce na piętrowym łóżku w dwuosobowym pokoju, w którym nikt już nie sypiał, od kiedy jego poprzedni lokator odszedł miesiąc temu. Tamten chłopak był nadzwyczaj spokojny i chociaż od jego wyjazdu minęło niewiele czasu, Aldís nie potrafiła już sobie przypomnieć jego twarzy. Może właśnie dlatego, zanim trafił tutaj, mógł okradać sklepy przy tego rodzaju zajęciu taki niepozorny wygląd to na pewno zaleta.

No, czyli jednak pomyślałaś.

Udzielenie komuś pochwały było dla Lilji czymś całkowicie nie­wyobrażalnym. Kiedy bardzo rzadko, raz czy drugi, wyrażała swoje zadowolenie, to i tak brzmiało to jak przygana. W pierwszych ty­godniach swojej pracy tutaj, czyli dobre pół roku temu, Aldís nie mogła się uskarżać na kobietę, ale w ostatnich dwóch miesiącach nie da­ło się z nią wytrzymać. Czemu może trudno było się dziwić. Najgorzej bywało w takich momentach jak ten, kiedy Veigar wyjeżdżał, co na szczęście nie zdarzało się często. Jakkolwiek niedorzecznie to mog­ło brzmieć Aldís nie miała wątpliwości, że Lilja nie ufa swojemu mężowi nawet wtedy, kiedy jedzie po nowego wychowanka. Oboje byli wręcz stworzeni dla siebie: ona zgorzkniała, a on pełen agresji wobec wszystkich i wszystkiego. Która kobieta chciałaby zadawać się z kimś takim? Aldís nie rozumiała, dlaczego Lilja się obawia, że jej mąż mógłby zdradzić, ale to musiało mieć związek z tamtym szokiem, jakiego wtedy doznała. Może po tym, co się stało, Veigar stracił zainteresowanie żoną. Przemknęło jej przez myśl, że przypuszczalnie on widział to samo co ona, kiedy patrzyła na Lilję zgrozę, której nie potrafiła wyprzeć.

Aldís wróciła do zmywania. Nie chciała myśleć teraz o tamtej sprawie, usiłowała ignorować swoją szefową, która nadal za nią stała. Mocno grzechotała naczyniami, żeby zagłuszyć ciężki oddech Lilji. Wiedziała, że nie ma co prosić, żeby sobie poszła, bo chociaż Aldís nie jest jedyną osobą pracującą tutaj, szefowa nigdy nie nadzorowała robotników. Widocznie przy mężczyznach czuła się nieswojo.

Mokre gumowe rękawiczki były obrzydliwe. Aldís nagle przyszło do głowy, że może Veigar przypadkiem rzucił na nią okiem, i to dlatego Lilja zachowuje się wobec niej w ten sposób. Ta myśl była nie do zniesienia. Miała już dość samych chłopaków. Ich oczy śledziły krok w krok, czasami czuła się jak kura zmuszona paradować przed gromadą kogutów. Nie bała się ich wprost, ale mimo wszystko to, jak mierzyli wzrokiem, nie było przyjemne. Mieli od trzynastu do szesnastu lat, a Aldís niedługo skończy dwadzieścia dwa. Jednak ta różnica wieku w ogóle im nie przeszkadzała była kobietą, i to wystarczyło. Nieważne, że zakrywała swoje krągłości i jak najmniej dbała o wygląd, związywała włosy w koński ogon i wcale się nie malowała; oczy tych chłopców i tak ciągle towarzyszyły każdemu jej ruchowi. A zaraz miało być tu ich jeszcze więcej.

A najbardziej odbierała jej pewność siebie ta krzycząca cisza, jaka nastawała za każdym razem, kiedy zaczynali się na nią gapić, jakby na coś czekali, ona zaś nie wiedziała i wolała nie wiedzieć na co. Często zrywała się raptownie w środku nocy, bo śniło jej się, że siedmiu chłopaków wlepia w nią oczy, nic nie mówiąc i nie mrugając nawet powieką. Nie mogła sobie przypomnieć, o co tak naprawdę chodziło w każdym takim śnie, a kiedy następnego dnia rano próbowała odtworzyć go sobie w pamięci, serce zaczynało jej walić i znowu widziała przed sobą jedynie te czarne jak smoła oczy. Śmieszne próby wmawiania sobie, że chodzi tylko o tęsknotę tych dzieciaków za życzliwością i ciepłem, nic nie dawały, z czasem się nauczyła, żeby tuż po przebudzeniu nie zastanawiać się nad tym, tylko przekręcić się na drugi bok i zacząć myśleć o czym innym. Na przykład o tym, kiedy byłoby najkorzystniej złożyć wymówienie i się stąd ulotnić. Albo wyliczyć sobie w głowie, ile może odkładać co miesiąc i ile już ma oszczędności. Jeśli się nie myliła, to raczej nie potrwa długo, jak będzie w stanie pojechać do Reykjaviku, bo oszczędności wystarczą jej na wynajęcie pokoju i utrzymanie, a ona w tym czasie będzie się rozglądać za nową pracą. Prawdziwą pracą. I nigdy już tu nie wróci. Nigdy więcej. I nie będzie żałować.

Wreszcie na ociekaczu znalazł się ostatni talerz. Gdy Aldís zerwała z rąk rękawiczki, w powietrzu uniósł się zgniły zapach gumy.

Trzeba kupić nowe rękawiczki. Te podarte powiedziała.

Lilja nadal stała w kuchni, ale już nie za jej plecami; tylko sprawdzała, czy szklanki w kredensie nie mają plam. Oczywiście zignorowała jej żądanie, a Aldís, zamiast powtórzyć je jeszcze raz, odłożyła rękawiczki i życzyła szefowej dobrej nocy. Może lepiej, że Lilja nie zwraca na nią uwagi, bo mogłaby jeszcze wymyślić dla niej jakąś nową robotę. Aldís wymknęła się z kuchni, wzięła kurtkę i wyszła w ciemność.

Jej pokój znajdował się w niewielkim domku oddalonym dosłownie o żabi skok od głównego budynku. Całe obejście składało się z trzech domów, bliskich zawalenia dwóch małych szop i obory. Poprzedni mieszkańcy trzymali w niej kilka sztuk zwierząt, a kiedy całość przejęli Veigar i Lilja, mieli dwie możliwości: albo całkiem zrezygnować z gospodarstwa, albo oprzeć je jeszcze na czymś innym. I tak stworzyli dom wychowawczy z małym gospodarstwem rolnym. Jednak południowo-zachodnia część półwyspu Reykjanes z niewielkimi łąkami i o izolowanym położeniu nieosłoniętym od wiatrów nie najlepiej nadawała się do tego celu. Być może pierwotni właściciele tego miejsca mieli zamiar usunąć pozostałości lawy i założyć pola uprawne, ale niewiele z tego wyszło. Posiadłość znajdowała się też spory kawałek od morza, w związku z czym nie dawało się także żyć z rybołówstwa. Możliwe, że pierwsi mieszkańcy szukali po prostu ciszy i spokoju. A tego tu nie brakowało.

Do Keflaviku jechało się pół godziny, a do Reykjaviku dobrą godzinę. Początkowo Aldís starała się wybierać do miasta tak często, jak tylko się dało, ale bardzo rzadko nadarzała się okazja, żeby mog­ła się z kimś zabrać. Nie miała własnego auta, a gospodarze niezbyt chętnie podwozili. Albo samochód był zapchany jakimiś rupieciami, albo nie mieli pewności, kiedy będą wracać. Nie oznaczało to dla niej końca świata, więc się nie upierała, poza tym dzięki temu wydawała mniej pieniędzy; wiedziała, że to pozwoli jej wcześniej się stąd wynieść.

Z każdym krokiem czuła, jak ospałość, która w ciągu dnia stopniowo ogarniała, teraz powoli ustępuje. Spojrzała na pole, szukając wzrokiem biednego ptaka, który pojawił się tu jesienią osamotniony, ponieważ inne ptaki wędrowne wyruszyły już w drogę na południe. Może uznał, że jest za stary na taką długą podróż, albo się zranił. Aldís było żal opuszczonego i bezradnego stworzenia. Dlatego podrzucała mu okruchy chleba i inne resztki z kuchni, co pozwoliło mu do tej pory przeżyć.

Teraz nigdzie nie było go widać, więc Aldís położyła suchą skórkę chleba w tym samym miejscu co zawsze, pod szczytową ścianą głównego budynku. Tam nie wiało i jeśli nie spadnie śnieg, ptak będzie mógł dobrać się do niej trochę później albo w nocy. Przyspieszyła kroku, mimo że przecież nie czekało jej nic szczególnego; po pracy najczęściej kładła się na łóżku i czytała, ewentualnie przed zaśnięciem słuchała jeszcze w radiu powieści w odcinkach. Nawet jeśli te historie zwykle nie bardzo się jej podobały, wolała już to niż chrapanie robotników, którzy mieszkali w tym samym domku.

Słaby dym tytoniowy dotarł do jej nozdrzy i nagle zobaczyła pomarańczowy żar papierosa rozświetlający twarz Hákona. Wszyscy trzej mężczyźni z jej domku palili bez umiaru. I chociaż przeważnie kopcili w środku, czasami nawet oni sami musieli mieć dość tego dymu i wychodzili zapalić na zewnątrz, na schody. Hákon patrzył przed siebie i nie spojrzał na Aldís, ale na pewno musiał zauważyć. Był raczej małomówny, toteż mimo że od pół roku mieszkali pod jednym dachem, ona prawie go nie znała. To samo dotyczyło Mallego i Steiniego, którzy również zajmowali pokoiki w tej ru­derze noszącej wyszukaną nazwę „hotelu dla pracowników”. Oni zaś między sobą nazywali „małym domkiem”. Mieli w nim wspólny pokój dzienny, rzadko używany, ponieważ telewizor był zepsuty, a w talii kart leżącej na niskim stoliku brakowało dwóch asów. Każdy więc wolał zostać w swoim pokoju i oddać się własnym myślom.

Dopiero skończyłaś? słowom Hákona towarzyszył dym wydobywający się z jego ust.

Tak. Chłopcy naprawiali jeszcze ogrodzenie i przyszli późno na kolację.

Wychowankowie domu musieli wykonywać różne prace w obejściu, za co nie dostawali żadnej zapłaty. Ale mogli też czasami pomagać w innych gospodarstwach i wtedy wolno im było zachować wynagrodzenie dla siebie, podobnie jak w rzadkich przypadkach, gdy udało im się zdobyć jakąś prostą robotę w przetwórniach rybnych w okręgu Suđurnes. Ale biorąc pod uwagę ich ciężką harówkę, i tak otrzymywali za swoją pracę śmiesznie mało. Podobnie jak ona.

Później przyjedzie jeszcze jakiś nowy dodała Aldís wyjaśniająco.

Podobno.

W Krókur nie było specjalnie o czym mówić, normalnie Hákon tylko kiwał w jej kierunku głową i ewentualnie życzył dobrej nocy. Był dużo starszy od niej i jeśli można wierzyć paplaninie Lilji, miał za sobą długą karierę drobnego kryminalisty. Włamania i podrabianie czeków, żeby zdobyć pieniądze na upijanie się do nieprzytomności, nad którym udało mu się chyba teraz zapanować. Jednak jego oczy nadal jeszcze były podbiegłe krwią, a ręce ciągle mu drżały.

Wiesz coś o nim? zapytała Aldís, żeby nie wyjść na zarozumiałą. W gruncie rzeczy ten chłopak obchodził tyle co nic. Wszyscy oni, kiedy tu przyjeżdżali, byli najpierw wrzaskliwi i rozsadzała ich furia, ale ta zadziorność szybko z nich opadała. Nawet ci najdziksi i najbrutalniejsi poddawali się frustracji nikt ich tutaj nie odwiedzał i nie dostawali żadnej poczty. Dokładnie tak samo było z Aldís.

Zdaje się, że jest z miasta, z Reykjaviku. Zrobił jakąś głupotę i trafił w tryby machiny sprawiedliwości. Ale to raczej żaden z tych awanturników, co to spalili za sobą wszystkie mosty.

Tak? To co on takiego nawywijał? Aldís widziała, jak papierosowy dym zniknął w ciemności i po chwili znowu zajaśniał, kiedy na podjeździe pojawiły się światła samochodowych reflektorów.

Coś paskudnego. Coś naprawdę paskudnego.

Hákon zaciągnął się papierosem. Skręcał je sobie sam i Aldís nigdy nie mogła się nadziwić, jak on to robi, że wypala każdego niemal do samego końca, przy ostatnim zaciągnięciu żar sięga mu opuszek palców.

Oboje przyglądali się w milczeniu, jak duży i przerdzewiały ami wtoczył się na podwórze. Potem reflektory zgasły i znowu zrobiło się ciemno, dopóki nie otworzyły się drzwi i nie włączyło się światło w środku samochodu. Nie widzieli dokładnie, kto wysiadł z auta, ale jedną z tych dwóch osób musiał być Veigar. Druga postać była szczuplejsza i miała bardziej młodzieńcze ruchy. Kiedy z powrotem zatrzasnęły się drzwi, obie postacie zamieniły się w cienie zmierzające w kierunku głównego budynku. Chłopak dźwigał wielką torbę, która przeszkadzała mu w stawianiu kroków, i przez to sprawiał wrażenie inwalidy. Musiał jednak być silny, bo szedł równo z Veigarem, który nie zaproponował mu pomocy. Albo może chłopak za nią podziękował.

Coś mi się zdaje, że może być ciekawie. Albo jeszcze lepiej. Hákon wyprostował się z pewnym wysiłkiem i cisnął niedopałek w ciemność.

Aldís wpatrywała się w zamknięte drzwi, przez które Veigar i nowy podopieczny weszli do domu.

Będzie tak jak ze wszystkimi. Na początku dużo złości, a potem spuszczają z tonu. A na koniec jeden upodabnia się do drugiego powiedziała.

Tak myślisz?

A ty nie?

Zawsze bywają wyjątki. Co prawda większość z nich z czasem zaczyna zachowywać się jak lunatycy, dokładnie jak mówisz, ale nie wszyscy. Hákon splunął na żwir na dziedzińcu i grzbietem dłoni wytarł sobie usta. Niektórzy już zepsuci, kiedy tu przyjeżdżają, a tutaj robi się z nimi jeszcze gorzej. Pracuję tu na tyle długo, że umiem to rozpoznać. Powinnaś się cieszyć, że nie musiałaś jeszcze być tego świadkiem. Na twoim miejscu byłbym ostrożny.

Pożegnał się i zostawił Aldís samą. Zamyśliła się nad jego słowami i nie wiedziała, czy ma się bać, czy cieszyć. Bo każda zmiana wydawała się jej nęcąca. Jednak w głębi duszy trochę się obawiała.

W nocy nawiedził ten sam sen co zawsze, ale tym razem obudziła się, gdy jeszcze trwał, cała zlana potem i wystraszona. Coś było inaczej, wlepiające się w nią oczy wydawały się groźniejsze niż do tej pory, a krąg utworzony wokół niej przez chłopców ciaśniejszy. Wbiła wzrok w sufit, na próżno starając się odzyskać poczucie bezpieczeństwa zburzone przez majak. Zacisnęła powieki i próbowała zmusić się do myślenia o czym innym. O Reykjaviku i o tym, jak urządzi pokój, który sobie wynajmie, o adapterze, który kupi, i o płytach, jakich będzie słuchać. Niewiele brakowało, a już by jej się udało skierować myśli w inne rejony. Zmusiła się, by znowu wyobrazić sobie gramofon, wyliczając pod nosem nazwy zespołów z przyszłej kolekcji płyt, ale to nic nie pomagało wciąż widziała tylko zachlapaną krwią podłogę w sypialni Lilji i Veigara i ciemne plamy na białym prześcieradle ich małżeńskiego łoża. Aldís najchętniej wydarłaby się na cały głos. Dlaczego nie mogła tego po prostu zapomnieć tak jak wiele innych ważnych rzeczy. Na przykład na egzaminie z historii nie potrafiła sobie za żadne skarby przypomnieć, w którym roku podpisano układ w Kópavogur, i przez to nie zdała matury. Mimo że wcześniej naprawdę bardzo się starała wbić to sobie do głowy. Pewnie powinna była zrobić odwrotnie, czyli próbować zapomnieć wszystkie główne daty, wtedy może właśnie ta zostałaby jej w głowie.

Aldís przekręciła się na prawy bok, a potem zaraz znowu na lewy. I tak, i tak było jej niewygodnie, wyciągnęła się więc na plecach. Tak leżała Lilja podczas porodu i strasznie krzyczała, toteż Aldís szybko obróciła się na brzuch. Gdyby Lilja nie darła się tak głośno, Aldís nie zatrzymałaby się, nasłuchując, przed jej domem, akurat kiedy Veigar wyszedł z niego z zawiniątkiem na rękach, tak samo biały na twarzy jak ta część prześcieradła, która nie była umazana śluzem i krwią. Aldís od razu się domyśliła, że stało się coś złego. Krzyk Lilji to nie był krzyk bólu, poza tym noworodka nie zawijało się w ten sposób w prześcieradło, jak zrobił to Veigar. Dziecka nie było widać i w ogóle się nie odzywało, nawet nie pisnęło.

Aldís usiadła. Potem kazano jej posprzątać pokój i łóżko, a żelazisty zapach krwi długo jeszcze czuła w nosie. Sam zapach nie dałby się jej tak bardzo we znaki, prawdopodobnie na wspomnienie o tym co najwyżej zbierałoby jej się w ciągu następnych dni na wymioty, a później by o wszystkim zapomniała. Ale Veigar się potknął, kiedy na chwiejnych nogach oddalił się już od domu, i wtedy prześcieradło zsunęło się z główki. Aldís oddychała gwałtownie i przecierała sobie oczy. Wiele by dała, żeby nie widzieć tej przeraźliwie zdeformowanej, potwornej czaszki. W pierwszej chwili pomyślała, że to jakaś lalka, w którą ktoś tak długo uderzał, że w końcu górna część głowy się zapadła. Ale potem stwierdziła, że to jednak jest dziecko pokryte białą mazią, i chociaż czaszka kończyła się tuż nad oczami, nie dało się zauważyć żadnych oznak użycia przemocy. Delikatne czarne włoski kleiły się do skóry, a głowa była po prostu tak spłaszczona. Zamk­nięte oczka się otworzyły, kiedy Aldís wpatrywała się osłupiała w to stworzenie, i jakby odpowiedziały jej spojrzeniem. Oczka były czarne i przenikliwe, jak oczy wychowanków domu. Albo miała przy­widzenie, albo powieki się uniosły, kiedy Veigar się potknął. Obie te możliwości wydawały się jej nieprawdopodobne, ale i tak były bardziej realne niż trzecia: mianowicie, że to dziecko wcale nie urodziło się martwe.

Aldís chwyciła poduszkę i położyła sobie na głowie. Zagrzebała się w materacu i zaczęła nucić pod nosem piosenkę, którą matka śpiewała jej zawsze, kiedy robiła na drutach. Choć myśl o matce była jej równie niemiła, jednak lepsze już to niż obraz szpetnego, zniekształconego martwego noworodka. Wspomnienie matki wywoływało jedynie zapiekłą wściekłość, ale nie grozę.

Kiedy już prawie miała zasnąć, ocknęła się z powodu jakiegoś niewyraźnego szelestu za oknem. Nie sam ten odgłos kazał jej nasłuchiwać, tylko wyobrażenie, że tam może ktoś być. Czy okno jest otwarte, czy zamknięte? W ciemności nie było widać, czy zasłonka się rusza. To właściwie dobrze, ale i tak niewiele z tego wynikało, bo wieczór był spokojny i bezwietrzny.

Aldís przysłuchiwała się własnemu oddechowi i znowu dopadły wstrętne myśli. Nikt nie wiedział, co Veigar zrobił z dzieckiem. Przez kilka dni po porodzie nigdzie nie wyjeżdżał i nikt też nie zauważył, żeby ksiądz czy ktokolwiek inny zabrał noworodka, aby go pogrzebać. Hákon twierdził, że Lilja i Veigar zbyt wierzący, żeby pochować nieochrzczoną istotę w poświęconej ziemi. Uważał za prawdopodobne, że po tej koszmarnej nocy zakopali dziecko gdzieś w pobliżu gospodarstwa albo po prostu wyrzucili do śmietnika. Aldís nie chciała wierzyć, że można być tak bezdusznym i potraktować zwłoki dziecka jak jakieś odpadki, i dlatego w następnych dniach rozglądała się wszędzie w poszukiwaniu małej mogiłki. W końcu nabrała pewności, że niemowlę nie jest zakopane w żadnym rozpoznawalnym miejscu, ponieważ nigdzie nie było widać świeżo przekopanej ziemi. Aldís nie miała pojęcia, co się stało z tym biedactwem.

Znowu coś lekko zaszeleściło i Aldís mocniej przycisnęła poduszkę do uszu. Nie mogła sobie w żaden sposób przypomnieć, czy zamknęła okno. Nie było jednak takiej siły, która byłaby w stanie teraz zmusić, aby wstała i sprawdziła, dlatego postanowiła jedno: nigdy więcej nie zostawi okna otwartego.

ROZDZIAŁ 3

Patrząc z perspektywy, Óđinn wiele w swoim życiu zrobiłby teraz inaczej, cofnąłby decyzje, które kiedyś wydawały mu się nieistotne, ale przyniosły fatalne skutki. Na przykład tamten pomysł, na który się tak zafiksował, żeby zostać jeszcze w mieście, zamiast zabrać się z kumplami do domu, bo zabawa i tak już dawno się skończyła. Co prawda nie zdarzyło mu się to pierwszy raz, ale zwykle nie miało większego znaczenia – co najwyżej budził się trochę bardziej skacowany niż zwykle i miał trochę bardziej nadwerężoną kartę kredytową, jednak tamtego wieczoru cena za przesadne hulanie okazała się wyższa niż ból głowy i nudności.

W kolejce do taksówki zagadnął pewną młodą kobietę. Nazywała się Lára i trzymała się na nogach równie kiepsko jak on. Nie potrafił sobie przypomnieć, o czym rozmawiali, ale ona bez ceregieli wlepiła w niego wzrok, mimo że był w sztok pijany, i w końcu wylądowali razem u niego w domu. Również seks z tamtej nocy wyparował mu z głowy, a jeśli był podobny do tego, co nastąpiło później, to nie opłacało się przywoływać go w pamięci. Jednak ten pierwszy raz musiał być chyba inny. Bo kiedy dwa tygodnie później kobieta z pralni wręczyła mu pomiętą kartkę z numerem telefonu, którą znalazła w kieszeni jego spodni, od razu zadzwonił do Láry. Nigdy dotąd mu się nie zdarzyło, żeby pracownica pralni cokolwiek znalazła, choćby stary wyciąg z karty kredytowej.

Ale tak właśnie było i z tego wyniknęła reszta. Óđinn wygładził kartkę, zaprosił Lárę na kolację i w ten sposób wywołał łańcuch zdarzeń, których końca wciąż nie widać, mimo że Lára opuściła już ten świat. Po ich pierwszej prawdziwej randce miał mnóstwo okazji, żeby się ulotnić, lecz zamiast tego zamieszkali razem i ostatecznie się pobrali. Mimo że niespecjalnie do siebie pasowali. Kiedy w końcu Óđinn zaproponował, że może lepiej będzie, jeśli każde pójdzie włas­ną drogą, ona zrobiła coś urokliwego i on przypłynął z powrotem. Ale dopiero po ślubie naprawdę otworzyły się obojgu oczy. Gdy pojawił się temat rozwodu, zdziwili się, że nagle są jednomyślni. Nie mniejsze zdziwienie przeżyli w chwili, kiedy mniej więcej w tym samym czasie okazało się, że Lára jest w ciąży, w związku z czym przestali myśleć o rozwodzie.

Jednak córka nie zmieniła sytuacji. Od pierwszego dnia była trudnym dzieckiem, ciągle miała kolki i dużo płakała, i chociaż Óđinn kochał tę małą istotkę, jego miłość do niej słabła tym bardziej, im ciemniejsze miał sińce pod oczami. Niedługo po ślubie kupili nieduże mieszkanie na poddaszu w centrum miasta, które stopniowo zamieniało się dla niego w więzienie. Jakby tego było mało, Lára wpad­ła w depresję, wciąż tylko spała i w ogóle z nim nie rozmawiała. Po czterech miesiącach miał dość. Odszedł, zostawiwszy jej mieszkanie, bo założył, że dziecko zostanie przy niej, w przeciwnym razie by jej nie opuścił. Według niego Lára gorzej wyszła na tym całym interesie, dlatego nie mógł przecież żądać, aby zwróciła mu połowę wkładu w ich wspólne lokum. Matka dostała dziecko i dach nad głową – on zaś swoją wolność.

Ależ była z niego nędzna świnia! Teraz to widział, ponieważ role kompletnie się odwróciły. Po rozstaniu spędzał z córką tylko co drugi weekend albo zajmował się nią wtedy, kiedy Lárze coś wypadło. Te weekendowe obowiązki wypełniał bez specjalnego zaangażowania i nigdy nie robił więcej, niż musiał. Im więcej czasu upływało od rozwodu, tym rzadziej Lára korzystała z jego pomocy i chociaż dziś wstydził się tego, wtedy sam przed sobą się tłumaczył, że musi dużo pracować, więc w wolnym czasie potrzebuje wypoczynku i tak dalej. Lára co miesiąc dostawała pieniądze na utrzymanie, i to było najważniejsze. Wprawdzie o to troszczyło się państwo i potem wysyłało mu rachunek, ale mimo wszystko… Tak czy siak, jedno było jasne: nie czuł się dumny ze swojego ówczesnego postępowania.

Nagle w samochodzie stojącym przed halą sportową zrobiło się przenikliwie zimno. Óđinn chciał podkręcić ogrzewanie, ale stwierdził, że jest ustawione już na maksimum. Przekręcił regulator klimatyzacji, nic się jednak nie zmieniło. Zirytowany chuchnął w dłonie, usiłując pocieszyć się myślą, że jego auto nigdy dotąd się nie psuło. Może to tylko jakaś przejściowa awaria. Pełen ufności uderzył ręką w deskę rozdzielczą, nie miał ochoty jeździć po takim zimnie z popsutym ogrzewaniem. Nic nie drgnęło. Znowu uniósł dłoń i w tym momencie zamarł, bo z tylnego siedzenia dało się słyszeć jakieś skrzypienie. Choć nie brzmiało szczególnie groźnie, serce zaczęło mu bić jak oszalałe. Przez głowę przemknęły mu zasłyszane historie o narkomanach i pijakach, którzy nocą napadają na taksówkarzy, i chociaż to zupełnie niedorzeczne, Óđinn zaczął podejrzewać, że pewnie jakiś oprych ukrył się na tylnym siedzeniu i chciał go zaatakować. Zaszeleściła torba z zakupami, którą wrzucił do tyłu przed supermarketem. Może ktoś wśliznął się do środka na parkingu, ale to właściwie wydawało się wykluczone, bo w aucie na pewno nikogo nie było, kiedy wkładał siatkę. Najchętniej by wysiadł, w końcu jednak zmusił się, żeby lekko się odwrócić. Gdy zobaczył, że tylne siedzenie jest puste, odetchnął z ulgą. Widocznie torba się przewróciła. Westchnął zadowolony, że nikt nie był świadkiem tej absurdalnej akcji.

Myślał tak dużo o Lárze i prawdopodobnie to nieczyste sumienie nie daje mu teraz spokoju. Oczywiście nigdy się do tego nikomu nie przyzna, ale przez moment miał wrażenie, że z tyłu za nim siedzi jej zmasakrowane ciało i nabija się z jego wyrzutów. Co za nonsens! Mimo to włączył radio, żeby zagłuszyć kolejne odgłosy z tylnego siedzenia.

Kilka minut później zobaczył, że jego córka wychodzi z hali, i wyłączył radio. To jej imię, Rún, znaczące tyle co „tajemnica”, dzisiaj uważał za dziwaczne, ale on i Lára byli przecież jeszcze bardzo młodzi, kiedy przerzucali dziesiątki książek w poszukiwaniu doskonałego i niepowtarzalnego imienia dla swojego dziecka. Teraz Rún miała jedenaście lat i rzeczywiście była inna niż większość jej rówieśników. Szła przez parking ze zwieszoną głową zupełnie sama, podczas gdy wszystkie inne dziewczynki chwilę wcześniej przecięły go w grupkach, rozchichotane i rozszczebiotane. Co wcale nie musiało znaczyć, że coś się stało – Rún była z natury zamknięta w sobie i stroniła od ludzi. Kiedy zauważyła samochód, uśmiechnęła się, pomachała i przyspieszyła kroku.

Biorąc pod uwagę jego mierne dokonania w roli ojca, wręcz trudno było uwierzyć, jak bardzo go ciągle podziwiała i wprost uwielbiała. Po każdym weekendzie spędzonym razem z nim pytała, dlaczego nie może u niego mieszkać, on zaś, niewzruszony jak zawsze, odpowiadał, że jej matka jest temu przeciwna. Co prawda nie wstydził się tego kłamstwa jakoś szczególnie, ale myśl o tym nie sprawiała mu przyjemności. Z drugiej strony kłamstwo z konieczności było i tak lepsze, niż gdyby jej powiedział, że nie ma odwagi albo po prostu nie ma ochoty wziąć jej do siebie. Ale teraz nie miał już wyboru. Musieli być razem, dopóki Rún za dobrych kilka lat nie wyniesie się z domu.

– Cześć, kochanie – powiedział Óđinn i objął jej szczupłe ramiona. Błyszcząca pomarańczowa kurtka zaszeleściła. – Jak było?

– W porządku. – Rún uśmiechnęła się obojętnie. – Ale nie chcę już grać w piłkę ręczną.

Óđinn starał się trzymać nerwy na wodzy. Od kilku miesięcy dyskutowali trzy razy w tygodniu na ten temat – po każdym treningu. Był twardy, ponieważ Rún obiecała, że do końca zimy będzie chodzić na treningi, i dlatego powinna teraz wytrwać. W nowej szkole nie znalazła sobie jeszcze przyjaciół, a on liczył na to, że zajęcia spor­towe pomogą jej się trochę otworzyć. Nie miał jednak zielonego pojęcia, w jaki sposób takie dziewczynki zawierają przyjaźnie. Kiedy on był w jej wieku, dziewczyny w ogóle dla niego nie istniały – co prawda były w klasie, ale jego koledzy i on nie potrafili powiedzieć nic na ich temat. Pamiętał tylko, że te, które grały w piłkę ręczną, zawsze mocno trzymały się razem.

– Zobaczysz, że wszystko się ułoży, musisz tylko być cierpliwa. Jeszcze będziesz na mnie zła, jeśli opuścisz trening – powiedział i przycisnął ją mocniej, aby dodać jej trochę otuchy. – Pomyśl o naszej umowie. Jak wytrwasz, w najbliższe wakacje zrobimy coś fajnego.

Rún, przygryzając dolną wargę, patrzyła prosto przed siebie. W jej oczach był ból, którego Óđinn nie mógł znieść. Wyrzucał sobie, że nie zwrócił się do żadnego fachowca, który by jej pomógł uporać się ze stratą matki, tak jak radził mu ich lekarz domowy. Zamiast tego odwołał się do zdrowego rozsądku, który, jak się zdaje, niezbyt się tu sprawdzał. Nagle Rún spojrzała na niego i wcale nie wydawała się już smutna.

– Jedźmy już do domu, jestem głodna – oznajmiła, nie mówiąc nic na temat umowy, a Óđinn też już do niej nie wracał. Bo i po co? Przecież znowu pójdzie na trening, dobrze to wiedzieli.

Po drodze do domu nie rozmawiali wiele, co nie było niczym niezwykłym. Oboje nie należeli do gadatliwych. Pod tym względem byli do siebie podobni, ale z wyglądu – całkiem różni. Rún – malutka i drobna, on potężny i wysoki; ona miała ciemne włosy i oczy, i niezwykle jasną skórę, która nigdy nie brązowiała, podczas gdy on był niebieskookim blondynem i wyjątkowo szybko się opalał. Całkowite przeciwieństwa.

Óđinn jechał najprostszą drogą do ich bloku. Jego brat Baldur, który go zbudował, chciał, żeby nazywano go domem wielorodzinnym, ale w sprzedaży lokali to też niewiele pomogło. Oprócz starszej pani, która kupiła mieszkanie na parterze, oraz mieszkania Óđinna i jego córki na drugim piętrze, cała reszta stała pusta. Baldur sprzedał Óđinnowi jedno za śmieszną cenę, kiedy ten nieoczekiwanie musiał wziąć do siebie Rún i zrezygnować ze swego kawalerskiego mieszkanka w dzielnicy Hlíđar. W tym samym czasie Óđinn postanowił zrezyg­nować z pracy u swego wymagającego brata i poszukać sobie czegoś innego. Nowy dom, nowa praca, nowe życie.

Óđinn z uśmiechem na twarzy wjechał w zatoczkę. Zaletą nowego mieszkania było to, że nigdy nie brakowało przy nim miejsc do parkowania. Najczęściej zostawiał samochód na zewnątrz, bo czuł się nieswojo, kiedy wprowadzał auto do całkiem pustego garażu. Starsza pani nie miała samochodu i ten ogromny podziemny parking przypominał mu film o końcu świata, w którym on i Rún ocaleli jako jedyni na Ziemi. Ale to, co go rzeczywiście odpychało od tego miejsca, wolał wyprzeć ze świadomości: to było nieokreślone poczucie, że ktoś tam na niego czyha, kryje się gdzieś za szerokimi szarymi filarami. Co oczywiście należało uznać za nonsens.

Ominęli ulotki reklamowe leżące w wejściu i ruszyli na drugie piętro. W mieszkaniu starszej pani słychać było radio, poza tym wszędzie panowała cisza. Winda jeszcze nie działała, ale Óđinn i Rún tak czy inaczej korzystali ze schodów, zwłaszcza że nie mieli ciężkiej torby z zakupami – chlebek turecki, masło i ser na kanapki dla Rún na jutro do szkoły. Óđinn ciągle jeszcze nie przyzwyczaił się do robienia prawdziwych zakupów, co zmuszało go do ciągłych wypadów do sklepu, jeśli o czymś zapomniał. Z czasem jakoś się to dogra, jak wiele innych rzeczy, które miał jeszcze do nadrobienia. Zawahał się, nim włożył klucz w zamek. Rún spojrzała na niego zdziwiona.

– Dlaczego nie otwierasz? – zapytała i postawiła na ziemi swoją treningową torbę, jakby spodziewała się, że będzie musiała trochę poczekać.

– Nie wiem. – Óđinn uśmiechnął się zakłopotany. – Jakoś tak, przez głupotę.

„Głupota” to było właściwe określenie. Coś mu nagle powiedziało, że ma nie otwierać. Pewnie ciągle nie panował nad nerwami po tym przywidzeniu w samochodzie. Ale, tak czy inaczej, wiedział, że coś się zmieniło. Może niekoniecznie w domu, jednak coś było inaczej i czuł, że to wywróci do góry nogami jego wyobrażenie o tym, co dotąd uważał za niewzruszone. Jakiś rok temu śmiałby się z czegoś takiego do rozpuku, ale dzisiaj już nie. Bo w dniu, kiedy zginęła Lára, miał identyczne przeczucie. Leżał wtedy skacowany w łóżku, a na wyświet­laczu jego komórki pojawił się jakiś nieznany mu numer. I też go coś powstrzymywało przed odebraniem tamtego połączenia.

„Nie odbieraj, twoje życie już nigdy nie będzie takie jak do tej pory. Nie odbieraj!”

Identyczne przeczucie, które w tej chwili nie dawało mu spokoju, spowodowało wtedy, że nie podniósł słuchawki. Dopiero kiedy spod tego samego numeru zadzwoniono po raz trzeci, poddał się. „Bye, bye, weekendowy tatusiu”. Teraz przeczucie nie było tak silne i w gruncie rzeczy nie miało żadnego znaczenia, czy otworzy te drzwi, czy nie.

Prawdopodobnie w ogóle nie chodziło o to, co czeka go w mieszkaniu, w każdym razie nie bębniło mu w głowie jak wtedy: „Nie otwieraj! Nie otwieraj!”. To wszystko pewnie wzięło się stąd, że przestraszył się w samochodzie szeleszczącej siatki. Óđinn otrząsnął się z nieprzyjemnego wrażenia i uśmiechnął się do Rún. Jasne, że to głupota, tak jak powiedział córce. A patrząc z perspektywy czasu, tamto przeczucie związane z telefonem okazało się fałszywe. Bo nawet jeśli jego obecne życie z Rún jest zdecydowanie bardziej skomplikowane i niekiedy nieprawdopodobnie go ogranicza, nie chciałby powrócić do tamtego dawnego. Dostał szansę, by coś naprawić, i był za to wdzięczny. W końcu przekręcił klucz w zamku.

Poczuli chłodny powiew, na co Rún lekko wykrzywiła twarz. W pierwszej chwili Óđinn nie rozumiał jej reakcji, ale zaraz wszystko stało się jasne.

– Kto otworzył okno? – spytała cienkim głosikiem z lękiem w oczach.

W ich domu panowała niepisana zasada, że okna otwiera się wyłącznie, gdy jest ważny powód. On uchylał okno w pokoju dziecinnym, dopiero kiedy był pewien, że Rún zasnęła, i zamykał je z powrotem, nim się obudziła. Nie trzeba być psychologiem, by to zrozumieć: jej matka wypadła z okna. Mieszkanie na poddaszu, które Óđinn zostawił Lárze, ostatecznie kosztowało ją życie. Dla Rún otwarte okna były jak śmiertelne pułapki, a Óđinn nawet nie próbował wyjaśniać jej różnicy między wąskimi oknami dwuskrzydłowymi a szerokim oknem mansardowym w ich dawnym mieszkaniu. Jeszcze będzie miał na to czas. Nie starał się też wytłumaczyć, że matki nie przyciągnęły do okna jakieś niekontrolowane siły i że nie dlatego z niego wypadła. Siedziała jak zwykle na parapecie i paliła papierosa – na wpół w środku, na wpół poza oknem. W poziomej rynnie pod stromym dachem znaleziono potem niedużą doniczkę i szczotkę, przypuszczano zatem, że Lára szczotką usiłowała wyciągnąć doniczkę, która wpadła do rynny, i straciła przy tym równowagę.

– Widocznie zapomniałem, skarbie, zamknąć okno u siebie w pokoju. W nocy było mi tak gorąco, że musiałem je choć odrobinę uchylić. Ale zrobiłem tylko taką wąską szparkę, że nie wśliznęłaby się nawet mucha. – Óđinn starał się zbagatelizować całą sprawę, żeby Rún nie zauważyła, że to nieprawda. Przecież wiedział doskonale, że zamknął swoje okno, ale może pomylił dni… Mdły zapach papierosowego dymu nie ułatwiał sytuacji. On przecież nie pali i Rún z pewnością też nie. Czyżby starsza pani z dołu kopciła po kryjomu?

Rún pociągnęła nosem i jeszcze bardziej się wystraszyła.

– Ja nie chcę tam wejść!

– W porządku – odparł Óđinn, dumny z siebie, że potrafi już z takim spokojem reagować na zachowanie córki. – Wejdę sam i zamknę okno. Kiedy upewnię się, że wszystko w porządku, też będziesz mogła wejść. Przecież chyba nie zamierzasz stać wiecznie na korytarzu. A ja nie mam specjalnie ochoty wynosić ci łóżka na zewnątrz. Pewnie jeszcze pamiętasz, jak trudno było przecisnąć je przez drzwi?

Rún uśmiechnęła się z zaciętym wyrazem twarzy i powiedziała:

– W środku czuć dymem. Jak u mamy.

Czasem najlepiej jest powiedzieć prawdę, ale niekiedy warto uciec się do kłamstwa z konieczności, Óđinn zdawał sobie z tego sprawę aż za dobrze.

– Już wiem – rzucił. – Baldur wspominał, że dzisiaj mieli tu być robotnicy, żeby rozpalić w kotłowni. Uprzedzał, że w całym domu może być czuć trochę dymem.

Oczywiście musiało istnieć jakieś prawdziwe wyjaśnienie, ale Óđinn nie zamierzał łamać sobie teraz głowy nad milionem możliwości. Rún potrzebowała przekonującej odpowiedzi, nawet jeśli w tym celu musiał udawać, że rozmawiał ze swoim bratem.

– Może musieli też wejść do naszego mieszkania i otworzyli okno. – Pożałował tych słów już w tej samej chwili, kiedy je wypowiedział. Bo teraz były dwa ewentualne wytłumaczenia, dlaczego okno jest otwarte. Rún wykrzywiła usta. – Poczekaj tutaj, zaraz je zamknę.

Óđinn wszedł prosto do swojej sypialni i przesunął na bok zasłonkę. Okno było zamknięte, dokładnie tak, jak pamiętał. Obrócił się na pięcie i wszedł do kuchni, nawet nie zajrzawszy do salonu. W głębi ducha wiedział, że powiew chłodnego powietrza nie pochodził stamtąd. A tym bardziej dym z papierosa.

Okno w kuchni stało otwarte na oścież. Blokada była zwolniona i ogromne skrzydło wisiało w powietrzu. Mimo wiatru dawało się wyraźnie wyczuć zapach papierosa, jakby ktoś dopiero przed chwilą zdusił niedopałek. Wbrew odrętwieniu, które coraz wyżej wędrowało po jego nogach, podszedł do okna i je zamknął. A może to wszystko to tylko efekt zmęczenia i stresu. Kiedy człowiek jest pod dużą presją, zdarzają mu się różne przywidzenia. Dlaczego by i nie zapachowe?