Kobiety na plaży - Tove Alsterdal - ebook
Wydawca: Akurat Kategoria: Sensacja, thriller, horror Język: polski Rok wydania: 2014

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 16000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 438 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka dostępny w abonamencie „Legimi bez limitu+” w aplikacji Legimi z:

Androida
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Odtwórz fragment audiobooka:

Czas: 12 godz. 59 min

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Kobiety na plaży - Tove Alsterdal

Kobiety na plaży” to wielowątkowa, osadzona w brutalnych realiach historia trzech kobiet, które mniej lub bardziej przypadkowo znalazły się w krytycznej sytuacji. Każda z nich próbuje sobie z nią jakoś radzić. Świat jest mały. To banał, lecz losy bohaterek z trzech różnych kontynentów splatają się w niebanalny sposób. Kolejny banał: życie nie jest sprawiedliwe. Nawet jeśli u Alsterdal można dopatrzyć się chwilowego triumfu sprawiedliwości (choć może chodzi jedynie o słodycz zemsty?) nic nie kończy się happy endem.

To opowieść o ciemnej stronie globalizacji: przemycie uchodźców, nielegalnej imigracji i współczesnym niewolnictwie. Dzisiejsi niewolnicy to miliony ludzi ”bez papierów”, którzy pracując za darmo lub za grosze, pozbawieni wszelkich praw – stanowią napęd dla europejskiej gospodarki.

Kobiety na plaży” to również piękna opowieść o miłości, o ludzkiej solidarności, determinacji i zaangażowaniu. A wszystko to podlane sosem sensacji, napięcia, tajemnicy. Mocny, oryginalny debiut, który śmiało wykracza poza ramy powieści kryminalnej.

Mary jest jedyną osobą, przeżyła ryzykowną morską przeprawę z Afryki do Europy. Wycieńczona, ranna i przerażona usiłuje dotrzeć z Tarify do Kadyksu, aby zarobić pieniądze na dom dla rodziców.

Młodziutka szwedzka turystka, razem ze swoim ojcem spędza wakacje na południowym wybrzeżu Hiszpanii. Po nieudanej nocy spędzonej na plaży z chłopakiem poznanym w barze budzi się z kacem (poalkoholowym i moralnym), bez paszportu i pieniędzy. Piękny kochanek znika bez śladu, Terese zaś odkrywa w wodzie zwłoki czarnoskórego mężczyzny.

W Nowym Jorku Ally Cornwall, trzydziestokilkuletnia scenografka, dowiaduje się, że jest w ciąży. Coraz bardziej dokucza jej tęsknota za mężem, który od jakiegoś czasu pracuje w Paryżu nad reportażem o współczesnym niewolnictwie. Coraz bardziej zaniepokojona milczeniem Patricka, wyrusza do Francji, aby go odnaleźć. Nie zdaje sobie sprawy, że Paryż to zaledwie pierwszy przystanek mrocznej odysei. Podążając śladami męża, dotrze do Lizbony i na południe Hiszpanii. Spotka zarówno Mary, jak i Terese. I kilkanaście innych osób. Niektóre z nich umrą tragiczną śmiercią…

Opinie o ebooku Kobiety na plaży - Tove Alsterdal

Fragment ebooka Kobiety na plaży - Tove Alsterdal






TOVE ALSTERDAL

KOBIETY
NA
PLAŻY


Tytuł oryginału: Kvinnorna pa stranden

Projekt okładki: Paweł Panczakiewicz/PANCZAKIEWICZ ART.DESIGN

Redakcja: Jadwiga Piller

Redakcja techniczna i skład wersji elektronicznej:

Robert Fritzkowski

Korekta: Elżbieta Jaroszuk, Elżbieta Steglińska

Copyright © Tove Alsterdal 2009

by Agreement with Grand Agency, Sweden,

and ANAW, Poland 2013

Zdjęcie na okładce © Jose AS Reyes/Shutterstock

© for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2014

© for the Polish translation by Beata Walczak-Larsson

ISBN 978-83-7758-732-4

Wydawnictwo Akurat

Warszawa 2014

Wydanie I


TARIFA
PONIEDZIAŁEK, 22 WRZEŚNIA
03:34

Statek się przechylił i przed jej oczyma ukazał się inny widok. Od jakiegoś czasu widziała jedynie chmury oraz maszty łodzi, a teraz za szybą wyrosło miasto. Wszystkie okna były ciemne. Wiedziała, że nie powinna zwlekać, wkrótce nadejdzie poranek.

Wstając, poczuła przejmujący ból w lewej nodze. Świat się zakołysał, a może to tylko łódź zachybotała się na falach?

„O godzinie trzeciej, czwartej”, powiedział mężczyzna, zanim odszedł. Wciśnięta w kąt, siedziała tak cicho, jak to było możliwe. A las tres, cuatro, powiedział. Esta noche i w końcu zrozumiała, kiedy uniósł trzy palce, cztery palce, skierował je ku słońcu i pokazał, jak zachodzi. Ciemność. Noc. Uciekać.

Nie umiała powiedzieć, że straciła zegarek i poczucie czasu, że właśnie takie rzeczy zdarzają się człowiekowi, gdy przygotowany na śmierć zanurza się w czarną otchłań, w której czas przestaje istnieć.

Mężczyzna zostawił w kajucie zrolowany dywan. Kobieta nie mogła pojąć dlaczego. Czerwony, utkany w misterne wzory, mógłby zdobić posadzkę pięknego pokoju. Skoro takie dywany mają w łodziach, myślała, kiedy – rozłożywszy go – zwinęła się w kłębek, to jak wyglądają ich domy?

Później dźwięki umilkły. Szczęk żelaza uderzającego o asfalt, głosy mężczyzn, samochody, które ruszały i odjeżdżały. Jasnoróżowe o zachodzie słońca chmury bladły coraz bardziej. W końcu wszystkie barwy znikły, a niebo zrobiło się czarne i ciężkie. Żadnego księżyca, żadnych gwiazd, żadnego punktu odniesienia. I tylko przekonanie, niczym cicha modlitwa, że świat się nie zmienił.

Powoli nacisnęła klamkę blaszanych drzwi. Uderzył ją zapach morza i benzyny. Szybko przestąpiła wysoki próg, zamknęła za sobą drzwi i przywarła do pokładu.

Ciemność, na którą czekała, nie nadeszła. Port był skąpany w żółtym świetle reflektorów wyższych niż wieże kościoła. Kobieta kucnęła i nasłuchiwała. Trzeszczenie cumy. Zgrzyt łańcucha, woda lekko uderzająca o nabrzeże i wiatr; to tylko odgłosy nocy, nic więcej.

Chwyciła linę cumowniczą i powoli przyciągnęła się do kei. Statek odpowiedział głuchym uderzeniem.

Poczuła pod dłońmi porowatą powierzchnię kamienia. Stały ląd. Odepchnęła się zdrową nogą i wciągnęła na umocniony brzeg. Zrobiwszy obrót, po chwili leżała na brzuchu, pod osłoną zrolowanej sieci rybackiej. Kiedy spojrzała na nabrzeże, dostrzegła podobną sieć, nakrytą dywanem jak kołdrą. A więc po to rybacy mają te dywany, pomyślała. Żeby chronić sieci przed deszczem, wiatrem i zwierzętami, które zwęszyły rybie resztki.

Upłynęło kilka sekund, może minut. Wszystko trwało w bezruchu, oprócz wiatru i pulsującego światła latarni morskiej.

Kobieta wzięła głęboki oddech i pochylona, ruszyła biegiem wzdłuż portowego magazynu, tak szybko jak tylko pozwalała jej boląca noga. Mężczyzna narysował palcem na podłodze drogę z portu: najpierw wzdłuż muru, potem brzegiem morza i w końcu gdzieś przez miasto. Dworzec autobusowy. Stamtąd mogła pojechać do Kadyksu, Algeciras albo Malagi. Kadyks był jedynym miastem, które znała ze słyszenia.

Potknęła się o kilka rur i usłyszała ostry dźwięk, obijający się o kamienne ściany. Błyskawicznie przylgnęła do kontenera.

Pilnują, pomyślała, rozglądając się wokół. Próbują uśpić moją czujność ciszą i spokojem. A zresztą wcale nie jest cicho. Słyszę fale uderzające o brzeg za murem, słyszę wiatr poruszający blachą, która właśnie szczęknęła gdzieś w pobliżu, ale nie słyszę niczyich kroków i nikt nie może usłyszeć moich.

Spojrzała na swoje bose stopy. Buty utonęły w morzu, podobnie jak spódnica i bluzka. Teraz miała na sobie zieloną kurtkę, którą była przykryta, gdy obudziła się na pokładzie kutra. Biodra przewiązała znalezionym w kajucie ręcznikiem.

Naciągnęła mocniej kaptur na głowę, ostrożnie pokonała stos żelaznych prętów, przebiegła ostatni odcinek na ugiętych nogach i osunęła się na stertę pustych plastikowych butelek.

Tutaj port się kończył. Była w potrzasku. Z jednej strony miała wysoki mur, przed sobą ogrodzenie z kamiennych dwumetrowych słupów, a potem portowy magazyn. Przez szpary widziała kawałek ulicy, w popękanym asfalcie tu i ówdzie rosły polne kwiaty. W oddali, na tle nieba wznosił się potężny zamek, niczym szkielet z kamienia.

Bolały ją oczy, zmęczone wpatrywaniem się w żółtą poświatę. Ani jasność, ani ciemność, tylko jakby nieustający zmrok. Gdyby przymknęła powieki, wpadłaby w próżnię. Od dawna nie przespała całej nocy.

Przykucnęła. W ciągu ostatnich miesięcy nauczyła się kilku rzeczy: rozejrzyj się wokół, skup uwagę na każdym szczególe, dokładnie zaplanuj swoją drogę.

Wtem usłyszała nadjeżdżający samochód, gdzieś na terenie portu. Rzuciła się na ziemię i wstrzymała oddech. Światła pojazdu liznęły mur nieopodal jej stóp. Butelki i śmieci zajaśniały w ostrym blasku. I wtedy zauważyła schody biegnące w górę muru, białe, wyciosane w kamieniu stopnie, zaledwie kilka metrów dalej. Po chwili wszystko znów pogrążyło się w półmroku. Samochód skręcił i odjechał w kierunku bramy. Nie zatrzymał się, dzięki Bogu, nie zatrzymał się! Zanim zniknął i zanim ucichł odgłos silnika, dostrzegła na dachu niebieską lampkę. Policja.

W pośpiechu wdrapała się po schodach i ześlizgnęła w dół po drugiej stronie. Ku swojemu zdziwieniu wylądowała na czymś miękkim. Wszystko, z czym do tej pory zetknęła się w tym kraju, było twarde: asfalt, kamień, żelazne rury. A teraz czuła pod sobą miękki piasek, nagle jakby obdarzona pieszczotą ziemi.

Na plaży leżał przewrócony parasol. Tylko chwileczkę, pomyślała, siadając pod jego osłoną. Tylko jeden oddech boskiej wieczności i zaraz sobie pójdę.

Nabrała do garści drobnego piasku i wypuściła go spomiędzy palców. Odchyliwszy głowę, spojrzała prosto w czarne niebo. Wiatr smagnął jej twarz, zerwał kaptur.

Kiedy przestanie dmuchać? – pomyślała. – Kiedy przycichnie wiatr i uspokoi się morze?

Gdy się podniosła, zrozumiała, że nogi daleko jej nie poniosą. Miała wrażenie, że stopa, którą powłóczy, chce się oddzielić od ciała.

Skulona, posuwała się z wolna wzdłuż nowego, niższego muru, który powstrzymywał piasek przed wtargnięciem na drogę i do miasta. Ostre rośliny raniły jej bose nogi. Podniosła tę obolałą, żeby sprawdzić, czy nie krwawi, i odkryła, że wdepnęła w psie łajno. Co za fetor! Nie mogła pokazać się w tym kraju w otoczce smrodu, lecz odległość do morza, gdzie mogłaby się obmyć, wydała jej się zbyt wielka. Co się ze mną porobiło? – zadała sobie pytanie. Wytarła stopę o piasek, by pozbyć się przykrego zapachu, osuszyła łzy dłonią i poczuła w oczach piasek. Tak, piasek był wszędzie.

Mogłabym przecież pójść drogą, pomyślała. Jak wszyscy inni, a nie jak złodziej czy zbity pies. Szosa była oświetlona i kobieta wiedziała, że to niebezpieczne. A mimo to wyprostowała plecy i weszła na asfalt. Przez chwilę znów poczuła się jak człowiek. Zapomniała o strachu.

Akurat! Bo takie kobiety spacerują po nocy i boso w środku miasta, zadrwiła w duchu, i w tej samej chwili dostrzegła coś na przydrożnej ławce.

To przywidzenie, pomyślała. Wzrok mnie zawodzi. Podeszła bliżej i nie, nie uległa złudzeniu. Na kamiennej ławce stała para butów. Wyciągnęła ku nim rękę, ale zaraz ją cofnęła i rozejrzała się dookoła. A jeśli to pułapka? Ktoś chce ją nabrać. Ale kto wpadłby na taki dziwaczny pomysł?

To po prostu musi być cud. Dar boży. Ostrożnie dotknęła butów. Były jak najbardziej rzeczywiste. I ze złota.

No, dobrze, pomyślała, biorąc je do ręki. To zwykłe płócienne balerinki w złotym kolorze, ale i tak… Pasowały, prawie. Uwierały odrobinę w palcach. Nie miała zamiaru narzekać. Jakaś boska siła ulokowała je na jej drodze i dzięki nim nie wdepnie w psie gówna.

Po raz pierwszy od zejścia na ląd obejrzała się za siebie. Na horyzoncie, po drugiej stronie cieśniny, niczym potężny cień majaczyła Afryka. Tak niedaleko! Kobieta omiotła wzrokiem wzniesienia i rozproszone w ciemności światła.

A potem ruszyła prosto przed siebie.

Spraw, proszę, żeby to był tylko zły sen, pomyślała Terese, budząc się na plaży. Pozwól mi obudzić się jeszcze raz, tak naprawdę, we własnym łóżku.

Usiadła powoli, czując dudnienie pod czaszką. Przed sobą miała kołyszącą się czerń morza. Stadko mew spało na stojąco w kałuży pozostawionej przez pływy. Oprócz ptaków w pobliżu nie było żywej duszy.

Zamknęła oczy i otworzyła je ponownie, próbując zrozumieć, co się stało. Wokół niej było zupełnie pusto. Zniknął.

Białe spodnie capri nie grzeszyły czystością, połyskliwa bluzeczka i cienki sweter nie chroniły dostatecznie przed chłodem, wiatr przewiewał ją na wskroś. A do tego usta były suche jak pustynia i pełne piasku. Pluła i kaszlała, próbowała zetrzeć piasek dłonią, ale tkwił i pod językiem, i w gardle; przydałaby się butla wody, żeby to wszystko przepłukać. Torebka!

Terese zaczęła przekopywać piasek. Widziała niewyraźnie w półmroku, w tej ciemnej szarości, która co chwilę rozbłyskiwała i kłuła w oczy światłem latarni morskiej. Wiedziała, że latarnia stoi na wyspie. Isla de las Palomas, wyspa gołębi, niedostępna dla turystów, teren wojskowy. Prowadziła tam szosa, na bramie wisiały informujące o tym tablice. Spiętrzone fale z hukiem rozbijały się o skały.

W końcu dostrzegła torebkę. Serce zabiło jej mocniej. Leżała do połowy przysypana piaskiem, niespełna pół metra od zagłębienia, w którym wcześniej spoczywała jej głowa. Wszystko było na swoim miejscu: portfel, klucz hotelowy, komórka, kosmetyczka i nawet pluszowy breloczek w kształcie żaby. I butelka z wodą, całe szczęście! Prawie zawsze nosiła przy sobie wodę mineralną, bo hiszpańska kranówka smakowała potwornie. Zostało tylko kilka łyków. Pierwszym wypłukała usta i zaraz go wypluła, potem wypiła resztę, stanowczo za mało. Z drżącym sercem otworzyła portfel. W przegródce na banknoty było pusto. Kiedy wczoraj poszła imprezować, miała prawie sto euro, przecież chyba tak dużo nie wypiła? Paszport? Przekopała torebkę, ale go nie znalazła. Była pewna, że wzięła paszport, zawsze go miała przy sobie, chociaż wszyscy mówili, że nie musi.

Buty też gdzieś zniknęły. Wpatrywała się w swoje bose stopy. Opalone, z białą obwódką. Piasek między palcami. Rozejrzała się dokoła, ale nigdzie nie mogła dojrzeć balerinek. Kiedy je ściągnęła? Przed czy po? Ścisnęła czoło, chcąc uciszyć huczenie w głowie.

Jak tylko pomyślę, zaraz wszystko sobie przypomnę.

Czyżby biegła boso, kiedy ciągnął ją za rękę ku morzu? Kiedy śmiali się głośno, sprawdzając, czy śmiech rozwiewa się na wietrze?

Przywołała wspomnienie jego rozczochranych, wyblakłych na słońcu włosów. Zobaczyła roziskrzone oczy. Jego ramiona były jędrne i mocne, muskuły wyrzeźbione w siłowni. Rozchełstana koszula odsłaniała opalony brzuch, nigdzie ani grama tłuszczu. Nie mogła pojąć, że to właśnie ją wziął za rękę, gdy zamknęli bar Blue Heaven, i że właśnie jej szepnął do ucha: „Nie możesz teraz iść do domu. Przecież dopiero cię spotkałem”.

Terese przesunęła ręką po piasku. Był zimny. Ale nagle wyczuła lekkie wgłębienie, odrobinę cieplejsze. Zostawiony przez niego odcisk? Mogła oczywiście ulec złudzeniu, bo w Tarifie wiało jak w żadnym innym miejscu na ziemi i wiatr błyskawicznie zacierał wszystkie ślady.

Nikt nie musi wiedzieć, co tu się zdarzyło, pomyślała. Przecież nic się nie zdarzyło. Jeżeli nikomu nic nie powiem.

Otuliła się mocniej swetrem. Doskwierały jej ziarenka piasku w majtkach. I przemieszana z nimi kleista maź.

„A jeśli nie jesteśmy sami? – spytała, gdy prowadził ją w kierunku morza. – Jeśli ktoś tam stoi i będzie na nas patrzył?”

„Myślisz o złych rzeczach”, odpowiedział i całował ją z językiem głęboko w jej ustach, a jego ręce były wszędzie, pod bluzką i w majtkach jednocześnie. Kiedy rozpiął i ściągnął jej obcisłe spodnie, kiedy razem przewrócili się na piasek, pomyślała, że to najprzystojniejszy chłopak, z jakim kiedykolwiek była, i chyba się w nim zakocha.

Gdyby mnie teraz widzieli!

Wakacje w Tarifie bez seksu na plaży? To jakby podczas wycieczki do Paryża nie zaliczyć wieży Eiffla.

A później tylko piasek. Pod przyciśniętą do ziemi pupą. Między pośladkami i między nogami, gdy przytrzymywał fiuta ręką, próbując w nią wejść; nie udało mu się od razu. Jedyne, co czuła, to nieprzyjemne drapanie, kiedy pompował w nią masy piasku.

Nie powinna była zasnąć. Wszystko poszło tak szybko.

Od gór dochodził nieustanny łoskot turbin wiatrowych obracających się w przestworzu. Powiedziała mu, że łopaty wyglądają jak trzepaczki ubijające powietrze na śmietanę. Śmiał się z porównania. Teraz zacisnęła zęby na koniuszkach palców, żeby powstrzymać łzy.

Widocznie doszedł do wniosku, że jestem do niczego – przeszło jej przez głowę. – Nic niewarta. W przeciwnym razie zostałby ze mną i chciał się kochać jeszcze raz. I jeszcze raz.

Wezbrały w niej mdłości. No tak, wypiła może dwa albo trzy cosmopolitany, a później parę mojito.

Wstając, poczuła, jak kołysze się cała plaża. Pochyliła się do przodu z rękami na kolanach i czekała, aż huśtawka się zatrzyma. Raz po raz przełykała ślinę, żeby nie zwymiotować na ziemię, nie chciała poczuć zapachu tego wszystkiego, co miała zwrócić. Nie wytrzymałaby więcej ohydy. Dlatego też na niepewnych nogach ruszyła ku morzu. Nie było daleko, może dwadzieścia metrów.

Szła powoli i ostrożnie, by nie wdepnąć w jakieś paskudztwo. Z zimnym piaskiem pod stopami poczuła się zaskoczona, kiedy dosięgła ją pierwsza fala, letnia i miękka. Zrobiła kilka kroków, idąc na spotkanie kolejnej. Zanurzyła ręce w spienionej wodzie, próbowała ją schwytać. Rozpryskujące się krople orzeźwiły jej twarz i rozjaśniły umysł.

Po lewej stronie wznosiła się niewysoka, czarna formacja skalna. Kamienny pirs wychodził jakieś dziesięć metrów w morze i przypominał wyglądem prehistoryczne zwierzę spoczywające przy brzegu. Terese ruszyła ku grzbietowi śpiącego brontozaura; pomyślała, że wdrapie się na niego i usiądzie na najodleglejszym głazie. Pomoczy dłonie w wodzie, to dobry sposób na nudności. A gdyby jednak miała zwymiotować, wszystko zniknie w morzu w ciągu sekundy i utonie w niepamięci.

Woda obmywała jej kostki. Wiatr od morza przybrał na sile. Przygotowana na twardą i szorstką skałę, zdziwiła się, gdy kamień, na którym postawiła stopę, okazał się miękki, śliski i ruchomy.

Krzyknęła, rzuciła się na skałę obok, czując ból w barku. Podciągnęła się na rękach i błyskawicznie wysunęła nogi z wody. Ale zaraz pochyliła się znowu, usiłując dojrzeć tę obrzydliwą rybę, którą nadepnęła.

Przepłynęła jedna fala, morze zbierało się, by wysłać kolejną. Terese wytrzeszczyła oczy, w głowie narastał huk.

To nie była ryba. Z wody wystawała dłoń, która pod powierzchnią przechodziła w ramię. Terese nie mogła oderwać wzroku od miejsca, w którym ramię, łącząc się z barkiem, stawało się ciałem. Zaklinowany między kamieniami leżał człowiek. Czarny.

Zakwiliła, uświadomiwszy sobie, że właśnie na nim postawiła stopę. Nadepnęła na trupa. Na jego pierś albo brzuch, wolała nie wiedzieć na co. Łkając i szczękając zębami, przesunęła się na pupie do tyłu i zaczęła trzeć stopą o chropowaty kamień. Chciała jak najszybciej pozbyć się tego obrzydliwego uczucia miękkości.

Ale nie mogła przestać patrzeć w dół. To był mężczyzna. Teraz widziała go wyraźnie. Miał czarną błyszczącą skórę. Jak ryba, węgorz, oślizgłe wodne stworzenie. Był zupełnie nagi. Miała wrażenie, że po ramieniu pełznie mu jakieś zwierzę. Pochyliła się bardziej, choć wcale tego nie chciała. Kolejna fala uderzyła o kamienie, zrosiła jej twarz i znów zawróciła. Woda zawirowała i zakipiała wokół zwłok, które nagle jakby ożyły. Terese wyobraziła sobie, że mężczyzna podnosi się, łapie ją za kostkę i wciąga do wody. A jeśli on żyje?!

Właśnie wtedy gdzieś zza gór rozbłysło pierwsze światło poranka. Morze się zazieleniło. Spojrzała prosto w twarz zmarłego. Oczy miał zamknięte, ale usta szeroko otwarte, jakby w zatopionym, niemym krzyku. Lśniąco białe zęby kołysały się łagodnie pod wodą.

Boże ty mój! Tato, pomóż mi – pomyślała Terese. – Jestem tu zupełnie sama.

A potem żołądek podszedł jej do gardła. Z ręką przyciśniętą do ust przerzuciła się przez kamienie i spadła do wody po drugiej stronie pirsu. Kiedy potykając się, uciekała stamtąd, ciągle jeszcze wymiotowała.


NOWY JORK
PONIEDZIAŁEK, 22 WRZEŚNIA

Według tabelki powinnam być w siódmym tygodniu. Zwlekałam z testem ciążowym w nieskończoność z nadzieją, że Patrick lada dzień wróci do domu. Wówczas moglibyśmy zrobić to razem. Nie siusiać oczywiście, bez przesady, ale czekać. Czekać na mające się ukazać kreski.

Puls mi przyspieszył, gdy wyjęłam komórkę z kieszeni. Może w ulicznym zgiełku przeoczyłam rozmowę?

Nie przeoczyłam. Wyświetlacz był pusty.

Na pewno jest jakieś sensowne wyjaśnienie, wmawiałam sobie. Patrick oddaje się pracy z ogromnym zapałem, potrafi do tego stopnia zakopać się w brudnych i skomplikowanych sprawach tak bardzo, że zapomina o bożym świecie. Nie podda się, dopóki nie zajrzy pod każdy kamień. Pewnego razu, trzy lata temu, jeszcze przed ślubem, nie odzywał się przez tydzień i byłam pewna, że zdjęty strachem, po prostu dał nogę. Okazało się, że zawarł znajomość z drobnymi gangsterami w Waszyngtonie i siedział tam w areszcie, by zebrać informacje i zbadać wszystko od podszewki. Wrócił ze złamanym żebrem i reportażem, który później nominowano do Nagrody Pulitzera.

Wybrałam jego numer po raz jedenasty tego ranka.

Jeśli teraz odpowiesz, obiecuję, że przystanę na twoją propozycję, pomyślałam, słuchając sygnału. Wyprowadzimy się z Manhattanu i kupimy ten dom w New Jersey. A jeśli już go sprzedano, znajdziemy podobny. Będziemy grillować z sąsiadami, ja zaś urodzę gromadkę dzieci, skończę z teatrem i zacznę szyć dla dzidziusiów fikuśne czapeczki. Zrobię wszystko, czego sobie zażyczysz. Tylko odbierz teraz telefon, dobrze?

Najpierw usłyszałam znajome pstryknięcie, a potem włączyła się poczta głosowa. Cześć, tu Patrick Cornwall…

Identyczna wiadomość jak ta z samego rana, jak przez cały ostatni tydzień. Z każdym dniem brzmiała coraz bardziej głucho.

Jeżeli nie odbieram, to najprawdopodobniej jestem zajęty pracą. Zostaw, proszę, wiadomość po usłyszeniu sygnału. Piip.

Ostatnio rozmawialiśmy dziesięć dni temu.

W ubiegły piątek.

Pojechałam do Bostonu z Benjim, moim asystentem, żeby odebrać krzesło z czasów carskiej Rosji. Mebel był końcowym elementem scenografii do Trzech sióstr; kupiliśmy go od podstarzałego fryzjera, którego babka uciekła z Petersburga w 1917 roku.

Patrick zadzwonił właśnie wtedy, gdy udało mi się ubić interes. Benji i ja, trzymając wspólnie krzesło, wąskimi schodami zaczęliśmy opuszczać dom, który lada chwila mógł się rozsypać ze zmęczenia.

– Chciałem ci tylko powiedzieć dobranoc – zakomunikował Patrick z drugiej strony Atlantyku. – Strasznie za tobą tęsknię.

– Jestem w trochę niewygodnym położeniu – odpowiedziałam, opierając klejnot o stopień, podczas gdy Benji go przytrzymywał, żeby nie zleciał w dół.

Fryzjer stał nad nami w otwartych drzwiach. Sprawiał wrażenie zaniepokojonego. Wolałam zniknąć mu z oczu, żeby się nie rozmyślił. Spadek po babce to najbardziej drogocenna rzecz, jaką posiada, powiedział, ale zanim umrze, koniecznie chce zobaczyć mateczkę Rosję i dlatego wszystko wyprzedaje. Jeśli starczy mu pieniędzy, sprawi sobie grobowiec przy petersburskiej Ławrze Aleksandra Newskiego, gdzie spoczywa wielu sławetnych mężów.

– Nie masz pojęcia, co to będzie za historia – mówił mi Patrick do ucha. – Jeszeli nie ogłoszą jej reportaszem źledczym roku, no tooo… nie wiem…

– Jesteś w knajpie?

Spojrzałam na zegarek. W Bostonie dochodziła szósta. Północ w Paryżu. Głos Patricka sprawił, że zrobiło mi się ciepło.

Ale bez wątpienia trochę bełkotał.

– Nie, juszsz wróciłem. Jestem w hotelu.

W tle: klakson samochodu, gdzieś dalej ludzkie głosy.

– I wiesz, co widzę z okna? Kopułę Panteonu, gdzie pochowano Victora Hugo. Widzę poddasza Sorbony; wiesz, tam na górze mieszkają ludzie, chociaż teraz zgasili światło i poszli spać. Szkota, że się tu nie ma…

– No, a ja stoję na schodach w Bostonie – odparłam, jednym uchem słuchając, jak fryzjer zaczyna argumentować. Najwyraźniej chciał więcej pieniędzy.

– Ludzie, kurwa, nie mają tu żadnej wartości – mówił dalej Patrick. – To tylko przedmioty, które możesz kupić i sprzedać.

– Słuchaj, Patrick, muszę kończyć, porozmawiamy jutro, dobrze?

Pociągnął głośno łyk czegoś.

– To nie jest temat na telefon – kontynuował – ale już niedługo roztrąbię tę historię po całym świecie, niech sobie nie myślą, że mnie mogą uciszyć.

– No jasne, kto by mógł… – westchnęłam, spoglądając z grymasem na biednego Benjiego, który niepokojąco mocno poczerwieniał na twarzy. Nie miałam pojęcia, ile kosztuje pochówek obok Dostojewskiego, ale z pewnością więcej, niż wynosi mój budżet.

– A później byłem chwilkę w Harry’s New York Bar, żeby porozmawiać po angielsku… Wiedziałaś, że przesiadywał tu Hemingway, jak był w Paryżu?

– Jesteś pijany.

– Czasami muszę przewietrzyć umysł i pomyśleć o czymś innym niż śmierć i cały ten syf. Nie masz pojęcia, ta moja podróż to wyprawa w prawdziwą ciemność…

– Kochanie, proszę, porozmawiamy o tym jutro, dobrze?

To śmieszne, ale nie potrafiłam się z nim pożegnać. Jakbym gdzieś w środku obawiała się, że Patrick zniknie, gdy tylko odłożę słuchawkę.

Wtedy w jego pokoju zabrzęczał dzwonek.

– Sekundę – powiedział Patrick – dzwoni drugi telefon.

Wymówił swoje imię z zabawnym francuskim akcentem, miałam wrażenie, że słucham kogoś obcego. Kto dzwonił do niego w środku nocy? Do hotelu w Paryżu? Patrick podniósł głos, krzyczał tak donośnie, że z pewnością usłyszał go też Rosjanin na schodach.

Mais qu’est-ce qui est en feu? Quoi? Maintenant? Mais dis-moi ce qui se passe, nom de Dieu!

Potem odezwał się do mnie:

– Muszę lecieć, kochanie. Że też, kurwa…!

Usłyszałam łoskot, jakby Patrick coś zrzucił, a może tylko się potknął.

– Zadzwonię jutro.

Rozłączyliśmy się i to była ostatnia wiadomość od niego.

Przeszłam na ukos przez Ósmą Aleję, w kierunku Joyce Theatre. Kątem oka widziałam niebieskie światło, migotające w sąsiednim kwartale, ale wycie syren dochodziło jakby z innego uniwersum, gdzie to wszystko może nigdy się nie zdarzyło. Głuchy telefon w ręce. Fasolka rosnąca w moim brzuchu. Patrick, nieświadomy, że zostanie ojcem.

– Ally!

Dziewczyna z recepcji, Brenda Coś Tam, zatrzymała mnie, gdy tylko weszłam do teatru.

– Nazywasz się Cornwall, prawda? Alena Cornwall? Przyszedł do ciebie list – pokazała opasłą kopertę. – Z Paryża.

Serce zrobiło podwójną woltę.

Do Aleny Cornwall, c/o Joyce Theatre, 8th Avenue, Chelsea, New York.

Nie ulegało wątpliwości, do kogo należał charakter pisma, wyraźne litery w równych linijkach zdradzały, że Patrick kiedyś był przykładnym uczniem.

Obróciłam kopertę w ręce, była gruba i zawierała coś więcej niż tylko papier. Ze stempla pocztowego wynikało, że list został wysłany z Paryża tydzień wcześniej, 16 września. W ubiegły wtorek. Znaczek przedstawiał kobietę z rozwianymi włosami, w kapturze, otoczoną chmurą gwiazd; symbol Francji i wolności.

– Kiedy przyszedł? – spytałam, patrząc na Brendę. – Jak długo tu leżał?

– Nie wiem – odparła, wycierając palce serwetką. Pod kontuarem miała rozmiękłego marsa, którego ukradkiem pogryzała. – Może w piątek. Miałam wolne. Chyba nie wiedzieli, gdzie to położyć.

Weszłam w korytarz prowadzący do biura i garderób. Że też, kurde, nie mogli mi powiedzieć wcześniej! Niektórzy myślą, że jak człowiek nie ma umowy o pracę i przegródki na pocztę, to nie istnieje. I dlaczego, na Boga, Patrick wysłał list do teatru, a nie do domu? Bardziej bezosobowo już się chyba nie da. No i ten niekompletny adres. Bez numeru domu i kodu pocztowego. A to coś znaczy.

Pośpiech. Że coś się stało. Że spotkał inną i nie ma odwagi wrócić do domu, żeby mi to powiedzieć. Że mnie zostawił.

Stanęłam jak wryta, kiedy tuż przed moją twarzą z gwałtownie otwartych drzwi wybiegła tancerka.

– Omal się nie zabiłam! – krzyknęła. – Nie rozumiesz, że ściana po prostu na mnie najechała?!

Jęknęłam głośno. Leia, dwudziestodwuletni kłębek nerwów. Typowana na kolejną gwiazdę nowojorskiej sceny tanecznej, żyła w przekonaniu, że świat obraca się wokół niej. Zobaczywszy mnie, otworzyła szeroko oczy.

– Musisz z tym coś zrobić! – zażądała. – Inaczej nie wejdę na scenę.

– Nie mogę, kurde, przebudować całego domu! – odpaliłam. – Wszyscy wiedzą, że za sceną jest ciasno. Poproś kogoś, żeby tam stał i cię łapał, tak robią inni.

Obróciłam się na pięcie i ruszyłam przed siebie. Nie miałam zamiaru płaszczyć się przed laską, której nadano imię księżniczki z Gwiezdnych wojen.

– Nie powinnaś tu pracować – krzyknęła za mną – bo w ogóle nie obchodzą cię inni ludzie!

Odwróciłam się.

– A ty jesteś rozpieszczoną gwiazdeczką.

Leia wbiegła do swojej garderoby i zatrzasnęła drzwi.

List pocił się w mojej dłoni.

Weszłam do maleńkiego pomieszczenia bez okien, które producentom gościnnych zespołów służyło za biuro. Zostawiłam uchylone drzwi i rozerwałam kopertę.

Wypadł z niej niewielki czarny notes. Płyta DVD z napisem „zdjęcia”. Widokówka z wieżą Eiffla. Powiew radości po przeczytaniu króciutkiego tekstu.

Nie obawiaj się, wkrótce będę w domu. Mam jeszcze tylko jedną rzecz do zrobienia. Kocham Cię na zawsze.

P

PS Zostaw to w teatrze do mojego powrotu.

Przeczytałam te kilka linijek jeszcze raz. I jeszcze raz.

Powietrze zaczęło gęstnieć. Ściany pokoiku napierały na mnie ze wszystkich stron, musiałam kopnąć w drzwi, żeby zwiększyć przestrzeń. Zakodowałam w pamięci: na lewo korytarz prowadzi do rampy załadowczej przy Dziewiętnastej Ulicy. W prawo – do foyer, gdzie schody w stylu art déco skręcają na parter. Tam są wyjścia. Trzydzieści sekund marszu, nie więcej, dzieliło mnie od świeżego powietrza.

Osunęłam się na krzesło, wpatrzona w słynną stalową konstrukcję na widokówce.

Jeszcze tylko jedna rzecz do zrobienia, napisał. Znaczek ostemplowano tydzień wcześniej. Czy ta rzecz nie powinna już być gotowa?

Przekartkowałam notes. Wyrwane z kontekstu słowa i frazy, nazwiska i numery telefonów, po co mi to w ogóle wysłał? Do przechowania w teatrze, nie w domu. Zobaczyłam ciemność otwierającą się pod pozorną wesołością widokówki.

Nie obawiaj się znaczyło, że powinnam mieć powody do niepokoju. Pracowałam w teatrze wystarczająco długo, by wiedzieć, że ludzie nie mówią wprost tego, co myślą, i że sens wypowiedzi kryje się między słowami.

Wkrótce w domu i do mojego powrotu brzmiały jak proste praktyczne informacje, ale równie dobrze mogły znaczyć, że Patrick próbuje mnie oszukać. Albo samego siebie.

Włożyłam płytę DVD do laptopa. Czekając, aż „zdjęcia” się załadują, zstąpiłam do emocjonalnej otchłani, czegoś w rodzaju zawieszenia między plusem a minusem. Zazwyczaj coś takiego ogarniało mnie na kilka dni przed premierą albo w sytuacjach o znamionach katastrofy. Kiedy mama dostała udaru mózgu, a ja znalazłam ją martwą w mieszkaniu, tkwiłam w tym stanie jakiś miesiąc. Przygotowywałam scenografię do teledysku i jednocześnie załatwiałam kremację, i planowałam pogrzeb. Ludzie w moim otoczeniu zaczęli przebąkiwać o psychologach, ale ci nie byli mi potrzebni. Kiedy wszystko było gotowe, przespałam dwa tygodnie, a potem wróciłam do pracy.

Na ekranie ukazała się pierwsza fotografia. Nieostra, wpół odwrócona, męska sylwetka. Na kolejnym zdjęciu dwóch mężczyzn stało przed jakąś bramą, chyba wieczorem; tutaj ostrość też pozostawiała wiele do życzenia. Przejrzałam wszystko i nic z tego nie rozumiałam. Wprawdzie Patrick nie jest najlepszym fotografem, jego działka to słowo i język, ale mimo wszystko potrafi robić przyzwoite fotki. Te zaś były fatalne. Niewyraźni mężczyźni o nieciekawych twarzach. Jeden z nich powracał wielokrotnie: typowa szara mysz zatrudniona w biurze albo banku, może w reklamie. Dyskretne prostokątne oprawki okularów, jasne oczy, zawsze w marynarce albo płaszczu. Zdjęcia były najprawdopodobniej robione z ukrycia, z dość dużej odległości. Mogły przedstawiać anonimowych mężczyzn w jakimkolwiek mieście świata. Nie mówiły mi kompletnie nic o historii, w której Patrick zatracił się w Europie.

Zamknęłam oczy i zaczęłam myśleć.

Po kilku minutach weszłam do sieci, otworzyłam stronę domową „Reportera” i znalazłam numer do redakcji.

– Chciałabym rozmawiać z Richardem Evansem.

Poprosiłam o kontakt z legendarnym redaktorem gazety, do której Patrick pisuje swoje reportaże.

– Chwileczkę.

Czekałam na połączenie ustawiona w wydłużonej ciszy, by w końcu się dowiedzieć, że legendy nie ma w redakcji. Przełączana od osoby do osoby, po półgodzinie dotarłam do asystenta, który – trochę oszukany – wyjawił miejsce pobytu szefa. Kiedy mu zdradziłam, że mam do przekazania materiał Patricka, wyrwało mu się, że za jakąś godzinę Evans powinien wrócić z kawiarni prasowej, by zdążyć na zebranie. Poradził mi, żebym umówiła się na konkretną godzinę. Ale ja wymknęłam się z teatru i podjechałam taksówką na róg Ósmej Alei i Pięćdziesiątej Siódmej Ulicy, gdzie zaraz obok siedziby gazety mieści się Universal Press Café.

Richard Evans siedział przy oknie pochylony nad stolikiem stanowczo za niskim dla wysokiego mężczyzny. Pogrążony w lekturze gazety, rzucił mi tylko krótkie spojrzenie, kiedy do niego podeszłam.

– Tam dalej jest więcej stolików – powiedział, wskazując głową wnętrze lokalu.

Mimo że jakiś czas temu przekroczył sześćdziesiątkę, wciąż miał gęste, kręcone blond włosy.

– Muszę z panem porozmawiać – odparłam. – Nazywam się Ally Cornwall, jestem żoną Patricka Cornwalla.

Evans odłożył gazetę. Jego oczy były jasnoniebieskie jak sprane dżinsy, niesamowicie przenikliwe.

– Aha, to pani pochodzi gdzieś z Węgier, prawda? Patrick coś kiedyś o tym wspominał.

– Jestem z Lower East Side – odpowiedziałam i bezczelnie usiadłam na krześle naprzeciw. To była moja standardowa odzywka, gdy ktoś zastanawiał się, skąd tak naprawdę pochodzę. – Spotkaliśmy się już kiedyś, z okazji piętnastolecia gazety.

– No tak, jasne! – Uśmiechnął się blado, unosząc jeden kącik ust. – Wtedy też Cornwall został nominowany do nagrody.

– Ale jej nie dostał – dodałam i przywołałam ręką chłopaka, który wycierał stoliki. Zamówiłam sok pomarańczowy.

Tamtego wieczoru stałam u boku Patricka, wciśnięta w cudownie dopasowaną szmaragdową sukienkę, którą pożyczyłam z magazynu w teatrze, i ściskałam go za rękę, kiedy gwar ucichł i spojrzenia wszystkich zwróciły się ku telewizorom. W tej branży nie ma nic bardziej nobilitującego niż Nagroda Pulitzera. Cykl artykułów o waszyngtońskim dystrykcie policyjnym Prince George wywołał ogromne poruszenie i nominacja była największym sukcesem Patricka, ale ostatecznie nie wyczytano jego nazwiska. Nagrodę za najlepszy reportaż śledczy przyznano dwóm dziennikarzom z „New York Timesa”, którzy ujawnili manipulacjie giełdowe na Wall Street. Patrick wtedy porządnie się upił. Rok później przez cztery miesiące, w tym dwa nieodpłatnie, śledził losy ludzi przegranych w nowej gospodarce. Powstał wówczas wielostronicowy miażdżący reportaż, który sprowokował debatę i wielokrotnie był cytowany przez polityków, ale Patrick nie został ponownie nominowany, co niewątpliwie osłabiło jego poczucie własnej wartości.

– Chciałabym porozmawiać o zleceniu Patricka – powiedziałam – o tym, co robi w Paryżu.

– To on ciągle tam jeszcze siedzi? Myślałem, że wkrótce nam coś dostarczy.

Richard Evans zmarszczył brwi i nałożył na widelec pokaźną porcję jajecznicy. Nie ulegało wątpliwości, że wolałby zjeść śniadanie w spokoju.

– Nie mam z nim kontaktu – odparłam. – Już ponad tydzień nie odpowiada na telefony.

– Nie zawsze można zadzwonić do domu, kiedy się jest w terenie. – Zerknął na mnie znad oprawek okularów.

– Jasne. Wiem. Ale teraz nie mówimy o jaskiniach Tora Bora, tylko o Paryżu, Europie. Istnieją telefony.

Evans obrócił widelec i przyglądał się talarkowi kiełbasy. Lśniła na nim powłoka tłuszczu.

– W każdym razie wygląda na to, że jest tam na tropie francowato dobrej historii. Strasznie mu zależało, żebym zarezerwował któryś z październikowych numerów, z okładką i tak dalej.

– A o czym to ma być? Ten reportaż?

Evans uniósł brwi. Przełknęłam ślinę. Żenująco mało wiem o pracy męża.

– Patrick nie ma w zwyczaju zdradzać tajemnic gazety – dodałam. – Nigdy zawczasu nie opowiada mi o swoich reportażach.

Naprawdę usiłowałam sobie przypomnieć. Na bańce, przez telefon mówił coś o śmierci i syfie, i że ludzie nie mają żadnej wartości. Opowiadał o kawiarniach w Paryżu, ale nic o osobach, z którymi rozmawiał.

– Chodzi o handel ludźmi.

– Handel ludźmi? Coś jak handel kobietami, prostytucja, te rzeczy? – spytałam.

– No, nie do końca.

Wytarł palce serwetką.

– Raczej imigranci zmuszani do pracy, współczesne niewolnictwo, nasilanie się tegoż w wyniku globalizacji. Nieszczęśnicy umierający w kontenerach, w trakcie przemytu przez granice, duszą się z braku powietrza albo toną w morzu między Afryką a Europą i wypływają na plaże. Kilka lat temu w Anglii utonęła pokaźna grupa Chińczyków. Mieli zbierać małże. Prości chłopi gdzieś ze środka kontynentu, nikt im nie wyjaśnił, co to są pływy. Nie chciałbym umrzeć w tak paskudny sposób.

– W Anglii? W takim razie co Patrick robi we Francji?

– No, właśnie. Bo nie miał wyraźnego profilu.

Evans machnął ręką do chłopaka za kontuarem i wskazał na swój pusty talerz.

– Kiedy kupujemy zagraniczne reportaże, wymagamy świeżego profilu. Dziennikarz musi zaatakować problem z własnego punktu widzenia. Ale o tym Cornwall powinien wiedzieć, przecież pracuje dla nas od dość dawna. Ile to już lat? Pięć? Sześć?

– Patrick powtarza, że dziennikarze, którzy dokładnie wiedzą, czego szukają, są niebezpieczni – powiedziałam. – Potwierdzają jedynie nasze przesądy. Nie widzą rzeczywistości, ponieważ już wiedzą, jak chcą, żeby wyglądała.

Coś zalśniło w jego oczach, gdy się uśmiechnął. Blask słońca w lodowatej wodzie.

– Jakbym widział samego siebie, kiedy byłem w wieku Patricka… Uparty, natchniony pracą. I pełen wiary, że zawsze dotrze do prawdy, jeśli tylko będzie kopał wystarczająco głęboko. Ostatnio takich coraz mniej, dziennikarze zrobili się strachliwi, wszyscy się teraz boją, chcą dobrej emerytury, dbają wyłącznie o własne podwórko.

Zamówił espresso. Poruszyłam przecząco głową w odpowiedzi na pytanie kelnera. Zapach jajecznicy na tłustej kiełbasie przyprawił mnie o mdłości.

– Ale dlaczego musiał pojechać aż do Europy? – zapytałam. – Przecież wystarczyłaby wycieczka do Queens, żeby znaleźć podobne rzeczy.

Richard Evans pokręcił głową i zaczął miniwykład na temat: dlaczego reportaż o nędzy w okręgu Queens nie sprzedaje się równie dobrze jak ten z Paryża czy Europy. Nieszczęścia są bardziej wykwintne na odległość.

Poczułam się lepka od potu pod pachami. W lokalu było coraz tłoczniej, zaczęła się pora lunchu. Biznesmeni, ludzie pracujący w mediach.

– …i cały sens współpracy z wolnymi strzelcami polega na tym, że docierają do miejsc, w których nie ma innych. Tylko że tego z kolei nie rozumieją chłoptasie od marketingu, tam na górze – wskazał palcem na górne piętra budynku po drugiej stronie ulicy. – Jak tylko kupię choćby odrobinę kontrowersyjny materiał, od razu myślą, że zafunduję im powrót do sześćdziesiątego ósmego.

Wiedziałam, że w 1968 roku „Reporter” został zlikwidowany, ponieważ kierownictwo pokłóciło się o relacjonowanie wojny w Wietnamie, ale przecież nie przyszłam tutaj, aby mówić właśnie o tej sprawie.

– Myśli pan, że działa pod przykrywką?

– W takim razie mądrze byłoby najpierw ze mną porozmawiać, ale nigdy nic nie wiadomo. Może chce nas zaskoczyć.

Mężczyzna westchnął ciężko i podrapał się po bujnej czuprynie. Zdaniem Patricka już dawno zostałby redaktorem naczelnym, gdyby tylko umiał zapanować nad budżetem. Znał się na żurnalistyce w odróżnieniu od marketingowców, którzy obejmowali posady szefów i którymi Patrick gardził tak mocno, jak mocno wielbił dziennikarzy starej daty: Bernsteina, Woodwarda i Evansa.

– Dawniej mogłem siedzieć z reporterami godzinami – powiedział. – Przeglądaliśmy wspólnie materiał przed publikacją, testowaliśmy analizy, roztrząsaliśmy różne punkty widzenia. Teraz na coś takiego nie ma czasu.

Maleńka filiżanka w jego długich palcach skurczyła się do rozmiarów serwisu dla lalek.

– Byłem w Wietnamie, widziałem Song My, byłem w Phnom Penh na krótko przed wkroczeniem Czerwonych Khmerów. Teraz studenci opuszczają uniwersytety z przekonaniem, że dziennikarstwo traktuje o stylistyce, obecności autora w tekście i ostrożnym obwąchiwaniu rzeczywistości.

Spojrzałam na zegarek. Kwadrans po jedenastej w Nowym Jorku. W Paryżu wkrótce pora obiadowa. Musiałam wracać do teatru.

– Jeśli więc dobrze pana zrozumiałam – odezwałam się chłodno – wysłaliście Patricka do Europy, daliście mu zaliczkę, ale prawie nic nie wiecie o sprawie, którą się zajmuje? I nie umówiliście się co do terminu. Czy to zawsze tak wygląda?

– Nie, nie wypłaciliśmy żadnej zaliczki.

Krew mi zastygła; czas przestał istnieć. Za oknem ludzie przesuwali się w zwolnionym tempie, z kanapkami w rękach jak z bronią. Wpatrzona w Evansa, nie mogłam z siebie wydusić ani słowa.

– Nie wolno nam przyznawać żadnych zadatków, zwłaszcza freelancerom. Od jakiegoś czasu to żelazna zasada. Pamiętam, że przed zaręczynami z pierwszą żoną zadzwoniłem do redaktora i poprosiłem o zaliczkę, żeby móc kupić obrączki. Teraz oszczędza się na wszystkim, co kiedyś stanowiło o atrakcyjności tego zawodu.

Zgarnął swoje gazety do aktówki i wstał.

– Jestem pewien, że wkrótce się odezwie. Cornwall nie zawala roboty.

Podniosłam się z krzesła. Lokal się zakołysał. Patrick mnie oszukał! Nigdy wcześniej nie kłamał. Chociaż… kto wie?

– A jeżeli się nie odezwie? – zapytałam i odchrząknęłam. – To znaczy czysto teoretycznie, co wtedy pan zrobi?

– Nie pojechał do Europy na konkretne zlecenie, formalnie zatem gazeta nie ponosi żadnej odpowiedzialności, jeżeli o to pani chodzi. Jako wolny strzelec sam sobie opłaca wszystkie ubezpieczenia.

Nagle poczułam szturchnięcie w plecy, dwóch studentów przeciskało się do stolika, przy którym siedzieliśmy. Hałaśliwie rozłożyli swoje książki i kubki z kawą.

– Właśnie na tym polega freelancerstwo, prawda? – dodał. – Jesteś wolny, nikt ci nie mówi, o której rano masz wstać, nikt cię nie wysyła na rutynowe roboty. Bywa, że tęsknię do tych czasów.

Uśmiechnął się i jeszcze raz okręcił szyję gładkim, wełnianym szalikiem.

– Kiedy się odezwie, proszę mu powiedzieć, że mam dla niego numer pod koniec listopada.

Zacisnęłam zęby. W jego oczach byłam tylko zaniepokojoną żoną, którą należało uspokoić. Żeby dać chłopakom szansę w terenie. Phnom Penh, pocałuj mnie w dupę, pomyślałam.

Wkładając portfel do wewnętrznej kieszeni, Evans zatrzymał się w pół drogi.

– Znam w Paryżu pewną niezależną dziennikarkę, czasem korzystamy z jej usług – powiedział, przeglądając wizytówki. – Ni stąd, ni zowąd znowu płonie jakieś przedmieście i wtedy do niej dzwonimy.

Kilka wizytówek wysunęło mu się z ręki. Patrzyłam, jak opadają na podłogę. Podnieś je sobie sam, pomyślałam.

– To reporterka polityczna.

Schylił się, by zebrać rozsypane karteluszki.

– O ile dobrze pamiętam, Patrickowi też dałem jej namiary. Cholera jasna, nie mogę jej teraz znaleźć, ale mam ją w komputerze – powiedział i podał mi własną wizytówkę. – Proszę mi wysłać mejla, jeśli będzie pani chciała z nią się skontaktować.

– Jasne.

Lekceważąc formułki grzecznościowe, otworzyłam szklane drzwi i skręciłam zaraz w prawo, w Ósmą Aleję. Do teatru w Chelsea było trzydzieści osiem ulic, przeszłam całą drogę pieszo. Bardziej niż czegokolwiek innego potrzebowałam świeżego powietrza.

– Jest nad zatoką dąb zielony, na dębie złoty łańcuch lśni[1].

Słowa z ust tancerki wzlatywały nad sceną; jej głos był zwiewny, jakby z zaświatów albo snu.

Pozostali się włączyli, powtarzając tekst rytmicznym chórem, podczas gdy Masza wyrażała tańcem swą tęsknotę. Na deskach stały trzy masywne krzesła z czasów carskiej Rosji. Dwa z nich wypożyczyłam z prywatnego muzeum w Małej Odessie, trzeciego zaś – zanim w końcu odkryłam u fryzjera w Bostonie – szukałam tygodniami wzdłuż Wschodniego Wybrzeża.

Bezgłośnie usiadłam na widowni obok Benjiego i stwierdziłam, że warto było się pomęczyć. Zwinne ruchy ciał przeciwstawione czemuś trwałemu. Na tych ciężkich meblach można spocząć, ale też chce się od nich uciec. Poza tym stanowiły praktyczną przeszkodę, uniemożliwiały tancerzom całkowitą swobodę, wymuszały drogi okrężne i przestanki w choreografii. Sztuka Czechowa jest o trzech siostrach, które cały czas tęsknią za Moskwą, ale nigdy tam nie wracają, podczas gdy świat wokół nich się zmienia. Początkowo myślałam o pustej scenie, gwieździstym niebie i przestrzeni, ale zrozumiałam, że na scenie musi się znaleźć coś stałego, co je uwiąże. Dlaczego po prostu nie wyjechały? Nie wsiadły do pierwszego lepszego pociągu?

Ścisnęłam Benjiego za ramię, dając znak, że wróciłam. Tak naprawdę miał na imię Benedict, ale nie pozwolił mi tego rozgłaszać.

– Co się stało? – szepnął. – Gdzie byłaś?

Pokręciłam głową.

– Nie teraz.

Nawet jemu nie chciałam zdradzić, jak bardzo się martwię. Chodziłam do pracy jak gdyby nigdy nic, ale myśli o Patricku nie dawały mi spokoju.

– Teraz leci Masza – syknął mi w ucho.

Światło przeszło z żółtego w niebieskie, zgasło i znów się zapaliło. Oświetleniowiec jeszcze nie opanował całości.

– Mieli powtarzać Irinę, ale Leia zamknęła się w garderobie. Już nigdy nie zatańczy w tym teatrze. Mówi, że tutejsze powietrze jest przesiąknięte złem i że dlatego nie może wyrazić swego wnętrza.

Zerknął na mnie z lekko sardonicznym uśmiechem.

– Twierdzi, że to twoja wina.

– No nie, do jasnej cholery…!

Wstałam, a mój głośny jęk rozległ się po całej widowni. To ta dziewczyna, którą parę godzin temu nazwałam rozpieszczoną gwiazdeczką. Duncan, choreograf, wbił we mnie oczy i dał ręką znak, żebym wyszła. I naprawiła sytuację. Dzięki, w lot pojęłam aluzję.

– Idę z nią porozmawiać – szepnęłam Benjiemu. – Czy myślisz, że teraz targnie się na swoje życie?

Białka oczu zabłysły mu niebiesko w niewłaściwie ustawionym świetle.

– Ponoć kiedyś próbowała na poważnie. Duncan ją znalazł. Wiedziałaś, że mieli romans?

– Zaraz wracam.

Przed garderobą stała grupka ludzi.

– Nie chce wyjść – powiedziała Helen grająca trzecią siostrę, Olgę. – Mówi, żebyśmy znaleźli kogoś innego do roli Iriny, choć przecież wie, że to niemożliwe.

– Spokojnie – rzekła Eliza, zarządzająca w teatrze marketingiem, świadek wybuchu niejednej neurozy. – Wyjdzie, gdy zacznie się zastanawiać, czy bardzo wam jej brakuje.

Zastukałam w drzwi.

– Daj spokój, Leia! – zawołałam. – Jasne, nie powinnam była tak się do ciebie odezwać. Ale bez ciebie przedstawienie zrobi klapę. Ty JESTEŚ Iriną. Nikt jej nie zagra tak jak ty.

Cisza trwała trzynaście sekund. Liczyłam. Potem zgrzytnął zamek. Otwarłam drzwi, wślizgnęłam się do środka i zamknęłam za sobą. Tancerka miała całą twarz w smugach rozmazanego makijażu. Ciągle jeszcze pociągała nosem.

– Nie rozumiem, co ci zrobiłam – odezwała się. – Dlaczego jesteś taka złośliwa?

– Nie wiem, co za licho mnie opętało. Może to przedpremierowy stres? – odparłam.

– Nie przejmujesz się mną. Myślisz tylko o sobie. Wszyscy w tej zasranej branży myślą tylko o sobie.

– Wszyscy są podenerwowani. To ważne przedstawienie.

Leia patrzyła na mnie spod kleistej maski. Maski rozpaczy, pomyślałam. Kiedyś jej użyję. Rozmazana szminka, człowiek w stanie rozpadu. Najpierw rozpada się makijaż, a potem cała twarz, spod której wyłania się zupełnie nowe oblicze. Nikt nie jest tym, na kogo wygląda. To, co znajduje się pod spodem, też jest maską, równie prawdziwą lub fałszywą jak wierzchnia strona.

– A czym ty się denerwujesz? – spytała Leia, która właśnie przestała płakać. Zerknęła w lustro i sięgnęła po krem zmywający. – Przecież nie musisz stać na scenie przed publicznością, która nie zawsze ci dobrze życzy.

– Nie denerwuję się.

– To dlaczego na mnie krzyczysz? Dlaczego obrzucasz mnie złośliwościami, jeśli nie masz takiego zamiaru?

– Publiczność nie życzy ci źle. Publiczność cię kocha.

Podniosłam zrzuconą na podłogę sukienkę i otrzepałam z kurzu. Cholerna dziewczyna, nie potrafi nawet zadbać o kostium.

– Wyrwało mi się. Chyba po prostu jestem zmęczona.

– Okres masz czy co?

– Nie, nie mam – powiedziałam z naciskiem.

Zbyt dużym, okazało się. Zrozumiałam, kiedy już było za późno. Zobaczyłam w lustrze badawcze spojrzenie jej wielkich, błękitnych oczu.

– Jesteś w ciąży?

Słowa zawisły w powietrzu. Nie mogłam otworzyć ust, wpatrzona w dziewczynę w lustrze. Rozdygotaną filigranową laskę, która ledwie waży pięćdziesiąt kilo. W jej spojrzeniu rozbłysły ogniki. Milczałam o sekundę za długo.

– A to ci dopiero! Jesteś w ciąży! – wykrzyknęła triumfująco.

Odwróciłam się od jej irytującej, kleistej twarzy.

– Wiesz, kto jest ojcem?

– Jasne, że wiem – odpowiedziałam, niemal nie poznając własnego głosu. To był tylko świst, bezdźwięczny szept.

– Gratuluję! Biedactwo.

– Nikt o tym nie wie – rzekłam cicho. – Jak piśniesz choć słówko, zabiję cię. Nie, przepraszam, nie to miałam na myśli. Ale nie chcę, żeby ludzie się dowiedzieli. To tak wcześnie, że prawie jeszcze nic nie ma.

– Jest! Ależ oczywiście, że jest!

Opadłam na krzesło obok jej fotela, zobaczyłam własne odbicie w lustrze toaletki. Blada twarz, podkrążone oczy. Dzień wcześniej pracowaliśmy do drugiej w nocy, a później nie mogłam zasnąć. Leżałam spocona, trawiona myślami, że Patrick już do mnie nie wróci, że dziecko urodzi się bez ojca. Podejrzewałam, że jestem bardziej zmęczona, niż potrafię pojąć.

– Też byłam w ciąży – odezwała się Leia.

Wpatrywałam się tępo w blat mebla. Ta dziewczyna była ostatnią osobą, w której chciałam znaleźć powiernicę.

– Przerwałam ją – mówiła dalej. – Nie chciałam sobie zepsuć kariery. To nie był odpowiedni moment na macierzyństwo. Mój ówczesny chłopak był zwykłą świnią, nigdy by się nie zajął dzieckiem. Ale ty masz męża, nie?

Skinęłam głową.

– On też miał żonę – dodała.

Odwróciłam się powoli i popatrzyłam na nią. Kremem zmywającym rozmazała szminkę po całej twarzy. Powinnam się sprężyć i wyprowadzić Leię na scenę, w przeciwnym razie Duncan już nigdy nie zleci mi scenografii.

– Czy kiedykolwiek tego żałowałaś? – spytałam.

– Że nie siedzę na przedmieściu jako samotna matka, o to ci chodzi? Przecież inaczej nigdy bym nie dostała tego kontraktu.

Obróciwszy się z fotelem, spojrzała mi prosto w twarz.

– A czy on chce dziecka? Ojciec?

Ponownie skinęłam głową i dodałam cicho:

– Nie marzy o niczym innym. Chce całej drużyny baseballowej.

Głos mi się załamał. Słyszałam Patricka tak wyraźnie, jakby stał obok i szeptał mi do ucha.

– Mieszanej. Dziewczynek i chłopców.

Jego miękki głos.

– No, ale nie musisz pokazywać się na scenie – odparła Leia – tylko ją budujesz. Brzuch ci nie przeszkadza. W czym problem?

Wyciągnęłam chusteczkę higieniczną z pudełka leżącego na toaletce i wytarłam nos. Ja też kiedyś przerwałam ciążę, po jednorazowej przygodzie. Miałam wtedy dwadzieścia lat, decyzja wydawała się prosta i oczywista. To było coś zupełnie innego.

– Teraz już by było na świecie – powiedziała, ściągając włosy gumką. – Nie powinno się tak myśleć, ale czasami właśnie to robię. Chociaż go nie chciałam.

Zerwałam z wieszaka ręcznik i rzuciłam go w jej kierunku.

– Umyj się i wracaj na scenę. Tańcz. To się liczy.

Leia zmoczyła ręcznik. W resztkach makijażu jej uśmiech był prawie groteskowy.

Boże, być nawet nie człowiekiem – odezwała się, wstając i wycierając twarz – ale choćby wołem roboczym, zwyczajnym koniem, czymkolwiek, aby tylko pracować[2].

To był fragment monologu Iriny z pierwszego aktu. Leia wróciła na właściwe tory i właściwie powinnam odetchnąć z ulgą, ale moje ciało było równie napięte jak jej, kiedy przyjmując pozycje baletowe, przeobrażała się w mięśnie i ścięgna, pokryte przezroczystą skórą.

Czasami w upalny dzień tak się chce pić, jak mnie teraz chce się pracować. I jeżeli nie będę wstawała wcześnie i nie wezmę się do pracy, to niech pan przestanie się ze mną przyjaźnić, panie doktorze[3].

– Dalej, przestań się guzdrać! – rzuciłam na odchodne i ruszyłam prosto do pokoiku dla producentów, przymknęłam drzwi i wcisnęłam paznokcie we włosy.

Nie płakać, nie okazywać słabości. Ten nakaz tkwił we mnie tak głęboko, że niemal nie wiedziałam, jak oni to robią. Ci, co płaczą.

– Dostałaś jakąś wiadomość od Patricka?

Benji. Otworzył drzwi, stał na progu i uważnie mi się przyglądał.

– Muszę to wszystko przejrzeć – odpowiedziałam, patrząc na biurko.

Podniosłam stos rachunków, z których miałam się rozliczyć. Rekwizyty, gwoździe i tkaniny.

– Zaczynasz się niepokoić? – Benji nie dawał za wygraną. – Dalej nie masz z nim kontaktu?

Dociskałam hałaśliwie zszywacz, przymocowując rachunki do papieru. Benji dojrzał widokówkę i natychmiast ją chwycił.

– Aha, Tour d’Eiffel! Gdyby to był mój mąż, nigdy bym go nie puścił samopas do Paryża.

– Ale nie masz męża – odparłam.

– Napisał, żebyś się nie obawiała – powiedział i uśmiechając się, pomachał wieżą. – Chce pewnie, żebyś za nim tęskniła i dlatego nie dzwoni.

Pokręciłam głową.

– To nie o to chodzi.

– Ale czy zazwyczaj właśnie nie o to chodzi? O to, kto dzwoni, a kto czeka? Ten niedzwoniący zawsze ma przewagę i to jest takie niesprawiedliwe.

Jego perfekcyjna wymowa Tour d’Eiffel ciągle brzmiała mi w głowie.

– Mówisz po francusku? – spytałam.

Oui, bien sur – odparł z uśmiechem. – Przez rok byłem na wymianie studenckiej w Lyonie. Kocham Francję.

– Francja to zasrany kraj – powiedziałam, bo naprawdę tak uważam. Uświadomiłam sobie, że czułam się poirytowana od samego początku, gdy tylko Patrick mi oznajmił, że tam się wybiera. Może nie potrafiłam ukryć niechęci? Pewnie dlatego tak niewiele mówił mi o swoich planach. Pewnie też dlatego nie zadawałam mu pytań. Mieszkałam we Francji kilka mrocznych lat swojego dzieciństwa. Zupełnie nie pamiętałam języka.

– Posłuchaj tego.

Skoncentrowałam się na tym, co Patrick krzyczał do telefonu, kiedy stałam na schodach w Bostonie.

– Mais qu’est-ce qui est en feu? – powiedziałam wolno, by nie zgubić żadnej sylaby. Słowa nie mówiły mi absolutnie nic. – Quoi? Maintenant? Mais dis-moi ce qui se passe, nom de Dieu!

– Kto to powiedział?

– Wiesz, co to znaczy?

Benji przeczesał palcami włosy. Czarne i proste nadawały mu wygląd Azjaty, którym nie był, ale właśnie taka powierzchowność – jak mi wyjaśnił – cieszyła się popularnością w środowisku klubowym, zwłaszcza teraz, gdy nadchodziła epoka azjatycka. Poprosił mnie o powtórzenie zdań.

Ale co płonie? – tłumaczył powoli. – Co masz na myśli? Teraz? Ale powiedz, co się dzieje, w imię Boga!

Podrapał się po ręce spierzchniętej od prania tych wszystkich delikatnych tkanin.

– Chociaż może powiedzielibyśmy raczej „na Boga” albo „co, do jasnej cholery, się dzieje”. A o co chodzi?

– Nie wiem.

– Ale to ma związek z Patrickiem, prawda?

Siedziałam na krześle, Benji uklęknął przede mną, i zajrzał mi głęboko w oczy. Położył dłoń na moim kolanie.

– Coś się stało? Jeśli tak, możesz mi powiedzieć. Nie wygłupiaj się, Ally, to ja, Benji.

– Benedict – poprawiłam go, wstając.

Wykrzywił twarz w grymasie.

– Gdyby to był mój mąż i gdyby nie dawał znaku życia, pojechałbym za nim do Paryża – oznajmił. – Chodziłbym po ulicach, rozwieszał kartki na latarniach, szukałbym go po całym mieście.

Przecisnęłam się obok niego i wyszłam na korytarz.

– Wiem, wiem – powiedział – nie mam męża.

Gramercy to bezbarwna dzielnica we wschodniej części Manhattanu.

Podczas naszych pierwszych wspólnych spacerów Patrick usiłował uczynić ją bardziej atrakcyjną, niż była. Pokazał mi, gdzie mieszka Uma Thurman, w narożnym domu przy Gramercy Park. Kiedyś natknął się tam na jej byłego, Ethana Hawke’a, i chłopak nawet powiedział mu „cześć”. W hotelu nieopodal wziął ślub Humphrey Bogart, a gdzieś w pobliżu mieszka ponoć Paulina Porizkova, ale to wszystko. Naprawdę nie miał się czym chwalić, jakkolwiek bardzo pragnął mi zaimponować. Gramercy zamieszkiwali przede wszystkim pracownicy biur oraz lekarze i urzędnicy z pobliskich szpitali. Okolica była anonimowa, bez duszy i podobała mi się, jak czysta kartka.

Portier ocknął się z drzemki, kiedy obok niego przechodziłam. Było już po jedenastej wieczorem; kolejny długi dzień w teatrze.

– To małżonek jeszcze nie wrócił? – zapytał z ciekawością i pochylił się nad kontuarem, by podążyć za mną wzrokiem.

– Jeszcze nie.

– Wciąż w Europie?

Patrick zawsze rozmawiał z portierami, ze wszystkimi dziewięcioma był na ty i za pan brat. A ja po trzech latach ciągle jeszcze nie przyzwyczaiłam się do tego, że ktoś zawsze odnotowuje moje wyjścia i powroty.

– Dobranoc – powiedziałam i wślizgnęłam się do windy.

Odetchnęłam dopiero wtedy, gdy dźwig zwolnił na dwunastym i zatrzymał się na czternastym piętrze. Trzynaste nie istnieje. Podoba mi się ten przesąd, dzięki niemu podróż w zamkniętej kabinie trwa o sekundę krócej.

Otworzyłam drzwi i weszłam w ciszę. W mieszkaniu na czternastym piętrze nie istniały ani rzeczywistość, ani czas, tylko pustka unosząca się nad Dwudziestą Trzecią Ulicą. Przez okno widziałam samochody przemykające gdzieś w dole niczym świecące zabawki. Po północnej stronie lśniła biało wieża Chrysler Building.

Na południe nie wychodziły żadne okna. W przeciwnym razie mogłabym zobaczyć Lower East Side albo Loisaidę, jak nazywały ją portorykańskie dzieciaki, kiedy tam dorastałam. To zaledwie dziesięć ulic dalej, lecz zupełnie inny świat. Mieszkałyśmy z mamą w czynszowej kawalerce w Alphabet City, gdzie ulice nazwano literami, a nie cyframi. Miałam dziewięć lat, nauczyłam się bić i przeklinać po hiszpańsku, zanim zaczęłam poprawnie posługiwać się angielskim. Mama była przekonana, że urzeczywistnia amerykańskie marzenie, kiedy siedem lat później przeprowadziła się na skos przez ulicę, do zniszczonych dwóch pokoików przy Pierwszej Alei. Piekarzem był Polak, a z sąsiadami mogła rozmawiać po czesku. Sama nie znałam już języka, a może nie chciałam w nim mówić. Nie wiem. Po jej śmierci przejęłam mieszkanie. A później spotkałam swojego przyszłego męża.

Usiadłam przed komputerem. Na wyświetlaczu migał program mejlowy.

Jedenaście nowych wiadomości. Nic od Patricka.

Zalogowałam się do banku. Cały wieczór pobrzmiewały mi w głowie słowa Richarda Evansa.

Nie wypłaciliśmy żadnej zaliczki.

Mamy dwa wspólne konta. To Patrick chciał uporządkować nasze finanse, ja sama byłam przyzwyczajona do życia z dnia na dzień. Nigdy nie dzieliłam z nikim konta w banku. To było chyba nawet coś bardziej intymnego niż wspólne łóżko.

Saldo rachunku bieżącego wynosiło dwieście czterdzieści dolarów. Żadne z nas nie zrobiło przelewu na poczet przyszłego miesiąca. Wszystko zatem w porządku.

Przeszłam do wspólnego konta oszczędnościowego.

The baby money.

To on używa tego określenia. Ja mówię: kapitał o charakterze oszczędnościowym. Wpłacamy pieniądze systematycznie, rodzice Patricka dokładają się z okazji Bożego Narodzenia i naszych urodzin. Zebrało się już trochę ponad szesnaście tysięcy. Nigdy, nawet ubiegłej jesieni, kiedy Patrick był pod kreską po tym swoim projekcie o nowych przegranych, nie ruszyliśmy tych pieniędzy.

Nie mogłam oderwać oczu od cyfr tańczących w szarym świetle ekranu.

Na koncie zostało sześć tysięcy dwieście osiemdziesiąt pięć dolarów. Siedemnastego sierpnia dokonano przelewu dziesięciu tysięcy. Na prywatny rachunek Patricka.

Wypuściłam myszkę z ręki, położyłam dłonie na podłokietnikach i odepchnęłam się z krzesłem do tyłu. Między mną a ekranem powstała ponad dwumetrowa przestrzeń. Pęcherz powietrza oddzielający mnie od kłamstwa.

Dzień, w którym pakował się przed podróżą. Półtora miesiąca temu, w środku wakacyjnych upałów, kiedy asfalt topił się w gorącym i nieruchomym powietrzu. Leżałam na kanapie ubrana jedynie w długi podkoszulek bez rękawów.

– Możliwe, że to trochę potrwa – powiedział, zamykając klapę laptopa. – Chcą z tego zrobić cover story w październiku, muszę zatem mieć gotowy tekst w połowie września, może pod koniec.

Musnął mój policzek pocałunkiem, kiedy przechodził obok, w drodze do sypialni.

– Starczy ci na rachunki w przyszłym miesiącu? – zawołałam za nim.

Wolałabym powiedzieć coś bardziej czułego, ale wiedziałam, że trudno mu związać koniec z końcem. Dostawał mniej zleceń, a te, które miał, były gorzej płatne. Paryż zapowiadał się na drogą wycieczkę. Byłam zła, że z takim entuzjazmem zostawia mnie w domu.

– Spoko – odparł. – Dostałem zaliczkę z gazety, myślę, że przez jakieś dwa miesiące dam sobie radę.

Jeszcze jeden pocałunek.

– Ten reportaż wszystko odmieni, obiecuję ci.

Obróciłam się z krzesłem i popatrzyłam na tę część gabinetu, która należy do Patricka. Biurko było ciemne i posprzątane. O ścianę stała oparta zewnętrzna klawiatura; sprawiała wrażenie opuszczonej, wyrwana z kablem zwisającym w powietrzu.

O czym jeszcze skłamał? Czy w ogóle jest w Paryżu?

Równie dobrze mógł pojechać z kochanką do Palm Beach. Oczami wyobraźni zobaczyłam, jak nasz kapitał rozpływa się w szampanie. Natychmiast odrzuciłam tę idiotyczną myśl.

Przecież wysłał do mnie list, ostemplowany w Paryżu. Napisał, że mnie kocha.

Położyłam dłoń na brzuchu, wydało mi się, że czuję, jak rośnie. Fasolka, robaczek, wypustka. Na razie.

Jasne, że jest w Paryżu.

Sekundę później zobaczyłam drugą kobietę. Była śliczna, bystra, elegancka, jak ta, która grała Amelię. Albo jakaś inna wielkooka, drobna i tajemnicza brunetka z Francji.

Podniosłam się i przeszłam do kuchni, wypiłam szklankę lodowatej wody. Spojrzałam na łóżko: jego połowa była ładnie zasłana, moja znajdowała się w bezładzie, z kołdrą opadającą na podłogę.

Zamknęłam oczy i niemal słyszałam jego kroki, jak wchodzi do kuchni, otwiera szafkę, w której trzymamy kawę, dźwięk pokrywki próżniowej, kiedy zassanie puszcza.

Gdy się do niego wprowadziłam, wyburzyliśmy ścianę między pokojami. Otworzyliśmy drogę do wspólnego życia, gdzie miało być jasno i przestronnie. Początkowo podczas pracy przeszkadzała mi jego obecność. Stukot klawiszy za moimi plecami, cichy odgłos gumy trącej o drewno, kiedy cofał się na krześle, kroki, gdy krążył po pokoju, szukając odpowiedniego sformułowania. Z czasem nauczyłam się zamykać na to wszystko uszy i – skoncentrowana na ekranie komputera – nie myśleć o seksie za każdym razem, gdy przechodził tak blisko, że czułam lekki podmuch, a z nim zapach wełny, mydła oliwkowego i płynu po goleniu. Chyba właśnie to nazywamy codziennością.

Aby przeczytać tę książkę w całości, kup ją w księgarni www.legimi.com.