Mroczna bohaterka. Kolacja z wampirem - Abigail Anna Gibbs - ebook
Wydawca: MUZA SA Kategoria: Fantastyka i sci-fi Język: polski Rok wydania: 2013

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 16000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 625 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka dostępny w abonamencie „Legimi bez limitu+” w aplikacji Legimi z:

Androida
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Odtwórz fragment audiobooka:

Czas: 18 godz. 1 min

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Mroczna bohaterka. Kolacja z wampirem - Abigail Anna Gibbs

Ta książka sprawi, ze znowu zakochasz się w wampirach. Ale uważaj – one gryzą!

• Angielska odpowiedź na amerykańską sagę Zmierzch

• Publikowana w odcinkach w Internecie przez nastoletnią autorkę piszącą pod pseudonimem Cansel2 – ponad 17 000 000 (milionów!) odsłon przed wydaniem książki!

• Prawa do wydania sprzedane do 19 krajów

Przypadkowe spotkanie na Trafalgar Square odmienia życie Violet Lee, ukazując jej świat, którego nawet sobie nie wyobrażała: istniejące poza czasem miejsce, w którym elegancja, bogactwo, wspaniałe dwory i wytworne przyjęcia są znamionami dekadencji, w jakiej żyją jego mieszkańcy. Za tym przepychem kryje się mrok, którego ucieleśnieniem jest charyzmatyczny i śmiertelnie groźny Kaspar Varn. Violet połączy z Kasparem niebezpieczna namiętność, za którą obydwoje będą musieli zapłacić wysoką cenę…

Kate Elton, wydawca z Harper-Collins: „Abigail Gibbs napisała angielską książkę w gatunku, który tradycyjnie był opanowany przez Amerykanów. I to jest olbrzymią zasługą tej powieści”.

Drugi tom cyklu Jesienna róża ukaże się na początku 2014 roku.

Normal 0 21 false false false PL X-NONE X-NONE /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:Standardowy; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-fareast-language:EN-US;}

Opinie o ebooku Mroczna bohaterka. Kolacja z wampirem - Abigail Anna Gibbs

Fragment ebooka Mroczna bohaterka. Kolacja z wampirem - Abigail Anna Gibbs














Abigail Anna Gibbs

MROCZNA BOHATERKA
Kolacja z wampirem


Tytuł oryginału: The Dark Heroine: Dinner with a Vampire

Projekt okładki: Paweł Panczakiewicz/PANCZAKIEWICZ ART.DESIGN

Redaktor prowadzący: Małgorzata Burakiewicz

Redakcja techniczna: Zbigniew Katafiasz

Konwersja do formatu elektronicznego: Robert Fritzkowski

Korekta: Redaktornia.com

Zdjęcia na okładce:

© Tigger Image/Alamy BE&W

© Stanislaw Pytel/The Image Bank/Getty Images/FPM

© Nadiia Karol/Shutterstock

© Balazs Kovacs/Shutterstock

© 2012 by Abigail Gibbs

Through arrangement with the Mendel Media Group LLC of New York

© for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2013

© for the Polish translation by Jędrzej Polak

ISBN 978-83-7758-536-8

Warszawskie Wydawnictwo Literackie

MUZA SA

Warszawa 2013

Wydanie I


Dla wattpad.com.
Dla ludzi, dzięki którym mamy miejsce, by się dzielić.
Dla każdego użytkownika wattpad.com, który przeczytał, oddał głos, dokuczał i krytykował.
Dzięki Wam powstała ta historia.
Dla Joanne i Terran, a także dla Sorai.
Dotarłaś do dziewczyny na drugiej półkuli i dodałaś jej tak potrzebnej otuchy.
To Ty rozpoczęłaś tę wyprawę.


Różo, tyś chora:
Czerw niewidoczny,
Niesiony nocą
Przez wicher mroczny,

Znalazł łoże w szczęśliwym
Szkarłacie twego serca
I ciemną, potajemną
Miłością cię uśmierca.

Chora róża – William Blake
(tłum. Stanisław Barańczak)


JEDEN
Violet

Trafalgar Square nie jest najlepszym miejscem do spacerów o pierwszej w nocy. Zresztą o każdej porze po zmroku, jeśli człowiek jest sam.

Drżałam, mając za plecami górujący nad placem cień kolumny Nelsona; między gmaszyskami wiał chłodny lipcowy wiatr. Było mi zimno, więc ciaśniej otuliłam się płaszczykiem; zaczynałam żałować, że zdecydowałam się włożyć kusą czarną sukienkę – mój wyjściowy strój. „Nie do takich poświęceń gotów jest człowiek, by spędzić wesoły wieczór w mieście!”

Podskakując jak gołąb – taki sam jak ten, który usiadł u mych stóp – rozglądałam się po pustym placu w poszukiwaniu przyjaciół. Na razie to tyle, jeśli chodzi o „wieczorną przekąskę”. Do baru sushi idzie się spacerkiem nie dłużej niż dwie minuty, a minął już ponad kwadrans. Przewróciłam oczyma, bo byłam pewna, że niektórzy zostali już w samych majtkach. „I dobrze. Kto by się tam przejmował małą Violet Lee!”

Podeszłam do ławek osłoniętych posępnymi koronami drzew. Westchnęłam, masując dłońmi zmarznięte kolana i gorzko żałując, że zdecydowałam się czekać.

Omiotłam wzrokiem plac jeszcze raz, wyjęłam komórkę i wcisnęłam guzik szybkiego wybierania. Numer był wolny, ale nikt nie odbierał, włączyła się poczta głosowa. „Cześć, tu Ruby. Jestem teraz zajęta, więc zostaw wiadomość po sygnale. Całuski!”

Jęknęłam sfrustrowana, słysząc sygnał.

– Ruby! Gdzie jesteś, do cholery?! Jeśli zostawiłaś mnie i poszłaś z tym facetem, przysięgam, że cię zabiję! Tu jest normalnie mróz! Zadzwoń, jak tylko dostaniesz wiadomość.

Rozłączyłam się i schowałam komórkę do kieszeni, doskonale wiedząc, że dzwoniłam na próżno, bo Ruby odsłucha tę wiadomość najwcześniej za tydzień. Masowałam zmarznięte dłonie i podciągnęłam kolana pod brodę, żeby mi było cieplej; zastanawiałam się, czy nie zadzwonić po taksówkę. Ale jeśli Ruby wróci i mnie nie znajdzie, będę się miała z pyszna. Zrezygnowana oparłam policzek o kolana i przyglądałam się w ciszy pomarańczowej mgle, otulającej nocny Londyn.

Po drugiej stronie placu grupka imprezowiczów skręciła w boczną ulicę, chwiali się na nogach, a ich głośny rechot gubił się w ciemności. Po paru minutach nadjechał czerwony piętrus z napisem „Odwiedzajcie National Gallery” na boku. Wyłonił się zza gmachu, który reklamował. Objechał plac, a potem zniknął w labiryncie wiktoriańskich kamienic, górujących nad sercem miasta. Powoli cichł warkot autobusowego silnika, a wraz z nim odległy szum londyńskiego ruchu.

Zastanawiałam się, któremu z dwóch poznanych przez nas dzisiaj chłopców poszczęściło się z Ruby. Poczułam ukłucie zazdrości. Szkoda, że nie jestem taka lekkomyślna i taka… nieskrępowana jak ona. Ale nie mogłam. Nie po Joelu…

Mijały minuty. Czułam coraz większy niepokój. Przez dobrą chwilę nikt nie pałętał się chwiejnym krokiem po placu, a zimny wiatr mroził moje gołe nogi jak powiew z otwartej lodówki. Rozejrzałam się za taksówką, ale ulice były puste, podobnie jak sam plac, i tylko światło migotało w dwóch fontannach po obu stronach kolumny.

Znów wyjęłam telefon. Chciałam zadzwonić do taty i poprosić, żeby po mnie przyjechał, gdy nagle kątem oka dostrzegłam jakiś ruch. O mało nie wypuściłam telefonu z ręki, bo serce podskoczyło mi do gardła. Spojrzałam w tamtą stronę.

„Nic”. Pokręciłam głową, opanowując strach. „To pewnie tylko gołąb”, dodałam sobie otuchy. Wystukiwałam domowy numer zziębniętymi palcami, zadzierając raz po raz głowę, zmuszając się do zachowania spokoju.

Ale nie… Coś się jednak poruszyło!

Jakiś cień przemknął obok wielkiej fontanny – zbyt szybko, bym mogła go rozpoznać. Ale przecież plac jest pusty, jeśli nie liczyć wzbijających się w powietrze gołębi. Kręcąc głową, przycisnęłam telefon do ucha. W komórce rozległy się jakieś trzaski, zasięg był słaby i zanikał co kilka sekund.

Przytupywałam niecierpliwie.

– No, dalej… – mruknęłam, zerkając na ekran. „Wreszcie sygnał połączenia!”

Omiatałam plac wzrokiem, a telefon dzwonił i dzwonił. Zatrzymałam spojrzenie na kolumnie Nelsona, strzelającej wysoko do góry. Zamigotało jasne światło reflektorów wydobywających z mroku posąg na samym szczycie. Zamigotało jak świeca na wietrze. A potem znów się uspokoiło, nieprzerwanie jasne jak przedtem.

Zadrżałam, ale tym razem nie z zimna. Modliłam się, żeby ktoś odebrał telefon, jednak w komórce strasznie trzaskało i sygnał w końcu umilkł. Spojrzałam rozpaczliwie na ekran, a potem poczułam nagły przypływ adrenaliny. Miałam na nogach szpilki. Zdjęłam jedną, nie spuszczając wzroku z kolumny. Nie wierzyłam własnym oczom, cień, który dostrzegłam przed chwilą, przemknął przed posągiem i zniknął tak szybko, jak się pojawił. Zsunęłam ostatni pasek i zdjęłam drugą, teraz trzymałam obie w dłoni. Zerwałam się z ławki, lecz przeszłam zaledwie kilka kroków i zamarłam.

Po schodach szła w dół grupa mężczyzn w brunatnych opończach z długimi, ostro zakończonymi kołkami w rękach. Mieli ponure ogorzałe twarze, śniade i pokryte bliznami; nieugięte, twarde spojrzenia. Słyszałam ich ciężkie kroki, dudniące nierównym rytmem po całym placu. Byli coraz bliżej.

Przerażona, umknęłam w cień i bezszelestnie przykucnęłam za ławką. Skulona ze strachu bałam się oddychać. Cofałam się powoli, chcąc uciec z placu.

Mężczyzna idący na czele grupy szczeknął coś, a pozostali rozproszyli się w tyralierę szeroką jak sam plac i sięgającą od fontanny do fontanny. Było ich ze trzydziestu. Stanęli jak jeden mąż przed kolumną, a wiatr rozwiewał ich okrycia, wydymając je za ich plecami.

Nawet drzewa przestały szumieć. Mężczyźni na placu patrzyli prosto przed siebie nieugiętym wzrokiem – patrzyli i czekali. Zerknęłam na szczyt kolumny, ale Nelson, skąpany jak zawsze w świetle reflektorów, trwał nieruchomo, a jedynymi cieniami na placu były cienie mężczyzn i drzew, pod którymi się ukryłam. Gdzieś z wysoka spadło kilka listków i spoczęło obojętnie na ławce.

A potem się zaczęło.

Plac ożył, zaczął pulsować gorączkowym ruchem, a gdzieś zza drzew, dosłownie znikąd, coś poszybowało wysoko nad moją głową i wylądowało bezgłośnie na twardych kamieniach jakieś trzy jardy ode mnie. Zamrugałam, nie mogąc uwierzyć, że widziałam ludzką postać, lecz nim się jej przyjrzałam, zniknęła.

Tyraliera mężczyzn – zaskoczonych nie mniej ode mnie – cofnęła się płochliwie o kilka kroków. Ci po bokach złamali szyk, a mężczyzna, który był ich przywódcą, przywrócił porządek, unosząc wysoko rękę. Wyciągnął spod okrycia srebrzystą, ostro zakończoną szpilę. Jednym ruchem nadgarstka wydłużył ją ponad dwa razy. Obrócił szpikulec w powietrzu, jakby ciesząc wzrok jego groźnym błyskiem. Uśmiechnął się z zadowoleniem i znieruchomiał w oczekiwaniu.

Był wysoki i szczupły, i chyba całkiem młody, nie miał więcej niż dwadzieścia lat. Twarz miał gładką, nie pokrywały jej blizny, w przeciwieństwie do twarzy tych, którym przewodził. Krótkie, niemal białe włosy kontrastowały mocno z brunatnym okryciem i ogorzałą skórą. Uśmiechał się szeroko, jakby spodziewając się przybysza, który przede mną wylądował. Omiatał wzrokiem ten skrawek placu, w którym się ukryłam. Wciągnęłam gwałtownie powietrze, bojąc się, że mnie wypatrzy, ale jego uwagę odwróciła postać, która wyłoniła się zza fontanny.

Nie, to nie był mężczyzna, ale chłopak niewiele starszy ode mnie. Miał głęboko osadzone oczy, popielatą i bladą, niemal przezroczystą karnację i mocno zapadnięte policzki. Prawie dorównywał wzrostem młodemu przywódcy na placu, a pod opiętą koszulą wyraźnie rysowały mu się mięśnie. Ręce miał równie blade jak twarz, lecz pokrywały je czerwone plamy jak po oparzeniu. Do tego krwistoczerwone usta i nastroszone, potargane włosy tego samego koloru.

Mrugnęłam, a on zniknął. Rozejrzałam się, na placu, znów znikąd, zaczęli pojawiać się podobni do niego – i wszyscy równie bladzi, wręcz wynędzniali. Otaczali tyralierę, a na ich twarzach malował się wyraz rozbawienia i jakby niesmaku. Pojawiali się znikąd, przemieszczali z miejsca na miejsce ze zdumiewającą szybkością, znikając i ukazując się w mgnieniu oka. Przetarłam oczy, przekonana, że śnię. Nikt nie biega tak szybko!

Chłopak o ognistej grzywie pojawił się przy fontannie, oparł się o nią jak o bar. Obok stanął drugi, o piaskowych włosach – chyba ten, który jako pierwszy wyskoczył mi zza pleców.

W sumie było ich pięciu i jak gdyby nigdy nic zaganiali mężczyzn w brunatnych opończach na środek placu niczym stado owiec; ogorzałe twarze wykrzywiał strach i nienawiść, ale posłusznie łamali szereg i cofali się z opuszczonymi kołkami. Tylko ich przywódca trwał nieporuszony. Jego uśmiech zamienił się w grymas. Przycisnął szpilę do boku i zadarł dumnie głowę.

Nagle od szczytu kolumny oderwała się jakaś postać! Spadała z wysokości ponad pięćdziesięciu jardów! Leciała coraz szybciej ku ziemi, żeby się o nią roztrzaskać – to nie ulegało wątpliwości. Ale nie! Na moich oczach wylądowała zgrabnie na kamieniach, kucając tuż przed przywódcą brunatnych opończy.

Na placu zapadła cisza, a młody przywódca poruszył się odrobinę.

– Kaspar Varn! Jak miło cię widzieć – powiedział z jakimś dziwnym akcentem, którego nie potrafiłam rozpoznać.

Mężczyzna, bardzo młody mężczyzna, wyprostował się. Miał puste, nieprzeniknione oblicze. Dorównywał wzrostem przywódcy opończy, lecz był od niego mocniej zbudowany, przez co tamten wydawał się mniejszy.

– Cała przyjemność po mojej stronie, Claude – odpowiedział ozięble, przesuwając wzrokiem z prawa na lewo. Kiwnął lekko głową do chłopaka o piaskowych włosach, któremu dopiero teraz się przyjrzałam.

Miał, podobnie jak pozostali, bladą, lekko popielatą skórę, jakby całkiem pozbawioną pigmentu. Jasne włosy rozwiewane przez wiatr lśniły brązowawo i opadały mu na czoło. Wydawał się znacznie szczuplejszy od pozostałych, a na jego twarzy kładł się cień, jakby od dawna nie spał. „Może on w ogóle nie śpi”, podpowiedział mi jakiś głos. Gdy ta myśl przemykała mi przez głowę, Kaspar przeniósł wzrok dalej, za plecy chłopaka o piaskowych włosach, a na jego czole pojawiła się zmarszczka. Wstrzymałam oddech, bo patrzył prosto na mnie! Lecz nawet jeśli mnie zobaczył, nie zaprzątał sobie tym uwagi i znów spojrzał na przywódcę, a jego twarz zobojętniała i stała się nieruchoma.

– Czego chcesz, Claude? Mam mało czasu i nie zamierzam go marnować na klan Pierre’ów – powiedział Kaspar, zwracając się do przywódcy.

Claude uśmiechnął się i przesunął palcem po ostrzu szpikulca.

– Wszak przybyłeś.

Kaspar machnął ze zniecierpliwieniem ręką.

– Polowaliśmy w okolicy. Poszczęściło ci się.

Zadrżałam. „Na co się poluje w tym mieście?”

Claude zachichotał ponuro.

– My też polujemy.

Błyskawicznym ruchem podniósł szpilę na wysokość piersi Kaspara i pchnął. Ale ostrze nie trafiło do celu. Kaspar sparował pchnięcie. Zupełnie bez wysiłku. Nawet nie mrugnął, lecz Claude cofnął się, jak od powiewu przejeżdżającej ciężarówki. Szpikulec wypadł mu z dłoni i zastukał metalicznie o kamienne płyty. Po chwili znowu zapadła cisza.

Claude zachwiał się, potknął, ale odzyskał jakoś równowagę. Wyprostował się. Zmrużył oczy, szukając wzrokiem szpili, a potem spojrzał na tego, który go od niej odgradzał. Na jego ustach znów błąkał się uśmiech.

– Powiedz mi, Kasparze, jak miewa się twoja matka?

Ręka młodzieńca poderwała się do góry i chwyciła Claude’a za gardło. Z przerażeniem przyglądałam się, jak Claude z wytrzeszczonymi oczyma oderwał się od ziemi. Dusił się i charczał, wymachując stopami w powietrzu. Chwycił oburącz Kaspara za nadgarstek, ale nie zdołał oderwać od szyi zaciskającego się szponu i po chwili, po śmiertelnie długiej chwili ręce opadły mu bezwładnie i nieszczęśnik zaczął sinieć.

Blady jak śmierć Kaspar zwolnił niespodziewanie uścisk. Claude upadł na ziemię i wciągając gwałtownie powietrze, masował obolałą szyję. Odetchnęłam z ulgą, ale ten, który leżał na kamiennych płytach, nie mógł tego zrobić. Jego pokasływania zamieniły się nagle w błagalny jęk, a na twarzy pojawił się wyraz pokory, gdy wpatrywał się w gniewne oblicze Kaspara. Pełzł po kamiennych płytach, wił się, leżąc na boku, aż chwycił skraj opończy jednego ze swych ludzi, który trwał nieporuszony. Claude wstał.

Kaspar dyszał ciężko, a na jego obliczu pojawił się chory obłąkany grymas. Opuścił rękę, zaciskając dłoń w pięść.

– Czy Claude Pierre ma jakieś ostatnie życzenie? – warknął złowrogo.

Młody przywódca brunatnych opończy chwytał łapczywie powietrze. Otarł rękawem pot z czoła i łzy z policzków, wziął się w garść i krzyknął:

– Mam nadzieję, że ty i twoje przeklęte królestwo przepadniecie w piekle!

Usta Kaspara wykrzywił złowieszczy uśmieszek.

– Chciałbyś!

Wypowiedziawszy te słowa, rzucił się na Claude’a, schylił głowę nad karkiem przywódcy. Rozległ się mdlący trzask.

Zatkało mnie. Instynktownie przyłożyłam dłoń do ust, żeby nie zwymiotować. Poczułam przerażający strach. Z oczu płynęły mi łzy, ale wiedziałam, że jeśli tylko pisnę, będę następna. Ciało Claude’a osunęło się bez życia na płyty, ale ja myślałam tylko o sobie. Stałam się świadkiem morderstwa, setki razy widziałam w telewizji, co dzieje się z takimi świadkami.

„Muszę stąd uciec! Muszę wezwać pomoc!”

„Jeśli tylko zdołasz”, podpowiedział mi ten sam uparty głos.

I miał niestety rację, bo w tej samej chwili rozpętało się piekło.

Ci bladzi rzucili się na mężczyzn w brunatnych opończach i rozpoczęła się krwawa walka, jeśli coś takiego w ogóle można uznać za walkę. Tym w opończach na nic zdały się ostre kołki, nie zdołali obronić się przed mordercami. Wyrzynali ich jak owce, ciała padały na ziemię, bryzgając krwią.

Czułam ucisk w żołądku, przełknęłam boleśnie ślinę. Piekło mnie w gardle. Ale nie mogłam odwrócić głowy i przyglądałam się, jak Kaspar przyciągnął do siebie kolejnego mężczyznę w brunatnej opończy. Rozum podpowiadał mi, że Kaspar dzierży w ręku jakieś ostrze, ale niczego takiego nie zauważyłam. Widziałam natomiast, jak zatapiał zęby w ciele tuż nad obojczykiem mężczyzny i szarpał. Kątem oka dostrzegłam rozerwane ścięgna, nim mężczyzna upadł z krzykiem na ziemię. Morderca nie dał za wygraną, przyklęknął i przyłożył usta do rany, trzymając umierającego w ramionach. Krople krwi skapywały na płyty i spływały szparami między nimi. Powędrowałam wzrokiem za czerwonym strumyczkiem, który zaraz połączył się z innym – z krwi innego mężczyzny – i jeszcze jednym, tworząc na placu krwawą prostokątną sieć. Uniosłam wzrok. Miałam przed sobą jatkę. Wszyscy mężczyźni w brunatnych opończach już nie żyli lub umierali ze skręconymi krwawiącymi karkami. Kilku z nich wpadło do fontann, w których woda zbrązowiała od krwi. Jeden leżał blisko mnie na plecach z wykrzywioną głową opartą o ramię.

Pięciu nastolatków i jeden ledwie dorosły właśnie pozbawili życia trzydziestu mężczyzn.

Skomlałam bezgłośnie za ławką, cofając się jak najgłębiej w cień, modląc się do każdego znanego mi bóstwa, żeby tylko mnie nie zauważyli.

– Kasparze, mamy posprzątać czy zostawić wszystko, jak jest? – zapytał ten, który stał najbliżej fontanny. Jego ognistoczerwona fryzura wydawała się teraz mniej krwawa od wody, pod którą przesuwał dłoń.

– Nie ruszajcie niczego. Niech to będzie przestroga dla innych łowców, którym marzy się, że staną nam na drodze – odrzekł Kaspar. – Ścierwo! – rzucił, plując na bezwładne ciało.

Jego głos nie brzmiał już tak oschle i lodowato jak przedtem, zamienił się w głęboki szyderczy baryton, wyrażający zadowolenie. Czułam narastający gniew, widząc, jak kopie lekceważąco ramię umierającego mężczyzny, który jęknął cicho, oddając ostatnie tchnienie.

– Kutas – syknęłam.

Zamarł.

Podobnie jak ja. Wstrzymałam oddech, serce podskoczyło mi do gardła. „Przecież nie mógł tego usłyszeć po drugiej stronie placu. To niemożliwe!” Ale Kaspar powoli, jakby z rozbawieniem, odwracał się już ku mnie.

– A kogoż my tu mamy? – Zachichotał ponuro. Mówił donośnym głosem, a jego usta wykrzywił ten sam złowieszczy uśmieszek co wcześniej.

Instynkt zadziałał wcześniej niż rozum i zanim zorientowałam się, co robię, biegłam już przez plac. Zostawiłam szpilki za ławką, łomotałam bosymi stopami o kamienne płyty, uciekając co sił. Najbliższy posterunek policji nie był daleko, a mogłam się założyć, że znam Londyn lepiej od nich.

– A dokąd to się wybierasz, dziewczynko?

Zderzenie z czymś twardym pozbawiło mnie tchu, odbiłam się jak piłka. Miałam przed sobą ciemnowłosego mężczyznę. Odwróciłam wzrok, chcąc sprawdzić, gdzie podział się Kaspar. Nie było go tam, gdzie stał przed sekundą. „To niemożliwe”. Cofnęłam się, wyciągając ręce, jakbym liczyła na cudowne ocalenie.

Kaspar nawet się nie skrzywił, jak gdyby codziennie odbijały się od niego jakieś… dziewczynki.

– Ni… nigdzie się nie wybieram… ja… tylko… – wyjąkałam, przenosząc oczy z Kaspara na ulicę, moją jedyną drogę ucieczki.

– Chcesz na nas naskarżyć? – zapytał. Znał odpowiedź, a ja opuściłam głowę, choć nie tak nisko, by nie dojrzeć świdrujących mnie oczu jaskrawoszmaragdowej barwy. Ściszył głos do szeptu:

– Obawiam się, że nie będziesz mogła tego zrobić.

Nie mogłam nie zauważyć z bliska, jak uderzająco przystojny był Kaspar. Coś poruszyło się w głębi mnie. Odsunęłam się od niego z obrzydzeniem.

– Chcesz się przekonać?! – wrzasnęłam i wyminąwszy go, rzuciłam się na oślep przed siebie. Biegnąc, zerknęłam na plac. Ku memu zdumieniu żaden z nich nie ruszył w pościg. To dodało mi skrzydeł, biegłam co sił, mając jeszcze iskierkę nadziei. Od ulicy dzieliło mnie zaledwie kilka jardów. Odwróciłam głowę.

Zdaje się, że Kaspar westchnął, ale nie mogłam mu się przyglądać, nie mogłam zwolnić. Byłam już prawie na ulicy, kiedy poczułam ostre szarpnięcie. Czyjaś dłoń chwyciła mnie za kołnierz. Zachwiałam się, chcąc odzyskać równowagę, a jednocześnie odepchnąć przytrzymującą mnie rękę. Wiłam się, kopałam i krzyczałam. Wszystko na próżno. Dosłownie miał mnie w garści.

Odwróciłam ku niemu wzrok i z płonącymi słusznym gniewem oczyma wrzasnęłam odważniej, niżbym chciała:

– Masz dziesięć sekund, żeby mnie puścić, gnoju, a jak nie, to tak kopnę cię w jaja, że pożałujesz, że się urodziłeś!

Znów zachichotał.

– Zadziorna jesteś, prawda?

Roześmiał się, a wtedy ujrzałam jego górne kły, idealnie białe. Idealnie białe i nienaturalnie spiczaste jak igły.

„Łowy, łowcy”.

Coś podpowiadało mi, że to, co się wydarzyło, nie było normalne. Odbiegało daleko od normy. Ale mój zdrowy rozsądek uznał tę myśl za absurdalną.

Szarpałam się z nim, chcąc zbliżyć się do niego na tyle, by wprowadzić w czyn moją groźbę, ale trzymał mnie mocno za kołnierz i odsunął daleko od siebie.

– Widziałaś wszystko – oznajmił lodowatym tonem. To było stwierdzenie, a nie pytanie, ale i tak mu odpowiedziałam.

– A jak myślisz? – prychnęłam z sarkazmem.

– Myślę, że będziemy musieli cię zabrać – warknął, chwytając mnie za łokieć i ciągnąc za sobą. Otworzyłam usta, ale był szybszy. Położył mi na nich dłoń.

– Piśnij tylko, a przysięgam, że cię zabiję.

Rzucałam się i gryzłam, ale i tak mnie ciągnął za sobą, coraz dalej od krwawej łaźni, jaką urządzili na Trafalgar Square ci bladzi.


DWA
Violet

Pędziliśmy ulicami, jakby unosząc się nad ziemią. Kaspar trzymał mnie mocno za nadgarstek i ciągnął za sobą. Wbił mi paznokcie w przedramię, czułam, jak przeorują mi skórę do krwi, do żywej tkanki. Skrzywiłam się z bólu – to było tak, jakbym upadła i w zwolnionym tempie kaleczyła się w rękę – ale nawet nie pisnęłam. Nie chciałam sprawić mu satysfakcji. Pędziliśmy z alei w aleję, a Kaspar na przedzie wiódł mnie ulicami, których w ogóle nie znałam. Ale słyszałam już odległe zawodzenie policyjnych syren, widziałam w bocznych ulicach migoczące niebiesko lampy policyjnych aut.

– Cholerna policja – warknął Kaspar. – Zaczekaj tu – rzucił i pchnął mnie prosto w ręce kogoś innego. – Fabian, miej na oku to dziewczę.

Po raz drugi tej nocy uderzyłam o coś twardego i zimnego, od czego odbiłam się gwałtownie. Poleciałam prosto w studzienkę obok chodnika, ale nie upadłam. Nim dotknęłam ziemi, chwyciło mnie inne ramię, niemal tak blade jak moje.

– Nie przewróć się – odezwał się cichy głos. Podniosłam głowę i ujrzałam przed sobą uśmiechniętą twarz chłopaka, który wyskoczył mi zza pleców na Trafalgar Square. Błękitne jak niebo oczy wpatrywały się we mnie z rozbawieniem. Przez krótką, zupełnie absurdalną chwilę podziwiałam jego jasnobrązowe potargane włosy i mocną pierś widoczną pod rozpiętą pod szyją koszulą, ale zaraz się opamiętałam i wyszarpnęłam rękę, przerażona własnymi myślami. Zupełnie się tym nie przejął i mówił dalej:

– Mam na imię Fabian – przedstawił się, ściskając moją dłoń, którą zaraz puścił.

Cofnęłam się, wycierając dłonie i nadgarstki o płaszcz. Miałam na nich krwawe ślady od dotyku Kaspara lub tego… Fabiana. Zmarszczył brwi, patrząc, jak się cofam. Uniósł dłoń.

– Nie skrzywdzimy cię, obiecuję.

Wpatrywały się we mnie cztery inne pary oczu, czekając z napięciem, aż rzucę się do ucieczki. Ale straciłam już nadzieję, że to się może udać. Teraz liczyłam tylko na przejeżdżający radiowóz.

– To, co się wydarzyło tam… – wskazał ręką odległy Trafalgar Square – …było konieczne. Wiem, że w twoich oczach wygląda to inaczej, ale musisz mi uwierzyć na słowo. To było konieczne.

Przerwałam mu:

– Konieczne? Mylisz się! To było wstrętne! Odrażające. I nie mów do mnie takim protekcjonalnym tonem! Nie jestem dzieckiem.

Gadałam bez zastanowienia, byle o czymś mówić, byle zyskać na czasie. Chwyciłam się mocno za nadgarstek, żeby już przestać wycierać ręce. Chyba ich zaskoczyłam swoją gadatliwością, bo Fabian spoglądał raz po raz na tych za moimi plecami.

– Zatem ile masz lat, skoro tyle wiesz o życiu? – Przekrzywił głowę, a ja milczałam, nie wiedziałam, co odpowiedzieć, byłam zadowolona, że nie przyczepił się do reszty mojego wywodu. – No, ile?

Zagryzłam wargi.

– Siedemnaście – mruknęłam.

– Nie miałem pojęcia, że siedemnastoletnie dziewczęta noszą w tych czasach tak krótkie sukienki.

Podskoczyłam na dźwięk tego zadufanego tonu i odwróciłam gwałtownie głowę, moje ciemne włosy opadły mi na oczy. Kaspar opierał się o latarnię z rękoma w kieszeniach, z groteskowym uśmieszkiem na ustach. Mierzył mnie wzrokiem, a ja owinęłam się ciaśniej płaszczykiem, by ukryć kusą sukienkę.

Uśmiechnął się szerzej.

– Rumieniec nie pasuje do twych fiołkowych oczu, dziewczynko.

Skrzywiłam się na ten idiotyczny komplement. Choć Kaspar nie mylił się: moje oczy miały dosyć niecodzienny odcień, któremu zresztą zawdzięczałam imię. Powinnam była już przywyknąć do drwin. Bo nie dość, że miałam dziwne oczy i stosowne do nich imię, to byłam jeszcze zagorzałą wegetarianką, więc niemal przez całe życie zmagałam się z głupimi żartami. Otworzyłam i zamknęłam usta. Odwróciłam wzrok, a Kaspar przestał się śmiać.

– W drogę!

Młodsi zniknęli, pochłonęła ich ciemność zaułka, a ja zostałam brutalnie pchnięta w bok i wylądowałam za kubłami na śmieci. Rozejrzałam się, oszołomiona. Jedyne światło w zaułku pochodziło z okien jakiejś spelunki wciśniętej między schody przeciwpożarowe a przepełniony kontener na odpadki. Podniosłam się z ziemi, dysząc ciężko. Brakowało mi tchu. Nagle czyjaś dłoń zamknęła mi usta, czyjaś ręka podniosła mnie z ziemi. I znów szybowałam albo mnie niesiono z wyciągniętymi i ubłoconymi nogami.

Gdy skręcaliśmy za róg zaułka, na cegły padło niebieskie migoczące światło. Jakiś śpiący pod kontenerem pijak osłonił oczy i jęknął głośno, a potem zaklął tak obrzydliwie, że aż się zaczerwieniłam. Ale słyszałam wyraźnie narastające wycie syren kilka przecznic dalej.

Kaspar postawił mnie na ziemi.

– Będziesz musiała biec – powiedział. W jego głosie nie było słychać strachu, ale bał się. Wyczytałam to z jego twarzy. Każda twarz jest taka sama. Cofnęłam się.

– Pogięło cię? Niby dlaczego mam biec? Ty morderco! – Nie panowałam nad sobą, znów poczułam adrenalinowego kopa. Przestałam się bać.

Jego oczy błysnęły groźnie i straciły na chwilę szmaragdowy połysk.

– Nie jesteśmy mordercami. – Nie podniósł głosu, nie zmienił tonu, ale poczułam zimny dreszcz na plecach, a wszystkie włoski na ciele stanęły mi dęba.

– Więc kim jesteście i dlaczego zabiliście tych ludzi?

Pytanie zawisło w powietrzu. Nie padła żadna odpowiedź. Za to znów zostałam pchnięta, a Kaspar ciągnął mnie z zaułka w zaułek, zmieniając raz po raz kierunek, gdyż policja otaczała kordonem coraz większą część miasta i gdy opuszczaliśmy centrum, była tuż za nami.

Londyn ożywał. W każdym oknie odbijały się niebieskie policyjne światła, a kordon obejmował kolejne ulice.

– Szybciej! – syknął Kaspar, ciągnąc mnie za rękaw.

– Nie mogę! – pisnęłam. I naprawdę już nie mogłam. Boczny szew sukienki wpijał mi się w żebra, chwytałam łapczywie powietrze.

– Szkoda – odrzekł spokojnie.

– Bra… brakuje mi… tchu… – wydyszałam z trudem. Łzy spływały mi po policzkach, wytarłam je ukradkowo. – Zaraz zemdleję albo umrę, albo sama nie wiem co!

– Byłaby to niepowetowana strata – mruknął zimno i przewrócił oczyma.

– Ja się o to nie prosiłam! – krzyknęłam i padłam na kolana, zastanawiając się, dlaczego mnie jeszcze nie zabił, jeśli guzik obchodzi go moje życie.

– Fakt. Ale wplątałaś się w to. I moim zdaniem, dziewczynko… – szarpnął mnie za kołnierz – …nie masz już wyboru. A teraz pędź!

Nie poruszyłam się, masowałam kłujący bok.

– Nie nazywam się „dziewczynka”! Mam na imię Violet!

Znalazł się tuż przy mnie, przyparł do ściany i chwycił za szyję. Dotknął kciukiem aorty, pogłaskał ją.

– A ja jestem pieprzonym księciem! – syknął. Otworzyłam szeroko oczy, zmagając się z nim, ale wzmocnił uścisk. Przymknęłam powieki, nie chcąc widzieć tej twarzy tak blisko siebie – cuchnął krwią. Pod powiekami miałam tylko jeden obraz: martwe ciało Claude’a Pierre’a, bezwładne i krwawiące na kamiennych płytach.

– Mógłbym ci skręcić kark, zanim zdążyłabyś pisnąć – szeptał mi do ucha. – Więc proponuję, żebyś była posłuszna. Bo nie zdołasz nam uciec, a policja nas nie zatrzyma.

Nie miałam pojęcia, co to, do cholery, oznacza, że jest „księciem”, ale co do reszty miał rację. Spokój, z jakim wypowiadał każde słowo, był złowróżbny. Kiwnęłam głową, byłam pokonana.

– Tak lepiej – mruknął.

Chwycił mnie za rękę i pociągnął. Obracając się, by za nim nadążyć, ujrzałam na drugim końcu ulicy biegnącego mężczyznę. Ciemnobeżowy garnitur, który miał na sobie, nie pasował do tych ciemnych zaułków, wąskich uliczek i podejrzanych barów. Zwolnił, a potem przystanął, patrząc prosto na nas; dotknął dłonią skroni, jakby przepraszając za coś. Wciągnęłam gwałtownie powietrze. Znałam go. Pracował z moim tatą. A raczej dla mojego taty.

Zrobił kilka niepewnych kroków, nie spuszczając ze mnie wzroku. Spojrzałam na niego błagalnie, ale odwrócił oczy i cofnął się. Uniósł rękę i machnął do policjantów, którzy wybiegli zza rogu. Zwolnili, przystanęli, wpatrując się w nas z wyraźnym strachem, a Kaspar odwrócił się i obrzucił ich niemal wyzywającym spojrzeniem. Odetchnął głęboko i wyprostował się, przyciągając mnie do siebie. Chciałam się wyrwać, krzyczałam o pomoc, ale wykręcił mi rękę za plecami tak mocno, że poczułam gwałtowne ukłucie w boku, jakby wbito mi sztylet prosto w szew. Objął mnie w pasie drugą ręką i cofnął się o kilka kroków, ciągnąc mnie za sobą.

Pochylił głowę i warknął mi do ucha:

– Za wolno! – Nie dodał nic więcej, podniósł mnie z ziemi i zarzucił sobie na ramię.

Zaczęłam krzyczeć, okładać go pięściami po plecach, ale Kaspar nic sobie z tego nie robił, a okolica rozpłynęła się we mgle. Kamienice stapiały się ze sobą jedna po drugiej, a kiedy podniosłam głowę, policjanci zniknęli, a my byliśmy już na zupełnie innej ulicy. Straciłam nadzieję. Kaspar miał rację. Policja go nie zatrzyma, nawet nie ruszyli w pościg. Ale dlaczego? „Dlaczego nic nie zrobili?”

Po kilku minutach piekło, które rozpętało się w centrum, zostało daleko w tyle. Wolałam nie wiedzieć, jak szybko się poruszamy, wystarczyło mi, że od tego pędu czułam zawroty głowy. Zamknęłam oczy, żeby nie zwariować i uspokoić oddech, ale po kilku sekundach poczułam, że dotykam nogami ziemi, i osunęłam się na nią u stóp Kaspara i przy dwóch luksusowych limuzynach.

Mrugnęłam przekonana, że widzę podwójnie. Limuzyny były identyczne, miały taką samą czarną i lśniącą karoserię i takie same mocno przyciemnione szyby. Oraz niemal jednakowe numery rejestracyjne, różniące się tylko jedną literą.

„Kim są, do cholery, ci ludzie? Tak przystojni i tak bajecznie bogaci. Mają tylko jedną wadę: są mordercami!” Przełknęłam ślinę, odganiając złe myśli. Znałam Londyn na tyle, by wiedzieć, jak wyglądają gangsterzy. „Ale dlaczego policja nas nie zatrzymała?”

Ciszę bocznej uliczki przerwał odległy jęk syren. Ktoś podniósł mnie z ziemi i wrzucił na tylne siedzenie samochodu. Zatrzasnął drzwi i obszedł limuzynę, po czym wsiadł po drugiej stronie. Miał oczy tego samego szmaragdowego koloru co Kaspar. Kaspar i Fabian usiedli z przodu, Kaspar za kierownicą.

– Zapnij pasy – polecił ktoś siedzący obok mnie.

Nawet na niego nie spojrzałam, tkwiłam sztywno jak deska, ze złożonymi na piersi rękoma. Westchnął ciężko i sięgnął przeze mnie po klamrę pasa.

– Pojeb – mruknęłam. Chłopak zachichotał.

– Nazywam się Cain, a nie „pojeb”. Jestem jego młodszym bratem – dodał, wskazując brodą Kaspara. To tłumaczyło wyraźne podobieństwo. – A ty jak masz na imię?

– Violet. Violet Lee – odpowiedziałam cicho i umilkłam.

Wyjrzałam przez okno. Właśnie mijały nas policyjne radiowozy. Jechały bardzo wolno, a ja spojrzałam błagalnie w oczy jakiegoś policjanta. Odwrócił głowę, jakby mnie nie widział.

Wyjeżdżaliśmy z miasta, ruch był coraz mniejszy. Na wylotówce limuzyna przyspieszyła, a ja zerknęłam na szybkościomierz. Wskazówka zbliżała się do setki. Poczułam w żołądku przyjemną ekscytację pędem, ale tym razem nie byłam z niej zadowolona. Bolała mnie głowa, miałam kolkę w boku. Przyłożyłam tam dłoń, kłucie ustąpiło, ale nie do końca.

Skuliłam się na siedzeniu, podciągnęłam kolana pod brodę i oparłam czoło o chłodną szybę. Kleiły mi się oczy, byłam bardzo senna, ale wolałam nie myśleć o tym, co mogłoby się stać, gdybym pozwoliła sobie na drzemkę. Miałam wrażenie, że się rozpłaczę, więc instynktownie zaczęłam analizować sytuację, siląc się na obiektywizm.

Nie tak dawno byłam świadkiem morderstwa trzydziestu ludzi w samym sercu Londynu. Porwało mnie sześciu szybkich i silnych facetów, którzy chyba nie chcieli mnie zabić – przynajmniej jak dotąd. Nie miałam pojęcia, dokąd mnie, do cholery, zabierają, kim, do cholery, są ani co się, do cholery, wydarzy. Nie wiedziałam, ile minie czasu, zanim ktoś zauważy moje zniknięcie.

Zastanawiałam się, czy nie wyskoczyć z pędzącej limuzyny, ale gdy tylko o tym pomyślałam, usłyszałam kliknięcie zamykającego się centralnego zamka. Jęknęłam cichutko.

Wjeżdżaliśmy na opustoszałą autostradę M25, opuszczaliśmy miasto, które kochałam. Miejska zabudowa ustąpiła miejsca podmiejskiej, a potem szczerym polom, usianym tu i ówdzie domkami i wsiami. Tablica nad autostradą wskazywała kierunek „Kent” i przyszło mi do głowy, że uciekają do Dover, a potem do Francji. W sercu zaświtała mi iskierka nadziei. „Za nic w świecie nie uda im się opuścić portu”. Ale iskierka ta szybko zgasła, gdyż nie skręciliśmy na południe, tylko na północ w kierunku Rochester.

Znów cicho jęknęłam. We wstecznym lusterku widziałam wpatrzone we mnie oczy Kaspara. Jego brat Cain położył mi rękę na ramieniu. Spojrzałam na niego zdziwiona. Nie wyglądał na mordercę. Wyglądał jak dzieciak.

Uśmiechnął się. Ale ja wciąż miałam w uszach krzyki zabijanych mężczyzn.

Odsunęłam jego dłoń i opuściłam głowę, odgradzając się od świata kurtyną włosów. Oparłam czoło o szybę. Łzy popłynęły same, nie mogłam już ich powstrzymać, spływały z policzka na szybę, żłobiąc ścieżki w zamgleniu mojego oddechu. Objęłam się ciasno rękoma i znów pogrążyłam w myślach.

Wiedziałam, co zostawiam za sobą. Ale pytanie brzmi: co mnie czeka?


TRZY
Violet

Godzina w aucie z trzema obłąkanymi mordercami nie jest dobrym pomysłem na doskonałą zabawę. Nie mogłam zmrużyć oka ze strachu przed tym, co może się wydarzyć. Nie mogłam o nic pytać, bo pan Szlag Trafił Dobre Maniery nieustannie przypominał mi, że jestem na jego łasce, więc mam się zamknąć. Nie mogłam nawet wyglądać przez okno, bo na dworze wciąż było ciemno. Pozostało mi jedynie słuchać ożywionej rozmowy o cyckach niejakiej Amber von Hefner. „Cudownie”.

Świtało. Zerknęłam na zegarek: wręczony wcześniej prezent urodzinowy od ojca. „Mojego ojca”. Co zrobią tata z mamą, kiedy się dowiedzą, co mnie spotkało? A Lily, moja młodsza siostra? Ma dopiero trzynaście lat, nie zasłużyła na taką udrękę.

Ale najważniejsze było to, co zrobią ci kuriozalni mordercy. Porywają mnie dla okupu? Chcą „uciszyć” świadka? Bałam się o tym myśleć.

Wpatrywałam się w zegarek, ale dopiero teraz dotarło do mnie, że jest już wpół do piątej i robi się coraz jaśniej. Pola skończyły się, jechaliśmy przez gęsty las. Szosa stawała się coraz bardziej kręta i mijało nas coraz mniej aut. Jechaliśmy pod górę.

Droga skręciła gwałtownie w lewo, przejechaliśmy obok dużej stróżówki. Olbrzymia ozdobna brama z kutego żelaza stała otworem, nad łukowatymi gotyckimi oknami stróżówki dostrzegłam gargulce.

Mogłabym przysiąc, że w oknach widziałam jakieś twarze, ale nim zdołałam się im przyjrzeć, ponownie wjechaliśmy w las. Droga znów wiła się między coraz rzadszymi drzewami, przez igły sosen przeświecało słońce. Nieco dalej sosny ustąpiły miejsca pokrytym kwieciem drzewom liściastym, a w końcu wyjechaliśmy na otwartą przestrzeń, i wtedy zwyczajnie zatkało mnie ze zdumienia.

Przed nami wyrósł wspaniały dwór otoczony hektarami trawników; był tak wielki, że las truchlał w jego obliczu. Wzniesiono go w różnych stylach architektonicznych, z białych kamieni wyrastały wysokie gotyckie wieżyce, a trzypiętrowy fronton lśnił rzędami łukowatych okien. Na środku frontonu ujrzałam elegancki balkon podparty czterema kolumienkami, pod nim wejście. W oddali widziałam stajnie i garaże. Poranne światło odbijało się od lilii pływających po stawie przed dworem. Całą posiadłość okalały drzewa rozmaitej wielkości i kształtu, za którymi zaczynał się sosnowy las. Za dworem wznosiło się strome wzgórze, również porośnięte lasem.

Jechaliśmy piaszczystym podjazdem, okrążając ogromną fontannę. Zatrzymaliśmy się przed imponującym wejściem.

„Gdzie jest zwodzony most?”, zapytałam siebie w myślach. Lecz zamiast mostu miałam przed sobą szerokie marmurowe schody prowadzące do dwuskrzydłowych drzwi, nad którymi wznosił się kamienny balkon.

Otwarto drzwi limuzyny, ktoś chwycił mnie za ramiona i wyciągał z auta.

– Puszczaj! – syknęłam.

Nie dał za wygraną, ale się wywinęłam i wysiadłam sama prosto na żwir, który ranił mnie w stopy. Wzruszywszy ramionami, szłam dalej. Kaspar rzucił kluczyki chłopakowi w moim wieku, ubranemu w czarny garnitur ze szmaragdowymi lampasami. Chłopak wskoczył do limuzyny, przekręcił kluczyk i odjechał w kierunku garaży.

Oderwałam od niego wzrok, bo Kaspar chwycił mnie za nadgarstek i pociągnął po schodach. Pozostali szli za nami. Dwuskrzydłowe drzwi otwarły się do środka, a mnie opadła szczęka. Hol dworu okalały szerokie schody z białego marmuru. Prowadziły na balkon i ku korytarzom oświetlonym ściennymi lampami, przypominającymi pochodnie. Przed sobą miałam kolejne dwuskrzydłowe drzwi, takie same jak te w wejściu, ale skręciliśmy ku mniejszym drzwiom po lewej. Minęliśmy lokaja, który skłonił głowę.

– Wasza Wysokość, lordowie… pani – dodał, wyraźnie zaskoczony moją obecnością. Spojrzałam na niego, nie mogąc uwierzyć w to, co przed chwilą usłyszałam. Lokaj z kamienną twarzą spoglądał na Kaspara. – Gość, Wasza Wysokość?

Kaspar zachichotał ponuro.

– Nie, nie, tylko rozrywka.

– Rozumiem, Wasza Wysokość.

„Wasza Wysokość?” Kaspar bredził coś, że jest księciem, a Zjednoczone Królestwo ma dom panujący, czyżby więc był dalekim krewnym królowej? Ale wiedziałabym o tym. Każdy wiedziałby o takim „księciu” jak ten.

Teraz mruknął coś w odpowiedzi i znów zachichotał. Nagle przestałam być dla niego ważna i jednym mocnym pchnięciem skierował mnie ku drzwiom, za którymi znajdował się bogato zdobiony salon. Ściany pokrywała boazeria, a wytarty dywan miał szkarłatną barwę. Takie same pochodnie jak te w holu wisiały między portretami w srebrzystych ramach. W salonie były też całkiem nowoczesne urządzenia: telewizor plazmowy, a pod nim konsole do gier. Na niskim, przykrytym szkłem stoliczku leżały rozmaite piloty. Jeden z chłopaków – ciemnowłosy i w okularach – rzucił na nie marynarkę i opadł na skórzaną sofę.

Kaspar podszedł do okien, w których wisiały ciężkie kotary. Okna sięgały od sufitu do ławeczek pod okiennicami. Szarpnął kotary i zasłonił okna, zostawiając tylko wąską szparę światła, dzielącą salon na pół.

– Czy mam ci pomóc zdjąć płaszcz? – zapytał znienacka jakiś głos za moimi plecami. Podskoczyłam, przestraszona. Wciągnęłam głęboko powietrze. Odwróciłam głowę i ujrzałam Fabiana. Skrzywiłam się.

– Jesteś pewna? – dodał z uśmiechem.

Zauważyłam, że w półmroku panującym w salonie jego oczy wyglądały jak jaskrawobłękitne szpileczki, okolone surowym i pustym cieniem. Cofnęłam się, ale zdjęłam płaszczyk i mu go podałam. Na jego ustach błąkał się miły uśmiech, wskazał mi sofę. Zrobiłam krok w tamtą stronę, ale przystanęłam. Nie miałam zamiaru siadać, chciałam przyjrzeć się salonowi i tym, którzy do niego weszli. Było ich w sumie sześciu: Kaspar i jego młodszy brat Cain; niebieskooki Fabian i trzech innych, w tym ten o czerwonych włosach i ten w okularach, które z pewnością nie były korekcyjne, a do tego wysoki blondyn, to on usiłował wyciągnąć mnie z limuzyny.

Nagle Kaspar dał susa i znalazł się tuż przy Fabianie. Sięgnął do kieszeni płaszczyka i wyjął z niej moją komórkę.

– Zatrzymam to – rzucił ze złośliwym uśmieszkiem. Odblokował telefon i zaczął przeglądać zawartość.

– Nie rób tego! – krzyknęłam, rzucając się na niego. Uchylił się, a ja poleciałam głową naprzód, zanim zdążyłam wyhamować.

– Dlaczegóż to? Masz coś do ukrycia? – szydził. Przebiegał palcami po klawiaturze. – Świńskie esemesy od chłopaków?

– Nie! – Znów się na niego rzuciłam, próbując odzyskać telefon. Ale odsunął rękę. – Oddawaj! – wrzasnęłam, podskakując i usiłując wyrwać mu aparat.

Uśmiechnął się złośliwie i podniósł wysoko rękę.

– Kim w takim razie jest Joel?

Chciałam chwycić go za nadgarstek, ale uprzedził mnie i wykręcił mi rękę, aż pisnęłam z bólu. Puścił, a ja odeszłam, masując nadgarstek. Zachichotał i zaczął czytać wysokim drwiącym głosem:

– „Hej, możemy się kiedyś spotkać? Tylko ty i ja. Musimy porozmawiać o tym, co zrobiłem. Tęsknię za tobą, maleńka. Odpisz. Joel”. – Przerwał i wydął wargi. – Aaa… i jeszcze buziaki na końcu. – Sprawiało mu to wyraźnie ubaw. Spiorunowałam go wzrokiem.

– Tu cię boli? – zapytał.

– Pierdol się – mruknęłam bezgłośnie, nie chcąc, żeby usłyszał.

– Z przyjemnością, dziewczynko, z przyjemnością.

– Kaspar! – syknął Fabian.

Spoglądał gniewnie na Kaspara spod zmarszczonych brwi, jakby chciał go zabić. Milczeli przez dobrą minutę, po czym Kaspar rzucił komórkę Fabianowi, który ukrył ją w kieszeni. Kaspar wzruszył ramionami i oparł się o sofę, bębnił palcami po oparciu, przyglądając mi się z rozbawieniem.

– Widziałaś za dużo i stanowisz dla nas problem. Więc masz wybór, dziewczynko: albo staniesz się jedną z nas, albo zostaniesz tutaj na zawsze.

Nawet się nie zastanawiałam, wiedziałam, co mu odpowiem, nim skończył mówić:

– Nie jestem morderczynią! Nigdy nie będę!

Kaspar znów wzruszył ramionami.

– Więc zostaniesz tu tak długo, dopóki nie zmienisz zdania. I nie licz na to, że ktoś cię uratuje. Tu nie ma wstępu żaden człowiek. Przynajmniej nie bez naszej wiedzy.

Zmarszczyłam brwi.

– Człowiek?

– Owszem, człowiek. – Popatrzył z uśmiechem na pozostałych. – Lepiej, jeśli nie wiedzą, prawda? – Rozległy się pomruki aprobaty. Tylko Fabian milczał.

– Nie wiedzą o czym? – zapytałam ostrożnie, patrząc na ich twarze.

– Ile według ciebie mam lat? – spytał Kaspar.

Pytanie było zupełnie idiotyczne, ale odpowiedziałam, nie chcąc go bardziej rozdrażnić:

– Nie więcej niż dwadzieścia?

Spojrzeli po sobie, chichocząc. Najwyraźniej podejmowali jednocześnie jakąś decyzję.

– Mylisz się. Mam sto dziewięćdziesiąt siedem lat.

Uniosłam brwi.

– To niemożliwe… Nikt tak długo nie…

– Z wyjątkiem nas, dziewczynko – przerwał mi Kaspar. – Z wyjątkiem wampirów.

Kręciłam głową, czując lodowaty dreszcz na plecach. „Oszaleli”. Cofnęłam się o parę kroków i zaśmiałam nerwowo, po trosze z niedorzeczności tego, co właśnie usłyszałam, a po trosze dlatego, że chciałam zyskać na czasie. Zastanawiałam się, w co oni grają i jaka odpowiedź zwiększy moje szanse przeżycia.

– To jakiś żart?

Uśmieszek zniknął z oblicza Kaspara.

– Czy mnie jest do śmiechu? – odrzekł i otworzył usta. Uniósł górną wargę, aż do dziąseł. Wysunął szczękę. Na dolnej wardze oparły się dwa ostre zęby. Nocą trudno było je dostrzec, ale za dnia nie miałam wątpliwości, że to kły.

– To można kupić w sklepie – rzuciłam zuchwale, bardziej zuchwale, niż zamierzałam.

– Chcesz się przekonać, czy są prawdziwe? – zapytał Kaspar.

– Wampiry nie istnieją – palnęłam, kręcąc głową. – Jesteście pomyleni.

Nim zdołałam dokończyć, Kaspar przycisnął mnie do ściany i poczułam na szyi jego wargi. Przygniatał mnie falującą ciężko piersią, czułam jego siłę, jego moc, głód. Oddech Kaspara nie ogrzewał mi skóry, był zimny, lodowaty, dostałam gęsiej skórki na barku i ręce. Serce łomotało mi nierównym rytmem, czułam, jak pod skórą występują mi nabrzmiałe żyły. Przymknęłam oczy, ostre jak brzytwa kły sunęły po żyle pulsującej na mojej szyi, jeden z nich przeciął skórę i zagłębił się w nią, rozwarstwiając płatek po płatku. Z moich ust wyrwał się okrzyk, otworzyłam oczy, zacisnęłam pięści, wbiłam paznokcie we wnętrze dłoni i zacisnęłam zęby. Czułam, że jestem zupełnie bezradna. Był gotów mnie zabić, a ja nie chciałam umrzeć.

Cofnął głowę, choć wciąż przyciskał mnie ciałem, uniemożliwiając ucieczkę. Spojrzał mi prosto w oczy. Złapałam oddech. Jego tęczówki straciły szmaragdową barwę – były teraz czerwone.

– Posłuchaj uważnie, dziewczynko. Nie jestem byle jakim wampirem. Jestem księciem wampirów, co oznacza, że będziesz mi posłuszna. Więc uważaj na to, co mówisz, bo nigdy nie wiadomo, kiedy przyjdzie mi ochota na małą przekąskę. – Odsunął się i cofnął. – Przyłączysz się do nas albo zostaniesz tu na zawsze. Wybór należy do ciebie.

Nie czekałam na dalszy ciąg. Wymacałam za sobą gałkę u drzwi. Przekręciłam ją, pchnęłam skrzydło i wypadłam z pokoju. Zatrzasnęłam drzwi za sobą i oparłam się o marmurową ścianę holu. Pochyliłam się, oddychając szybko, oparłam dłonie o kolana, kręciło mi się w głowie. Coś ciepłego płynęło mi po szyi, przesunęłam palcami po skórze. Cofnęłam dłoń i z przerażeniem ujrzałam na palcach własną krew.

„To nie są mordercy… To drapieżcy!”

Coś zaskoczyło mi w głowie, poczułam uderzenie adrenaliny w ranie na szyi. Pognałam ku drzwiom wejściowym, dziękując Bogu, że lokaj zniknął.

Muszę uciekać. Muszę uciec natychmiast!

Kolce jeżyn rozdzierały mi skórę, ostre kamienie i igły wbijały mi się w stopy. Ale biegłam dalej. Wiedziałam, że zaraz odkryją moją ucieczkę, a jeśli są tymi, za których się podają – wampirami! – nie będą musieli się domyślać, że pobiegłam do lasu.

Gdyby ktoś jeszcze wczoraj opowiedział mi o czymś takim, wyśmiałabym go. Wampiry to wymysł służący do straszenia dzieci. Wampiry to mityczne stwory dla podlotków. Wampirów nie ma!

Sosny wokół mnie były coraz wyższe i rosły coraz gęściej. Światło sączące się przez igły stawało się coraz bledsze i mgliste. Zwolniłam nieco kroku i obejrzałam się za siebie, ale nie byłam w stanie niczego dojrzeć między drzewami, nawet ścieżki, którą tu przybiegłam.

„Jakim cudem nikt nie wie o ich istnieniu? Jakim cudem sześciu chłopaków wampirów wpada do centrum Londynu i żywi się trzydziestoma ludźmi?”

Piekło mnie w gardle, rosa obmywająca mi bose stopy przyniosła ulgę. Po podrapanych łydkach spływała krew, pot zlepiał mi grzywkę i włosy. Sukienka podwinęła się do góry, jedno z ramiączek strzępiło się i pewnie zaraz pęknie.

„Wampiry! To absurd. Ale…”

Podniosłam dłoń i dotknęłam miejsca, w które ukąsił mnie Kaspar. Przestało krwawić, zrobił się na nim strupek, który zdrapałam. Pod strupem skóra była gładka. Macałam palcami szyję w poszukiwaniu rany. Zmarszczyłam brwi. Nic oprócz małego wgłębienia na gładkiej skórze w miejscu, w którym powinna być rana.

Usłyszałam trzask pękającej gałązki. Odwróciłam się na pięcie tam, skąd dobiegł ten odgłos, ale niczego nie zauważyłam. Oddychałam raz głęboko, raz płytko, a pierś falowała mi do rytmu. Poczułam na sobie chłodny powiew, bawiłam się kosmykiem włosów, wpatrując się w półmrok.

„Uciekaj”, szepnął jakiś głos. A może to tylko wiatr szemrzący w koronach drzew. „Uciekaj”, powtórzył. Ale stałam nieruchomo, wypatrując nie wiadomo czego między drzewami.

Ciszę przerwał nagle chrzęst miażdżonego poszycia. We mgle majaczyły jakieś cienie, a głos w mojej głowie wrzasnął: „Uciekaj!”.

Tym razem nie trzeba mi było powtarzać.

Biegnąc, spoglądałam raz po raz za siebie, przekonana, że za sekundę poczuję na sobie czyjeś ręce, ale moi prześladowcy nie zbliżali się do mnie. Jednak wciąż ich słyszałam. Szeleściły liście, pękały gałęzie. Mgła wirowała rozwiewana na boki czyimś pędem.

Nogi niosły mnie coraz głębiej w las, ale wiedziałam, że długo nie wytrzymam. Chwytałam łapczywie powietrze, którego brakowało mi w płucach, i znów czułam szwy sukienki wpijające się w żebra. Złapią mnie, a coś mi podpowiadało, że tym razem nie okażą się tacy łagodni.

Nagle wypadłam z lasu na dużą polanę. Rozłożyłam szeroko ręce i zachwiałam się na palcach, odzyskując równowagę po gwałtownym hamowaniu. Ziemia chrzęściła mi pod stopami, kiedy się cofałam, rozglądając się po okolicy. Stanęłam nad brzegiem małego jeziorka, którego mroczne głębiny migotały w porannym słońcu. Na drugim brzegu snuła się mgła.

Panowała tu dziwna cisza. Odgłos pogoni i wszystkie inne dźwięki zamarły. Obejrzałam się uważnie za siebie, szukając wzrokiem morderców, którzy mnie ścigali.

Cisza była bardziej niepokojąca od wrzawy, ruszyłam brzegiem jeziorka, przyspieszając do sprintu, czułam, jak włosy stają mi dęba. Kiedy zaczęłam biec, znów odezwał się pościg, tym razem wyraźnie słyszałam kroki, których odgłosy dobiegały ze wszystkich stron. Kiedy przyspieszałam, oni też przyspieszali, a kiedy dotarłam na drugi brzeg jeziora, zdałam sobie sprawę, że oni już tam są, że dobiegli po przeciwnej stronie. Nie miałam dokąd uciec.

Cofnęłam się najdalej, jak mogłam, czekając jak zwierzę w potrzasku.

Nagle spomiędzy drzew wyskoczyło sześć postaci, a ja – przerażona – odskoczyłam do tyłu, zapominając, że stoję nad krawędzią wody. Krzyknęłam i wpadłam do jeziora.

Gdy uderzałam o powierzchnię wody, od lodowatego chłodu zsiniała mi skóra. Woda rozprysnęła się wokół mnie i wlała do ust. Zakaszlałam, krztusiłam się, łykając coraz więcej wody. Wymachiwałam nogami, chcąc odbić się od dna, musiałam wyglądać jak ośmiornica, a nie jak tonąca dziewczyna. Jakimś cudem wychynęłam na powierzchnię i zdążyłam zaczerpnąć tchu. Ale brakło mi czasu, by krzyknąć, gdyż poczułam, że coś owija mi się wokół kostki, jakbym wplątała się w wodorosty. Lecz nie były to wodorosty, bo to coś jednym szarpnięciem wciągnęło mnie pod wodę. Spojrzałam w dół i zobaczyłam owiniętą wokół mej nogi mackę, a za nią coś, co przypominało olbrzymią kałamarnicę.

Jęknęłam bezgłośnie. „Czy moje życie nie będzie już normalne?”

Wpadłam w panikę, chciałam oderwać mackę od nogi, kopiąc w nią piętą, ale ten potwór nic sobie z tego nie robił i wciągał mnie coraz głębiej. Brakowało mi już powietrza w płucach, dusiłam się, jedyne, co mogłam zrobić, to dać za wygraną.

Mąciło mi się w głowie, gdy kątem oka dostrzegłam coś białego. „Białe światło? Bardzo oryginalne”. To światło poruszało się i miało ludzki kształt, mrugnęłam powiekami i zamknęłam oczy.

„Porwana przez wampiry, utopiona przez kałamarnicę. Jakież to tragiczne…”


CZTERY
Kaspar

– Violet! Ocknij się! – krzyczał Fabian, pochylając się nad jej bezwładnym ciałem i uderzając ją w policzek. Unosił właśnie dłoń po raz kolejny, kiedy otworzyła oczy, wypluwając wodę. Kątem oka widziałem jej pełne wargi i zęby z równymi kłami. Fabian odskoczył, cofając dłoń. Zastąpiłem go, dokończyłem, co zaczął. Wymierzyłem jej mocny policzek, od którego skóra zabarwiła się na czerwono.

Fabian spojrzał na mnie gniewnie, jego oczy poczerniały. „Kaspar”, warknął w mojej głowie.

Wzruszyłem ramionami, odgarnąłem mokre włosy z czoła.

– Chciałem się tylko upewnić – odpowiedziałem na głos.

Mokra sukienka stała się niemal przezroczysta, przyglądałem się jej uważnie, zastanawiając się, czym sobie zasłużyłem na tak dorodny okaz. Fabian zdjął żakiet i otulił nim jej ramiona, gdy usiadła. Czułem w głowie, gdzieś na obrzeżach świadomości, jego obecność.

Zauważyła, że się w nią wpatruję.

– Och, Kaspar… Mój bohater… – mruknęła sarkastycznie, chwytając łapczywie powietrze.

– Owszem, zawsze gotów spieszyć na ratunek damom w potrzebie – odrzekłem z przekąsem, zdejmując mokry podkoszulek.

– Nie będzie już kolejnych podziękowań, więc przyjmij tylko te… – powiedziała, myśląc, że nie zauważyłem, jak zerka na mą pierś. Nie zaszczyciwszy jej odpowiedzią, krzyknąłem do Caina i pozostałych, żeby się zbierali. Dwóch powinno wystarczyć do pilnowania podtopionej ludzkiej dziewczyny, nawet nieco zadziornej.

Fabian podał jej rękę, podniosła się, ale znów osunęła, a oczy – o tak nieludzkiej barwie – uciekły jej do tyłu. Fabian chwycił ją w pasie. Podszedłem do nich, wzdychając, pogodzony z faktem, że będę musiał ją nieść. Otworzyła oczy, a ujrzawszy mnie, wtuliła się w Fabiana.

– Będziesz ją niósł – rozkazałem, gdyż doszedłem do wniosku, że w ten sposób unikniemy dalszych kłopotów. Szepnął jej coś do ucha i podniósł z ziemi. Oczywiście nie protestowała. Uniosłem brew, a on do mnie mrugnął, podtrzymując ręką jej gołe kolana. Odwróciłem się i wszedłem w cień między drzewami.

Słyszałem za sobą, jak pyta go o kałamarnicę. Odpowiadał jej niejasno, unikając szczegółów na temat tego, skąd się wzięła i kto ją nam podarował.

Lekki wiatr rozwiewał mgłę w lesie, między drzewami majaczyła posiadłość. Skupiłem się i zaciekawiony zagłębiłem w jej umysł. Od razu poczułem wir targających nią uczuć. Strachu i złości. Widziałem obrazy spod wody, czułem jej przerażenie, jej hydrofobię, a na to wszystko nakładały się wspomnienia z Trafalgar Square, które wracały raz po raz jak zacinająca się płyta. Do tego jeszcze migawki rodziny i znajomych, spośród których wyłowiłem obraz starzejącego się mężczyzny po pięćdziesiątce. Przyjrzałem się mu i poczułem dreszcz. Cofnąłem się przed tym obrazem, jakby mnie spoliczkowano.

Zatrzymałem się i odwróciłem na pięcie.

– Jak masz na nazwisko, dziewczynko?

– Lee – odpowiedziała. – Już mówiłam…

– Kim jest twój ojciec? – zapytałem.

– Jest bardzo potężnym człowiekiem – rzuciła hardo.

– Nie odgrywaj mi tu panienki z dobrego domu, bo to na nic – warknąłem. – Bo, między nami mówiąc, jestem gotów postawić cały swój majątek, że twój tatuś nie dorasta do pięt mojemu. Pytam, jak się nazywa twój ojciec i co robi?

Uniosła dumnie podbródek.

– Michael Lee. I jest ministrem obrony.

Spojrzałem wymownie na Fabiana, który wyglądał tak, jakby miał ją upuścić.

– Kurwa – zakląłem.

– Doigrałeś się, Kaspar – rzucił w moją stronę, a jego oczy stały się bezbarwne, zupełnie jak moje, co zdradzało niepokój. Dziewczyna gapiła się na nas szeroko otwartymi oczyma, ale gdy tylko spojrzałem na nią, odwróciła wzrok, co dało mi pewność, że mimo jej ciętego języka zachowałem nad nią przewagę. – Król nie będzie zadowolony – dodał.

„Nie, oczywiście, że nie. Podobnie jak rada”. Nie odpowiedziawszy, ruszyłem ku posiadłości przed nami. Fabian pobiegł za mną, delikatnie trzymając dziewczynę, żeby nie zrobić jej krzywdy.

Podczas biegu poczułem ukłucie paniki. Miałem już na pieńku z radą, a od głosowania nad odebraniem mi praw do dziedzictwa dzielił mnie tylko jeden wybryk. Sprowadzenie do naszego świata dziewczyny, córki dygnitarza z tamtego świata, łamało wiele postanowień podpisanych przez nas traktatów i było nie tylko wybrykiem, ale też występnym grzechem.

„Dlaczego jej nie zabiłem?”

Kiedy Fabian do mnie dołączył, chwyciłem ją za nadgarstek i pociągnąłem po schodach. Krzywiła się, przeskakując stopnie, wtedy zauważyłem jej poranione stopy. Westchnąłem ciężko i pociągnąłem ją jeszcze mocniej.

– Co robisz? – zawołała i zaparła się piętami o kamienie, mimo bólu, jaki jej to sprawiło.

– Mam zamiar uporządkować parę spraw – odrzekłem i wciągnąłem ją do holu, gdzie u stóp schodów czekała na nas – co przyjąłem z ulgą – moja siostra Lyla.

– Czy mógłbyś je porządkować, nie łamiąc mi ręki?

Skróciłem krok, ale się potknąłem. Nie mogłem nie wyrazić podziwu dla opanowania, z jakim przyjęła fakt naszego istnienia, nie mogłem też opanować irytacji z powodu jej zuchwałości.

„Ta dziewczyna nie wie, kiedy przestać”.

Lyla – która na co dzień denerwuje mnie sto razy bardziej niż jakakolwiek ludzka zmokła kura – wykrzywiła się w grymasie niezadowolenia; doprawdy robił wrażenie na jej twarzy lalki. Bez słowa ujęła Violet za nadgarstek i zwróciła się do mnie:

– Tym razem naprawdę wszystko spieprzyłeś, braciszku – mruknęła.

Violet wpatrywała się z nieukrywanym przerażeniem w wyższą o głowę i znacznie szczuplejszą Lylę, która w ogóle nie zwracała na nią uwagi. Wiedziała, jakie robi wrażenie zarówno na mężczyznach, jak i na kobietach. „Baw się dobrze w pieprzoną wojenkę, jaką wywołałeś z ludźmi”, dokończyła Lyla w mojej głowie i odwróciwszy się, pociągnęła córkę Michaela Lee na górę.

Wojna była moim najmniejszym zmartwieniem. Prawdopodobnie nie przetrwam, by ujrzeć ją na własne oczy. Czułem już na sobie gniewny oddech króla. Był niedaleko. Zbliżał się. Czekał w holu.

Za moimi plecami Fabian przyklęknął, skłonił się głęboko i zamknął oczy, krzyżując palce obu rąk.

– Wasza Wysokość.

Wyprostowałem się dumnie, złożyłem ręce na plecach i rozejrzałem na boki, by uniknąć spojrzenia szarych, pustych, świdrujących oczu. To, że nie wiedziałem, kim jest i jak się nazywa ta dziewczyna, nie miało najmniejszego znaczenia. Byłem gotów na najgorsze.

– Dzień dobry, ojcze – powitałem króla z udawanym entuzjazmem. – Przyniosłem ci śniadanie.


PIĘĆ
Violet

– Tutaj – powiedziała dziewczyna, która przedstawiła się jako Lyla. Uśmiechnęła się, kiedy stanęłyśmy w połowie korytarza przed uchylonymi drzwiami. Weszła przez nie, a ja – po chwili wahania – podążyłam za nią.

Pokój był ogromny! Parkiet lśnił jak lustro, choć większą część podłogi przykrywał czarny dywan. Stało na nim mahoniowe łoże z baldachimem, którego ciemnogranatowe zasłony sięgały do podłogi. Czarne i ciemnofioletowe kotary zwieszały się przy drzwiach na balkon, zamkniętych od zewnątrz żeliwną balustradą. Dalej ciągnęły się łukowate okna o szerokich parapetach, na których można było usiąść.

Podziwiałam to wszystko, gdy Lyla zaczęła się krzątać, pokazując mi i tłumacząc to i owo, choć prawie jej nie słuchałam.

– Tam jest garderoba. Możesz się w niej przebrać. Przyniosą ci ubrania, a zanim to uczynią, możesz skorzystać z moich. Aż taka gruba nie jesteś… Łazienka jest po drugiej stronie korytarza. – Zmarszczyła brwi. – Doszliśmy do wniosku, że tak będzie stosowniej, tym bardziej że w garderobie jest bieżąca woda i umywalka – dodała z uśmiechem. Rozpromieniła się, ale spochmurniała, kiedy tylko ujrzała moją minę. – Nie jesteś zbyt rozmowna, prawda?

Spojrzałam na nią. „Jeśli wydaje się jej, że wpadłam tu na pogawędkę, szybko zmieni zdanie”. W dodatku robiło mi się niedobrze. Chyba nie wykasłałam całej wody, której nałykałam się w jeziorze.

Poruszyła się niespokojnie.

– Powinnaś się przebrać, więc zostawię cię samą. – Cofnęła się ku drzwiom, ale przystanęła. – Poproszę służbę, by przyniesiono ci jakąś strawę. Jesteś wegetarianką, prawda? – zapytała. Zaniemówiłam ze zdumienia. „Skąd ona to wie?”

Nie odpowiedziałam. Stałam jak rażona piorunem. Po chwili Lyla otworzyła drzwi, lecz zanim wyszła, wymamrotałam:

– Nie wyglądasz na morderczynię…

Roześmiała się. Zaśmiała się tak, jak dorosły śmieje się z niemądrego stwierdzenia dziecka.

– Zapewne dlatego, że nią nie jestem – odrzekła i wyszła.

Kiedy tylko zamknęła za sobą drzwi, pobiegłam do garderoby – wielkiej jak moja sypialnia w domu – i znalazłam w niej małą toaletkę z kranem i umywalką. Pochyliłam się nad zlewem, krztusząc się i mając nadzieję, że pozbędę się tego, co zalega mi w żołądku. W końcu tak się stało.

Spryskałam twarz i napiłam się z dłoni, którą wsunęłam pod kran z zimną wodą. Wpatrywałam się w lustro, a pod powiekami wciąż miałam obraz Claude’a Pierre’a padającego bez życia na kamienie.

„Powinnaś o tym zapomnieć”, podpowiedział mi dobrze znany głos. „Skup się na tym, by przeżyć”.

Miał rację. Odwróciłam się od lustra i wróciłam do garderoby. Przygotowano dla mnie świeże ubranie, a ja z przyjemnością zrzuciłam z siebie mokrą podartą sukienkę. Dżinsy były rzeczywiście przyciasne w biodrach i piły mnie tu i ówdzie, a opięty podkoszulek bardzo uwydatniał mój biust. Ale wszystko było suche, a to najważniejsze.

Kiedy wróciłam do pokoju, na nocnym stoliku stała taca z jedzeniem: talerzyk z pokrojonymi w maleńkie trójkąciki kanapkami oraz szklanka wody, którą wypiłam jednym haustem. Obok leżała złożona kartka. Nie tknęłam kanapek, podniosłam kartkę, na której niemal nieczytelnym pismem napisano:

Violet,

możesz poruszać się swobodnie po domu, ale pod żadnym pozorem nie wychodź na dwór. Jeśli spotkasz mego ojca, ukłoń się i zwracaj do niego „Wasza Wysokość”. Gdybyś czegoś potrzebowała, służę Ci pomocą. Wystarczy, że poprosisz służbę, aby mnie wezwała.

J.K.W. Lyla

PS Mordercy zabijają dla przyjemności. Wampiry po to, by przeżyć.

Przeczytałam ten liścik dwukrotnie, a potem zgniotłam go w kulkę i rzuciłam w kąt.

– Pieprz się – mruknęłam, podchodząc do balkonowych drzwi. Chwyciłam za gałkę i przekręciłam parokrotnie. Na próżno. Drzwi były zamknięte. „Wolą już nie ryzykować. Choć skok z pierwszego piętra nie wyszedłby mi na zdrowie”.

Oparłam czoło o chłodną szybę i zrozpaczona uderzyłam w nią dłońmi. Wiedziałam, że mur, który wokół siebie wzniosłam, długo nie wytrzyma. Czułam, że zaczyna pękać. Łzy napłynęły mi do oczu.

Nadzieja, która dodawała mi sił, gdzieś uleciała, a jej miejsce zajmowała coraz większa rozpacz. Boleśnie zdałam sobie sprawę, że nie panuję nad sytuacją.

Podeszłam do łóżka i ściągnęłam z niego wielką jedwabną kołdrę. Narzuciłam ją sobie na ramiona. Otulona jedwabiem przysiadłam i zwinęłam się w kłębek na szerokim parapecie okna, nasłuchując deszczu, który uderzał w szyby. Przypominał kołysankę, a ja byłam u kresu sił. Mżawka zamieniła się w prawdziwą ulewę, która siekła trawę. W słońcu trawniki wyglądały wspaniale, teraz wydawało mi się, że przypominają bagno. Pewnie dlatego, że wiedziałam już, kto po nich stąpa.

„Co za banał!”, pomyślałam, słysząc pierwszy grzmot, który wstrząsnął szybami w oknach. Burza. Przymknęłam oczy, wstrzymując łzy. Gdzieś w głębi dworu zegar wybijał dziewiątą.

„Nie będę płakać z powodu jakichś obłąkanych morderców. Nigdy!”


SZEŚĆ
Violet

Deszcz wciąż bębnił o szyby, kiedy się obudziłam. Na dworze zrobiło się ciemno, a kołdra, którą się otuliłam, leżała na podłodze. Krople wilgoci spłynęły mi po policzku, który przyciskałam do szyby zaparowanej od mojego oddechu. Dotknęłam dłonią szyi. „Wampiry!” To jakieś szaleństwo.

„Któremu trudno zaprzeczyć”, odezwał się głos w mojej głowie. Potrząsnęłam nią, starając się myśleć o czymś innym.

Kilka kropel deszczu oderwało się od framugi okna. Mrugnęłam. Kap, kap, kap. Pod powiekami widziałam zakrwawione ciało na kamiennych płytach.

„Nie, nie da się temu zaprzeczyć. Nie mam zamiaru temu zaprzeczać. Gdybym temu zaprzeczała, oznaczałoby to, że ludzie zrobili to innym ludziom. Wampiry są potworami. Potwory są zdolne do najgorszych rzeczy. Ludzie nie”.

Zegar przy łożu wskazywał piątą rano. Przetarłam oczy. Od lat nie obudziłam się tak wcześnie, a poza tym piąta rano oznacza, że jest już następny dzień! Pierwszy sierpnia. Minęła cała doba. Wystarczająco dużo czasu, żeby policja przesłuchała świadków i rozpoczęła poszukiwania. Znajdą mnie! Mają tyle dowodów! Znajomych, z którymi spędzałam sobotni wieczór. Moje szpilki za ławką. Mężczyznę, który pracuje dla taty i widział mnie na własne oczy. Tyle tylko, że nic nie zrobił…

Poczułam się nieswojo. Czy ten człowiek może mieć coś wspólnego z wampirami? Czy o nich wie? Czy cofnął się dlatego, że wolał nie ryzykować życia? Czy to oznacza, że rząd Jej Królewskiej Wysokości także wie o wampirach? Że wiedzą o nich przynajmniej niektórzy? „Jeśli ten człowiek wiedział i nic nie zrobił, to czy ktoś będzie mnie szukał?” Wolałam o tym nie myśleć. Tata będzie mnie szukał! Tata mnie nie zostawi. Nawet gdyby musiał zmierzyć się z wampirami!

„Czyżby?”, zapytał głos.

Zauważyłam liścisk od Lyli rzucony na podłogę. Podniosłam zgniecioną kartkę i przeczytałam raz jeszcze. Napisała, że mogę „swobodnie” chodzić po domu. Powinnam najpierw wziąć prysznic, umyć brudne i poranione nogi.

Rzuciłam list na dywan i pobiegłam jednak do drzwi, chwytając po drodze trójkącik wczorajszej kanapki, mocno już czerstwy. Wepchnęłam go do ust. Przyłożyłam ucho do drzwi i zaczęłam nasłuchiwać. W korytarzu panowała cisza, ale drzwi wyglądały na masywne, więc to nic nie znaczy. Wzięłam głęboki oddech i przekręciłam gałkę. Korytarz był pusty. Nieco dalej, po przeciwnej stronie ujrzałam mniejsze drzwi. To pewnie łazienka, o której wspomniała Lyla. Z kolei po „mojej stronie”, naprzeciw łazienki, znajdowały się duże drzwi dwuskrzydłowe. Były obite drewnem, jak ściany, i pewnie bym ich nie zauważyła, gdyby nie to, że miały głęboką, cofniętą framugę. Po obu stronach korytarza wisiały na ścianach gazowe lampy. Nie były zapalone, a słabe światło sączyło się przez dwa duże okna umieszczone na obu końcach. Ruszyłam na palcach, spięta i gotowa ukryć się w moim pokoju, gdyby zaszła taka konieczność.

Ale nikt nie skoczył na mnie znienacka. Odprężyłam się, dotknęłam dłonią gałki u podwójnych drzwi po mojej stronie. Była gładka i ciepła pod moimi palcami jak szkło, które ogrzewa się dłonią. Wyglądała na marmurową. Położyłam drugą rękę na identycznej gałce na drugim skrzydle drzwi i przekręciłam obie. Ta z lewej strony poddała się bez oporu, przekręcając zamek; ta z prawej trwała nieruchomo. Lewe skrzydło drzwi się uchyliło. Zajrzałam do środka. „Czy mi wolno?” Kusiło mnie, ale tym razem ciekawość naprawdę mogła zaprowadzić prosto do piekła.

Już chciałam zamknąć uchylone drzwi, kiedy usłyszałam kroki na schodach. Załomotało mi serce, pchnęłam otwarte skrzydło i wpadłam do środka. Zamknęłam drzwi najciszej, jak mogłam, nie wypuszczając gałki z dłoni, by nie trzasnął zamek.

Czekałam jak skamieniała i odważyłam się poruszyć, dopiero gdy kroki ucichły. Odwróciłam głowę. Komnata za moimi plecami była gigantyczna – jeszcze większa od tej, w której spałam. Wszystkie ściany pokrywała boazeria, a po jednej stronie stało czarne żeliwne łoże z baldachimem. Naprzeciw niego ujrzałam kominek. Na gzymsie kominka leżały jakieś czasopisma, a wyżej wisiał obraz przedstawiający mężczyznę i kobietę. Mężczyzna był podobny do Kaspara, choć starszy. Domyśliłam się, że to jego ojciec za młodu. Towarzysząca mu kobieta musiała być jego żoną, matką Kaspara, wnosząc z poufałości, z jaką mężczyzna złożył dłoń na jej nagim ramieniu. Siedziała na szerokim stołku, a szmaragdowa suknia opinała jej kształtną figurę. Kasztanowe włosy opadały jej do talii, która była tak cienka, że zapewne zasznurowana w gorsecie. Miała duże jasne oczy tego samego koloru co suknia. Ale moją uwagę zwróciła jej cera. Mąż tej kobiety miał bladą, cienką jak papier skórę, podczas gdy ona radowała oczy oliwkową karnacją. Jej głęboko osadzone oczy otaczały sine kręgi, zatem i ona musiała być wampirzycą.

Podeszłam na paluszkach do łóżka i obeszłam je, o mało nie potykając się o gryf gitary wystający spod nocnego stolika. Poczułam na stopach lekki chłód, gdy zbliżyłam się do kominka. Czarne kotary zafalowały przed otwartymi balkonowymi drzwiami. Ogarnął mnie niepokój. „Jeśli ktoś wietrzy sypialnię, musi być niedaleko”. Świeciły lampy zawieszone na ścianach, choć na dworze robiło się coraz jaśniej.

Zmusiłam się do zachowania spokoju. Stanęłam przed kominkiem i wspinając się na palce, dotknęłam płótna. Pokrywała je gruba warstwa kurzu, który zawirował w powietrzu, gdy przetarłam portret dłonią. Obraz pachniał piżmem i jakąś luksusową wodą kolońską, której zapach wypełniał całą sypialnię. Pomachałam dłonią przed nosem, krztusząc się i odkasłując. „Nic dziwnego, że tu wietrzą”. Chwyciłam jedno z czasopism leżących na kominku, by rozegnać kurz, ale gdy tylko spojrzałam na okładkę, zaczerwieniłam się i rzuciłam pisemko jak oparzona. Wiedziałam już, kto tutaj sypia.

„Szlag!”, zaklęłam bezgłośnie i puściłam się pędem ku drzwiom. Nie zadałam sobie trudu, by sprawdzić, czy korytarz jest wolny, wyskoczyłam na zewnątrz i wpadłam do łazienki, której drzwi głośno trzasnęły. Z ulgą stwierdziłam, że jest na nich mała zasuwka. Zamknęłam się.

Odwróciłam się i znów ujrzałam przepych. Całe wnętrze, włącznie z wanną, wykonano z czerwonego marmuru. Prysznic był olbrzymi i z łatwością pomieściłby trzy osoby, jeśli nie więcej. Wszystko lśniło czystością. Nie zauważyłam żadnej starej szczotki do zębów czy wyciśniętej tubki z pastą.

Pod prysznicem kręciłam kurkami o zupełnie nieznanym mi przeznaczeniu, aż w końcu z góry popłynęła woda. Zaczęłam się rozbierać. Kątem oka spojrzałam na siebie w lustrze. Byłam w opłakanym stanie.

Moje włosy przypominały ścierkę, którą wytarto brudną podłogę. Miałam w nich wszystko, włącznie z igliwiem i gałązkami. Cała szyja była podrapana, a twarz ubłocona i z resztkami rozmazanego makijażu. Reszta nie wyglądała lepiej. Ramiona i stopy pokrywały zaschnięta krew i błoto. Zdałam sobie sprawę, że śmierdzę. Ale najgorzej wyglądały moje oczy. Wydawały się stare i zmęczone, jakby przez minioną dobę oglądały cierpienia dwóch wojen światowych.

Pokręciłam głową i odwróciłam się z niesmakiem i złością od swojego oblicza. Rozebrałam się do naga i weszłam pod prysznic, pozwalając wodzie koić obolałe mięśnie.

Wyszłam spod prysznica, kiedy woda ostygła. Chwyciłam ręcznik, wytarłam się i ubrałam w dżinsy i podkoszulek. Wyżęłam włosy, wyciskając z nich wodę, i pobiegłam zmarznięta do sypialni. Ktoś w niej był i posprzątał.

Kołdra, która leżała pod oknem, wróciła na łóżko, prześcieradło naciągnięto starannie. Taca z kanapkami zniknęła, a ja jak na komendę poczułam głód. Burczało mi w brzuchu. Postanowiłam, że nie będę zwracać na to uwagi, i rzuciłam się na łóżko. Ale byłam głodna jak wilk i doszłam do wniosku, że muszę znaleźć Lylę, żeby mnie nakarmiono. Ta dziewczyna nie wyglądała na złą, ale i tak wzdrygnęłam się na myśl o tym, że ją spotkam.

Na korytarzu wciąż panowała cisza, choć nie dlatego, że dwór jeszcze spał. Minęłam dwuskrzydłowe drzwi, czując strach na myśl o tym, że mieszka za nimi Kaspar. Dotarłam bez przeszkód do szczytu schodów i wyjrzałam przez balustradę. Może wypatrzę lokaja i zapytam go, gdzie jest Lyla. W tej samej chwili ujrzałam na dole wyłaniającego się z bocznego korytarza Fabiana. Odskoczyłam, kryjąc się w cieniu, ale on wiedział, że jestem na górze, i uśmiechnął się.

– Dzień dobry – powitał mnie radośnie i przystanął. Nie odpowiedziałam, ale wróciłam pod balustradę, przyglądając się wszystkiemu z uwagą. – Głodna? – zapytał. Na samo wspomnienie jedzenia zaburczało mi w brzuchu tak głośno, że Fabian zachichotał. – Tak przypuszczałem. Zejdź, proszę. Spróbujemy temu zaradzić. – Wskazał gestem, bym zeszła i poszła za nim do salonu. Nie ruszyłam się, więc przystanął i znów się uśmiechnął. – Nic złego ci nie zrobię. Obiecuję.

Nie wyglądał na kogoś, kto zastawia na mnie pułapkę, więc zeszłam z ociąganiem po schodach i ruszyłam za nim. Otworzył przede mną drzwi i poprowadził przez salon ku innym. Miałam wrażenie, że przeniosłam się w czasie. Foyer tego domiszcza i wszystkie jego pokoje wyglądały tak, jakby się nie zmieniły od setek lat, natomiast kuchnia, do której weszliśmy, była zdecydowanie najnowocześniejszą, jaką kiedykolwiek widziałam. Wypełniały ją stalowo-szklane meble i kontuary, szafki i stoły, choć posadzkę wykonano z takiego samego marmuru co w holu.

Fabian obszedł długi kontuar i zaczął zaglądać do szafek.

– Lubisz tosty? – zapytał, wystawiając głowę nad blatem. Kiwnęłam głową, siadając na wysokim stołku. – Zatem tosty! – zawołał i wsunął dwa kawałki brązowego chleba do opiekacza. Z innej szafki wyjął talerz. Przyglądałam się zafascynowana jego pełnym wdzięku ruchom. Zauważył moje spojrzenie.

– Hej, wiem, że nieludzko podobam się dziewczynom, ale nie musisz się na mnie tak gapić! – Uśmiechnął się od ucha do ucha i puścił do mnie oko.

Zaczerwieniłam się jak burak i wbiłam wzrok w podłogę, zanim ośmieliłam się na niego spojrzeć.

– Wcale się nie gapiłam…

Wyrzucił ręce do góry.

– Jasne! – Zachichotał. – Ale dobrze, że już odzyskałaś mowę. Bo dziwnie zamilkłaś, chociaż wcześniej gadałaś jak najęta.

„Ma rację”, pomyślałam. „Jestem gadatliwa, ale przecież nie da się beztrosko gawędzić w niewoli u wampirów!”

Otworzył drzwi lodówki i wyjął masło. Zanim je zamknął, zauważyłam kilka długich butelek wypełnionych czerwonym płynem, który nie wyglądał jak wino. Zadrżałam.

– Przepraszam, że nie mogę zaoferować ci czegoś bardziej wykwintnego niż tosty, ale trzymamy tu tylko przekąski – paplał, smarując tost masłem, które topiło się na przypieczonej warstwie. – Kiedy mamy ochotę na coś innego niż krew, służba gotuje na dole.

Pchnął talerzyk w moją stronę, spojrzał na mnie i znów się odezwał:

– Okay, chcesz o coś zapytać.

Kiwnęłam głową, przygryzając wargę.

– Mogę pytać o wszystko?

Wahał się przez chwilę, a potem odrzekł:

– Oczywiście.

Nie odzywałam się przez dobrą minutę, układając sobie w głowie to, co chciałam powiedzieć. Milczał, nalał soku do szklanki i podsunął mi ją.

– To wszystko tu… dzieje się naprawdę?

Oparł łokcie o blat i podparł dłońmi podbródek, wpatrując się we mnie z fascynacją dorównującą mojej.

– Owszem. Dlaczego pytasz?

– Nie chcę w to wierzyć, ale nie mam wyboru. Widziałam za dużo… – Nawinęłam kosmyk włosów na palec, przesuwając wzrokiem po wzorach na marmurowej podłodze. – Ilu ludzi zabiłeś?

– Nie wiem, czy powinienem odpowiadać na to pytanie – mruknął.

– Ilu? – powtórzyłam z naciskiem.

– Setki, może tysiące… Straciłem rachubę – odrzekł. Otworzyłam szeroko oczy, odsunęłam się od niego. „Aż tylu!” Pokręcił głową. – Nie patrz na mnie w taki sposób. To nie jest żaden rekord dla kogoś, kto ma dwieście jeden lat. – Szmaragdowy spokój jego oczu zastąpiła wzburzona czerń.

– A pozostali…? – wykrztusiłam schrypniętym z przerażenia głosem.

– Kaspar tysiące, a Cain zaledwie trzydziestu, ale tylko dlatego, że jest jeszcze młody. A jeśli chodzi o innych, to nie wiem.

Chwyciłam palcami krawędź stalowego blatu, zostawiając na nim wilgotne ślady.

– Czy nie moglibyście żywić się… krwią dawców?

– Moglibyśmy.

– Ale wolicie zabijać.

– Nie! – syknął, a ja aż podskoczyłam na tę nagłą zmianę tonu. – Wolimy wysysać krew z ludzi. Zabijanie nie jest naszym celem.

– Och, rozumiem! – rzuciłam z przekąsem. – Na Trafalgar Square wcale nie mieliście zamiaru wymordować tych wszystkich nieszczęśników. Wpadliście do miasta possać sobie koktajl przez słomkę.

Przymknął powieki.

– To było coś zupełnie innego.

– Doprawdy?

Nie odpowiedział, a ja uniosłam tost do ust. Wiedząc, że Fabian na mnie patrzy, opuściłam głowę i ukryłam się za włosami, które schnąc, skręcały się w loczki. Przeraziło mnie, że mówił o tych, których zabił, jakby nie byli ludźmi, jakby byli liczbami bez rodzin, nadziei i marzeń. Przeraziło mnie jeszcze bardziej, że liczy na moje zrozumienie. Że traktuje ludzi jak zwierzynę łowną, czym prawdopodobnie usprawiedliwiał się we własnych oczach.

– Wiem, że uważasz nas za morderców, Violet. I wiem, że zrobiłabyś wszystko, żeby się stąd wydostać. Ale wierz mi, będzie lepiej, jeśli przestaniesz osądzać nas tak pochopnie do czasu, kiedy nas poznasz.

Nie odrywałam wzroku od talerza, obawiając się, że dostrzeże moje uniesione ze zdziwienia brwi. „Nie mam zamiaru was poznawać”, pomyślałam. „Nie mam zamiaru tkwić tu aż tak długo”.

„Nie bądź taka pewna”, zachichotał jakiś głos. Nie był to głos z mojej głowy, choć wyraźnie usłyszałam w niej chichot, który odbijał się echem pod czaszką. Fabian otworzył usta, mówił coś do mnie, mrugnęłam parę razy, odzyskując zmysły.

– Co to znaczy, że Cain jest jeszcze za młody?

Obszedł kontuar, przyciągnął stołek i usiadł obok mnie. Odsunęłam się.

– Zmieniamy temat, prawda? – Jego tęczówki odzyskały szmaragdową barwę, choć pokrywała je lśniąca wodnista powłoka, migocząca w świetle, które sączyło się do kuchni z wysoka przez niewielkie okna. – To oznacza, że nie jest jeszcze dorosłym wampirem. – Widząc moją konsternację, uśmiechnął się. – Wampir zrodzony do wampiryzmu… tak, większość wampirów rodzi się wampirami, a nie staje nimi – dodał, przerywając sam sobie. – Więc urodzony wampir dorasta normalnie do osiemnastego roku życia. I z każdym mijającym rokiem wygląda coraz doroślej. Ale nim skończy osiemnaście lat, nie jest prawdziwym wampirem, nie pragnie tak bardzo krwi i jest o wiele słabszy. Cain ma teraz szesnaście lat, więc osiągnie dorosłość dopiero za dwa lata. Pojmujesz?

Bawiłam się okruszkiem na talerzu.

– Tak jakby. Ale co się dzieje, kiedy wampir osiąga dorosłość?

Od tej mojej zabawy okruszkiem talerz zsunął się z krawędzi blatu. Skuliłam się w sobie, czekając, aż się rozbije. Ale nic takiego się nie stało, gdyż Fabian wyciągnął rękę i chwycił talerz w locie. Nieporuszony odstawił go na blat, strząsając okruszki na posadzkę.

– Dojrzały wampir staje się szybszy i silniejszy – odpowiedział niskim głosem, widząc, że na niego patrzę z rozdziawioną buzią. „Złapał talerz w locie zupełnie bez wysiłku!” – I wtedy też zaczyna się starzeć, ale bardzo, bardzo powoli. Mijają stulecia, które są dla nas jak miesiące.

– Więc wampiry nie są nieśmiertelne? – zapytałam z zaciekawieniem.

– Teoretycznie nie. Ale nasze życie upływa tak powoli, że ludzie uznają nas za nieśmiertelnych. Najstarszy wampir w królestwie liczy setki tysięcy lat i nadal jest w sile wieku.

– Wow! – zawołałam. Nie byłam w stanie pojąć, jak można mieć tyle lat. Mnóstwo pytań przychodziło mi do głowy, gdy zapomniałam o obrzydzeniu. – Możecie wychodzić na słońce?

– Tak, ale to grozi oparzeniami. Tylko nie myśl sobie, że jak wyrzucisz mnie na dwór, to coś mi się stanie. Wcale nie! – Zrobił zabawną minę, jakby właśnie się topił jak bałwan. – A jeśli chciałabyś mnie ukatrupić czosnkiem, przysięgam, że po czosnku miałbym tylko nieświeży oddech. A gdybyś zawiesiła mi na szyi krzyżyk albo medalik, wyglądałbym jak dewotka. A prysznic ze święconej wody bardzo mnie odświeża.

Parsknęłam do szklanki z sokiem, słysząc jego drwiny.

– Więc jak się zabija wampiry?

– Kołkiem wbitym w serce albo przez skręcenie karku. Można też skręcić wampirowi kark i wypić jego krew do ostatniej kropli. To podobno działa – wyjaśniał, a jego oczy iskrzyły się szelmowsko. – Szczątki wampirów często się pali, choć nie jest to wcale konieczne.

– Okropne. A czy umiesz zamienić się w nietoperza?

Wargi Fabiana zadrgały spazmatycznie, gdy hamował śmiech.

– Nie.

– A czy możesz sforsować rzekę albo strumień?

– Tak.

– A czy umiesz przechodzić przez ściany?

– Nie.

– Dlaczego?

– Bo to byłoby nieuprzejme i sprzeczne z prawami fizyki. By oszczędzić ci dalszych pytań: ludzie stają się wampirami tylko wtedy, kiedy piją naszą krew lub gdy my wypijamy ich własną, a nasze oczy zmieniają barwę w zależności od nastroju.

Skrzyżowałam ręce na piersi i odsunęłam się od niego.

– Skąd wiedziałeś, że chciałam o to zapytać?

Stuknął się palcem w skroń i uśmiechnął od ucha do ucha, a jego policzki zaokrągliły się i wydęły.

– Telepatia.

Uniosłam brwi.

– Mówisz poważnie?

– Tak, posiadamy umiejętności telepatyczne, ale nie potrafimy komunikować się w ten sposób z ludźmi – wyjaśniał rzeczowo. – I zdradzę ci pewną tajemnicę naszego fachu: dopóki tutaj jesteś, pozamykaj wszystkie osobiste wspomnienia w szufladkach w głowie, a gdyby ktoś próbował czytać ci w myślach, skup się tylko na jednej z nich. Wiem, że to brzmi idiotycznie, ale przestaniesz się z tego śmiać, kiedy przekonasz się na własnej skórze, że są wśród nas tacy, którzy nie szanują cudzej prywatności.

To mnie otrzeźwiło.

– Jak Kaspar?

– Być może. – Wzruszył ramionami i obrócił się na stołku. – O wilku mowa!

Kaspar stał już obok lodówki, a nim zdążyłam się zastanowić, skąd się tam wziął, na stołku obok mnie siedział ciemnowłosy chłopak w okularach. Wyjął spod pachy gazetę i rozłożył ją na kontuarze, po czym zaczął czytać, zerkając na tytuły sponad szkieł.

Tuż po nich pojawiły się kolejne wampiry. Spokój, jaki odzyskałam przy Fabianie, zniknął wraz z ciepłem, które jeszcze przed chwilą panowało w kuchni.

– Dzień dobry wszystkim. Mówiłam ci, że moje rzeczy będą na ciebie dobre – oznajmiła wesoło Lyla, patrząc w moją stronę. – Mam wrażenie, że ta nieokrzesana banda jeszcze ci się nie przedstawiła – szczebiotała. – To jest Charlie. – Wskazała brodą jasnowłosego chłopaka, który kiwnął głową. – A to Felix. – Chłopak o czerwonych włosach pomachał do mnie ręką. – A obok ciebie siedzi Declan. – Ten w okularach uniósł głowę znad gazety.

– Miło poznać – rzucił z irlandzkim akcentem, tak silnym, że trudno go było zrozumieć.

– Znasz już mojego brata idiotę… – Uszczypnęła Caina w policzek, a on odsunął się od niej gwałtownie i zaczerwienił z zażenowaniem. – No i rzecz jasna Fabiana… – Wydęła lekko usta, siadając po jego drugiej stronie. Na kontuarze pojawiła się długa butelka z czerwonym płynem i szklanki.

– Kaspar – mruknął Declan ponurym tonem, przekładając stronę gazety. – Powinieneś to zobaczyć.

Kaspar stanął po przeciwnej stronie kontuaru, a Declan bez słowa podsunął mu gazetę. Przysunęłam stołek do blatu i zerknęłam przez ramię Declana. Oczy wyszły mi z orbit.

Pośrodku, na rozkładówce, wydrukowano lotniczą fotografię Trafalgar Square, odgrodzonego policyjną taśmą i zastawionego w dużej części wielkimi białymi namiotami. Fotografia była czarno-biała, ale i tak dostrzegłam ciemne kałuże krwi na chodniku. Nad zdjęciem widniał nagłówek: KRWAWA ŁAŹNIA W LONDYNIE: MASOWY MORD NA TRAFALGAR SQUARE.

Uświadomiłam sobie, że stoję i ściskam mocno stalowy blat, próbując nie upaść.

Wczoraj we wczesnych godzinach porannych Londynem wstrząsnęła wiadomość o masowym mordzie, największym od stuleci, popełnionym na trzydziestu mężczyznach, których znaleziono martwych na Trafalgar Square.

Londyńska policja odgrodziła miejsce zbrodni około trzeciej nad ranem, 31 lipca. Po przybyciu karetek wszystkie ofiary uznano za zmarłe. Trzydziestu niezidentyfikowanych do tej pory mężczyzn zginęło w wyniku urazów kręgów szyjnych i poważnych ran również w okolicach szyi. Z dziewięciu ofiar wytoczono dodatkowo całą krew, co wzbudza wiele kontrowersji wśród opinii publicznej.

John Charles, szef policji, powiedział: „Jesteśmy głęboko wstrząśnięci tym przerażającym wydarzeniem i zrobimy wszystko, by odnaleźć tych wyjątkowo niebezpiecznych morderców i postawić ich przed wymiarem sprawiedliwości. Na miejscu zbrodni pracują zespoły techników policyjnych, ale zwracamy się także o pomoc do wszystkich świadków, którzy przebywali w okolicy Trafalgar Square wczoraj, między północą a drugą nad ranem”.

Panna Ruby Jones, która odkryła masakrę, nie jest w stanie udzielić jakichkolwiek komentarzy i z podejrzeniem wstrząsu pourazowego została przewieziona do Chelsea and Westminster Hospital.

Na placu znaleziono parę damskich szpilek, które prawdopodobnie stanowią dowód w sprawie. Nasze policyjne źródła donoszą, że pantofle te mogły należeć do młodej kobiety, która znajdowała się na placu w chwili popełnienia zbrodni. Istnieje obawa, że kobieta ta została porwana przez sprawców bądź sprawcę, co wymaga dodatkowych potwierdzeń.

Tę potworną masakrę porównuje się do równie odrażającej zbrodni Wampira z Kentu sprzed ponad dwóch lat, kiedy to w okolicy Tunbridge Wells znaleziono ciała trzech młodych kobiet ze skręconymi karkami i pozbawione krwi.

Policja miejska wzywa wszystkich świadków do stawienia się na najbliższym komisariacie policji lub do skorzystania ze specjalnej linii telefonicznej 05603 826111. Wszystkim świadkom gwarantuje się anonimowość.

Więcej zdjęć na str. 9. Komentarze na str. 23.

Phillip Bashford

Podniosłam róg gazety, chcąc zajrzeć na stronę z fotografiami, ale Declan położył dłoń na płachcie i przygniótł ją tak mocno, że niechcący przedarłam ją na pół. Odsunęłam się, a on złożył gazetę i położył wierzchem na kolumnie sportowej. Poczułam sól na ustach, zdałam sobie sprawę, że płaczę.

To wszystko było straszne. Ale płakałam z powodu Ruby i tego, co odkryła. Nie była tak silna jak ja.

Podniosłam głowę i ujrzałam Kaspara, który stał obok mnie ze szklanką krwi w dłoni. Natarłam na niego:

– Dlaczego to zrobiliście?

Opuścił brwi, zmarszczył kąciki oczu, przymykając powieki i taksując mnie wzrokiem.

– Nie zrozumiałabyś – mruknął. Niemal nie poruszał wargami.

– Doprawdy? – nie dałam za wygraną, zbliżając się do niego o krok.

– Nie. – Otworzył usta, jakby chciał coś dodać, ale się rozmyślił. W kuchni zapanowało milczenie – cisza, przerywana jedynie moim przyspieszonym oddechem.

– Ci ludzie mieli rodziny!

– Tak jak my – mruknął.

Potrząsnęłam głową.

Aby przeczytać tę książkę w całości, kup ją w księgarni www.legimi.com.